Gmina Miasto Brzeg



Pobieranie 456.78 Kb.
Strona5/5
Data07.05.2016
Rozmiar456.78 Kb.
1   2   3   4   5
Ważne jest również niedopuszczenie do zagłuszenia roślin przez chwasty, które konkurują w dostępie do światła i wody. W miarę możliwości należy je usuwać przed wytworzeniem nasion, aby zapobiec ich zbyt szybkiemu rozmnożeniu.
Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest odpowiednie i systematyczne nawożenie, gdyż rośliny czerpiąc z gleby wodę wraz ze składnikami pokarmowymi po pewnym czasie ją wyjaławiają. Dlatego też należy rośliny corocznie nawozić, najlepiej wieloskładnikowymi nawozami mineralnymi bądź nawozem organicznym (kompostem). Ilość oraz skład nawozu zależy od rośliny, obecnie na rynku jest wiele mieszanek nawozowych przeznaczonych ściśle dla danej grupy roślin.

W przypadku zamierania roślin należy wziąć pod uwagę wiele czynników takich jak:

  • Niekorzystny dla roślin odczyn pH gleby, który po kilku latach w skutek działania kwaśnych deszczy może ulec zmianie (obniżeniu)

  • Zasolenie gleby (zwłaszcza przy ciągach komunikacyjnych)

  • Infekcje wirusowe oraz grzybowe, żery owadów

  • Bardzo silne mrozy oraz przymrozki (szkodliwe głównie dla roślin zimozielonych oraz gatunków obcych)

  • Zbyt silne zanieczyszczenie powietrza




    1. Pielęgnacja drzew

U roślin istniejących wymagających pielęgnacji należy w przypadku złamań dociąć kikut gałęzi, czyli wykonać tzw. cięcie wyrównujące, które powinno być poprowadzone bardzo blisko pnia głównego jednak w takiej odległości, aby nie uszkodzić jego nasady. Następnie należy rany o średnicy do 10 cm zasmarować w całości preparatem impregnacyjnym o właściwościach pobudzających rozwój kallusa (np. funaben3 lub santar). Przy ranach o średnicy większej niż 10 cm zewnętrzną część rany (czyli tam gdzie będzie wytwarzała się tkanka zabliźniająca) należy zabezpieczyć funabenem 3 lub santarem, natomiast wnętrze rany środkiem impregnującym np. imprexemW.

Przy otarciach pielęgnacja i leczenie polega na wygładzeniu i uformowaniu powierzchni rany w postaci podłużnej (takie ukształtowanie rany powoduje jej szybsze gojenie), a następnie zasmarowaniu jej santarem lub funabenem 3.

Usuwanie suszu powinno się wykonać poprzez przycięcie suchych konarów jak najbliżej pnia głównego nie uszkadzając jednak wytwarzającego się przy pniu kallusa (tkanki zabliźniającej).
9.2 Pielęgnacja krzewów

Podlewać należy przez cały okres wegetacyjny, nie można dopuścić do przesuszenia. Krzewy zimozielone należy podlewać obficie przed okresem zimowym, jak też w miesiącach zimowych podczas ociepleń i suszy.

Nawozić należy na przełomie marca i kwietnia (nie wcześniej niż 8 miesięcy po posadzeniu) nawozem o stosunku N:P:K = 15:15:15 w ilości 50g na roślinę na duże krzewy soliterowe, dla krzewów mniejszych 60g/m2 (chyba, że producent zaleca inaczej) lub odpowiednio 40g na roślinę dla krzewów dużych i 25g na roślinę dla krzewów małych wolno rozkładającego się nawoz.

Krzewy należy ręczne odchwaszczać, minimum 5 razy w ciągu sezonu wegetacyjnego, poprzez motykowanie lub wykopywanie tak, by zminimalizować utratę substratu i kory z powierzchniowej warstwy podłoża. Ubytki kory należy niezwłocznie uzupełniać. W zależności od gatunku krzewy wymagają cięć pielęgnacyjnych dla poprawy struktury i zwiększenia kwitnienia w następnym sezonie.



9.3 Pielęgnacja bylin

Podlewać należy przez cały okres wegetacyjny nie dopuszczając do przesuszenia. Krzewinki zimozielone należy podlewać obficie przed okresem zimowym, jak też w miesiącach zimowych podczas ociepleń i suszy.

Nawozić należy na przełomie marca i kwietnia (nie wcześniej niż 8 miesięcy po posadzeniu) najlepiej wolno rozkładającym się nawozem w odpowiedniej dawce

Rabaty należy ręczne odchwaszczać, min. 5 razy w ciągu sezonu wegetacyjnego, poprzez motykowanie lub wykopywanie, tak, by zminimalizować utratę substratu i kory z powierzchniowej warstwy podłoża.

Regularnie należy usuwać uszkodzone liście i zbędne części roślin - przekwitłe kwiatostany. W wypadku nadmiernego rozrastania się któregoś gatunku należy redukować jego zasięg, tak by nie stanowił konkurencji i zagrożenia dla innych gatunków
9.4. Pielęgnacja trawników

9.4.1 Renowacja trawników

W przypadku trawników należy przyjąć całkowitą renowację. Do renowacji należy przystąpić po opadach deszczu, najlepiej wczesną wiosną, zaraz po skoszeniu i dokładnym wygrabieniu trawy. Należy w tym wypadku wykonać aerację powierzchniową, polegającą na przecięciu, wydrapaniu i usunięciu ściółki. Zabieg ten powinien być przeprowadzony krzyżowo 4-krotnie. Następnie należy przeprowadzić aerację wgłębną najlepiej aeratorem rurkowym. Liczba otworów na 1m2 w zależności od stopnia zadarnienia powinna wynosić od 280 do 500. Po wykonanej aeracji należy wykonać podsiew traw mieszankami regeneracyjnymi z przewagą traw szybko rosnących, o składzie dostosowanym do warunków oświetleniowych (w tym wypadku trzeba zamówić specjalną mieszankę u producenta). Po wysiewie traw należy rozsiać wieloskładnikowy nawóz wolno przyswajalny oraz rozsypać piasek w ilości 0,5 m3 na 100m2. Następnie trzeba przeprowadzić włókowanie gęstą i ciężką włóką siatkową lub łańcuchową oraz wyrównać powierzchnię wałem. W razie braku opadów odnawiany trawnik powinno się podlewać przez 10-14 dni, co umożliwi pobieranie nawozów oraz kiełkowanie i wzrost dosianych traw. Po tym okresie należy rozpocząć systematyczne koszenie trawnika przynajmniej dwa razy w miesiącu.




      1. Koszenie i aeracja

Wysokość koszenia trawy powinna wynosi 3-5 cm, przy czym w okresie długotrwałej suszy zaleca się utrzymanie wyższej trawy, co powoduje lepsze ocienienie powierzchni gleby. Każde kolejne koszenie powinno następować, kiedy trawa odrośnie o 4-6 cm.

Odpowiada to orientacyjnie okresowi 7-10 dni. Dlatego najlepsze rezultaty daje koszenie w odstępach tygodniowych. Koszenie w większych odstępach czasu może spowodować pojawienie się dużej ilości chwastów, wyleganie i zagniatanie trawy, co jest przyczyną pojawienia się w tych miejscach żółtych plam na trawniku. Zaniedbanie koszenia przez dłuższy okres czasu może doprowadzić do nieodwracalnych przemian a przede wszystkim do utrwalenia niepożądanych gatunków chwastów. Ostatnie, przedzimowe koszenie trawników powinno być wykonane z 1-miesięcznym wyprzedzeniem spodziewanego nastania mrozów (dla warunków klimatycznych Polski można przyjąć pierwszą połowę października)

Koszenie zbyt wysokiej trawy powoduje bardzo nierównomierny wzrost użytych w mieszance traw, co może doprowadzić również do niepożądanego składu gatunkowego i obniżenia wartości trawnika. Trawa po skoszeniu może pozostawać na trawniku (jeżeli jest odpowiednio krótka) lub może być usuwana i kompostowana.

Gleba pod trawnikiem zwykle już po roku ulega osiadaniu i zagęszczeniu, co w znacznym stopniu ogranicza dostęp powietrza do korzeni traw. Ponieważ normalne spulchnianie nie jest możliwe, należy zastosować aerację powierzchniową, która polega na płytkim spulchnieniu gleby poprzez rozdrobnienie i usunięcie nadmiernie zbitej warstwy ściółki.

Do wykonania tego zabiegu używa się specjalnie zbudowanych grabi o podciętych zębach. Jeżeli ściółka jest na tyle gruba i zbita, że jej ręczne wygrabienie staje się bardzo trudne używa się wówczas specjalnych maszyn o ostrzach przecinających i wydrapujących ściółkę.

Zabieg ten powinien być zawsze stosowany po wiosennym wygrabieniu trawnika i jeszcze raz w ciągu sezonu (czyli ok. 2 razy w roku)




      1. Nawożenie i nawadnianie

Coroczne nawożenie trawnika powinno zapewnić przede wszystkim dostateczne ilości azotu. Przyjmuje się, że zapotrzebowanie trawnika na azot waha się w granicach 02-0,4 kg czystego składnika na 10m2.

Do corocznego nawożenia pogłównego zaleca się mieszankę 12:6:4 NPK w ilości 1,2 kg na 10m2 lub mieszankę 20:10:5 w ilości 0,8 kg na 10m2. Ilość ta może być dostarczona w dwóch dawkach.

Połowę dawki wysiewa się wcześnie na wiosnę przed rozpoczęciem wegetacji, resztę zaś wczesną jesienią (koniec września lub początek października).

Nawóz należy wysiewać tylko wówczas, kiedy trawa jest zupełnie sucha. Po wysiewie trawę należy obficie podlać, unika się przez to jej poparzenia.

Od połowy lata należy ograniczyć azot, zwiększając dawki potasu i fosforu. Ostatnie nawożenie nie powinno zawierać azotu, lecz tylko fosfor i potas.


    1. Pielęgnacja łąki kwietnej

Aby zapobiec inwazji roślinności leśnej i zaroślowej łąka musi być koszona. Poszczególne gatunki łąkowe różnie reagują na koszenie. Tradycyjnie użytkowane łąki kośne zwykle koszone są dwa razy do roku, czasem trzy razy lub raz w roku lub tylko raz na dwa lata.

Dla zapewnienia obfitego kwitnienia jak największej ilości gatunków najlepsze efekty daje koszenie raz w roku na początku lata (czerwiec - lipiec). Częstsze koszenie ułatwia chodzenie po łące ale ogranicza ilość gatunków kwitnących latem. Niektóre niskie gatunki łąkowe występujące nawet na łąkach koszonych raz w roku (głowienka, mniszek, stokrotka) preferują częste koszenie np. raz w miesiącu, co ogranicza wzrost wyższych gatunków. Ogólna reguła jest taka, że większe gatunki łąkowe (chaber łąkowy i austriacki, świerzbnica polna, kozibród, przytulia właściwa i biała itp.) rozwijają się najlepiej przy rzadkim koszeniu (raz w roku lub raz na dwa lata), a niższe gatunki lepiej rosną na łąkach koszonych często. Nigdy nie należy kosić łąki wcześniej niż w czerwcu, ponieważ istnieje duża grupa bardzo ozdobnych gatunków kwitnących w maju i czerwcu, które wyginęłyby stopniowo, jeśli zostaną skoszone za wcześnie.

Bardzo ważne jest, aby zostawić skoszoną trawę na łące, żeby mogły wyschnąć i wysypać się nasiona zawiązane przez rośliny. Po kilku dniach siano należy usunąć.

Większość gatunków łąkowych jest wieloletnia. Niektóre z gatunków kwitną już w pierwszym roku, inne po 2-3 latach. Nieliczne gatunki łąkowe są dwuletnie (kwitną w drugim roku i obumierają wydając nasiona – kminek, marchew dzika), a jedynie szelężnik jest jednorocznym gatunkiem.

W większości przypadków łąki nie nawozić. W uboższej glebie kwiaty będą niższe, ale większość gatunków rosła będzie z podobną prędkością. W zbyt żyznej ziemi kilka najsilniej rosnących gatunków zwykle zagłusza te wolniej rosnące. W dawnych czasach łąki kośne były zwykle nie nawożone. Stracony azot uzyskiwany jest z powietrza przez rośliny motylkowe, a inne składniki wydobywane z głębszych warstw ziemi przez korzenie. Oczywiście takie użytkowanie prowadzi do częściowego wyjałowienia gleby, ale po pierwsze pojedyncze koszenie zabiera mało składników odżywczych, po drugie to właśnie wyjałowione łąki są często najbogatsze w gatunki! Bezpiecznym sposobem nawożenia jest palenie ususzonego siana po skoszeniu łąki i rozrzucenie popiołu po łące. Dla suchych i piaszczystych gleb początkowe jednokrotne nawożenie jest wskazane, najlepiej w połączeniu z dodaniem gliny i wapna oraz z silnym podlewaniem.

Łąki występują na glebach o różnej żyzności, w zależności od gleby inne gatunki uzyskają dominację na łące, efekt na glebie ogrodowej jest więc bardzo trudny do przewidzenia. Najlepsze rezultaty dają gleby gliniaste o małej zawartości próchnicy.

W pierwszym roku zakwitną niektóre gatunki, większość gatunków zakwitnie w drugim roku w pierwszym jedynie przygotowując się do kwitnienia i produkując rozety liści.
10. Nawierzchnie
10.2 Projekt rewaloryzacji układu komunikacyjnego
Najważniejsze działania związane z rewaloryzacją układu dróg w parku dotyczą przede wszystkim: usunięcia zniekształceń - wyprofilowanie alejek oraz wyznaczenie tras przeznaczonych do ruchu rowerowego.

Projekt zakłada wymianę istniejącej nawierzchni asfaltowej, tłuczniowej i ziemnej na nawierzchnie żwirową z obrzeżami kamiennymi.

Nawierzchnia powinna być wykonana w oparciu o szczegółowe instrukcje zawarte
na rysunkach wykonawczych stanowiących załącznik do opisu technicznego.

Należy zwrócić szczególną uwagę na skoordynowanie prac z układaniem instalacji elektrycznej.


Nawierzchnia żwirowa z kamiennymi obrzeżami

Do wykonania obrzeży kamiennych należy stosować kostkę granitową, szarą

9-11cm.

Nawierzchnia układana wg rysunku nr 8


Ściek brukowy

Do wykonania ścieku brukowego należy stosować kostkę granitową szarą

9-11cm. Ściek brukowy układany wg rysunku nr 9

11. Układ wodny
11.1 Stan istniejący obiektów wodnych

Staw Łabędzi – powierzchnia 3092m; długość 124m; szerokość średnio 25m (maksymalnie 29m, minimalnie 20m). Brzegi stawu obudowane są kamiennym murem oporowym. Wysokość murków wynosi 1.2m od poziomu dna stawu. Dno stawu utwardzone zostało płytami drogowymi.

Poziom lustra wody utrzymywany jest za pomocą dwóch zastawek szandorowych umieszczonych na obustronnym odpływie zestawu. Zlokalizowane są one pod ulicą Armii Krajowej i w kierunku do Stawu Piastowskiego.

Na osi stawu od strony ul. Armii Krajowej znajduje się czynna fontanna, z zamkniętym obiegiem wody.

Staw Piastowski - powierzchnia 1443m; długość 170m; szerokość średnio 10m (max. 14m, min. 3m). Podłużny staw, przedzielony kładką z niewielką wyspą. Brzegi stawu zabezpieczone faszyną, wymagają odbudowy. Dno stawu jest zamulone, zarośnięte roślinnością wodną. Staw Piastowski połączony jest rowem ze stawem Łabędzim.

Odcinek rowu łączący staw Piastowski ze stawem Łabędzim – długość 210 mb; płytki rów, o szerokości ok. 60cm i głębokości ok. 60 cm.
11.2 Zalecenia dotyczące rewaloryzacji obiektów wodnych

Zarówno Staw Łabędzi jak i Staw Piastowski wymagają prac renowacyjnych. Brzegi Stawu Piastowskiego i rowu zabezpieczone płotkami faszynowymi są zniszczone. Znajdująca się fontanna z zamkniętym obiegiem wody na osi Stawu Łabędzi wymaga prac modernizacyjnych (zaleca się rozpisanie konkursu na nowy wizerunek fontanny).


Wskazania:

  • Należy oczyścić zamulony pas przybrzeżny oraz koryto strumienia z warstwy rozkładających się liści i śmieci

  • Należy wymienić istniejące płotki faszynowe znajdujące się wzdłuż stawu Piastowskiego oraz wzdłuż strumienia na nowe umocnienie biotechniczne wg. rysunku zamieszczonego poniżej; rozstaw pali co 60 cm, długość 150 –200 cm; faszyna – gałęzie drzew lub krzewów o grubości do 7 cm i długości do 6-7m.

W przypadku rzeźby Brat Ledy z Łabędziem należy zwrócić uwagę na rodzaj objawów korozji (patynowienia). Podstawowym zadaniem jest stwierdzenie, czy dany przedmiot uległ korozji chlorkowej czy też nie.


Zupełnie niegroźnym objawem korozji miedzi i jej stopów jest tworzenie się nalotów malachitowej barwy, zwanych patyną szlachetną. Tworzą ją dobrze związane z podłożem związki: zasadowy węglan i siarczan miedziowy. Patyna szlachetna jest produktem pożądanym, gdyż jej warstewka jest dla podłoża nieszkodliwa, a nawet chroni je przed dalszą korozją. Dlatego też patyny szlachetnej nie usuwamy nigdy, wręcz przeciwnie - wytwarzamy ją czasem sztucznie na wyrobach nowych bądź odnawianych.
Drugim rodzajem korozji miedzi i jej stopów jest korozja tlenkowa. Tlenki tworzą naloty barwy - zależnie od składu - ceglastej, czerwonej lub czarnej. Tlenki miedzi nie byłyby w zasadzie szkodliwe, gdyby nie ich szczególna właściwość sprzyjania działaniu chlorków, powodujących trzeci, najgroźniejszy dla miedzi rodzaj korozji, zwany trądem brązu. Początkowo w obecności jonów chloru powstaje chlorek miedziawy CuCl o barwie szarobrunatnej. Pod wpływem wilgoci i tlenu z powietrza lub też tlenku miedziowego powstają dwa związk: chlorek miedziowy CuCl2 oraz zasadowy chlorek miedzowy CuCl2 x 3 Cu(OH)2. Chlorek zasadowy o barwie zielonej nie jest specjalnie groźny. Natomiast chlorek obojętny, dobrze rozpuszczalny w wodzie, w zetknięciu z miedzią, rozkłada się na tlenek miedziowy CuO oraz kwas solny (roztwór HCl). Kwas solny z kolei atakuje metaliczną miedź, powstaje chlorek miedziawy CuCl i cały cykl się powtarza. W rezultacie niewielka ilość chlorków wywołuje groźną w następstwach, gdyż podlegającej lawinowej autokatalizie korozję, czyli trąd brązu. Korozja tlenkowa, czyli trąd brązu musi być więc zwalczana bardzo energicznie.
Metody usuwania korozji tlenkowej

1. Jeżeli próba na zawartość chlorków dała wynik pozytywny, przedmiot można uratować, o ile proces korozji chlorkowej nie zaszedł zbyt daleko. Kuracja polega na elektrochemicznym wymyciu i związaniu jonów chloru, zawartych w produktach korozji miedzi. W tym celu prowadzi się długotrwałą elektrolizę w czystej wodzie. Ratowany przedmiot stanowi katodę (podłączany jest do ujemnego [-] bieguna ), zaś anodą (+) jest blaszka ołowiana. Do zbiornika wlewa się czystą wodę i załącza napięcie stałe, po czym ustawia się je tak, aby między elektrodami wynosiło ono około 2 - 3 V. Już po kilku minutach zaczyna płynąć bardzo słaby prąd - aniony chlorkowe Cl opuszczają czyszczony przedmiot, przechodzą do ołowianej anody i tam zostają związane w trudno rozpuszczalny chlorek ołowiawy. Elektrolityczna kuracja musi trwać 3 - 4 doby.


2. Chemiczna metoda usuwania chlorków polega na umieszczeniu ratowanego przedmiotu na 8 - 10 dni w zbiorniku wypełnionym 5% wodnym roztworem kwaśnego węglanu sodowego NaHCO3, czyli sody oczyszczonej.
3. Jest jeszcze inna, niestety bardzo kosztowna, kuracja polegająca na przykładaniu do "chorych" miejsc wyrobów z brązu kompresu ze sproszkowanego srebra lub tlenku srebra. Oczywiście taki sposób czyszczenia można zastosować tylko po stwierdzeniu, że trąd brązu występuje ściśle lokalnie.
Niezależnie od metody usuwania chlorków tak uratowany przedmiot gotuje się dwukrotnie w wodzie destylowanej, dokładnie suszy i konserwuje. a następnie pokrywa go ochronną warstewką lakieru bądź roztworu wosku.
12. Projekt rewaloryzacji elementów małej architektury
Najważniejsze działania związane z rewaloryzacją elementów małej architektury w parku, dotyczą przede wszystkim:

  • wprowadzenie i modernizacja schodów terenowych (rys. nr 8; 9; 10; 11)

  • modernizacja mostka (wg. rys. nr 18)

  • wymiany urządzeń zabawowych (wg. rys. nr 14;15;24;25;26)

  • wymiany ławek (wg. rys. nr 21)

  • wymiany koszy na śmieci (wg. rys. nr 19)

  • wymiany latarni (wg. rys. nr 20)

  • ustawienia tablic informacyjnych (5 szt. przy głównych wejściach do parku) (wg. załącznika graficznego w skali 1:1 oraz rys.7)

  • wykonanie barierek przy zejściach do Stawu Łabędziego (wg. rys. nr 16;17)

Elementy małej architektury powinny być wykonane w oparciu o szczegółowe instrukcje zawarte na rysunkach wykonawczych stanowiących załącznik do opisu technicznego.


Marki preferencyjne:

Latarnie, ławki, kosze na śmieci, tablice informacyjne

P.P.H.U. FAMPRA Sp. z o.o.

Ul. Pułaskiego 5

46-200 Kluczbork


Zabawki na placu zabaw

Miasto i Rekreacja S.J.

Ul. Dereniowa 4

02-776 Warszawa


13. Prognoza dotycząca utrzymania i konserwacji parku
13.1 Program działań wieloletnich

1 rok – zaleca się :



  • przeprowadzenie gospodarki drzewostanem;

2 rok – zaleca się:

  • wykonanie modernizacji oświetlenia parku;

3 rok – zaleca się:

  • wykonanie modernizacji nawierzchni i małej architektury;

  • złożenie zamówienia na kolejny rok na rośliny w renomowanej szkółce roślin;

4 rok – zaleca się:


Załączniki:

  1. Inwentaryzacja zieleni Parku Centralnego 1:500 – rys. nr 1 (część graficzna)

  2. Inwentaryzacja zieleni na terenie Parku Centralnego w Brzegu (część tekstowa)

  3. Inwentaryzacja nawierzchni i DFA skala 1:500 – rys. nr 2

  4. Projekt zieleni skala 1:500 – rys. nr 3

  5. Projekt modernizacji nawierzchni i DFA skala 1:500 – rys. nr 4

  6. Projekt rewaloryzacji alei lipowych skala 1:500 – rys. nr 5

  7. Projekt rewaloryzacji parteru gazonowego skala 1:500 – rys. nr 6

  8. Wzór tablicy informacyjnej skala 1:1 – rys. nr 7

  9. Schody terenowe – detal 1 – rys. nr 8

  10. Schody terenowe – detal 2 – rys. nr 9

  11. Schody terenowe – detal 3 – rys. nr 10

  12. Schody terenowe – detal 4 – rys. nr 11

  13. Nawierzchnia parkowa - przekrój – rys. nr 12

  14. Sposób łączenia naw. asfaltowej ze żwirową – rys. nr 13

  15. Plac zabaw – wersja 1 – rys. nr 14

  16. Plac zabaw – wersja 2 – rys. nr 15

  17. Balustrada 1 – rys. nr 16

  18. Balustrada 2 – rys. nr 17

  19. Mostek parkowy – rys. nr 18

  20. Latarnia parkowa – wzór – rys. nr 19

  21. Kosz na śmieci – wzór – rys. nr 20

  22. Latarnia parkowa - wzór – rys. nr 21

  23. Ławka parkowa – wzór - rys. nr 22

  24. Tablica informacyjna - wzór – rys. nr 23

  25. Zestaw Hags 606 210 – rys. nr 24

  26. Zestaw Hags 608 217RD – rys. nr 25

  27. Hags – bujawka 121 687 – rys. nr 26


1   2   3   4   5


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna