Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego



Pobieranie 232.85 Kb.
Strona1/4
Data07.05.2016
Rozmiar232.85 Kb.
  1   2   3   4
Narodowy Bank Polski

Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego




NBP

PODSTAWOWE ZASADY EFEKTYWNEGO NADZORU BANKOWEGO


CORE PRINCIPLES FOR EFFECTIVE BANKING SUPERVISION, No.30

KOMITET BAZYLEJSKI ds. NADZORU BANKOWEGO

Bazylea, wrzesień. 1997



Nota od wydawcy:




Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego dołożył wszelkich starań w celu zagwarantowania wiernego i zgodnego z intencjami autorów tłumaczenia oryginalnego tekstu „Podstawowych zasad efektywnego nadzoru bankowego” wydanych w języku angielskim we wrześniu 1997 roku w Bazylei. W przypadku wątpliwości interpretacyjnych, co do niniejszego tekstu, wersją rozstrzygającą jest tekst oryginału w języku angielskim dostępny na stronie Internetowej Banku Rozrachunków Międzynarodowych (BIS): http://www.bis.org/publ/index.htm

Przekład: Piotr Bednarski

WPROWADZENIE DO POLSKIEGO WYDANIA „PODSTAWOWYCH ZASAD EFEKTYWNEGO NADZORU BANKOWEGO”
Narodowy Bank Polski

Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego

NB/PB/4/98 Warszawa, styczeń 1998


Szanowni Państwo,
Przekazujemy Państwu przetłumaczone na język polski „Podstawowe zasady efektywnego nadzoru bankowego”, wydane we wrześniu 1997 przez Komitet Bazylejski ds. Nadzoru Bankowego. Instytucja ta skupia wysokich rangą przedstawicieli władz nadzoru bankowego z krajów G-10 oraz, poprzez grupy regionalne, szefów nadzorów z ponad 100 krajów świata spoza G-10. W przygotowaniu dokumentu uczestniczył także aktywnie polski nadzór bankowy.

„Podstawowe zasady efektywnego nadzoru bankowego” bardzo pozytywnie przyjęli szefowie nadzorów bankowych większości krajów świata, a następnie przedstawione w czasie dorocznego spotkania Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, w Hong Kongu we wrześniu 1997, zyskały poparcie ministrów finansów oraz szefów banków centralnych z ponad 100 krajów świata.

Wydanie „Podstawowych zasad efektywnego nadzoru bankowego” stanowi nowy rozdział w harmonizacji systemów regulacji finansowej i nadzoru bankowego na świecie. Mają one duże znaczenie zwłaszcza dla rynków finansowych w krajach rozwijających się. Przyjęcie, a następnie wdrożenie „Podstawowych zasad efektywnego nadzoru” przez nadzory bankowe poszczególnych krajów stanie się rodzajem legitymacji danego systemu bankowego wobec międzynarodowej społeczności finansowej, a jednocześnie przepustką dla lokalnych banków w ich działalności poza granicami kraju macierzystego. Wdrożenie „Podstawowych zasad” będzie miało także implikacje w postaci ratingu kraju, a co za tym idzie w kosztach pozyskania finansowania na rynkach międzynarodowych oraz ocenach danego kraju przez wiodące międzynarodowe instytucje finansowe takie jak Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, największe banki inwestycyjne, etc.

Polska już dziś realizuje większość z 25 "zasad efektywnego nadzoru". Są jednak obszary, które nie są zharmonizowane z zasadami. Należy do nich m.in. brak uregulowań prawnych w zakresie wymogu prowadzenia nadzoru skonsolidowanego oraz wciąż za mały akcent położony w nowym Prawie bankowym na mechanizmy kontroli wewnętrznej, w tym na niezależność i profesjonalizm jednostek rewizji wewnętrznej w banku. Usunięcie tych braków, zarówno poprzez zmiany przepisów prawa jak i udoskonalenie praktyki bankowej jest od kilku lat przedmiotem starań Generalnego Inspektoratu Nadzoru Bankowego NBP. Jednocześnie Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego przywiązuje dużą wagę do wspierania wszelkiego typu działań zmierzających do pełnego zharmonizowania istniejącego prawa z „Podstawowymi zasadami”.

Z tego też względu chciałabym zwrócić Państwa uwagę na te z „Podstawowych zasad efektywnego nadzoru bankowego”, które w kontekście sytuacji w polskich bankach zasługują na komentarz.

W świetle faktu, iż szereg polskich banków stara się rozszerzyć swoją działalność poza granice naszego kraju wagi nabiera Zasada 11 mówiąca o monitorowaniu i kontroli ryzyka kraju. W świetle naszych obserwacji ta kwestia jest niedoceniania przez niektóre banki starające się ekspansywnie wchodzić na rynki krajów naszego regionu, czy to poprzez otwieranie oddziałów, czy też działania o charakterze kredytowym lub inwestycyjnym.

Inna ważna w polskim kontekście Zasada 14, dotyczy wciąż niedocenianej kwestii skutecznych mechanizmów kontroli wewnętrznej w bankach, co jest szczególnie istotne w świetle ogólnych zapisów prawa bankowego. Doświadczenia kryzysów bankowych i upadków banków w ciągu ostatnich 15 lat pokazują, że brak egzekwowania i stałego monitoringu przez kierownictwo banku wdrożenia efektywnych mechanizmów kontroli wewnętrznej, był jedną z głównych przyczyn poważnych trudności lub nawet upadków banków. Istnieje potrzeba także przypomnienia rozróżnienia mechanizmów kontroli wewnętrznej, które powinny występować na każdym poziomie organizacji oraz roli jednostki organizacyjnej banku jaką jest departament/wydział rewizji wewnętrznej. Formalne powołanie departamentu rewizji nie gwarantuje samo przez się, że mechanizmy kontrolne będą skutecznie działały w banku. Ponadto o skuteczności rewizji wewnętrznej w dużej mierze decyduje jej usytuowanie w banku, niezależność oraz profesjonalizm. Te ostatnie warunki są przedmiotem szczególnej uwagi nadzorców bankowych na całym świecie. Mając świadomość tego problemu GINB przygotowuje specjalną rekomendację na temat mechanizmów kontroli wewnętrznej oraz miejscu rewizji wewnętrznej w banku.

Zasady 9 i 10 mówią o konieczności wdrożenia procesu wszechstronnego zarządzania ryzykiem, nie tylko kredytowym, ale także rynkowym, w sensie jego pomiaru, monitorowania (m.in. adekwatna informacja zarządcza) oraz kontrolowania (m.in. przestrzeganie limitów). Zarządzanie ryzykiem rynkowym jest nowym i trudnym wyzwaniem dla wielu polskich banków. W ramach tego obszaru, moim zdaniem, istotne są kwestie oceny, kontroli i zarządzania zwłaszcza ryzykiem operacji walutowych, a także w coraz większym stopniu ryzykiem stopy procentowej i już dziś powinny zdobyć właściwą rangę wśród priorytetów zarządzania bankiem. Powinno to znaleźć wyraz m.in. w inwestycjach w infrastrukturę informatyczną, bazy danych oraz profesjonalną kadrę specjalistów. Zasada 20 mówi o potrzebie nadzoru skonsolidowanego, co jest poważnym wyzwaniem dla polskich nadzorców mających jedynie prawo wymagać od banków konsolidacji sprawozdań finansowych. Pozostawia to cały segment działalności pozabankowej w ramach grupy/holdingu bankowego lub takiego, gdzie bank nie jest instytucją wiodącą, poza możliwością bardziej skutecznego monitoringu ryzyka samego banku, a w konsekwencji jego deponentów. Wobec braku właściwych uregulowań prawnych tego zagadnienia, będziemy oczekiwać, że przynajmniej w ramach grupy/holdingu istotne elementy informacji zarządczej dotyczącej pozycji finansowej oraz ryzyka w ujęciu skonsolidowanym, będą przygotowywane i dostępne dla inspektorów nadzoru.

Polecając lekturę załączonych „Podstawowych zasad” zarówno zarządom banków, radom nadzorczym, jak i jednostkom organizacyjnym banków, które mogą być szczególnie zainteresowane (departamenty zarządzania ryzykiem, strategii i planowania, prawny, kontroli wewnętrznej, jednostki odpowiedzialne za przygotowanie sprawozdawczości nadzorczej), uprzejmie proszę i zachęcam do zgłaszania ewentualnych propozycji i uwag dotyczących wdrożenia „ Podstwowych zasad nadzoru bankowego” w polskim systemie bankowym.


Z poważaniem,

Ewa Śleszyńska-Charewicz

Generalny Inspektor Nadzoru Bankowego

Spis treści

Przedmowa 1

Dwadzieścia pięć zasad 5

Rozdział I Wprowadzenie 11

Rozdział II Warunki wstępne efektywnego nadzoru bankowego 14

Rozdział III Proces licencjonowania oraz zatwierdzania zmian struktury 18

A. Struktura własnościowa 19

B. Plan działalności banku, systemy kontroli oraz organizacji

wewnętrznej 20

C. Test przydatności i adekwatności rady nadzorczej i zarządu banku 21

D. Ocena założeń finansowych, w tym kapitału 21

E. Uprzednia zgoda nadzorcy kraju macierzystego, gdy proponowanym właścicielem jest bank zagraniczny 22

F. Transfer udziałów/akcji banku 22

G. Poważne nabytki lub inwestycje banku 23

Rozdział IV Ramy dla ciągłego nadzoru bankowego 24

A. Ryzyka w bankowości 24 B. Opracowywanie i wdrażanie regulacji i wymogów ostrożnościowych 27

1. Adekwatność kapitałowa 28

2. Zarządzanie ryzykiem kredytowym 30

3. Zarządzanie ryzykiem rynkowym 33

4. Zarządzanie innym ryzykiem 33

5. Mechanizmy kontroli wewnętrznej 35

C. Metody ciągłego nadzoru bankowego 38

1. Nadzór analityczny („zza biurka”) 39

2. Inspekcje na miejscu w banku i/lub wykorzystanie rewidentów zewnętrznych 40 3. Nadzór na zasadzie skonsolidowanej 41 D.Wymogi informacyjne organizacji bankowej 42

1. Standardy rachunkowości 43

2. Zakres i częstotliwość nadsyłanych informacji 43

3. Weryfikacja poprawności nadsyłanych informacji 43

4. Poufność informacji nadzorczych 44

5. Ujawnianie informacji 45

Rozdział V Formalne uprwanienia nadzorców 46

A. Działania naprawcze 46

B. Procedury likwidacyjne 47

Rozdział VI Bankowość transgraniczna 48

A. Obowiązki nadzoru kraju macierzystego 49

B. Obowiązki nadzoru kraju gospodarza 50

Załącznik I Zagadnienia specjalne odnoszące się do banków państwowych 51

Załącznik II Ochrona depozytów 52

PODSTAWOWE ZASADY EFEKTYWNEGO NADZORU BANKOWEGO

(Podstawowe Zasady Bazylejskie)

Słabości systemu bankowego danego kraju, bez względu na to, czy jest to kraj rozwijający się czy też rozwinięty, mogą zagrozić stabilności finansowej zarówno w kraju jak i za granicą. Potrzeba wzmocnienia siły systemów finansowych wywołała na płaszczyźnie międzynarodowej rosnące zainteresowanie i troskę. Komunikat wydany na zakończenie szczytu G-7 w Lyonie w czerwcu 1996 roku wzywa do podjęcia kroków w tej dziedzinie. Liczne instytucje, łącznie z Komitetem Bazylejskim ds Nadzoru Bankowego, Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych, dokonują w ostatnim czasie przeglądu metod wzmacniania stabilności finansowej na świecie.





  1. Komitet Bazylejski ds Nadzoru Bankowego1 pracował nad tą kwestią przez wiele lat, tak bezpośrednio jak i poprzez kontakty z nadzorcami bankowymi z całego świata. W ciągu ostatniego półtora roku, Komitet dokonał analizy sposobów, za pomocą których mógłby najlepiej rozszerzyć swoje działania zmierzające do wzmocnienie nadzoru ostrożnościowego we wszystkich krajach, opierając się na swoich stosunkach tak z krajami spoza Grupy G-10, jak i na swoich wcześniejszych pracach mających na celu ulepszenie nadzoru ostrożnościowego w krajach członkowskich. W szczególności, Komitet przygotował dwa dokumenty do publikacji:

  • całościowy zbiór Podstawowych Zasad efektywnego nadzoru bankowego (załączone Podstawowe Zasady Bazylejskie) oraz,

  • Kompendium istniejących zaleceń, wytycznych i standardów Komitetu Bazylejskiego (będzie okresowo aktualizowane), do większości których czynione są odniesienia w Podstawowych Zasadach.

Oba dokumenty zostały przyjęte (endorsed) przez Gubernatorów banków centralnych krajów Grupy G-10. Przedstawiono je ministrom finansów krajów G-7 i Grupy G-10 do przygotowania na szczyt w Denver w nadziei, że staną się one użytecznym mechanizmem wzmacniania stabilności finansowej we wszystkich krajach.


  1. Podczas opracowywania Zasad, Komitet Bazylejski ściśle współpracował z władzami nadzoru bankowego spoza Grupy G-10. Dokument został przygotowany w grupie składającej się z przedstawicieli Komitetu Bazylejskiego oraz Chile, Chin, Republiki Czeskiej, Hong Kongu, Meksyku, Rosji i Tajlandii. Dziewięć innych krajów (Argentyna, Brazylia, Węgry, Indie, Indonezja, Korea, Malezja, Polska i Singapur) było także blisko związanych z pracami grupy. Co więcej, projekt Zasad wiele zyskał w wyniku szeroko prowadzonych konsultacji ze znacznie większą grupą nadzorców, tak bezpośrednio, jak i poprzez regionalne grupy nadzoru bankowego.




  1. Podstawowe Zasady Bazylejskie składają się z dwudziestu pięciu zasad, które powinny być wdrożone celem zagwarantowania skuteczności systemu nadzoru. Zasady dotyczą następujących kwestii :

Warunków wstępnych efektywnego nadzoru bankowego - Zasada 1

Licencjonowania i struktury - Zasady o 2 do 5

Regulacji i wymogów ostrożnościowych - Zasady od 6 do 15

Metod ciągłego nadzoru bankowego - Zasady od 16 do 20

Wymogów informacyjnych - Zasada 21

Formalnych uprawnień nadzorców - Zasada 22



Bankowości transgranicznej - Zasady od 23 do 25
Dodatkowo obok samych Zasad, dokument zawiera wyjaśnienia różnych metod, jakich mogą użyć nadzorcy, by je wdrożyć.


  1. Agencje krajowe powinny zastosować Zasady w nadzorowaniu wszystkich banków na obszarze ich jurysdykcji2. Zasady te stanowią wymóg minimum i w wielu przypadkach konieczne może być wykorzystanie innych dodatkowych środków mających na celu uwzględnienie specyficznych warunków oraz ryzyk w sektorze finansowym poszczególnych krajów.

  2. Podstawowe Zasady Bazylejskie mają za zadanie służyć jako podstawowy punkt odniesienia dla nadzoru i innych władz publicznych we wszystkich krajach oraz na arenie międzynarodowej. Zasady zostały przygotowane przede wszystkim dla władz krajowych nadzorów bankowych, z których wiele dąży do wzmocnienia swojego aktualnego systemu nadzorczego, w celu wykorzystania załączonego dokumentu do rozpoczęcia programu mającego na celu usunięcie istniejących niedociągnięć tak szybko jak to możliwe, w ramach ich kompetencji przewidzianych prawem. Zasady zostały tak skonstruowane, aby mogły być poddane weryfikacji przez nadzorców, regionalne grupy nadzorcze, a także rynek jako całość. Komitet Bazylejski będzie pełnił pewną rolę, razem z innymi zainteresowanymi organizacjami, w monitorowaniu postępu dokonywanego przez poszczególne kraje w zakresie wdrożenia Zasad. Istnieje propozycja aby Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy i inne zainteresowane organizacje wykorzystały Zasady pomagając poszczególnym krajom umacniać system nadzoru bankowego w połączeniu działaniami na rzecz promowania ogólnej stabilności makroekonomicznej i finansowej. Wdrożenie tych Zasad będzie przedmiotem przeglądu na Międzynarodowej Konferencji Nadzoru Bankowego w październiku 1998 i następnie kolejno co dwa lata.

  3. Zachęca się władze nadzoru bankowego na całym świecie do przyjęcia Podstawowych Zasad Bazylejskich. Członkowie Komitetu Bazylejskiego i szesnaście krajów uczestniczących w przygotowaniu projektu zgodzili się z treścią tego dokumentu.

  4. Przewodniczący regionalnych grup nadzoru3 popierają wysiłki Komitetu Bazylejskiego i są gotowi do promowania przyjęcia Podstawowych zasad wśród swoich członków. Trwają dyskusje nad określeniem roli, jaką grupy regionalne będą odgrywały w doprowadzeniu do przyjęcia Zasad i monitorowaniu ich wdrażania przez poszczególnych członków.



  1. Komitet Bazylejski uważa, że osiągnięcie przez każdy kraj zgodności z Podstawowymi Zasadami będzie znaczącym krokiem w procesie poprawy stabilności finansowej, zarówno w danym kraju jak i w wymiarze międzynarodowym. Szybkość, z jaką ten cel zostanie osiągnięty, będzie różna. W wielu krajach konieczne będą zmiany w istniejącym ustawodawstwie oraz w uprawnieniach nadzoru, gdyż obecnie wiele władz nadzorczych nie ma podstaw ustawowych do wdrożenia wszystkich Zasad. W takim wypadku, Komitet Bazylejski uważa za niezbędne, by ustawodawcy krajowi potraktowali potrzebę zmian jako pilną tak, by Zasady zostały wprowadzone we wszystkich istotnych punktach.

10. Komitet Bazylejski będzie kontynuował pracę nad ustalaniem standardów w kluczowych obszarach ryzyka i w kluczowych obszarach nadzoru bankowego, tak jak to uczynił w dokumentach takich jak te, które są przedrukowane w Kompendium. Podstawowe Zasady Bazylejskie będą służyły w przyszłości jako punkt odniesienia do dalszej pracy Komitetu i tam, gdzie to wskazane, we współpracy z nadzorcami z krajów spoza Grupy G-10 i ich grupami regionalnymi. Komitet jest gotowy do wspomagania prac na poziomie krajowym zmierzających do wdrożenia Zasad wraz z innymi organizacjami nadzoru i zainteresowanymi stronami. Na koniec, Komitet jest zdecydowany umocnić swoje stosunki z nadzorcami z krajów spoza Grupy G-10 oraz zintensyfikować swój znaczący wkład w pomoc techniczną i szkolenia.


LISTA PODSTAWOWYCH ZASAD EFEKTYWNEGO NADZORU BANKOWEGO



Warunki wstępne efektywnego nadzoru bankowego

  1. Efektywny system nadzoru bankowego ma wyraźny zakres obowiązków i celów w stosunku do każdej agencji zajmującej się nadzorem nad bankami. Każda taka agencja powinna posiadać niezależność operacyjną oraz adekwatne środki. Odpowiednie ramy prawne dla nadzoru bankowego są również niezbędne, w tym przepisy dotyczące licencjonowania instytucji bankowych i ich ciągłego nadzorowania; niezbędne są też uprawnienia pozwalające na kontrolę przestrzegania prawa, a także spraw związanych z bezpieczeństwem i solidnym charakterem działalności; oraz ochrona prawna nadzorców. Należy również wprowadzić rozwiązania odnośnie wymiany informacji między nadzorcami oraz ochrony poufnego charakteru takich informacji.


Licencjonowanie i struktura

  1. Dopuszczalne czynności instytucji, które podlegają licencjonowaniu oraz nadzorowi jako banki, muszą być wyraźnie określone, a używanie słowa „bank” w nazwie instytucji powinno być kontrolowane w możliwie jak najszerszym zakresie.

  2. Władza wydająca licencje bankowe musi mieć prawo do ustalania kryteriów i odrzucania podań o udzielenie licencji tych instytucji, które nie spełniają ustalonych standardów. Proces licencjonowania powinien co najmniej składać się z oceny struktury własnościowej banku, rady nadzorczej i zarządu banku , jego planu działalności i mechanizmów kontroli wewnętrznej oraz prognozowanej sytuacji finansowej, w tym jego bazy kapitałowej; gdy proponowanym właścicielem lub organizacją macierzystą jest bank zagraniczny, to najpierw powinien on posiadać zgodę nadzorcy swojego kraju macierzystego.

  3. Nadzorcy bankowi muszą mieć prawo do rozpatrywania i odrzucania propozycji odnośnie przenoszenia znacznej części własności czy udziałów dających kontrolę w istniejących bankach stronom trzecim.

  4. Nadzorcy bankowi muszą mieć prawo do ustanawiania kryteriów rozpatrywania większych zakupów czy inwestycji banku oraz do upewniania się, czy instytucje powiązane lub struktury nie narażają banku na nadmierne ryzyka lub nie utrudniają efektywnego nadzoru.


Regulacje i wymogi ostrożnościowe

  1. Nadzorcy bankowi muszą ustanowić właściwe i podyktowane rozwagą minimalne wymogi dotyczące adekwatności kapitałowej dla wszystkich banków. Wymogi takie powinny odzwierciedlać ryzyka, jakie podejmują banki oraz muszą definiować składniki kapitału, biorąc pod uwagę ich zdolność do zaabsorbowania strat. Przynajmniej w odniesieniu do banków działających na arenie międzynarodowej wymogi te nie mogą być mniejsze niż wymogi ustanowione w Bazylejskiej Umowie Kapitałowej i jej nowelizacjach.

  2. Istotną częścią systemu nadzorczego jest ocena polityki banku, praktyk i procedur związanych z udzielaniem kredytów oraz dokonywaniem inwestycji, a także ocena ciągłego zarządzania portfelem kredytowym i inwestycyjnym.

  3. Nadzorcy bankowi muszą być pewni, że banki ustalają i przestrzegają właściwej polityki, praktyk i procedur oceny jakości aktywów oraz adekwatności odpisów na rezerwy oraz rezerw z tytułu kredytów nieregularnych.

  4. Nadzorcy bankowi muszą być pewni, że banki mają systemy informacji zarządczej, które umożliwiają kierownictwu identyfikację koncentracji w portfelu. Nadzorcy muszą ustalić limity ostrożnościowe w celu ograniczenia ryzyka banku wobec pojedynczych kredytobiorców lub grup powiązanych ze sobą kredytobiorców.

  5. W celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z kredytowania podmiotów powiązanych, nadzorcy bankowi muszą wprowadzić wymogi, według których banki udzielają kredytów powiązanym ze sobą spółkom i osobom prywatnym w sposób obiektywny i w ściśle określonym zakresie, kredyty takie są efektywnie monitorowane, oraz podejmowane są inne odpowiednie działania w celu kontrolowania lub czy ograniczania ryzyka tego typu.

  6. Nadzorcy bankowi muszą być pewni, że banki mają odpowiednią politykę i procedury identyfikacji, monitorowania i kontrolowania ryzyka kraju oraz ryzyka transferu w zakresie swojego kredytowania i inwestowania na arenie międzynarodowej, a także że banki utrzymują adekwatne rezerwy na takie ryzyka.

  7. Nadzorcy bankowi muszą być pewni, że banki odpowiednio mierzą, monitorują oraz adekwatnie kontrolują ryzyka rynkowe; nadzorcy powinni mieć uprawnienia do nakładania konkretnych ograniczeń (limitów) i/lub specjalnych obciążeń kapitału z tytułu narażenia na ryzyko rynkowe, jeśli jest to uzasadnione.

  8. Nadzorcy bankowi muszą być pewni, że w bankach ma miejsce proces wszechstronnego zarządzania ryzykiem (obejmujący odpowiednią kontrolę ze strony zarządu i kierownictwa wyższego szczebla) w celu identyfikacji, mierzenia, monitorowania i kontrolowania wszystkich innych istotnych ryzyk oraz tam, gdzie jest to właściwe, posiadania kapitału na pokrycie tych ryzyk.

  9. Nadzorcy bankowi muszą określić, czy banki mają mechanizmy (system) kontroli wewnętrznej, które są adekwatne do charakteru i skali ich działalności. Mechanizmy takie powinny obejmować wyraźne ustalenia dotyczące delegowania uprawnień i odpowiedzialności; rozdzielenie funkcji, które wiążą się z zaciąganiem zobowiązań w imieniu banku, wypłacaniem środków oraz księgowaniem jego aktywów i pasywów; uzgadniania tych procesów; zabezpieczania jego aktywów; oraz odpowiednich niezależnych funkcji: rewizji wewnętrznej i zewnętrznej oraz funkcji oceny przestrzegania prawa i przepisów (compliance), mającej na celu sprawdzanie stosowania się banku do tych mechanizmów kontrolnych oraz odpowiednich praw i przepisów.

  10. Nadzorcy bankowi muszą określić, czy banki mają adekwatną politykę, instrukcje i procedury, w tym jasno sprecyzowane zasady „poznaj swojego klienta”, które promują wysokie standardy etyczne i profesjonalne w sektorze finansowym oraz zapobiegają celowemu lub mimowolnemu wykorzystaniu banku przez środowiska kryminalne.


Metody ciągłego nadzoru bankowego


  1. Efektywny system nadzoru bankowego powinien składać się zarówno z pewnej formy inspekcji na miejscu oraz nadzoru analitycznego („zza biurka”).

  2. Nadzorcy bankowi powinni mieć regularny kontakt z kierownictwem banku oraz muszą gruntownie rozumieć operacje danej instytucji.

  3. Nadzorcy bankowi muszą mieć możliwość gromadzenia, badania i analizowania sprawozdawczości przygotowywanej dla celów nadzoru ostrożnościowego oraz raportów statystycznych przekazywanych przez banki oddzielnie (solo basis) oraz w formie skonsolidowanej.

  4. Nadzorcy bankowi muszą mieć możliwość niezależnej weryfikacji informacji nadzorczej albo w oparciu o inspekcje na miejscu w banku albo poprzez wykorzystanie usług rewidentów zewnętrznych.

  5. Istotnym elementem nadzoru bankowego jest zdolność nadzorców bankowych do nadzorowania grupy bankowej na zasadzie skonsolidowanej.


Wymogi informacyjne


  1. Nadzorcy bankowi muszą być pewni, że każdy bank prowadzi odpowiednią ewidencję, zgodną z jednolitymi zasadami i praktyką księgową, która umożliwia nadzorcy uzyskanie prawdziwej i obiektywnej opinii na temat sytuacji finansowej banku oraz rentowności jego działalności, oraz muszą być także pewni, że bank regularnie publikuje sprawozdania finansowe, które obiektywnie odzwierciedlają jego sytuację.


Formalne uprawnienia nadzorców
22. Nadzorcy bankowi muszą dysponować adekwatnymi środkami nadzorczymi do wyegzekwowania postępowania naprawczego ze strony banków, w sytuacji gdy banki nie spełniają wymogów ostrożnościowych (takich jak minimalne współczynniki adekwatności kapitałowej), kiedy mają miejsce naruszenia regulacji, lub gdy istnieje jakiekolwiek inne zagrożenie dla deponentów. W skrajnych wypadkach, powinno to obejmować możliwość wycofania licencji bankowej lub możliwość rekomendowanie jej wycofania.
Bankowość międzynarodowa
23. Nadzorcy bankowi muszą prowadzić globalny nadzór skonsolidowany w stosunku do aktywnych w skali międzynarodowej organizacji bankowych, adekwatnie monitorować i stosować odpowiednie normy ostrożnościowe wobec wszystkich rodzajów działalności prowadzonej przez te organizacje bankowe na świecie, w pierwszym rzędzie w ich oddziałach, jednostkach typu joint-ventures oraz podmiotach zależnych.

24. Kluczowym elementem nadzoru skonsolidowanego jest ustanowienie kontaktów i wymiany informacji z różnymi nadzorcami, w pierwszym rzędzie z władzami nadzorczymi kraju gospodarza (host country). Nadzorcy bankowi muszą prowadzić globalny nadzór skonsolidowany w stosunku do aktywnych w skali międzynarodowej organizacji bankowych, adekwatnie monitorować i stosować odpowiednie normy ostrożnościowe wobec wszystkich rodzajów działalności prowadzonej przez te organizacje bankowe na świecie, w pierwszym rzędzie w ich oddziałach, jednostkach typu joint-ventures oraz podmiotach zależnych.


25. Nadzorcy bankowi muszą wymagać, aby lokalne operacje banków zagranicznych były prowadzone według tak samo wysokich standardów, jak to jest wymagane od instytucji krajowych oraz muszą posiadać uprawnienia do wymiany informacji potrzebnych nadzorcom kraju macierzystego tych banków w celu prowadzenia skonsolidowanego nadzoru ostrożnościowego.
  1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna