I prosiłem 5 Mojż. 3: 23-7: 11 Wprowadzenie do parszy



Pobieranie 199.51 Kb.
Strona1/4
Data05.05.2016
Rozmiar199.51 Kb.
  1   2   3   4
45.Cotygodniowe Czytanie Tory

Parsza Waetchanan וָאֶתְחַנּן (I prosiłem) 5 Mojż. 3:23-7:11
Wprowadzenie do parszy:

W ubiegłym tygodniu paraszę ( Devarim ), zaczyna mowa Mojżesza będąca podsumowaniem 40-letniej historii wędrówki Izraela przez pustynię, prowadzącej do podbojów ziem Sichona (Pwt 2:24-37) i Oga (Pwt 3:1-11). The Israelites were now in the land of Moab, just east of the Jordan, waiting to enter the Promised Land.Teraz Izraelici byli w krainie Moabu, na wschód od Jordanu, czekali, aby wejść do Ziemi Obiecanej. Parsza rozpoczyna się słowami:





Wówczas błagałem JAHWE, mówiąc: (Pwt 3:23)
Wielkie znaczenie tej Paraszy:

Ta część Tory zawiera niektóre z najbardziej podstawowych tekstów żydowskich Pism, w tym Dekalog,(szczegółowo omówiony w parszy Jetro Szemot 20) Szema (z obowiązkiem kochania Boga i studium Jego Tory), oraz przykazania o tefilin i mezuzie. Poniżej te tematy będą omówione bardziej szczegółowo.In addition, this portion includes Moses' prediction of the galut (exile) and the eventual redemption of the Jewish people in acharit hayamim (the latter days). Ponadto, ta część zawiera przewidywania Mojżesza co do galut (wygnana żydów) i ewentualnego odkupienia narodu żydowskiego w acharit Hayamim (dni ostateczne).


Błagalna prośba Mojżesza

Mojżesz kontynuował swoje przemówienie, mówiąc ludziom, że królestwa Sichona i Oga, zostały podbite, bo tak postanowił JHWH. Mojżesz błagał aby Bóg, pozwolił mu wejść do Ziemi Obiecanej, pomimo grzechu w Meriba aby "dokończyć" działania przeciw siedmiu narodom Kanaanu. According to Jewish tradition, Moses begged the LORD in 515 different ways to be given an exemption for his sin (this number is from the gematria of the word vaetchanan), but the LORD refused each time. Według tradycji żydowskiej, Mojżesz błagał Boga 515 razy różnymi sposobami, aby otrzymać przebaczenie za grzech (ta liczba jest w gematrii słowa vaetchanan), ale Bóg odmówił każdym razem. No, Moses would die with the men of his generation in the wilderness.Mojżesz miał umrzeć razem z ludźmi z jego pokolenia na pustyni. However, he was given the opportunity to see the land of promise from the top of Mount Nebo (also called Pisgah, from pasak, meaning to pass between). Miał jednak możliwość, aby zobaczyć Ziemię Obiecaną z góry Nebo (zwanej również Pisgah, od Pasak, co oznacza, przechodzić między). Apart from this glimpse, however, Moses was forbidden to cross the Jordan. Pomimo tego przywileju oglądania ziemi, Mojżesz miał jednak zakazane przejść przez Jordan. Yehoshua, the type of Mashiach Yeshua, would be the one to bring the people into the land of promise. To Jehoszua, jako typ Mesjasza Jeszua, miał być tym jedynym, który wprowadzi ludzi do Ziemi Obiecanej.


Wezwanie do posłuszeństwa

Ponieważ Izraelici mieli wejść do ziemi Kannan bez niego, Mojżesz wezwał ich by gorliwie przestrzegali Przykazań Bożych: " A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Jahwe, Bóg waszych ojców. "(Pwt 4,1). It is forbidden to add to or "beautify" the commandments of the Torah (or even to add "fences" - gezeirot - to the Torah).

Zabronione jest dodawanie lub "upiększanie" przykazań Tory (lub nawet dodawać "ogrodzenia" - gezeirot - do Tory).Adding to the Torah commandments will inevitably lead to a distortion of their original intent, and therefore to eventual disobedience to God's clear instructions. Dodawanie przykazań do Tory nieuchronnie doprowadzi do zakłócenia ich pierwotnej intencji, a zatem powoduje nieposłuszeństwo wobec jasnych instrukcji Boga. The keeping and doing of the commandments will impart wisdom (chokhmah) and understanding (binah) to the people - and this will glorify the LORD before all the nations. Nauczanie i przestrzeganie przykazań daje mądrość (chokhmah) i zrozumienie (Binah) dla ludzi - i za to będą wysławiać Boga wśród wszystkich narodów.
Twarzą w twarz na Synaju

Rak haszamer Lekha u'szemor nafszekha me'od pen-tiszkach et-hadevarim aszer-ra'u .... " Tylko się strzeż bardzo i pilnuj siebie, byś nie zapomniał o tych rzeczach, które widziały twe oczy, by z twego serca nie uszły po wszystkie dni twego życia,..." We must never forget matan Torah, and each of us is to regard ourselves as personally having participated in the dramatic events at Sinai. "You came near and stood at the foot of the mountain, while the mountain burned with fire to the heart of heaven (ad lev hashamayim), wrapped in darkness, cloud, and gloom." "You heard His voice." Nie wolno nam nigdy zapomnieć Matan Tora, i każdy z nas ma uznawać siebie jako osobiście uczestniczyli w dramatycznych wydarzeniach na górze Synaj. " Wtedy przybliżyliście się i stanęliście pod górą, a góra płonęła ogniem aż do serca nieba (ad lev Haszamayim), okryta mrokiem, ciemnością i chmurą . I przemówił do was JHWH, Bóg wasz, spośród ognia. Dźwięk słów słyszeliście, ale poza głosem nie dostrzegliście żadnej postaci. Oznajmił wam swe przymierze, gdy rozkazał wam wypełniać Dziesięć Przykazań i napisał je na dwóch tablicach kamiennych:

Oznajmił wam swe przymierze, gdy rozkazał wam wypełniać Dziesięć Przykazań i napisał je na dwóch tablicach kamiennych”. (4:13) (Dewarim 4:13)

Bóg przemówił panim el panim (twarzą w twarz) do zebranych przed Mojżeszem, zawierając z nimi Przymierze, a nie tylko z ich ojcami ( Pwp. 5:1-5 ). In addition to the Ten Commandments, Moses was commanded to instruct the people various chukkim u'mishpatim - "statutes and judgments" that were to be observed in the land that the LORD was giving to Israel. Oprócz Dekalogu, Mojżesz nakazał nauczać ludzi różnych chukkim u'miszpatim - "ustaw i nakazów", które miały być stosowane w Ziemi Obiecanej, którą Pan dawał Izraelowi.
Idolatry of any kind, therefore, was forbidden to the people. Bałwochwalstwa jakiegokolwiek rodzaju, kategorycznie zakazano ludziom.The LORD is absolutely unique and without peer in the universe. JHWH jest absolutnie wyjątkowy i nie ma równego w świecie.He cannot be represented with any sort of graven image or artwork. Nie może być reprezentowany przez jakiejkolwiek martwe posągi czy obrazy. He is not to be identified with the physical universe but stands in relation to it as Creator and LORD. On nie może być utożsamiany z fizycznym wszechświatem, ale jest w stosunku do niego jako Stwórca i Bóg. Tylko Mesjasz Jeszua jest nazwany obrazem niewidzialnego Boga (Kol.1;15).


Bo Jahwe, wasz Bóg jest ogniem niszczącym, On jest Bogiem zazdrosnym. (4:24) (Dewarim 4:24)
JHWH tutaj określa się jako El Kana, Bóg zazdrosny (stwierdzenie to powtarza się wielokrotnie w Piśmie ( Wj 34:14, Pwt 5:9; 6:15; 1 Królewska 19:10, 14 ) przypomina to "Ceremonia małżeństwa między Izraelem a Bogiem”.A Jew who engages in idolatry is like a spouse who willfully engages in adultery (indeed, idolatry is a form of spiritual adultery). Żyd, który angażuje się w bałwochwalstwo jest jak małżonek, który świadomie popełnia cudzołóstwo (rzeczywiście, bałwochwalstwo jest formą duchowego cudzołóstwa).The LORD watches over Israel lovingly and closely, like a faithful and passionate husband watches over his beloved wife. Straż Boża nad Izraelem jest staranna i dokładna, jak bliskość wiernego i namiętnego męża przy jego ukochanej żonie.

YHVH here identifies Himself as El Kana, the Jealous God (a designation repeated elsewhere in Scripture ( Ex. 34:14, Deut. 5:9; 6:15; 1 Kings 19:10, 14 )) in memory of the "marriage ceremony" between Israel and God.

Konsekwencje Awoda Zara

Mojżesz prorokował, że jeżeli Żydzi kiedyś zapomną o JHWH i będą służyli fałszywym i obcym bożkom, to utracą Ziemie Obiecaną i będą zmuszeni do emigracji (galut). Jeśli jednak nawrócą się do Boga i okażą teszuwa całym sercem i całą duszą , to Adonaj będzie okazywał zmiłowanie nad nimi:





W swym utrapieniu, gdy wszystko to was spotka, w ostatnich dniach (acharit hajamim), (4:30-31) nawrócicie się do Jahwe, Boga swego, i będziecie słuchać Jego głosu. Gdyż Bogiem miłosiernym jest JHWH, Bóg wasz, nie opuści was, nie zgładzi i nie zapomni o przymierzu, które poprzysiągł waszym przodkom. (4:30-31) (Pwt. 4:30-31)
Zauważ, że Mojżesz oparł się na Bożych obietnicach przymierza szczególnie na Avraham Avinu jako podstawie do ostatecznego miłosierdzia Bożego i odnowienia Izraela w "dniach ostatnich" (acharit haymaim). Zauważ, że sprawa przywrócenia Izraela po jego długim wygnaniu będzie realizowana tylko b'tzar Lekha, gdy są w ucisku .... To zgadza się ze słowami Mesjasza Jeszua, który zapowiadał najbliższym tsuris ‘utrapienia’ Izraela w ostatnich dniach (Mat. 24:21). Only after Israel cries out, Baruch haba b'shem Adonai in reference to Yeshua will they be delivered during the 70 birth pangs of the Messiah (otherwise called chevlei Mashiach or the Time of Jacob's Trouble). Dopiero gdy Izrael zawoła: Baruch haba b'szem Adonai w odniesieniu do Jeszua zostanie to sfinalizowane w czasie (lub podczas) 70 bólów porodowych Mesjasza (inaczej zwane chevlei Masziach lub ucisku Jakuba).
v'Zot HaTorah - To jest Tora

Mojżesz wyznacza trzy Arei Miklat (miasta schronienia) na wschód od Jordanu. Powtarzając Dziesięć Przykazań, wykładał największe z przykazań Tory, Szema * , poinstruował, że tefilin ("filakterie") mają być używane jako "znak" na ​​ręku / czole i rozkazał, żeby każdy Izraelita miał drzwi oznaczone mezuza .


Moses further warned the Israelites not to forget the LORD after they entered the land and were established as a prosperous people. Mojżesz dalej ostrzegał Izraelitów, by nie zapominali o Bogu, kiedy wejdą do Ziemi i wzbogacą się stając się zamożnymi ludźmi.They were to avoid assimilation and to always remember that they were am segulah - God's "treasured people." Było to powiedziane, aby uniknąć asymilacji i by zawsze pamiętali, że są oni am segulah - "Drogocennym Ludem" dla Boga.



Ty bowiem jesteś narodem poświęconym Jahwe, Bogu twojemu. Ciebie wybrał Jahwe, Bóg twój, byś spośród wszystkich narodów, które są na powierzchni ziemi, był ludem będącym Jego szczególną własnością. (7;6)(7:6)
Czytanie z Haftory Księga Jeszaja/Izajasza 40:1-26;

Haftarah dla Paraszy Wa'etchanan (Iz 40:1-26) nazywana jest "Pierwszą haftarah Pocieszenia", zwana tak ze względu na słowa: ".Pocieszajcie, pocieszajcie, mój Lud" Nachamu, Nachamu, Ami, According to Chaz'l (the Jewish sages), this is the first of the Seven Haftarot of Consolation that were spoken to the Jewish People by the LORD. Według Chaz'l (żydowskich mędrców), jest to pierwsza z siedmiu Haftarot Pocieszenia, które zostały wypowiedziane do narodu żydowskiego przez Boga. Tą Haftorę czytamy w pierwszy szabat po Tisza b'Aw.Rashi says that this Haftarah refers mainly to the Messianic future, when the Jewish People will be comforted after all the exiles and punishments of history are over. Szabat ten nazwany jest od pierwszego jej słowa: Szabat Nachamu - Szabat Pocieszenia. Przez stulecia w dzień Tisza b'Aw na żydowski naród spadały rozmaite tragedie. Haftara przynosi nam nadzieję, że Bóg nie odrzucił przymierza, które wiąże Go z Jego ludem. Podniesie On Izraela i w ten sposób da znak trwałości przymierza.

Ale prawdziwie w duchu przymierza, pogodzenie pomiędzy Bogiem i Jego ludem, pociecha, która przyjdzie wraz z tym pogodzeniem, będą efektem partnerstwa stron przymierza, wspólnej odpowiedzialności w budowie królestwa bożego na ziemi.

Głos się rozlega:


Drogę dla Jahwe przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla Haszem!
Niech podniosą się wszystkie doliny, a góry i wzgórza obniżą. Równiną niech staną się urwiska, A strome zbocza niziną gładką. Wtedy objawi się chwała Boga, razem ją wszelkie ciało zobaczy,
bo sam Bóg to powiedział
. (Izajasz 40:3-5)

Obecność Boga, ostateczne źródło naszej pociechy, objawi się dopiero po przygotowaniach dokonanych przez ludzi. Poprzez rozwijanie naszej cywilizacji mamy przygotować drogę Bogu. Jeszaja jasno pokazuje, że Bóg leży poza granicami naszego pojmowania i że jest źródłem wszelkiej twórczej mocy. Ale jednocześnie uświadamia nam, że mesjański ideał zostanie osiągnięty dzięki ludzkim wysiłkom.

Ludzie, będąc partnerami Boga, muszą nauczyć się nieść pociechę, nauczyć się "mówić z czułością do Jerozolimy". Prawdziwe pocieszenie i pogodzenie nadejdą wówczas, gdy zdamy sobie sprawę z naszej roli w boskim dramacie dziejów.

Raszi mówi, że ta haftarah odnosi się głównie do mesjańskiej przyszłości, kiedy naród żydowski będzie pocieszony po wszystkich karach, a tragiczna historia wygnania wreszcie się zakończy.





Pocieszajcie, pocieszajcie lud mój, mówi Bóg wasz.
Podczas Tiszah B'Av , Księga Lamentacji jest śpiewana w czasie (popołudniowej ofiary) minchah. The exiles had mourned that they lacked anyone to comfort them (Lam 1:2, 9, 16, 21), but here we read, Nachamu, Nachamu, Ami, "Be Comforted, Be Comforted, My People," marking a significant shift in perspective. Wygnańcy opłakiwali, że nie było nikogo, aby ich pocieszyć (Lam 1:2, 9, 16, 21), ale tutaj czytamy, Nachamu, Nachamu, Ami ", pocieszajcie, pocieszajcie, mój lud", pokazana jest znacząca zmiana w perspektywie.

In that coming day, Jerusalem will be exalted and the people of God regathered and comforted. W nadchodzących dniach Jerozolima, będzie wywyższona, a lud Boży ponownie zgromadzony i pocieszony. The suffering of the exiles will have been completed, and all Israel will be saved from her enemies. Cierpienia wygnańców zostaną zakończone, i cały Izrael będzie zbawiony od wrogów. (May it happen speedily, and in our day.) (Może się to zdarzyć, szybko, i w naszych czasach.)

As Messianic believers in our LORD Yeshua the Mashiach, we believe that the ultimate comfort coming to the Jewish people will finally be realized when the Lord Jesus returns to set up His kingdom at the time of the Second Coming. Jako wierzący w Mesjasza naszego Pana Jeszue, uważamy, że pełny pokój dla powracającego narodu żydowskiego, wreszcie będzie wtedy, kiedy Pan Jezus powróci ustanowić swoje królestwo w czasie powtórnego przyjścia Chrystusa. Indeed, He is coming soon to Zion and His reign will have no end. Zaprawdę, On jest niedaleko od Syjonu i Jego panowaniu nie będzie końca. May it be speedily, in our day... Może to nastać szybko, w naszych czasach ... Amen. Amen.


Czytanie z Brith Chaddasza Ew. Mat. 23;31-39 i Mar. 12;28-34:

Mateusz 23:31-39 daje nam wgląd w zazdrosne o Jerozolimę serce Boga. Zion is the symbol of God's rule over all the earth, representing the consummation of His love for mankind. Syjon jest symbolem władzy Boga nad całą ziemią, co stanowi zwieńczenie Jego miłości do człowieka. Called the city of the great King (Matt 5:35), the place of Malki-Tzedek, the restoration of paradise lost, Zion is the goal of God's redemptive work in human history. Nazwane jest miastem wielkiego Króla (Mat. 5:35), miejscem Malki-Tzedek, przywróceniem raju utraconego, Syjon jest celem odkupieńczego dzieła Boga w historii ludzkości.

In this passage Jesus denounces the religious leaders of Israel for rejecting Him - and thereby hindering the ultimate restoration of Jerusalem.W tym fragmencie Jezus oskarża przywódców religijnych Izraela, że odrzucając Go - i utrudniają w ten sposób ostateczną odbudowę Jerozolimy. Poignantly He cries, "O Jerusalem, Jerusalem, the city that kills the prophets and stones those who are sent to it! How often would I have gathered your children together as a hen gathers her brood under her wings, and you would not! See, your house is left to you desolate. For I tell you, you will not see me again, until you say, 'Blessed is he who comes in the name of the Lord' (baruch haba b'shem Adonai). In other words, Zion will remain without comfort until the Messiah Jesus is received by Israel as the rightful King (may that day come soon!) Przejmująco woła On: " Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta gromadzi pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto wasz dom zostanie wam pusty. Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie odtąd, aż powiecie: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie."(Baruch haba b'szem Adonai). Innymi słowy, Syjon pozostanie bez prawdziwego pokoju dopóki Mesjasz Jeszua nie jest uznany przez Izrael za prawowitego Króla (ten dzień może nastać już wkrótce!)

In the reading from Mark, the LORD Jesus was asked which of the mitzvot of the Torah is the most important of all?W czytaniu z Ew. Marka, Pan Jezus został zapytany, które z micwot w Torze jest najważniejsze? Or, to put it another way, what is it that God requires of us?

lub, mówiąc inaczej, czego tak na prawdę, Bóg wymaga od nas ludzi?

What is the purpose of our lives, and how can we fulfill that purpose?Albo jeszcze inaczej: Jaki jest cel naszego życia, i jak możemy ten cel zrealizować ?

Jezus odpowiedział na to pytanie, recytując Szema (z v'ahavta) jako największe przykazanie i dodaje przykazanie z Księgi Kapłańskiej 19:18: " Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego "jako drugie wielkie przykazanie”. Większych i ważniejszych nad te dwa prawa nie ma!



Jezus odpowiedział: "Najważniejsze (przykazanie) jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. I będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem i ze wszystkich sił. " The second is this: 'You shall love your neighbor as yourself.' Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. There is no other commandment greater than these." Nie ma innego przykazania większego od tych. " (Mark 12:29-31) (Mk 12:29-31)

Va'etchanan oznacza "prosiłem", które możemy teraz zrozumieć, jak wezwanie Boga, żeby:


  1. Love Him as the Source of all our real and abiding goodKochać Go jako źródło wszelkiego naszego prawdziwego i trwałego dobra

  2. Abyśmy się Love one another as we love ourselves wzajemnie miłowali, tak jak kochamy siebie.

The love of God and others! Miłować Boga i innych! Think of it! Pomyśl o tym! The greatest commandment is not found in the knowledge of Torah, regardless of how edifying or noble; nor in external observances, regardless of how scrupulously or beautifully observed; nor in the practice of Jewish minhagim (customs), regardless of how much they might make us feel identified with God's Chosen People. Największe przykazanie nie zajmuje się wiedzą o Torze, niezależnie od tego jak to budujące i szlachetne zajęcie, ani w zewnętrznych obrzędach, niezależnie od tego jak starannie i pięknie się je sprawuje, ani w praktyce żydowskiej minhagim (tożsamości), niezależnie od tego, jak bardzo możemy pragnąć, utożsamiać się z narodem wybranym przez Boga. No. Jesus' answer is that the greatest duty of our lives is to love God with every bit of our passion, inwardness, and strength, and to extend that same love we instinctively feel toward ourselves to others around us. Odpowiedzią Jezusa jest to, że największym obowiązkiem naszego życia jest miłość do Boga każdą częścią naszych uczuć, duchowości i mocy, i rozszerzenie tej samej miłości którą instynktownie czujemy wobec siebie, do innych ludzi wokół nas.

When we walk in the power of the Holy Spirit and the fruit of the Holy Spirit is produced within us, we will not find ourselves walking contrary to the way of the Torah ( Gal. 5:22-23 ), and the inward motivation of the Torah will be written upon our hearts Gdy chodzimy w mocy Ducha Świętego i wydajemy owoc Ducha Świętego, nie będziemy postępowali przeciwnie do nauki Tory ( Gal. 5:22-23 ), a wewnątrz Tora zostanie zapisana w naszym sercu ( Jer. 31:33 ).( Jer. 31:33 ). As Rav Sha'ul (Paul) wrote in Romans 13:10, "Love is the fulfilling of the law." Jak Rav Sza'ul (Paweł) napisał w liście do Rzymian 13:10, "Miłość jest wypełnieniem Prawa”. Prośmy Pana, aby dał nam serce, które może kochać się w prawdzie. Amen. Amen.

* UWAGA: Ze względu na ważność i obszerność zagadnienia oraz przeróżne błędy i nieporozumienia związane z tym tematem, prawo SZEMA zostało szczegółowo omówione w opracowaniu zamieszczonym poniżej (Szema Izrael- Modlitwa i Wyznanie Wiary oraz przekładem tekstu biblijnego z transkrypcją, opisem gramatycznym i komentarzem).
Przekład tekstu biblijnego z transkrypcją, opisem gramatycznym i komentarzem:

שְׁמַע יִשְׂרָאֵל יְהוָה אֱהֵינוּ יְהוָה אֶחָד



שְׁמַע –szema- czasownik w koniugacji qal trybu rozkazującego, w drugiej osobie liczby pojedynczej

rodzaju męskiego, od [שָׁמַע] słuchaj



יִשְׂרָאֵל –Jsrael- imię własne, rzeczownik własny rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej, imię Jakuba, nazwa narodu i Państwa. Tu z całą pewnością odnosi się do zbiorowości, całego narodu zebranego pod górą Synaj.

יְהוָה – JHWH- tetragram, rzeczownik własny rodzaju męskiego liczby pojedynczej, Najświętsze Imię Boga – najbardziej prawdopodobne brzmienie tego Imienia to Jahwe.

אֱלהֵינוּ –elohejnu- rzeczownik pospolity, rodzaju męskiego liczby mnogiej typu plurale tantum w stanie zależnym z końcówką (sufiksem) 1osoby liczby mnogiej, lecz o znaczeniu jednostkowym (czasowniki odnoszące się do niego są w liczbie pojedynczej); w status constructus אֱלהִים + sufiks pełniący funkcje zaimka dzierżawczego – „nasz” co razem daje - nasz Bóg.

יְהוָה – JHWH- tetragram, rzeczownik własny rodzaju męskiego liczby pojedynczej Najświętsze Imię Boga - najbardziej prawdopodobne brzmienie tego Imienia to Jahwe.

אֶחָד – echad -liczebnik główny rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej w status absolutus określający – jeden.
SZEMA IZRAEL JHWH ELOHEJNU JHWH ECHAD.
W modlitwie samogłoskę „e” w słowie szema wypowiadamy bardzo krótko, tak że w zasadzie po spółgłosce „sz” powinien nastąpić słaby przydech co w efekcie daje sz`ma. Większość współczesnych żydów z powodu jakiegoś dawnego zabobonu, unika wymawiania Imienia Bożego zapisanego tetragramem JHWH, i nawet w modlitwie zastępuje je substytutami z których najpopularniejsze są Adonaj i Haszem. Ostatnie słowo echad wypowiadamy w taki sposób by wydłużyć samogłoskę „a” i bardzo wyraźnie zaakcentować ostatnią literę „d” co brzmi nieco przesadnie „echaaaaD”.
Najpopularniejsze i uznane polskie przekłady Starego Testamentu tekst Szema tłumaczą następująco:
Przekład interlinearny- שׁמע ישׂראל יהוה אלהינו יהוה אחד

- Słuchaj Izraelu, JHWH (jest) Bogiem naszym JHWH jedyny.

pSzB Słuchaj Izraelu, Jehowa Bóg nasz Jehowa jeden (jest).

bt- Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Pan jedynie.

bb- Słuchajże Izraelu: Pan, Bóg nasz, jest sam; Pan jest jedyny.

bg- Słuchajże Izraelu: Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest.

bjw- Słuchaj Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jeden jest.

bwp- Słuchaj, Izraelu! Jahwe, nasz Bóg, jest jedynym Bogiem.

bw- Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie!

bp - Słuchaj, Izraelu! Jahwe jest naszym Bogiem, Jahwe jedyny!

pnś - Słuchaj, Izraelu: Jehowa, nasz Bóg, to jeden Jehowa.

KUL - Słuchaj, Izraelu: Jahwe, nasz Bóg, jest jeden.

BTśP - Słuchaj, Izraelu! PAN jest naszym Bogiem, PAN jeden.

PecaricSłuchaj Jisraelu – Adonai jest naszym Bogiem, Adonai jest jeden […]

CylkowSłuchaj, Israelu ! Wiekuisty, Bóg nasz, Wiekuisty – jedyny !
Konstrukcja gramatyczna tego tekstu będącego jednocześnie modlitwą i Wyznaniem Wiary Izraela, przez swoją prostotę, zwięzłość i jednoznaczność użytych terminów, uczyniła go wolnym od teologicznych zawiłości, co nie pozwala na doszukiwanie się w nim ukrytych znaczeń czy jakiegoś „drugiego dna”.

Twierdzenie, że w tym tekście np. „jeden” tak naprawdę nie oznacza jednego, ale „jedność w mnogości” tj. idee tzw. „złożonej jedności” jest przykładem argumentu życzeniowego pozbawionego logicznych dowodów. Niektórzy jednak z uporem wartym lepszej sprawy twierdzą, że echad nie oznacza absolutnej jedyności, ale tzw. „jedność mnogą”. Teza ta oparta jest na łatwym do wykrycia błędzie językowym. Echad występuje około 650 razy w Biblii Hebrajskiej i w żadnym przypadku słowo to nie zawiera najmniejszej aluzji do idei mnogości. Znaczy dokładnie „jeden, a nie dwa lub więcej”. Echad jest liczebnikiem głównym i czasami w naturalny sposób określa rzeczownik złożony – jedna rodzina, jedno grono, jeden naród. Musimy jednak zauważyć, że ideę mnogości niesie z sobą rzeczownik, a nie słowo echad (jeden). W przypadku credo z Pwt. 6,4 owym rzeczownikiem jest osobiste Najświętsze Imię Boga zapisane tetragramem, które z gramatycznego punktu widzenia jest rzeczownikiem własnym rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej, i jako takie jest określeniem indywidualnym, a nie kolektywnym (zbiorczym).


Nasz punkt widzenia może być potwierdzony przez jakikolwiek leksykon biblijnego hebrajskiego. Np. Leksykon Koehlera i Baumgartnera podaje jako zasadnicze znaczenie echad, „jeden, pojedynczy”. Kiedy szpiedzy wrócili z dowodami płodności Ziemi Obiecanej, nieśli „pojedynczą [echad] kiść winogron” (Lb. 13:23, NRSV). Echad często jest tłumaczone jako „pojedynczy” lub „tylko jeden”. Kiedy więc dochodzimy do kwestii credo Izraela, tekst informuje nas (tak jak czynią to liczne zaimki osobowe odnoszące się do Boga występujące w liczbie pojedynczej), że najwyższy Pan Izraela jest „jednym, pojedynczym Panem”, „jednym Panem wyłącznie”. Akcent na absolutną jedność Boga widzimy w kierowanych do niego słowach Pisma: „Ty jedynie jesteś Jahwe” (Neh. 9:6), „Ty jedynie jesteś Bogiem wszystkich królestw ziemi” (2 Król. 19:15), „Ty jedynie jesteś Bogiem” (Ps. 86:10).

W każdym języku świata liczebnik jest najbardziej jednoznaczną częścią mowy, posiada najmniejsze pole semantyczne (znaczeniowe), a hebrajszczyzna biblijna nie jest tu wyjątkiem. W krainie liczb należy wyrażać się ściśle i precyzyjnie. W tej dziedzinie wszelkie omyłki są wynikiem nieuwagi rozkojarzonego umysłu, lub co gorsza skutkiem celowego oszustwa, często o zgubnych konsekwencjach..


Cała genialność zawarta w wyznaniu Szema, polega na połączeniu prostoty formy z doniosłością treści.

Treść tego Wielkiego Przesłania najzwięźlej można przedstawić w taki oto sposób: „Izrael ma słuchać (to jest być posłuszny) wyłącznie swojemu Bogu JHWH, który jest tylko jeden.” Inni bogowie, bez względu na ich liczbę czy status ontologiczny nie zasługują na żadne uznane, cześć lub choćby uwagę. Obojętnie czy istnieją realnie, czy są tylko wytworem ludzkiej wyobraźni.


Bóg Izraela jest zatem tylko jedną osobą, niedościgłą i wyjątkową w swoim rodzaju. On jest Jeden, z całą

matematyczną prostotą, jaką niesie liczebnik echad. Mając przed sobą te fakty, trudno nie odczuwać sympatii do mających za swój przewodnik Stary Testament Żydów z pierwszego wieku, za ich upór w wyznawaniu wiary w Jednego Boga. Poszukiwanie w Biblii Hebrajskiej jakiegokolwiek znaku aktywności w stworzeniu Dwójcy lub Trójcy boskich osób jest bezcelowe. Aby przyjąć koncepcję Boga będącego więcej niż jedną osobą, musielibyśmy odrzucić wszelkie reguły językowe i gramatyczne. Tymczasem zasady składni i gramatyki biblijnej hebrajszczyzny nie pozwalają na doszukiwanie się jakiegokolwiek puralizmu w Bogu o Imieniu JHWH, który nieodmiennie w całej Biblii określany jest jako Jeden, Jedyny, Najwyższy i nie mający sobie równych. W teologii ścisłego monoteizmu, stwierdzenie, że Bóg jest jeden i jedyny znaczy, iż jest On niepodzielny w swej istocie, niepowtarzalny i wykluczający jakikolwiek byt tego samego rzędu, rodzaju czy natury.


Gdyby autorzy Biblii chcieli wyrazić myśl o złożoności czy wielości osób w Bogu, to mieli po temu wiele okazji i sposobów by przestawić nam taką koncepcje.

Hebrajski liczebnik echad jest rodzaju męskiego, posiada on w języku Hebrajskiej Biblii liczbę mnogą אֲחָדִים achadim, w tej formie występuje np. w Rodzaju 11:1; 27:44; 29:20; Daniela 11:20;

Ezechiela 37:17 (la-achadim). ACHADIM oznacza "kilka, kilku, niektórzy". Jak łatwo zauważyć

świetnie nadaje się do przedstawienia idei „złożonej jedności” czy „jedności mnogiej”. Idealnie może

określać, że coś jest więcej niż numeryczną jednością. Jednak nigdy w całym hebrajskim tekście Pisma

św. achadim nie występuje razem z hebrajskimi słowami Elohim, El, Eloah zazwyczaj tłumaczonymi jako „Bóg”, czy też w połączeniu z Imieniem Boga JHWH. Z kolei aby w języku hebrajskim stwierdzić, że JHWH Bóg Izraela, nie jest absolutnie jeden „echad”, ale jest jednością kilku boskich istot, wystarczyłoby w odniesieniu do Niego użyć słowa „echadut” [אֶחַדוּת] - jedność. Jednak w Hebrajskiej Biblii, Bóg Najwyższy o Imieniu JHWH nigdy nie jest tak określany.


Wiara w to, że Bóg składa się z kilku osób, jak utrzymuje to ortodoksyjna doktryna Trójcy wyznawana przez większość współczesnych kościołów, jest odstępstwem od czystej koncepcji Jedynego Boga. Izrael poprzez wieki odrzucał wszystko, co niszczyło lub zaciemniało koncepcję czystego monoteizmu danego światu i raczej wolał wybrać tułaczkę, cierpienie i śmierć, niż dopuścić do jej osłabienia.
Teolodzy trynitarni od stuleci zmagają się z poważnym problemem, jak pogodzić doktrynę Trójcy z faktem, że macierz chrześcijaństwa była unitariańska. Trynitarny teolog Leonard Hodgson pisze:

[Chrześcijaństwo] wyrosło wewnątrz judaizmu, a monoteizm judaistyczny był wtedy, jak jest i dzisiaj,

unitarny. Jak Kościół chrześcijański miał poprawnie wyrazić w swojej teologii nowe poznanie Boga,

do którego doszedł przez Jezusa Chrystusa?...Czy można było skorygować żydowski monoteizm tak,

aby włączyć nowe objawienie nie przekreślając jego „monoteistyczności”?

Bezstronni historycy, zarówno świeccy jak i religijni, zgadzają się, że Żydzi w czasach Jezusa i Apostołów stanowczo wyznawali wiarę w jednoosobowego Boga. Drogi judaizmu i chrześcijańskiej ortodoksji rozeszły się ostatecznie po soborach w Nicei (325) i Konstantynopolu (381), gdzie trynitarni teolodzy de facto odrzucili biblijny monoteizm, definitywnie odcinając główny pień chrześcijaństwa

od żydowskich korzeni.

Największą ironią historii jest to, że chrześcijańscy teolodzy przez całe wieki odmawiali Żydom prawa wyjaśnienia, co znaczy słowo Bóg w ich własnych Pismach. Żydowski głos w tej ważnej sprawie powinien być dziś usłyszany ponownie. Tak jak codzienne SZEMA …
Szema Israel – Modlitwa i Wyznanie Wiary

Każdy, kto weźmie do ręki oryginalną Biblię hebrajską i spojrzy na werset Dewarim - Księgi

Powtórzonego Prawa 6;4, zwróci zapewne uwagę na następujące zjawisko: otóż zasadniczy

werset tego ustępu, stanowiący naczelne wyznanie wiary Izraela (Szema Jisrael, JHWH

Elohenu JHWH Echad - שמע ישראל ײ אלהינוּ ײ אחד – „Słuchaj Izraelu, JHWH, Bóg nasz, JHWH jeden jest”) zawsze jest pisany i drukowany różnymi typami czcionek. Niektóre z nich mianowicie, i to w zgoła dziwnych miejscach, są większe od innych, a nad nimi widnieje gwiazdka. Są to litery Dalet ד i Ajin ע, kończące odpowiednio: pierwszy wyraz Szema עמש – „słuchaj” i ostatni echad דחא – „jeden, jedyny”. Nie jest to bynajmniej dzieło przypadku.

Litery ajin w wyrazie szema oraz dalet w wyrazie echad są w zwoju Tory większe od pozostałych, albowiem zestawione i odczytane razem tworzą hebrajskie słowo עד edświadek”, oznaczające,

że odmawiający Szema człowiek daje świadectwo jedyności Boga.


Według masoreckiej tradycji litera dalet , której wartość liczbowa wynosi cztery, jest napisana w tym słowie w zwoju Tory jako większa niż litery obok. Ma to nas pouczyć, że Izrael musi przyjąć na siebie jarzmo Bożego Królestwa, które trwa w niebie i na ziemi i rozciąga się na cztery strony świata. Inne bardziej praktyczne wyjaśnienie to, że litera dalet jest większa, żeby nie została omyłkowo odczytana jako ר resz (hebrajskie litery dalet i resz są do siebie bardzo podobne).

Litera dalet stoi na końcu słowa echad ‘jeden’, a słowo acher , którego zapis różni się tylko literą resz na końcu, oznacza ‘innego’, ‘obcego’. Oczytanie Adonaj (JHWH) acher byłoby oczywistym bluźnierstwem, albowiem w Szema oznaczałoby, że Bóg JHWH jest obcy dla Izraela! Natomiast w wersecie Szemot 34;14: „Nie będziesz składał pokłonów bogom innych (acher) ludów” z kolei litera resz jest zapisana jako większa, żeby nie oczytać jej jako dalet, z podobnego względu. Właściwy sposób wymawiania słowa Echad podczas odmawiania Szema jest: EchaaaD ( przedłużając „a” i akcentując „d”).

Po drugiej stronie w słowie „szema” jest litera „ajin” ( ע), której znaczenie liczbowe w języku hebrajskim wynosi 70. Podstawowym znaczeniem symbolicznym liczby 70 w judaizmie jest liczba narodów, wymienionych w księdze Rodzaju (rozdz. 10). Mówi się w Talmudzie, że liczba wołów, składanych w ciągu tygodnia Świąt Sukkot (Szałasów) w Świątyni Jerozolimskiej wynosiła 70 właśnie ze względu na narody. W ten sposób Żydowscy kapłani składali ofiary nie tylko za siebie i lud izraelski, ale też za narody świata, które jeszcze nie znały Boga. Widzimy więc, że łącząc i wyróżniając literę „dalet” z literą „ajinSzema ukrywa w sobie również tajemnicę pojednania narodu Żydowskiego z Bogiem i z innymi narodami (zob. Rz 1,16; 10,12).

Wiedząc o tym możemy posunąć się jeszcze dalej w naszych rozważaniach i stwierdzić, że ta różnica liter ma za zadanie wskazywać na znaczący symbol, sięgający w sferę tak istotnych zagadnień jak to, czy z punktu widzenia judaizmu religia Mojżeszowa ma być tylko narodową religią Izraela, czy też ma się stać religią uniwersalną, religią całej ludzkości. Zagadnienie to podsuwała już sama redakcja formuły wyznania wiary. „Słuchaj Izraelu” – powiada tu Mojżesz. A zatem pozornie zdawałoby się, że tylko Izrael został wezwany do uznania Jedyności Wiekuistego Boga. Tymczasem wiedziano skądinąd, że tak nie jest, że religia Żydowska według Talmudu ma tylko czasowo charakter religii narodowej, liczy jednak na to, że wraz ze wzrostem nauki i ogólnoludzkiej kultury inne narody przyjmą dobrowolnie ideę jedynobóstwa (monoteizmu) i uznają biblijnego Boga za swego Boga i Stwórcę świata.

Pogodzeniu owej pozornej sprzeczności w służbie uniwersalizmu wiary Mojżesza poświęcona

jest właśnie symbolika odmiennych liter, składających się na żydowskie credo. Przypomnijmy.

Ajin ע w wyrazie Szema עמש ma wartość liczbową 70, a według pojęć Talmudu na świecie jest

siedemdziesiąt narodów. Zamykające zaś formułę Dalet ד ma wartość 4, a cztery są przecież

strony świata. Zatem pełna treść mistyczna Mojżeszowego wezwania, po uwzględnieniu

zarówno treści dosłownej jak i powyższych symboli, brzmi:


Słuchaj Izraelu i wy, siedemdziesiąt narodów, na czterech stronach świata,

że JHWH, Bóg nasz, JHWH jest jeden”.

שְׁמַע יִשְׂרָאֵל יְהוָה אֱהֵינוּ יְהוָה אֶחָד

Taki zapis wersetu Szema łączy w sobie względy praktyczne (zabezpiecza przed bluźnierczym odczytaniem tekstu) z koncepcją mistyczną (przekazania wiary w Jedynego Boga wszystkim narodom)

Różnorodne cechy Boga, pozornie się wykluczające, takie jak miłosierdzie i sprawiedliwość, łagodność, gniew, litościwość, mądrość, rozsądek, dobroć i świętość, skłaniały starożytnych mędrców i filozofów do przekonania, że bogów musi być wielu, każdy uosabiający jedną z cech, Tora stwierdza jednak bardzo wyraźnie, że Bóg jest Jeden i Jedyny, że istnieje wewnętrzna harmonia we wszystkim, co On czyni, choć ludzki rozum nie jest jej w stanie pojąć. Rabini przyrównują tę ideę do promienia światła oglądanego przez pryzmat. Choć patrzący dostrzega mnóstwo rozmaitych barw, jest to wciąż tylko jeden promień światła.

Hebrajskie credo czyli wyznanie wiary i codzienna modlitwa zarazem "Szema Israel JHWH Eloheinu JHWH Echad", w dosłownym tłumaczeniu "Słuchaj Izraelu JHWH Eloheinu JHWH jeden jest" oznacza oświadczenie jedyności Boga. Złączenie hebrajskich liter (J-H) + (W-H) jest połączeniem pierwiastka męskiego JH z żeńskim WH czyli połączeniem dwóch dopełniających się wielkości. JHWH jest bowiem jeden i zawiera w sobie (sobą) wszystko tj. wszelkie możliwe przejawy istnienia. Może się ujawniać w tysiącach postaci, a pomimo to pozostać jeden i niewidzialny. Złożenie JH + WH podkreśla jedyność Boga. "J"(Jot) reprezentuje wszystkie samogłoski (pierwiastek męski), "W"(Waw) reprezentuje wszystkie spółgłoski (pierwiastek żeński). "H"(He) reprezentuje "nieokreśloność", po angielsku 'unmanifested state of consciousness'. Samogłoski są niepodzielne, natomiast spółgłoski to "wielość", w której "niepodzielność" się manifestuje. Działanie energetyczne samogłosek (element aktywny) na spółgłoski (element bierny) manifestuje energię świadomości w postaci mowy. W ten sposób dochodzi do wykształcenia się języka.

Jaka rzeczywistość kryje się zatem w imieniu "JHWH Eloheinu"? Imię to podkreśla jedność Boga. Gdy Tora mówi o Bogu jako o Prawodawcy, Stwórcy i Sprawiedliwym Sędzi, używa określenia w liczbie mnogiej (najprawdopodobniej dla spotęgowania mocy imienia) Eloheinu lub Elohim* (bogowie). Liczba mnoga w żadnym wypadku nie oznacza Trójcy, jak niektórzy chcą ten fakt interpretować. Dlatego, że tak naprawdę nie jest to zwykła liczba mnoga, tylko forma unipuralis (pojedynczo-mnoga), odpowiadająca w języku polskim kategorii rzeczowników niepoliczalnych. Już pierwsze zdanie Księgi Bereszit Tory (I Księga Mojżeszowa 1,1) zawiera wprawdzie wyraz Elohim w liczbie mnogiej (plurale tantum), ale czasownik bara (stworzyć) w sensie tworzenia oryginalnego dzieła od początku jest użyty w 3 os. liczby pojedynczej. Rzeczywistość Boga przekracza zarówno pojęcie "jedności" jak i "wielości". Czy będzie to tzw. „Trójca”, „Czwórca”, czy Jedność, to wszystko sprowadza się do kwestii, jaki jest nasz stosunek do Boga, a nie definicja w jakiej usiłujemy, my ludzie, zamknąć Jego nieziemską, tajemniczą naturę. Pamiętajmy jednak, że Bóg to KTOŚ, a nie „coś”. Bóg jest KIMŚ, a nie „czymś” jak Trójca św., która jest tylko i wyłącznie błędną koncepcją teologiczną.

Gdy zaś Tora mówi o Bogu miłosiernym, Przyjacielu ludzkości, używa zawsze określenia JHWH. Stąd Bóg raz występuje jako Sprawiedliwy, a drugi raz jako Miłosierny, co razem tworzy komplementarny, dopełniający się byt. Hebrajskie słowo Mesziah (Mesjasz) czytane w żydowskiej Kabalah od końca brzmi Ha Szem czyli właśnie Imię**. Stąd i z pism Nevim, Księga Zachariasza 14, 9 (u szemo echad... i będzie Adonaj królem całej ziemi, i Adonaj będzie jedyny i jedyne będzie Jego imię) rabini wywnioskowali, że jednym z celów misji Mesjasza będzie przyprowadzenie ludzkości do Jednego i Jedynego Boga i nauczanie ludzi o Jego jedyności. Z tego też powodu rabini nauczali, że Mesjasz przyjdzie dwukrotnie: raz jako objawienie Boga miłosiernego ( pisma Nevim, Księga Izajasza 9, 5: ... i nazwą go Cudowny Doradca, Bóg Mocny (el gibbor=potężny bohater), Ojciec Wieczności, Książę Pokoju) ***, a drugi raz jako objawienie Boga sprawiedliwego (pisma Nevim, Księga Zachariasza 12, 3; 13 i 14: w owym dniu uczynię z Jeruzalemu ciężki kamień dla wszystkich ludów, każdy, kto będzie go podnosił ciężko się zrani, gdy zbiorą się przeciwko niemu wszystkie narody ziemi).

Jezus jest żydowskim Mesjaszem Miłosiernym. Nauczał o Jedności Boga i nakłaniał do poprawy życia, aby do tego Boga dotrzeć, głosił pokój ludziom i  niespokojnemu światu. Mówił również o swoim drugim przyjściu. Jaka jest różnica pomiędzy żydowskim oczekiwaniem, aby Mesjaszem "był człowiek z krwi i kości" a  katolicko-prawosławnym poglądem, że jest On "mieszanką Boga i człowieka"(tzw. unia hipostatyczna)? Przecież każdy ma w sobie Boga, nawet jeśli o tym nie pamięta, albo to zaniedbuje. Tak więc człowiek z  krwi i kości nie różni się niczym istotnym od człowieka - Boga, co najwyżej stopniem w jakim przebija przez niego "pełnia boskości". Wcielenie nie jest ponadto bardziej niezwykłym zjawiskiem aniżeli płonący krzew, który przemawia do Mojżesza ludzkim głosem przekazując myśli Boga. Ale czy to wystarczający powód, aby płonący krzew utożsamiać z Bogiem?

W myśli żydowskiej każdy człowiek przyprowadzający ludzi bliżej Boga, działający na rzecz pokoju i postępu, świadomie lub nieświadomie pod wpływem Ruah Ha Kadosz (Ducha świętego), jest nazywany mesjaszem. W tym sensie był nim i  Mojżesz, i nie-Żyd, Cyrus, król Persji, który uwolnił Żydów z niewoli i  pozwolił odbudować Świątynię, a działo się to właśnie pod wpływem ruach JHWH (pisma Ketvim, Księga Ezdrasza, ostatnie wersy i Księga Nehemiasza 1, pisma Nevim, Księga Izajasza 45, 1-7). Tym bardziej Jezusowi taki tytuł przysługuje. Szaul z Tarsu wręcz był tego pewien, gdy pisał: "Bo Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze, aby zajaśniało poznanie chwały bożej, która jest na obliczu Mesjasza." (II List Szaula z Tarsu do Koryntian 4, 6). Istotnie, Jezus był Mesjaszem Domu Izraela, Synem Bożym ben haelohim, (Ew. Jana 20,31) wyjątkowym nauczycielem ludzkości, reformatorem, który wskazał ludzkości drogę ku najwyższemu poziomowi moralnemu i odrodzeniu.

Szema Izrael w Brith Chaddasza

Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest. Przetoż będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej; toć jest pierwsze przykazanie.” Mar. 12:29-30

Pierwsze, Największe i Najważniejsze Przykazanie w pełnej wersji w całym Piśmie świętym występuje tylko dwa razy. Pierwszy raz w piątej księdze Tory Dewarim 6:4. Drugi raz powtarza je Jezus odpowiadając na pytanie uczonego w Piśmie o istotę Prawa, w Ew. Marka 12:29. Większość współczesnych naśladowców Jezusa tylko z trudnością godzi się powtarzać za swym Mistrzem słowa modlitwy-ślubowania: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg NASZ, Pan jeden jest”. Wielu z nich wolałoby powiedzieć: Jeden Pan Bóg jest twój, Izraelu, ale…. naszym Bogiem jest Jezus, Duch święty, Trójca święta. Albo i jeszcze naszymi wieloma bogami bywają niektórzy ludzie – choćby najświętsi – instytucje religijne, obrzędy. NIE! Nigdy. Chcę powtarzać za Jezusem, Pan Bóg NASZ JEDEN JEST, Pan Bóg mój i Pan Bóg Jezusa Mesjasza, Pan Bóg Izraela i wszystkich ludzi – On jest Jeden, Jedyny, Wyjątkowy i Niepowtarzalny. Nie nazywa się Allah, Budda, Sziwa, Kriszna czy po prostu jakiś tam bóg. Nie nazywa się nawet Jezus. Imię Tego JEDYNEGO WIEKUISTEGO NAJWYŻSZEGO BOGA brzmi JAHWE, który był, jest i będzie, który zawiera w sobie przeszłość i przyszłość oraz tę cieniutką jak kreska, jak kartka papieru kruchą granicę między „było” a „będzie”. Credo wszechczasów SZEMA ISRAEL JHWH ELOHEJNU JHWH ECHAD znaczy po prostu, że BÓG jest JEDEN TYLKO JEDEN I ABSOLUTNIE JEDEN. Tylko tyle i aż tyle. Nic ponad to!

Ciebie, naszego Jedynego Pana chcę kochać całym, niepodzielonym sercem. Panie, Ty wiesz, że moje serce czasem przylgnie do różnych niepotrzebnych rzeczy, ale gdy tylko przypominam sobie o Tobie, całe moje serce stoi otworem dla Ciebie. Wejdź do niego wraz ze swoim Synem i uczyń sobie w nim mieszkanie. Pragnę, aby w niepodzielonym sercu było jak najwięcej miejsca dla Twej chwały. Staram się, aby moje serce było coraz bardziej przestronne, aby rozszerzało się miłością, aby było miękkie i elastyczne, tak abyś w każdej chwili mógł uczynić z niego obszerną świątynię ogarniającą wszystkich ludzi, świat cały.

Ciebie, naszego Jedynego Boga chcę kochać całą duszą. Moje życie, moje ciało, moje myśli, słowa, ręce, nogi – wszystko należy do Ciebie. Niech moja dusza czyni to, co zasługuje na Twoją pochwałę, co wywołuje dobry uśmiech na Twym mądrym obliczu. Całym swym materialnym jestestwem chcę ogarniać wszechobecność Twojej woli. Niech moje ciało wypełnia Twój głos. Słucham Panie, nasłuchuję, aby moja dusza codziennie rozbrzmiewała Twoim głosem.

Ciebie, naszego Jedynego Wiekuistego chcę kochać z całej siły. Moje możliwości wpływania na innych są ograniczone. Mogę tylko tyle, na ile posila mnie Twój duch, tylko za Twoim pośrednictwem mogę wywierać pozytywny wpływ na innych. Te siły oddaję Tobie, Wiekuisty, który możesz zmienić każdego człowieka, ale czekasz, aż zmieni się sam, z miłości do Ciebie.

Słucham, Panie, Boże nasz, Boże Izraela. Słucham: Ty jesteś Jeden Jedyny!

A Jedynemu, który ma nieśmiertelność, który mieszka w światłości niedostępnej, którego nikt z ludzi nie widział i widzieć nie może; jemu niech będzie cześć i moc wieczna. Amen. (1Tym; 6,16 )



DALSZE MYŚLI O PARSZY Vaetchanan (I prosiłem) 5 Mojż. 3:23-7:11

Mojżesz wspomina oglądanie Ziemi Obiecanej (3:23-29) • Przypomnienie zobowiązania do przestrzegania Bożego Prawa danego na Synaju (4:1-40) • Miastach ucieczki po wschodniej stronie Jordanu (4:41-49) • Powtórzenie dziesięciu przykazań (5:1-21) • Zachęta do przestrzegania Prawa (5:22-6:2) • Szema Israel (6:3-5) • Zachęta do miłowania Prawa (6:7-25) • Zachęta do wierności Bogu (7:1-11)



Tytuł Parszy
Czytanie “I prosiłem”, to uzasadnienie greckiego tytułu tej księgi “Słów” – “deutero-nomion” znaczy “powtórne prawo”. Choć samo to określenie pojawia się dopiero w 5 Mojż. 17:18, ale tutaj można wyczytać, jak bardzo Mojżeszowi zależało, by powtórzyć najważniejsze zasady Prawa ludowi. “Powtarzanie jest matką nauki” i dlatego wiele najważniejszych zasad Bożych powtórzonych jest w Biblii po wielokroć. My, ludzie XXI stulecia, unikamy powtórzeń. Wydaje nam się, że jeśli coś zostało już raz napisane, to zawsze można do tego wrócić i powtarzanie byłoby gadulstwem. Nasza cywilizacja zmierza coraz bardziej w kierunku kultury oka. Cywilizacja starożytności bazowała na kulturze ucha. Wiara była i jest ze słuchania, a dla słuchania powtarzanie jest podstawą zrozumienia i zapamiętania. Znacie... to, posłuchajcie. “Przetoż przestrzegaj przykazania, i ustaw, i sądów, które ja dziś rozkazuję tobie, abyś je czynił” (5 Mojż. 7:11)

  1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna