Human Rights Watch (hrw)



Pobieranie 0.55 Mb.
Strona8/9
Data27.04.2016
Rozmiar0.55 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

Aby chronić odpowiednie aktywności religijne, masy ludzi religijnych oraz mnisi muszą postępować zgodnie z polityką Partii wobec religii. Aktywności i życie religijne muszą mieścić się w ramach, które wyznacza polityka i prawo. Masy ludzi religijnych i mnisi muszą odpowiedzieć na wezwanie Chińskiego Stowarzyszenia Buddyjskiego, które propaguje „buddyzm humanistyczny”. Pobożni ludzie religijni pobożnie pragną „następnego życia”. Inni nie muszą i nie będą w to ingerować. „Buddyzm humanistyczny” kładzie jednak nacisk na to życie i rzeczywistość oraz do rzeczywistości przystaje. Na nowym etapie systemu socjalistycznego, kiedy narodowości i lud wspólnie budują socjalistyczną ojczyznę, masy ludzi religijnych i mnisi muszą zacząć od rzeczywistości tego czasu, tego regionu i samych siebie, zajmując się spuścizną doktryn buddyzmu tybetańskiego i jego praktyk.

Do doktryn tych trzeba też dodać nowe treści, tłumacząc na nowo rozwój sprawy budowania socjalizmu. Na przykład, praktykując „pięć zakazów i dziesięć przykazań”, żeby się oczyścić, trzeba być też być patriotycznym i przestrzegać prawa, łącząc miłość do religii z patriotyzmem i miłością do systemu socjalistycznego. [Wierzący] musi być jednocześnie osobą religijną i dobrym obywatelem, aby aktywnie uczestniczyć w budowaniu nowoczesnej sprawy socjalizmu, w pełni w niej funkcjonować i wnieść jak najwięcej do szczęśliwego świata w tym życiu.

Obecnie na masach ludzi religijnych i mnichach spoczywa odpowiedzialność za zachowanie stabilizacji społecznej. Muszą oni propagować stabilizację i solidarność, bojkotować i zwalczać „tybetańską niepodległość”, separatystyczne myśli i poczynania, stać na straży zjednoczonej macierzy i solidarności narodowej, rozwijać edukację narodową, podnosić narodowy poziom wykształcenia itd. Masy ludzi i mnichów muszą ciągle poszerzać wiedzę naukową, kulturową i, stosownie, religijną, aby umieć odróżnić odpowiednią wiarę religijną od feudalnych przesądów. Ogólnie mówiąc, mnisi i masy religijne muszą być świadomi i nadążać za polityka partii wobec religii. (...)

Aby chronić odpowiednie praktyki religijne, Partia i rząd muszą konsekwentnie zabezpieczać te klasztory i miejsca kultu religijnego, które zostały już otwarte. Nikomu nie wolno propagować ateizmu w miejscach religijnych, gdy ludzie religijni prowadzą normalne życie religijne. Oczywiście, prowadzenie działalności religijnej poza miejscami religijnymi jest anormalne i musi być zakazane. Personel religijny odpowiada za kontakty z masami religijnymi w sprawach dotyczących religii, za zachowanie porządku i ochronę klasztorów, zwłaszcza tych, które uznano za ważne instytucje kulturalne. Na kwestie te trzeba patrzeć również pod kątem ochrony tradycyjnej kultury narodowej i rozwijania przemysłu turystycznego poprzez chronienie zabytków, sadzenie drzew i dekorowanie otoczenia klasztorów. Musimy pamiętać o sytuacji mas w naszej prefekturze. Ostatnio żyje się im stosunkowo dostatnio, musimy więc radzić ludziom, by nie przeznaczali zbyt wiele pieniędzy na religię i unikali wznoszenia zbyt dużych struktur, by nie marnować sił i środków. Partia i rząd mają nadzieję, że masy ludzi religijnych i mnichów „będą patriotyczne, będą świadomie przestrzegać prawa i cieszyć się wolnością wiary religijnej” oraz energetycznie pracować i nadążać za naszymi czasami.

Ochrona normalnej działalności religijnej wymaga, oczywiście, demaskowania i atakowania osób oraz rzeczy, które udając religię, wykorzystują religijne uczucia mas ludzi religijnych i mnichów do kwestionowania przewodniej roli Partii Komunistycznej, systemu socjalistycznego, zjednoczenia macierzy i narodowej solidarności, knując separatystyczne plany.

Za sprawą wpływu burżuazyjnego liberalizmu i reakcyjnej „tybetańskiej niepodległości” w sferach religijnych pojawił się ostatnio słowa i działania przeciwko ruchowi reformy demokratycznej i systemowi socjalistycznemu. Niektórzy ludzie z niskich pobudek próbowali też doprowadzić do przywrócenia dawno zlikwidowanych, feudalnych przywilejów świątyń. Usiłowali „przejąć kontrolę nad jedną świątynią, a następnie nad masami w całym regionie”, to znaczy przejąć klasztor dla celów politycznych.

Niektórzy słabo myślący towarzysze nie rozumieli politycznego spisku kliki Dalaja i chcieli przywrócenia klasztorów z przeszłości. Świadomie i nieświadomie postępowali wbrew polityce wolności religii. Powiedzmy z całym naciskiem, że w niektórych regionach nie egzekwowano przepisów zabraniających bycia religijnym młodym ludziom, którzy nie ukończyli osiemnastego roku życia. To niedozwolone; nie wolno wykorzystywać braku doświadczenia i niemożności odróżnienia dobra od zła do religijnego uwodzenia młodzieży. Trzeba też wiedzieć, że z powodów historycznych w klasztorach naszej prefektury przebywa wielu wykształconych mnichów. Partia i rząd miały nadzieję, że wykształceni mnisi pomogą w walce z analfabetyzmem i podniosą kulturę mas, zwłaszcza młodych. Religia nie może jednak, jak to się zdarzało, mieszać się do edukacji. Musimy walczyć z analfabetyzmem w ramach przepisów i polityki. Należy, na przykład, używać podręczników, które obowiązują w całym kraju. Muszą one zostać przejrzane, sprawdzone i zatwierdzone przez odpowiedni departament.

Ostatnio siły antysocjalistyczne i antykomunistyczne, które zbiegły za granicę, zaczęły wykorzystywać naszą politykę zezwalania na „przemieszczanie się tam i z powrotem”. Niektórzy, po powrocie, wykorzystywali religię do prowadzenia wrogiej działalności – gromadzenia informacji, szerzenia pogłosek, podłego niszczenia relacji narodowych itd.

Musimy być czujni. Polityka wolności wierzeń religijnych nie sprzeciwia się przyjaznym kontaktom z przebywającymi za granicą, ceni przyjazne kontakty i pozwala na ich rozwijanie. Dziesięć lat doświadczeń dowodzi, że polityka Partii wobec religii gwarantuje ludziom patriotycznym aktywne uczestniczenie w działalności zewnętrznej. Nie będziemy jednak tolerować żadnych myśli i poczynań o charakterze antykomunistycznym i antyludowym ani agitacji w celu podzielenia macierzy i podkopywania narodowej jedności. Walka i atakowanie działań prowadzonych pod płaszczykiem religii jest sprzecznością [antagonistyczną], którą można uznać za sprzeczność między nami a wrogiem. Ogólnie rzecz biorąc, sprzeczność taką łatwo rozwiązać, o ile dysponujemy dowodami i stosujemy odpowiednie przepisy. Błędy, szkodliwe słowa i czyny, które pojawiają się w codziennym życiu z powodu opacznego rozumienia polityki religijnej i braku wykształcenia, należą do kategorii sprzeczności wewnętrznych [nieantagonistycznych] w łonie ludu. Tu właściwą metodą jest edukacja, perswazja i połączenie krytyki z samokrytyką. Nigdy nie mylcie dwóch kategorii sprzeczności i stosujcie odpowiednie środki.



Ogólnie, polityka wolności wierzeń religijnych jest długofalową polityką Partii, która opiera się na marksizmie i leninizmie oraz specyficznej sytuacji Chin. Punktem wyjścia jest kierowanie wszystkimi ludźmi, w tym religijnymi, i praca na rzecz budowy potężnych i nowoczesnych socjalistycznych Chin. Doświadczenie uczy nas, że właściwe wdrażanie polityki religijnej pozwala na lepsze rozwiązywanie sprzeczności wynikających z problemów religijnych, służy sprawie narodowej jedności, solidarności i zjednoczenia oraz sprawia, że ludzie religijni budują socjalizm z większym entuzjazmem. W przeciwnym wypadku będą piętrzyć się problemy, ucierpią relacje narodowe i stabilizacja oraz entuzjazm ludu wobec budowania macierzy. Nie ulega więc wątpliwości, że propagowanie polityki religijnej wśród mas, zwłaszcza religijnych, i podnoszenie ich samoświadomości jest zadaniem długofalowym. Będziemy je realizować do czasu naturalnego zaniku religii.

1 „Two Tibetans sentenced to death in SW China”, Xinhuanet, 26 stycznia 2003.

2 Transkrypcja nagrania z aresztu śledczego w Darcedo (chiń. Kangding), stolicy Tybetańskiej Prefektury Autonomicznej Kardze prowincji Sichuan, 20 stycznia 2003. Następnego dnia taśmę otrzymało Radio Wolna Azja (RFA).

3 HRW, wywiad z CW, 10 kwietnia 2003, i z AQ, czerwiec 2003.

4 „China gags relatives of Tibetans in bombing case”, RFA, 4 lutego 2003.

5 „Rinpocze”, dosłownie „drogocenny”, podobnie jak „tulku”, to tytuł grzecznościowy nadawany wcieleniom inkarnowanych lamów. Tulku są z reguły rozpoznawani w młodym wieku i przygotowywani do kontynuowania swej linii oraz kierowania klasztorem poprzedników. Lama jest mnichem, który przeszedł tradycyjny, intensywny trening i naucza innych. Tulku i lamowie bywają również nazywani Rinpocze.

6 Zwięzły opis historycznych różnic między wschodnim a centralnym Tybetem znajdzie Czytelnik w: Elliot Sperling, „Exile and Dissent: The Historical and Cultural Context” [w:] Tibet Since 1950: Silence, Prison, or Exile, Aperture Foundation i HRW 2000, ss. 30-37.

7 Więcej informacji o polityce gospodarczej i represjach politycznych we wschodnim Tybecie w latach pięćdziesiątych i w czasie rewolucji kulturalnej (1966-76) znajdzie Czytelnik w: Tsering Shakya, The Dragon in the Land of Snows, Columbia University Press 1999, ss. 136-144, 165-170.

8 W tym okresie do Tybetu wpuszczano jedynie starannie wybranych gości, którzy po powrocie nieodmiennie sławili zmiany, jakie zaszły w społeczeństwie tybetańskim.

9 Por. Jasper Becker, Hungry Ghosts: Mao’s Secret Famine, The Free Press 1996, ss. 168-179.

10 Wang Yao, Wizyta Hu Yaobanga w Tybecie, 21-31 maja 1980 roku: Ważne zmiany w polityce chińskiego rządu wobec Tybetu, HFPC.

11 Ustawa weszła w życie 1 października 1984 roku. Znowelizowano ją 28 lutego 2001 roku, be wesprzeć nową politykę ekonomiczną w rozwijających się zachodnich regionach Chin.

12 Por. Asia Watch (obecnie Human Rights Watch / Asia), Human Rights in Tibet, HRW 1989, ss. 57-64; Asia Watch, Evading Scrutiny: Violations of Human Rights after the Closing of Tibet, HRW 1988, Asia Watch: Merciless Repression: Human Rights in Tibet, HRW 1990.

13 Por. „Accounts of Lhasa Demonstration, May 1993” w: Reports from Tibet, październik 1992-93, TIN News Review, październik 1993; „Rural Protests in Meldrogungkar, Tibet”, TIN News Update, 11 lipca 1993.

14 Por. TIN, HRW, Odcinanie głowy węża – Tybet w latach 1994-1995: Więcej kontroli, HFPC 1996.

15 Według chińskich przepisów wyprawa do Indii była nielegalna. Przepisy te stanowią pogwałcenie międzynarodowych standardów swobody poruszania się (por. Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 16 grudnia 1966 i obowiązujący od 23 marca 1976, podpisany przez Chiny w październiku 1998 roku i do tej pory nie ratyfikowany). Według jednej z chińskich wersji Tenzin Delek został wydalony z klasztoru Lithang Gonczen, z którym był związany, za rzekome naruszanie dyscypliny – chuligaństwo, kradzież i picie alkoholu. Choć nie udało się ustalić dokładnych dat, można przyjąć, że do wyjazdu do Indii popchnęło go wyrzucenie z klasztoru. Można również założyć, że Tenzin Delek został wydalony ex post facto, gdy chińskie władze klasztorne dowiedziały się, gdzie jest. Por. RFA, Wywiad z sędzią z TPA Kardze, 6 grudnia 2002 (Załącznik II).

16 Według wypowiedzi Tenzina Delka z 2000 roku, którą nagrano, gdy obawiał się aresztowania, władze lokalne zaaprobowały co najmniej jeden projekt, szkołę Gesze Lungpa (por. Załącznik I).

17 „Orthok” nie jest chińską jednostką administracyjną, lecz tradycyjną nazwą regionu, obejmującego miasteczka Horlong, Khola, Deca, Golog i Mara.

18 Działka i materiały budowlane na ten projekt kosztowały 38 tys. renminbi (ok. 4.750 USD).

19 Przeprowadzony w lutym 2003 roku wywiad chińskim urzędnikiem, który relacjonował rozmowę z przedstawicielem władz w Czengdu i chciał pozostać anonimowy.

20 Emily T. Yeh, “Tibetan Range Wars: Spatial Politics and Authority on the Grasslands of Amdo” [w:] Development and Change, 34(3), ss. 499-523, 2003

21 HRW, wywiad z EJ, 27 czerwca 2003.

22 HRW, wywiad z KR, 19 grudnia 2002.

23 HRW, wywiad z FP, 29 lipca 2003.

24 „Wybuch bomby w Czengdu”, TIN News Update, HFPC 24 kwietnia 2004.

25 „Tibetans sentenced to death for sabotaging China’s unity”, BBC monitoring of Xinhua, 26 stycznia 2003. Artykuł podpisano: „Czengdu, 26 stycznia 2003”.

26 Ibid.

27 „Zhizao Tianfu Guangcheng Baozha Anjian Liang Xianfan Bei Ji Shen Xuanpan” („Wydano wyrok na dwóch podejrzanych w sprawie wybuchu na placu Tianfu i innych podobnych incydentów”), Sichuan Ribao (Dziennik Sichuański), 26 stycznia 2002.

28 „China Court Rejects Tibetan Death Sentence Appeal”, Reuters, 26 stycznia 2003; por. Załącznik II.

29 Ponieważ głównym dowodem przeciwko Tenzinowi Delkowi i Lobsangowi Dhondupowi były najwyraźniej ich zeznania, rozbieżności te wskazują, że władze uznały, iż przynajmniej jedną z sześciu bomb – jeśli rzeczywiście było ich sześć – musiał podłożyć ktoś inny niż Tenzin Delek lub Lobsang Dhondup.

30 Wywiad z DQ, 3 kwietnia 2003; por. Załącznik II. Lithang leży przy głównej szosie, łączącej Czengdu z Tybetem centralnym. Ta niezwykle ruchliwa szosa biegnie z Czengdu przez Darcedo (chiń. Kangding), Njagczukhę i Lithang do górnego biegu Jangcy i granicy z TRA.

31 HRW, wywiad z DQ, 3 kwietnia 2003.

32 Ibid.

33 „Tibetans sentenced to death...”, BBC Monitoring of Xinhua.

34 Por. Załącznik V.

35 Por. Załącznik II.

36 „Zhizao Tianfu Guangcheng Baozha Anjian...”, Sichuan Ribao; por. Załącznik II.

37 HRW, wywiad z DQ, 3 kwietnia 2002.

38 Xinhua (Agencja Informacyjna Nowe Chiny), serwis anglojęzyczny, 24 kwietnia 2002.

39 HRW, wywiad z KR, 14 grudnia 2002.

40 Przeprowadzony w lutym 2003 roku wywiad chińskim urzędnikiem, który relacjonował rozmowę z przedstawicielem władz w Czengdu i chciał pozostać anonimowy.

41 FRW, wywiad z DQ, 3 i 17 kwietnia 2003.

42 „Zhizao Tianfu Guangcheng Baozha Anjian...”, Sichuan Ribao.

43 Por. Załącznik II. Sędzia oczerniał też Tenzina Delka, mówiąc, na przykład, że Biuro Bezpieczeństwa Publicznego Lithangu przedstawił sądowi kasetę wideo, na której zarejestrowano odkrycie w klasztorze kobiecych ubrań, pieniędzy, lekarstw i dynamitu. Twierdził również, że Tenzin Delek został wydalany z klasztoru Lithang za picie alkoholu i bójki; informacje te dementują Tybetańczycy (wywiad HRW z HM, 7 sierpnia 2003). Zdaniem sędziego Dalajlama nigdy nie „rozpoznał” Tenzina Delka, a mieszkańcy regionu zaczęli żałować, że darzyli go zaufaniem. Por. „Tibetans Were Denied Lawyers in Bomb Trial – Chinese Judge Says Men Confessed to Bombings”, RFA, 5 grudnia 2002.

44 Ibid.

45 HRW, wywiad z EJ, 16 lipca i 24 września 2003.

46 Mickey Spiegel, „Exile Accounts” [w:] Tibet Since 1950..., ss. 112-141.

47 Po egzekucji krewnym Lobsanga Dhondupa przekazano jego prochy, choć wielokrotnie prosili o wydanie zwłok (co jest standardową praktyką). Wydaje się to potwierdzać podejrzenia o stosowanie tortur.

48 HRW, wywiad z KR, 19 grudnia 2002.

49 Ibid.

50 HRW, wywiad z DQ, 3 kwietnia 2003.

51 Według artykułu 50 chińskiego kodeksu karnego „jeśli skazany na karę śmierci w zawieszeniu nie dopuści się umyślnego przestępstwa w okresie zawieszenia wykonania wyroku, po dwóch latach jego kara zostanie zmniejszona do dożywocia”. Artykuł ten mówi dalej, że „jeśli skazany dokona wybitnie chwalebnego czynu, po dwóch latach jego kara zostanie zamieniona na karę nie mniejszą niż 15 i nie wyższą niż 20 lat więzienia; jeżeli istnieją potwierdzone dowody, że skazany rozmyślne popełnił przestępstwo, kara śmierci zostanie wykonana po zatwierdzeniu przez Najwyższy Sąd Ludowy”. Zgodnie z artykułem 51 „termin zawieszenia wykonania kary śmierci liczy się od daty zapadnięcia ostatecznego wyroku”. Trudno ustalić tę datę bez dostępu do dokumentów sądowych.

52 HRW, wywiad z KR, 14 grudnia 2002.

53 „Tibetans were denied lawyers in bomb trial...”, RFA; “Tibetan monk protests innocence on smuggled tape”, RFA, 21 stycznia 2003.

54 „Two Tibetans sentenced to death...”, Xinhuanet.

55 Według artykułu 187 chińskiego kodeksu postępowania karnego „ludowy sąd drugiej instancji powinien powołać sędziów przysięgłych do rozpatrzenia apelacji. Jeśli fakty można wyjaśnić na podstawie akt sprawy, przesłuchania oskarżonego lub zasięgnięcia opinii osób trzecich, oskarżonego albo jego przedstawiciela, sędziowie przysięgli mogą odstąpić od rozpatrywania sprawy. W przypadku odwołania prokuratury sprawę powinien rozpatrzyć ludowy sąd drugiej instancji. Ludowy sąd drugiej instancji może rozpatrywać apelację lub odwołanie prokuratury w miejscu dokonania przestępstwa lub wydania orzeczenia sądu niższej instancji”.

56 „A’an Zhaxi he Luorang Dengshu bei yia yancheng” [Luorang Denzhu (Lobsang Dhondup) i A’an Zhaxi (Tenzin Delek) zostali zgodnie z prawem surowo ukarani za podżeganie do podzielenia państwa i powodowanie wybuchów], Dziennik Ludowy, 29 stycznia 2003.

57 Por. „The Execution of Lobsang Dondrub and the Case against Tenzin Deleg: The Law, the Courts, and the Debate on Legality”, Congressional-Executive Commission on China, 10 lutego 2003.

58 Ibid.

59 Z raportu greckiego MSZ, poświęconego rundzie rozmów między UE i Chinami na temat praw człowieka, która odbyła się w Atenach 5-6 marca 2003 (archiwum HRW).

60 W przypadku kary śmierci aprobata sądu najwyższego jest niezbędna. Zgodnie z artykułem 48 kodeksu karnego „wszystkie wyroki śmierci, z wyjątkiem tych, które wydaje zgodnie z prawem Najwyższy Sąd Ludowy, będą przedstawiane Najwyższemu Sądowi Ludowemu. Wyroki śmierci w zawieszeniu mogą być wydawane lub aprobowane przez wyższy sąd ludowy”.

61 Wang Lixiong; por. Załącznik VI.

62 Ibid.

63 „Two Tibetans sentenced to death...”, Xinhuanet. Por. również “Two Tibetans Harshly Punished According to Law for Inciting Splittism and Detonating Explosives in Chengdu and 4 Other Places”, Selection of Cases The Criminal Law, Occasional Publications of Dui Hua Foundation, nr 14, sierpień 2003, ss. 65-69. Artykuł zawiera informacje z dwóch źródeł: agencji Xinhua (26 stycznia 2003) i odpowiedzi chińskiego rządu administracji USA (16 marca 2003).

64 Wang Lixiong, „Konflikt władz Ganzi z A’anem Zhaxi”, tłumaczenie własne, archiwum HRW.

65 „Przedstawiciele Partii Komunistycznej Tybetańskiej Prefektury Autonomicznej Kardze stanowczo oskarżają A’ana Zhaxi o separatyzm, zakłócanie harmonii ludu i propagowanej niemoralności”, lokalna gazeta z Kardze, 12 sierpnia 2002 (HRW nie otrzymał wraz z przekładem dokładnego tytułu tego dziennika). Pełny tekst w Załączniku IV.

66 „Południowy Kham” obejmuje pięć okręgów, m.in. Lithang i Njagczu.

67 „Przedstawiciele Partii Komunistycznej Tybetańskiej Prefektury Autonomicznej Kardze stanowczo oskarżają A’ana Zhaxi...”, lokalna gazeta z Kardze.

68 „Departament Pracy Frontu Jedności szczebla prowincji organizuje spotkanie z osobistościami religijnymi mniejszości narodowych z okręgu Kangding, by lepiej zrozumieli separatyzm A’ana Zhaxi i innych oraz zbadali ich okrutne, terrorystyczne zbrodnie”, lokalna gazeta z Kardze, 27 grudnia 2002 (HRW nie otrzymał wraz z przekładem dokładnego tytułu tego dziennika). Pełny tekst w Załączniku III.

69 „Opening to Reform? An Analysis of China’s Revised Criminal Law”, Lawyers Committee for Human Rights 1996, ss. 43-50.

70 Radio Wolna Azja (RFA), „Apele uczniów skazanego lamy”, HFPC 30 maja 2003. HRW szacuje, że wielokrotnie przesłuchiwano 60-70 innych osób, a ponad 100 uciekło z regionu. HRW udało się ustalić i potwierdzić dane 51 uwięzionych.

71 Administracyjny system reedukacji przez pracę jest wykorzystywany do więzienia i karania osób, które dopuściły się „drobnych przestępstw”, ale w sensie prawnym nie są przestępcami. W procedurze tej nie ma żadnego elementu sądowego. Trzy biura – spraw społecznych, bezpieczeństwa publicznego i pracy – które wchodzą w skład lokalnych Komitetów Zarządzania Reedukacją przez Pracę, mogą wydawać kary do trzech lat (z możliwością przedłużenia o rok, jeśli „reedukowany” nie czyni postępów) obozu pracy. W takich sprawach lokalne Biuro Bezpieczeństwa Publicznego często działa na własną rękę. Przepisy określają procedury i kategorie wykroczeń. Choć nie ma wśród nich spraw politycznych, procedurę tę stosuje się nadal do karania więźniów politycznych. Por. HRW, „Reeducation through Labor in China”, 8 grudnia 1998.

72 HRW, wywiad z JS i MW, 28 kwietnia 2003; oraz z GK, 23 kwietnia 2003. Z relacji ofiar, które przeszły tortury, wynika, że kłopoty z widzeniem są skutkiem bicia w okolice oczu.

73 HRW, wywiad z LS, 15 grudnia 2003.

74 HRW, wywiad z NS, 18 listopada 2003.

75 HRW, wywiad z GK, 23 kwietnia 2003.

76 HRW, wywiad z OT, 14 lipca 2003, oraz z RP i NA, 13 października 2003.

77 HRW, wywiad z GK, 23 kwietnia 2003.

78 HRW, wywiad z EJ, 8 maja 2003.

79 HRW, wywiad z IM, 19 października 2003.

80 HRW, wywiad z KR, 28 grudnia 2003.

81 HRW, wywiad z WQ i MT, 4 sierpnia 2003, oraz z HM, 7 sierpnia 2003.

82 HRW, wywiad z FP, 19 grudnia 2003. O udział w rozprawie „poproszono” też przedstawicieli wszystkich 18 okręgów prefektury Kardze.

83 Oficjalne witryny chińskich mediów oraz rządów Wielkiej Brytanii i Australii sprawdzono elektronicznie 28 stycznia 2003.

84 Taśmę nagrano w areszcie śledczym w Darcedo 20 stycznia 2003 roku. Do RFA dotarła następnego ranka.

85 Por. HRW, „Excerpts from Questions and Answers on the Patriotic Education Program in Monasteries” [w:]
1   2   3   4   5   6   7   8   9


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna