I. o trójcy Przenajświętszej



Pobieranie 3.29 Mb.
Strona1/52
Data01.05.2016
Rozmiar3.29 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   52
Św. Jan od Krzyża

DZIEŁA


Spis treści
PISMA MNIEJSZE
POEZJE
I. O Trójcy Przenajświętszej
1. O Trójcy Przenajświętszej

2. O udzielaniu się Trzech Osób Trójcy Świętej

3. O stworzeniu świata

4. O Wcieleniu

5. O narodzeniu

6. Nad rzekami Babilonu

7. Pieśń duchowa

8. Znam dobrze Źródło

9. Noc ciemna

10. Pasterz

11. Żywy płomień miłości

12. Żyję nie żyjąc w sobie

13. Wszedłem w nieznane

14. Lot miłości

15. Glosa o rzeczach Boskich

16. Glosa druga

17. O Słowie Bożym

18. Całość doskonałości
II. Słowa światła i miłości
1. Prolog

2. Sentencje

3. Zasady miłości

4. Wskazówki, które przechowała M. Magdalena od Ducha Świętego

5. Wskazówki zachowane przez Marię od Jezusa

6. Podstawy doskonałości

7. Modlitwa duszy rozmiłowanej

8. Przestrogi

a) przeciw światu

b) przeciw szatanowi

c) przeciw samemu sobie i podstępom zmysłowości

9. Cztery wskazówki dla pewnego zakonnika, by mógł osiagnąc doskonałość

10. Stopnie doskonałości

11. Ocena ducha i modlitwy
III. Góra Karmel, czyli Góra Doskonałości 

DZIEŁA WIĘKSZE

IV. Droga na górę Karmel
1. Założenie

2. Strofy

3. Prolog
KSIĘGA PIERWSZA

(Noc czynna zmysłów)


W tej księdze jest mowa o tym, co to jest “noc ciemna" i jak koniecznie trzeba przejść przez nią, aby dojść do zjednoczenia z Bogiem. W szczególności objaśnia się “noc ciemną zmysłów" i pożądań oraz szkody, jakie one duszy wyrządzają
Rozdziały
1. Przytacza pierwszą strofę. Mówi o dwóch różnych nocach, przez które przechodzą osoby duchowe,

według dwóch części człowieka: niższej i wyższe j. Objaśnia następującą strofę



2. Objaśnia, co to jest ta “noc ciemna", przez którą przeszła, jak mówi, by dojść do zjednoczenia. Mówi

o jej przyczynach



3. Mówi o pierwszej przyczynie tej “nocy" to jest o wyzbyciu się pożądania wszystkich rzeczy. Podaje

przyczynę, dlaczego się nazywa



4. Udowadnia konieczność przejścia duszy przez “ciemną noc zmysłów", którą jest umartwienie

pożądania, by mogła dążyć do zjednoczenia z Bogiem



5. Posługując się powagą Pisma świętego, udowadnia w dalszym dągu, że dusza koniecznie musi przejść

przez tę „noc” umartwienia w pożądaniu wszystkich rzeczy, by mogła iść do Boga



6. Mówi o dwóch głównych szkodach, jakie pożądania wyrządzają duszy. Pierwsze z nich nie

dopuszczają dobra do duszy, drugie wprost jej szkodzą



7. Mówi jak pożądania męczą duszę. Na potwierdzenie przytacza porównanie i dowody z Pisma

świętego



8. Mówi o tym, jak pożądania zaciemniają i zaślepiają duszę

9. Mówi, jak pożądania brudzą duszę. Na potwierdzenie przytacza porównania i dowody z Pisma

Świętego



10. Omawia, w jaki sposób pożądania “oziębiają i osłabiają" duszę w cnocie

11. Udowadnia, że dusza, aby mogła dojść do zjednoczenia z Bogiem, musi koniecznie wyzbyć się

wszelkich, nawet najmniejszych pożądań



12. Daje odpowiedź na inne pytanie: jakie pożądania wystarczają, by wyrządzić duszy wspomniane wyżej

szkody


13. Mówi o sposobie zachowania się duszy, by mogła wejść w tę “noc zmysłów"

14. Objaśnia drugi wiersz strofy

15. Objaśnia pozostałe wiersze wspomnianej strofy

KSIĘGA DRUGA

(Noc czynna ducha)


Mówi o najbliższym środku zjednoczenia z Bogiem, którym jest wiara. Mówi więc o drugiej części omawianej już nocy, czyli “nocy ducha". Zawiera się ona w drugiej strofie, niżej podanej
Rozdziały
1. Podaje założenie tej księgi

2. Zaczyna objaśniać tę drugą część, czyli przyczynę “nocy", którą jest wiara. - Potwierdza dwoma

dowodami, że jest ona ciemniejsza niż pierwsza i trzecia



3. W jaki sposób wiara jest dla duszy “ciemną nocą". - Uzasadnia to dowodami, przykładami i obrazami

z Pisma świętego



4. Mówi ogólnie, że dusza, o ile to od niej zależy, winna być w ciemnościach, by wiara mogła ją pewnie

prowadzić do najwyższej kontemplacji



5. Objaśnia, co to jest zjednoczenie z Bogiem. - Przytacza porównanie

6. Objaśnia, jak trzy cnoty teologiczne udoskonalają trzy władze duszy i jak sprawiają mrok i próżnię w

tych władzach



7. Rozważa, jak wąska jest droga wiodąca do żywota wiecznego. Ci więc, co chcą nią postępować

muszą być ogołoceni i uwolnieni od wszystkiego. - Zaczyna mówić o Ogołoceniu rozumu



8. Wykazuje ogólnie, że żadne stworzenie ani żadne pojęcie rozumowe, nie może być najbliższym

środkiem do zjednoczenia z Bogiem '



9. Jak wiara jest dla rozumu najbliższym i odpowiednim środkiem, przez które dusza może dojść do

zjednoczenia z Bogiem w miłości. Potwierdza to cytatami obrazami z Pisma świętego



10. Podaje rozróżnienia pomiędzy wszystkimi pojęciami i poznaniami, jakie umysł objąć może

11. O przeszkodach i trudnościach, jakie mogą wyniknąć z pojęć umysłowych, otrzymanych w sposób

nadprzyrodzony przez ukazanie się ich zewnętrznym zmysłom cielesnym. Jan dusza powinna się

wobec nich zachować

12. Mówi o naturalnych pojmowaniach wyobrażeniowych. Objaśnia je i dowodzi, że nie mogą one być

właściwym środkiem do zjednoczenią z Bogiem. Wskazuje, jakie szkody przynoszą, jeśli dusza nie

odrywa się od nich

13. Podaje znaki, które zauważyć winien w sobie człowiek duchowy, by mógł poznać, kiedy powinien

opuścić rozmyślanie i rozumowanie, a przejść do stanu kontemplacji



14. Uzasadnia potrzebę tych trzech znaków i wskazuje na ich nieodzowność, by dusza mogła postępować

naprzód


15. Objaśnia, że przy wejściu w ogólne poznanie kontemplacyjne postępujący powinni jeszcze

posługiwać się nieraz rozmyślaniem naturalnym i działaniem władz przyrodzonych



16. Mówi o pojmowaniach wyobrażeniowych, pojawiających się w fantazji w sposób nadprzyrodzony.

Wskazuje, że nie mogą one służyć duszy na najbliższy środek zjednoczenia z Bogiem



17. Wyjaśnia cel i sposób postępowania Boga w udzielaniu duszy dóbr duchowych za pośrednictwem

zmysłów. Odpowiada na wątpliwość, która się w związku z tym nasunęła



18. Mówi o szkodach, jakie niektórzy mistrzowie życia duchowego mogą wyrządzić duszom przez

niewłaściwe kierownictwo, odnośnie do wspomnianych wizji. Wskazuje, że choćby wizje te

pochodziły od Boga, mogą jednak w błąd wprowadzić

19. Wyjaśnia i udowadnia, że choć widzenia i mowy pochodzące od Boga same w sobie są prawdziwe,

to jednak my możemy się co do nich mylić. - Potwierdza to świadectwami z Pisma świętego



20. Dowodzi świadectwami Pisma świętego, że słowa Boże, mimo iż są zawsze prawdziwe, nie zawsze

są pewne we własnych przyczynach



21. Objaśnia, że Bóg, chociaż odpowiada niekiedy na to, o co Go prosimy, nie podoba sobie w używaniu

takich sposobów. Udowadnia, że chociaż Bóg zgadza się i odpowiada, to jednak często gniewa się z

tego powodu

22. Rozwiązuje pewną wątpliwość, mianowicie czemu nie wolno teraz w Starym Zakonie pytać Boga

sposobem nadprzyrodzonym, skoro to dozwolone było w Starym Zakonie. Uzasadnia to

świadectwami św. Pawła

23. Zaczyna mówić o pojmowaniach rozumowych, które przychodzą drogą czysto duchową. Wyjaśnia,

czym one są



24. Mówi o dwóch rodzajach widzeń duchowych, udzielających się sposobem nadprzyrodzonym

25. Mówi o objawieniach i ich istocie. Podaje pewne rozróżnienie

26. Mówi o poznaniu umysłowym nagich prawd. Dowodzi, że są ich dwa rodzaje i poucza, jak dusza

wobec nich powinna się zachować



27. Mówi o drugim rodzaju objawień, czyli o odkrywaniu ukrytych tajemnic. Wyjaśnia, kiedy one

prowadzą do zjednoczenia z Bogiem, a kiedy są przeszkodą. Przestrzega, że szatan łatwo może przez

nie uwodzić

28. Mówi o słowach [wewnętrznych], które w sposób nadprzyrodzony mogą się udzielać duchowi.

Objaśnia jakie są ich rodzaje.



29. Mówi o pierwszym rodzaju słów, które czasami tworzy sobie duch skupiony. Podaje ich przyczyny i

wskazuje, że mogą być dla duszy zarówno pożyteczne, jak i szkodliwe



30. Mówi o słowach wewnętrznych, jakie formalnie słyszy duch sposobem nadprzyrodzonym.

Przestrzega przed niebezpieczeństwami, na jakie mogą one duszę narazić. Zachęca do ostrożności,

aby nie dać się przez nie oszukać

31. Mówi o słowach substancjalnych, jakie duch odbiera wewnętrznie. Podaje jaka jest różnica między

tymi słowami a słowami formalnymi. Wskazuje na korzyści, jakie one przynoszą. Podaje rady co do

wyrzeczenia się i w ogóle co do ustosunkowania się do nich duszy

32. Omawia doznania, jakie rozum odbiera z uczuć wewnętrznych, powstających w duszy sposobem

nadprzyrodzonym. Podaje ich przyczyny. Wskazuje, jak dusza powinna się do nich ustosunkować,

ażeby jej nie przeszkadzały na drodze do zjednoczenia z Bogiem

KSIĘGA TRZECIA

(Noc czynna ducha, pamięci i woli)


Omawia oczyszczenie pamięci i woli przez noc czynną. Podaje naukę jak dusza powinna się zachować co do pojmowań w kręgu tych dwu władz, aby mogła dojść do zjednoczenia z Bogiem w obu tych władzach, w doskonałej nadziei i miłości

Rozdziały


1. [Podaje założenie tej księgi]

2. Mówi o naturalnych pojmowaniach pamięci. Poucza, jak pamięć powinna się z nich opróżniać, ażeby

dusza mogła zjednoczyć się z Bogiem według tej władzy



3. Mówi o trzech rodzajach szkód, na jakie narażona jest dusza, jeżeli nie zaciemni się co do

wiadomości i rozważań pamięciowych. Omawia tutaj pierwszą szkodę



4. Mówi o drugiej szkodzie, jakiej dusza może doznać od szatana, jeśli pójdzie drogą naturalnych

pojmowań pamięci



5. Mówi o trzeciej szkodzie, jakiej doznaje dusza przez szczegółowe, naturalne pojmowanie pamięci

6. Mówi o korzyściach przychodzących dla duszy z zapomnienia i opróżnienia z wszelkich myśli i

pojęć, jakie może posiąść sposobem naturalnym w zakresie pamięci



7. Mówi o drugim rodzaju pojmowań pamięciowych. Są to wyobrażenia i poznania nadprzyrodzone

8. Mówi o szkodach, jakie sprawują w duszy wiadomości o rzeczach nadprzyrodzonych, jeśli się nad

nimi zatrzymuje. Objaśnia, jakie są te szkody



9. Mówi o drugim rodzaju szkód, tj. o niebezpieczeństwie miłości własnej i próżnej zarozumiałości

10. Mówi o trzeciej szkodzie, jaką dusza może ponieść ze strony szatana z wyobrażeniowych pojmowań

pamięci.



11. Mówi o czwartej szkodzie, jaka grozi duszy z wyraźnych, nadprzyrodzonych pojmowań pamięci.

Szkoda ta utrudnia zjednoczenie



12. Mówi o piątej szkodzie, wynikającej dla duszy z form i pojmowań wyobrażeniowych,

otrzymywanych sposobem nadprzyrodzonym. Polega ona na tym, że dusza ma o Bogu niskie i

niewłaściwe pojęcie

13. Mówi o korzyściach, jakie dusza odnosi, odrzucając pojmowania wyobrażeniowe. Odpowiada na

niektóre zarzuty i objaśnia różnicę, jaka zachodzi pomiędzy pojmowaniami wyobrażeniowymi

naturalnymi i nadprzyrodzonymi

14. Mówi o poznaniach duchowych, które pamięć może przyjmować

15. Podaje ogólne wskazówki, jak człowiek duchowy ma się posługiwać władzą pamięci

16. Zaczyna objaśniać “noc ciemną" woli. Podaje różne rodzaje skłonności woli

17. Zaczyna mówić o pierwszym uczuciu woli. Wyjaśnia, co to jest radość i podaje rozróżnienie rzeczy,

którymi wola może się radować



18. Mówi o radości z dóbr doczesnych. Poucza, jak mamy odnosić do Boga radość z tych dóbr

19. Mówi o szkodach grożących duszy, która pokłada swą radość w dobrach doczesnych

20. O korzyściach, jakie odnosi dusza wyzbywając się radości z rzeczy doczesnych

21. Mówi o tym, jak próżne jest pokładanie radości woli w dobrach naturalnych. Poucza, jak należy ich

używać w dążeniu do Boga



22. O szkodach, jakie ponosi dusza pokładając radość swej woli w dobrach naturalnych

23. Mówi o korzyściach, jakie odnosi dusza nie pokładając radości w dobrach naturalnych

24. Mówi o trzecim rodzaju dobra, którym wola może się radować. Są to dobra zmysłowe. Objaśnia ich

istotę i podaje odmiany. Poucza, jak wola powinna dążyć do Boga oczyszczając się z tych radości



25. Mówi o szkodach, jakie dusza ponosi pokładając w dobrach zmysłowych radość swej woli

26. Wskazuje na korzyści, jakie odnosi dusza wyzbywając się radości w rzeczach zmysłowych. Korzyści

te są duchowe i doczesne



27. Zaczyna mówić o czwartym rodzaju dóbr, tj. o dobrach moralnych. Wyjaśnia, jakie one są i o ile

godzi się, aby wola nimi się radowała



28. Mówi o siedmiu szkodach, w jakie może popaść dusza, pokładając w dobrach moralnych radość swej

woli


29. Wskazuje na korzyści, jakie dusza odnosi odrywając swą radość od dóbr moralnych

30. Zaczyna mówić o piątym rodzaju dóbr, którymi może się wola radować. Są to dobra nadprzyrodzone.

Określa ich istotę i podaje, czym różnią się od dóbr duchowych. Poucza, jak dusza powinna odnosić

radość z nich do Boga

31. O szkodach, jakie odnosi dusza, gdy pokłada radość woli we wspomnianych dobrach

nadprzyrodzonych



32. Wskazuje na pożytki, jakie dusza odnosi powściągając swą radość z łask nadprzyrodzonych

33. Zaczyna mówić o szóstym rodzaju dóbr, którymi wola może się radować. [Określa je i dokonuje

pierwszego ich podziału]



34. Mówi o dobrach duchowych, które umysł i pamięć może pojmować wyraźnie. Podaje wskazówki, jak

wola powinna się zachować czerpiąc z nich radości



35. Mówi o przyjemnych dobrach duchowych, które wyraźnie przedstawiają się woli. Wylicza ich

rodzaje


36. Mówi w dalszym ciągu o obrazach i wskazuje na brak należytego o nich pojęcia spotykany u

niektórych osób



37. Mówi, jak wola powinna podnosić ku Bogu swą radość z oglądania obrazów, aby nie zbłądzić [i aby

jej nie przeszkadzały].



38. Mówi w dalszym ciągu o dobrach pobudzających. Zajmuje się kaplicami i miejscami poświęconymi

na modlitwę



39. Poucza, jak powinno się korzystać z kaplic i świątyń, by dusza mogła wznosić się [przez nie]

ku Bogu


40. Mówi dalej o tym samym i podaje wskazówki potrzebne do skupienia wewnętrznego

41. Mówi o niektórych szkodach, w jakie wpadają ci, którzy mają zmysłowe upodobanie w rzeczach i

miejscach świętych w sposób wyżej omówiony



42. O trzech rodzajach miejsc świętych, i jak powinna się wola wobec nich zachować

43. Mówi o innych pobudkach do modlitwy, stosowanych przez wiele osób, a mianowicie o różnych

ceremoniach



44. Poucza, jak należy przez te nabożeństwa kierować ku Bogu radość i wysiłki woli

45. Mówi o drugim rodzaju dobra szczegółowego, którym wola może się próżno radować
NOC CIEMNA
PROLOG DO CZYTELNIKA

ŚPIEW DUSZY

Zaczyna się objaśnienie strof mówiących o sposobie, jakiego dusza winna się trzymać na drodze zjednoczenia miłości z Bogiem, [przez ojca Jana od Krzyża, karmelitę bosego].




KSIĘGA PIERWSZA
OMAWIA NOC (BIERNĄ) ZMYSŁÓW
Strofa pierwsza
1. Przytacza pierwszy wiersz i zaczyna mówić o niedoskonałościach początkujących

2. O pewnych niedoskonałościach duchowych, jakie popełniają początkujący pod wpływem nałogu

pychy


3. O niektórych niedoskonałościach, jakie popełniają początkujący pod wpływem drugiej wady

głównej, którą jest łakomstwo duchowe



4. O innych niedoskonałościach, które popełniają początkujący pod wpływem trzeciej wady głównej,

którą jest nieczystość



5. O niedoskonałościach, jakie powoduje u początkujących wada gniewu

6. O niedoskonałościach wynikających z łakomstwa duchowego

7. O niedoskonałościach wynikających z zazdrości [i lenistwa] duchowego

8. Zaczyna objaśniać noc ciemną

9. O znakach, z których można poznać, czy człowiek duchowy idzie drogą tej nocy, czyli oczyszczenia

zmysłów


10. Jak powinny się zachować dusze przechodzące przez tę ciemną noc

11. Objaśnienie dalszych trzech wierszy strofy

12. O korzyściach, jakie sprawia w duszy noc zmysłów

13. O innych korzyściach, jakie sprawia w duszy ta noc zmysłów

14. Objaśnienie ostatniego wiersza pierwszej strofy. Różne formy i trwanie biernej nocy zmysłów

KSIĘGA DRUGA

(Noc bierna ducha)


O ciemnej nocy, gdzie mówi się o głębszym oczyszczeniu, które jest drugą nocą ducha.
1. Zaczyna mówić o ciemnej nocy ducha. Mówi, kiedy się ona zaczyna

2. Mówi w dalszym ciągu o innych niedoskonałościach, jakim podlegają postępujący

3. Uwagi dotyczące tego, co nastąpi

4. Przytacza pierwszą strofę i daje jej objaśnienie

5. Zaczyna objaśniać, jak owa ciemna kontemplacja nie tylko jest nocą dla duszy, ale również jej

udręką i męczarnią



6. O innych udrękach, które dusza cierpi w tej ciemnej nocy

7. Mówi o tym samym przedmiocie. Wskazuje na inne utrapienia i przykrości woli

8. O innych udrękach, które trapią duszę w tym stanie

9. Objaśnia, jakim sposobem ta noc, chociaż zaciemnia ducha, czyni to dlatego, aby go oświecić i

obdarzyć jasnością



10. Objaśnia dokładnie to oczyszczenie za pomocą porównania

11. Mówi, że dusza odczuwa nagły wzrost miłości Bożej jako owoc tych srogich doświadczeń

12. Objaśnia, że ta straszna noc jest czyśćcem. Mówi, że wśród tej nocy Boska Mądrość oświeca ludzi na

ziemi tym samym światłem, jakie oczyszcza i oświeca aniołów w niebie



13. O innych skutkach, jakie sprawia w duszy owa ciemna noc kontemplacji

14. Przytacza w nim i wyjaśnia trzy ostatnie wiersze pierwszej strofy

15. Przytacza drugą strofę i daje jej objaśnienie

16. Objaśnia, w jaki sposób dusza będąc w ciemności idzie bezpieczna

17. Objaśnia, jak owa ciemna kontemplacja jest ukryta

18. Wyjaśnia, w jaki sposób ta tajemnicza mądrość jest także schodami

19. Przedstawienie pierwszych pięciu stopni schodów miłości

20. Przedstawienie pozostałych pięciu stopni

21. Objaśnia powiedzenie “osłoniona” i wskazuje na barwy szat osłaniających duszę wśród tej nocy

22. Objaśnia trzeci wiersz drugiej strofy

23. Mówi o przedziwnej kryjówce, w jakiej pozostaje dusza wśród tej nocy. Wskazuje, że szatan mogący

się dostać do innych, nawet bardziej wzniosłych kryjówek, tutaj nie ma wstępu



24. Kończy objaśnianie drugiej strofy

25. Objaśnia pokrótce trzecią strofę
PIEŚŃ DUCHOWA
Prolog
Pieśń między duszą i Oblubieńcem
Założenie
Objaśnienie strof miłości między oblubienicą i Oblubieńcem Chrystusem:
1. Gdzie się ukryłeś

2. Pasterze, którzy podążacie

3. Szukając mojej miłości

4. Zagaje i puszcze

5. Rzucając wdzięków tysiące

6. Ach! I któż uleczyć mnie może

7. Te dzieła co się wokół przesuwają

8. Ach, czemu jeszcze trwasz

9. Dlaczego, gdy rozdarłeś miłością

10. Ugaś te ognie rozpalone

11. Odsłoń przede mną obecność Twoją

12. O źródło kryształowe!

13. Odwróć się, Miły

14-15. Mój Ukochany jest jak gór wyżyny

16. Pojmajcie nam liszki

17. Ustań, wichrze północny, śmiercią tchnący

18. Nimfy z Judejskiej ziemi

19. Ukryj się, moja Jedyna Miłości

20-21. Przez ptaki w swym locie swobodne

22. Oblubienica wszedłszy utęskniona

23. Pod drzewem jabłoni

24. Łoże nasze w kwieciu tonące

25. Śladami Twoich kroków

26. W winnej piwnicy głębinie

27. I tam mi piersi dał Jedyny

28. Dusza ma Tobą zajęta jedynie

29. Odtąd już nigdy błoń zielona

30. Kwiaty, szmaragdów rumieńce

31. I jednym tylko włosem moim

32. Gdy mnie swym wzrokiem ogarniałeś

33. O nie chciej mną pogardzać

34. Gołąbka biała

35. Żyła ukryta w samotności

36. Radujmy się sobą, mój Miły

37. A potem na wyżyny

38. Tam mi okażesz

39. Wietrzyka lekkie tchnienia

40. Już nikt teraz nie patrzy w tę stronę
ŻYWY PŁOMIEŃ MIŁOŚCI

Prolog

Śpiew duszy pogrążonej w głębokim zjednoczeniu z Bogiem

Strofa pierwsza

Strofa druga

Strofa trzecia

Strofa czwarta

LISTY
1. Do matki Katarzyny od Jezusa

2. Do matki Anny od św. Alberta, przełożonej w Caravaca

3. Do tejże samej zakonnicy

4. Do Marii de Soto w Baezie

5. Do pewnej karmelitanki bosej w Madrycie

6. Do Matki Anny od św. Alberta, przełożonej w Caravaca

7. Do karmelitanek bosych w Beas

8. Do karmelitanek bosych w Beas

9. Do matki Leonory Baptysty, karmelitanki bosej w Beas

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   52


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna