Geograficzny Środek Europy jako Tło dla Historii Polski



Pobieranie 237.51 Kb.
Strona1/6
Data08.05.2016
Rozmiar237.51 Kb.
  1   2   3   4   5   6
Ilustrowana Historia

POLSKI 


Iwo Cyprian Pogonowski 

 

Geograficzny Środek Europy jako Tło dla Historii Polski 

Rzeczpospolita Polska znajduje się w geograficznym środku kontynentu Europejskiego. Warszawa leży w połowie drogi z Paryża do Moskwy. Polska rozpościera się na otwartych, stosunkowo płaskich równinach północnoeuropejskich, między Bałtykiem na północy, a Sudetami i Karpatami na południu. W chwili obecnej, powierzchnia Polski wynosi 311 904 km2, mniej więcej tyle samo, co stan Nowy Meksyk. Maksymalna odległość od granicy zachodniej do granicy wschodniej wynosi 689 km, natomiast z północy na południe 649 km. Wybrzeże Bałtyku ma 440 km długości (linia brzegowa - 788 km).

Najniżej położonym punktem kraju jest wybrzeże morskie, natomiast najwyższym punktem jest szczyt Rysy na południu, osiągający wysokość 2499 metrów n.p.m. Większa cześć obszaru kraju jest płaska lub lekko pofałdowana, przy czym krajobraz stopniowo wznosi się w kierunku południowym, w stronę gór.

Główna rzeka Polski, Wisła, płynie w kierunku północnym, przez stolicę kraju Warszawę, do miasta portowego Gdańska. Dorzecze Wisły pokrywa cztery piąte obszaru kraju. Drugą największą rzeką jest Odra. Oba główne systemy rzeczne połączone są kanałami.

W chwili obecnej, ludność Polski szacowana jest na ok. 38 635 000, czyli 124 osoby na kilometr kwadratowy. Ponad dziewięćdziesiąt sześć procent ludności to etniczni Polacy. Największymi z dziesięciu mniejszości są: mniejszość Niemiecka licząca ponad 550 000 osób, Ukraińska licząca ok. 400 000, oraz Białoruska, wynosząca ponad 250 000 tysięcy.

Klimat kraju wynika z jego położenia na granicy stref klimatycznych: wilgotnej atlantyckiej oraz kontynentalnej europejskiej. Typowa dla Polski sytuacja meteorologiczna to wpływ wyżu azorskiego i niżu islandzkiego. W zimie, polski klimat bywa często zdominowany przez wyż euroazjatycki. Średnia temperatur styczniowych wynosi ok. –1 stopnia C, natomiast średnia w lipcu to ok. 21 stopni. Sześćdziesiąt procent dni w roku to dni wietrzne, z wiatrami zachodnimi. Roczna średnia opadów w Polsce waha się od 50 do 65 centymetrów.

Jedna trzecia ludności Polski utrzymuje się z rolnictwa. Polska produkuje więcej żyta i kartofli niż jakikolwiek inny kraj europejski. Inne ważne płody rolne to buraki cukrowe, owies, pszenica, jęczmień oraz len. Poza ziemią rolną, Polska jest bogata w zasoby naturalne. Po drugiej wojnie światowej Polska stała się jednym z wiodących europejskich producentów węgla, ołowiu i cynku. Inne kopaliny to miedź, ruda żelaza, sole potasowe, sól kamienna i siarka.

Polski przemysł nadal przystosowuje się do gospodarki rynkowej i do procesów prywatyzacyjnych. Stoi w obliczu problemu występującego we wszystkich państwach postkomunistycznych, a mianowicie egzystencji gospodarczo zbędnych, lecz politycznie wpływowych przedsiębiorstw państwowych – spadku po centralnie sterowanej gospodarce komunistycznej. Główne gałęzie przemysłu przechodzące reorganizację to przemysł stoczniowy, huty stali, przemysł ciężki maszynowy, produkcja lokomotyw i maszyn rolniczych. Podobna sytuacja istnieje w przemyśle chemicznym, jak też bawełnianym, drzewnym i tekstylnym.

Energia elektryczna jest produkowana przez elektrownie wodne i takie, które są opalane węglem. Do napędu dziesiątków milionów samochodów osobowych i ciężarówek poruszających się po drogach krajowych importowana jest ropa naftowa, przetwarzana lokalnie na paliwa.

Niedawno, w Polsce oraz w innych krajach byłego bloku sowieckiego obchodzono dziesięciolecie rewolucji demokratycznej. Wyniki tej rewolucji można łatwo dostrzec w stolicy Polski, Warszawie. Jej sklepy podobne są do sklepów w Stanach Zjednoczonych AP, są pełne towarów importowanych, mięsa, oraz różnych owoców egzotycznych i krajowych. Błyszczące drapacze chmur, centra handlowe, kina, drogie hotele oraz luksusowe domy prywatne stają się powszechnym widokiem.  

 

Polska w Historii Europy



Krótki Przegląd 

Polska Kultura i Słowiańskie Korzenie 

Polska przyjęła Rzymskie Chrześcijaństwo ponad tysiąc lat temu i stała się ziemią charakteryzująca się różnorodnością sztuki, architektury i stylów. Zadomowiły się w niej liczne wpływy cudzoziemskie, podobnie jak w wszystkich innych krajach europejskich. W rzeczywistości, każda kultura narodowa była, w znacznym zakresie, kosmopolitycznym konglomeratem. Dlatego, przy całej swej odmienności, kultura Polski jest częścią wspólnej kultury europejskiej, w której Polacy mają ważny i permanentny wkład.

Specyfika polskiej kultury związana jest z własnym językiem oraz ze słowiańskimi korzeniami. Badania lingwistyczne wykazały, że już 4000 lat temu wczesne języki bałtosłowiańskie należały do języków aryjskich, bądź języków wschodnio indoeuropejskich (grupy „satem”). Ponad 3 500 lat temu, języki bałtosłowiańskie oddzieliły się od grupy języków aryjskich, natomiast ok. 3 000 lat temu grupa ta podzieliła się na języki bałtyckie i słowiańskie. Przez kolejne 1 500 lat języki słowiańskie uległy ewolucji równolegle do języków: greckiego, łacińskiego, celtyckiego, germańskiego oraz innych. Ewolucja języka polskiego objęła kolejne 1 500 lat.

Język polski odzwierciedla kulturę umysłową i materialną w sferze słowa mówionego, a następnie literatury. Wczesne słownictwo polskie zawiera o wiele więcej informacji o wczesnej kulturze niż źródła pisane. W miarę upływu czasu wzrastała liczba słów obcego pochodzenia. W obecnej erze informacji, język polski adoptuje nowe określenia europejskie i amerykańskie odnoszące się do mody, sportu, sztuki, polityki oraz technologii. Pełne wydania słowników polskich zawierają około 200 000 haseł. Jedna trzecia z nich to obce zapożyczenia, podczas gdy jedną czwartą stanowią słowa bliskie swym starosłowiańskim wzorcom.



Podróżujący do Polski mogą odwiedzić wiele zabytków będących odzwierciedleniem dwunastu okresów Polskiej kultury:

  1. Okres prehistoryczny (700 p.n.e. do 966 n.e.)

  2. Średniowiecze 
    a) Okres Romański (1040) – 1200) 
    b) Okres Gotycki (1200 – 1500)

  3. Renesans (XVI wiek)

  4. Barok (XVII wiek)

  5. Oświecenie (XVIII wiek)

  6. Romantyzm (pierwsza poł. XIX wieku)

  7. Pozytywizm (druga poł. XIX wieku)

  8. Młoda Polska (przełom XIX-XX wieku)

  9. Modernizm międzywojenny (1918 – 1939)

  10. Zniszczenie wojenne nazistowskie i sowieckie (1939 – 1945)

  11. Socrealizm (1945 – 1955); Modernizm (1956 – 1989)

  12. Postmodernizm (1989 do dnia dzisiejszego)
  1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna