I zgromadził Szemot 35;1-38;20 Streszczenie parszy: w parszy Wajachel Mojżesza "zgromadza" [



Pobieranie 117.07 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar117.07 Kb.
22. Cotygodniowe czytanie Tory

Parsza Wajachel וַיַּקְהֵל ( i zgromadził ) Szemot 35;1-38;20
Streszczenie parszy: W parszy Wajachel Mojżesza "zgromadza" [od czasownika kahalu (קָהַל)] lud ich by uczyć Tory, którą otrzymał na górze Synaj.The first item on the list was the importance of observing Shabbat . Mojżesz napomina synów Izraela, aby przestrzegali Szabatu, i domaga się od nich darów potrzebnych na budowę Przybytku (Namiotu Zgromadzenia). Zbiera on złoto, srebro, drogocenne kamienie, skóry zwierząt, przędzę, jak również kadzidło i olej z oliwek do Menory (świecznika) oraz do namaszczeń. Książęta z każdego z dwunastu plemion przynoszą drogocenne kamienie na napierśnik efodu arcykapłana (Kohen Gadol). Bóg wybiera Becalela i Oholiawa do zbudowania Przybytku oraz sporządzenia do niego sprzętów. Synowie Izraela ofiarowali tyle darów, że Mojżesz odmówił dalszego ich przyjmowania. Specjalne zasłony z dwóch różnych okryć zaprojektowano jako materiał na dach i drzwi Przybytku. Pokryte złotem deski na srebrnych podstawach połączono, aby utworzyć ściany Przybytku. Becalel uczynił z drzewa akacjowego pokrytego na zewnątrz i w środku złotem - Aron Ha-Kodesz (Arkę), w której mieściły się Tablice Przymierza. Na wieku Arki znajdowały się dwie figurki cherubów - zwrócone ku sobie skrzydłami, tworzącymi łuk nad Arką. Menora (świecznik) i Szulchan (stół na chleby pokładne) także uczynione były ze złota. Zrobiono dwa ołtarze: mniejszy, dla spalania kadzidła, uczyniony z drzewa pokrytego złotem, a większy, na ofiary z drzewa pokrytego miedzią.

Pierwszą pozycją na liście było przypomnienie znaczenia przestrzegania szabatu . This is to be a day of "complete rest" - shabbat shabbaton - with the caveat that "whoever does any work (melakhah) on it shall be put to death." To ma być dzień "całkowitego odpoczynku" - szabat szabbaton - ". Kto wykonuje jakąkolwiek pracę (melakhah) będzie za to ukarany śmiercią", z zastrzeżeniem, żeThis includes the restriction not to kindle any fire on shabbat (which has led Rabbinic authorities to "build a fence" (gezeirah) around this commandment by not allowing the turning on of electric lights or starting automobiles on Shabbat). obejmuje to ograniczenie nie rozpalania ognia w żaden Szabat (która wprowadziły władze rabiniczne "budując płot" (gezeirah) wokół tego przykazania, nawet nie dopuszczając włączania świateł elektrycznych lub samochodów, od chwili rozpoczęcia dnia Szabatu). This also explains why the last mitzvah performed before Shabbat begins is the kindling of the Shabbat candles. To wyjaśnia, dlaczego ostatnia micwa wykonywana przed Szabatem zaczyna się od zapalanie świec szabatowych. Note that the woman of the house first lights the candles (18 minutes before sundown when Shabbat begins) and then says the blessing over the flames, officially commencing the holiness of the day of rest. Zauważ, że kobieta w domu zapala najpierw świece (18 minut przed zachodem słońca, kiedy Szabat się zaczyna), a następnie mówi, błogosławieństwo nad płomieniami, oficjalnie rozpoczynając świętować dzień odpoczynku. Parsza rozpoczyna się słowami:





Zgromadził Mojżesz całą społeczność synów Izraela i rzekł do nich: "These are the things that the LORD has commanded you to do." "To są rzeczy, które JHWH nakazał wam zrobić." Exodus 35:1 Exodus 35:1
Zespół ten wystąpił już po pierwszym " Jom Kipur "(10 Tiszri/Etanim), gdy Mojżesz zstąpił po raz trzeci z Góry Synaj.Moses announced that even though Israel had so grievously sinned by worshipping the egel maseikhah (Golden Calf), God had forgiven them, and that the Shekhinah which had guided them through the wilderness would now abide with them in the holy Mishkan (Tabernacle). Mojżesz ogłosił, że choć Izrael był tak ciężko zgrzeszył oddając cześć egel maseikha (Złotego Cielca), Bóg im odpuszczone, a że Szechina który prowadził ich przez pustynię będzie teraz przebywać z nimi w świętym miszkan (Przybytek).

Moses then went on to tell the people that the LORD called for a contribution (terumah) of gold, silver, bronze, and other materials for the construction of the mishkan and its furnishings. Mojżesz poszedł powiedzieć ludziom, że Bóg wezwał do ofiarnowania (terumah) złota, srebra, miedzi i innych materiałów do budowy miszkan i jego wyposażenia.This was to be a free-will offering (nedavah LaAdonai) made by those "whose heart so moved him." To miało być ofiarowane z wolnej woli, (nedavah LaAdonai) przez tych", których serce tak poruszył go."The people responded with such alacrity that Moses finally had to restrain them from giving more! Ludzie reagowali z taką ochotą, że Mojżesz w końcu musiał ich powstrzymać się od przynoszenia więcej! Moses then called for skilled craftsmen to come to assemble the mishkan and all its ritual objects. Mojżesz wezwał różnych rzemieślników aby przyszli do budowy miszkanu i wykonali wszystkie jego przedmioty rytualne.

The construction of the mishkan then began, with Betzalel and Oholiab leading the work. Budowę Miszkan zaczęli, Becalel i Oholiab, którzy kierowali pracami. Note that Betzalel (betzal'el) is a type of Messiah, a man "called by name" from Judah who was "filled with the Spirit of God" (ruach Elohim) and whose name means "in the shadow of God." Należy pamiętać, że Becalel (betzal'el) jest typem Mesjasza, człowieka "znanego po imieniu" z pokolenia Judy, który był "pełen Ducha Bożego" (ruach Elohim) i którego imię oznacza "w cieniu Boga". Betzalel's chief assistant is Oholiab (aholi'Av), a man from the tribe of Dan whose name means "the Father's tent." Zastępcą Betzalel jest Oholiab (aholi'Av), człowiek z pokolenia Dan, którego imię oznacza "Namiot Ojca".

The details of the construction of the Mishkan then are given: the curtains (yeriot) with their loops and clasps that would surround the tent-like structure; the covering (roof) of the mishkan made of goat's hair; the frames of acacia wood; and veil separating the holy place from the inner chamber (Holy of Holies). Następnie podane są szczegóły budowy Miszkan: zasłony (yeriot) z pętlami i zatrzaskami, które spinają namiotowe struktury; pokrycie (dach) w miszkan wykonano z koziej sierści, belki z drewna akacjowego; i zasłona (parochet) oddzielająca Miejsce Święte od komory wewnętrznej (Najświętszego).The Holy Ark (aron hakodesh) and Mercy Seat (kaporet), the Table (shulkhan) with the Bread of Presence (lechem ha-panim), the Menorah , the altar of incense (mizbach ha-ketoret) and altar of sacrifice (mizbach ha'olah) with its utensils, etc. The parashah ends with the description of the outer court. Wymieniono wszystkie sprzęty znajdujące się w Przybytku; Święta Arka (aron hakodesz) z ubłaganią (kaporet), stół (szulchan) z Chlebami Obecności (Lechem ha-panim), Menora , ołtarz kadzenia (mizbach ha-ketoret) i ołtarz ofiarny (mizbach ha'olah) z naczyniami, itp. parsza kończy się opisem zewnętrznego dziedzińca.Interestingly, though the mishkan was assembled from so many different parts, it is said to be echad - a single unit. Co ciekawe, choć Miszkan został zmontowany z tak wielu różnych elementów, to mówi się, że jest echad – tylko jednym wyjątkowym urządzeniem, bo jedynym w swoim rodzaju obiektem.


Przegląd Przybytku (wymiary Miszkan)

Miszkan składa się z dwóch głównych części: namiot-jako struktura zwana ohel (אהֶל) i zewnętrzny dziedziniec zwany chotzer (חָצֵר). The tent was 30 amot long (52.5') and 10 amot wide (17.5') and was to be divided into two separate chambers. Namiot był na 30 Åmot długi (52,5 ") i 10 Åmot szeroki (17,5") i miał być podzielony na dwie oddzielne komory.The innermost chamber was called the "Most Holy place" ( קדֶשׁ הַקֳּדָשִׁים ), measuring 10x10 amot, that would enclose the Ark of the Testimony ( אֲרוֹן הָעֵדֻת ). Najgłębszą komorę nazwano "Miejscem Najświętszym" Kedosz Hakedoszim (קדֶשׁ הַקְּדָשִׁים), o wymiarach 10x10 Åmot, które otaczało Arkę Przymierza Aron ha Brit (אֲרוֹן הַבּרית). The Most Holy place was to be separated from an adjoining chamber (called the "Holy place") by means of an intricately woven curtain called the parochet . Najświętsze Miejsce miało być oddzielone od sąsiedniej komory (tzw." Miejsca Świętego") za pomocą grubej, misternie tkanej zasłony zwanej parochet. The Holy place was divided into two regions. Świątynia została więc podzielona na dwa rejony. In the region closest to the parochet were to be placed three special furnishings: a table of "showbread" ( שֻׁלְחָן ), a menorah ( מְנוֹרָה ), and an altar of incense ( מִזְבַּח הַקְּטרֶת ). W części najbliżej parochet miały być umieszczone trzy specjalne sprzęty: stół na "chleby pokładne" (שֻׁלְחָן), Menora (מְנוֹרָה) i ołtarz kadzenia (מִזְבַּח הַקְּטרֶת). The altar of incense (often called the Golden Altar) occupied the exact center of the Holy place.(często nazywany złotym ołtarzem) stały w ścisłym centrum Świętego miejscu. The outer court of the Mishkan measured 100 amot long (175') by 50 amot wide (87.5'). Zewnętrzne wymiary miszkan mierzyły 100 Åmot długości (175”) i 50 Åmot szeroki (87,5 ").On the east side of the courtyard, 30 amot from the entrance, a copper altar was to be used for daily sacrifices. Po wschodniej stronie dziedzińca, 30 Åmot od wejścia stał ołtarz miedziany na którym spalano codziennie całopalne ofiary (olah). In addition, a copper water basin was to be used by the priests after performing their ministrations. Ponadto kadź miedziana, która miała być używana przez kapłanów przed wykonaniem ich posługi była umiejscowiona pomiędzy ołtarzem całopalnym a wejściem do Namiotu Zgromadzenia. The outer court was to be surrounded by a series of interconnecting posts held in place by silver sockets, from which curtains of blue, purple, and scarlet linen were to be hung. Zewnętrzny dziedziniec miał być otoczony przez ogrodzenie utrzymywane w miejscu przez srebrne gniazda podstawy (adanim), na słupach zaś miały być zawieszone zasłony z niebieskich, fioletowych, i szkarłatnych tkanin. Here is a very simplified diagram of the layout: Poniżej zamieszczono bardzo uproszczony schemat układu Miszkanu i jego sprzętów (UWAGA tłumacza: rysunek zawiera pewien błąd: jak wynika z biblijnego przekazu, że złoty ołtarz kadzenia miał stać najbliżej zasłony (parochet), a nie pośrodku Miejsca Świętego za Menorą i stołem jak błędnie pokazano na ilustracji)

Zauważ, że jest to już drugi opis Miszkanu i jego wyposażenia znajdujący się w Torze (po raz pierwszy widzimy go w poprzednich czytaniach Tory w parszach Teruma , Tecawe i Ki Tisa ). Why is this the case? Dlaczego tak jest? For one thing, the LORD was showing that His purposes would not be thwarted, even if man's sin (ie, the molten calf incident) causes a delay in God's perfect will. Po pierwsze, Bóg pokazywał, że jego cele nie zostaną udaremnione, nawet jeśli grzechy ludzi (np. sporządzenie idola złotego cielca) powoduje opóźnienie w doskonałej woli Bożej.A second reason has to do with the fundamental importance of the Mishkan and the blood atonement rituals that allow for communion with God. Drugi powód wiąże się z fundamentalnym znaczeniem Miszkan i rytuału przebłagania krwią, które pozwalają na komunię z Bogiem. God was trying to tell the Israelites that the way to come before Him was through the blood of a sacrificial victim, and this would ultimately be fulfilled in the Person of the Mashiach Himself. Bóg próbuje powiedzieć Izraelitom, że jedyny sposób, przyjścia do Niego, jest przez krew Ofiar, co ostatecznie zostało wypełnione w osobie Mesjasza. Finally, I think that the two descriptions speak of the two advents of the Mashiach Yeshua. Wreszcie myślę, że dwa opisy mówią o dwóch przyjściach Mesjasza Jeszui.In the first advent the Jews missed their opportunity for national atonement, but in the second advent they will be cleansed as a nation on the great Yom Kippur , when "all Israel shall be saved" by the One whom they rejected (as Joseph) but who is finally recognized as their true Deliverer. W pierwszym przyjściu Żydom brakowało odwagi i poznania ich szansy dla powszechnej narodowej pokuty, ale w drugim przyjściu będą oczyszczeni jako naród na wielkim Jom Kippur , gdy "cały Izrael będzie zbawiony" Ten Mesjasz, którego Żydzi odrzucili (jak Josefa), ale, zostanie ostatecznie uznany za prawdziwego Wybawiciela przy końcu czasu łaski.






AWOT MELAKHA Uwaga: Rabinacka halacha definiuje "pracę" (melakhah) jako jednąj z kategorii działań roboczych zabronionych w szabat.The Mishna (Shabbat) lists 39 prohibited tasks forbidden to do on Shabbat based on the actions necessary for the construction of the Mishkan. Miszna (Szabat) podaje wykaz 39 zakazanych zadań których nie wolno robić w szabat w oparciu o działania niezbędne do budowy Miszkan. These 39 categories of work are called the Avot Melakhah, the "fathers" or primary categories, since they are considered the paradigm or the original source for all secondary types of melakhah which are similar and derived from them. Te 39 rodzajów prac nazywa się Avot Melakhah, "ojcowskie" lub podstawowe kategorie, ponieważ są one uważane za paradygmat lub pierwsze źródła we wszystkich szkołach rabinicznych, rodzaje melakhah są podobne w różnych szkołach i pochodzą od tych pierwotnych.This is a key concept in Talmudic Judaism. Jest to kluczowe pojęcie dla talmudycznego judaizmu.

Co stało się z Arką Przymierza? Tak naprawdę to nie wiadomo co stało się z Arką i kiedy zniknęła na dobre z Miejsca Najświętszego. Według różnych midraszy, Betzalel sam zrobił Świętą Arkę, która później została złożona w Hamikdasz Bet (Świątyni Salomona).Later, before the Temple was destroyed, Josiah (Yoshiyahu) hid it within the underground chambers of the Temple. Później, tuż przed zniszczeniem Świątyni prawdopodobnie została ukryta przez, proroka Jeremiasza w grocie na Górze Nebo, lub przez króla Jozjasza (Josziyahu) w podziemiach świątyni.When the Second Temple was built, it did not contain the ark, since no one could find it, though when the Messiah rebuilds the Temple in the latter days, it will be restored to the Kodesh Hakodeshim (Holy of Holies). Gdy Druga Świątynia została odbudowana czasach Ezdrasza i Nehemiasza, nie zawierała już Arki, ponieważ nikt nie mógł jej znaleźć, niektórzy wierzą, że kiedy Mesjasz odbuduje Świątynie w ostatnich dniach, powróci ona do Kodesz Hakodeszim (Najświętszego). Inni powołując się na proroctwo z księgi Jeremiasza twierdzą, że Arka już nigdy nie pojawi się w historii Izraela: „A gdy się rozmnożycie i rozplenicie w kraju w owych dniach - mówi Bóg - już nie będą mówić o Skrzyni Przymierza z Panem i nikt o niej nie będzie myślał, i nikt jej nie będzie wspominał, nikt nie będzie odczuwał jej braku ani też nie będą sporządzać nowej”. (Jer 3,16) Przypis tłumacza; Arkę najprawdopodobniej zrabowali i zniszczyli Babilończycy w 586 r. p.n.e.



Czytanie z Haftara (Melachim/I Królów 7;13-26, 40-50): Haftara do Paraszy Wajachel jest o pierwszej Świątyni (hamikdasz ), zbudowanej przez Salomona. In particular, details about the temple furnishings made by King Hiram (of Tyre) on behalf of Solomon are detailed here. W szczególności dane na temat wyposażenia świątyni budowanej przez króla Hirama (Tyru) w imieniu Salomona są tutaj wymienione.

Podczas miesięcy Adar i Nisan czytamy cztery szczególne fragmenty z Tory. Każdemu z nich towarzyszy specjalna Haftora. Te cztery fragmenty z Tory mają nam pomóc przygotować się na święto Purim, a potem Pesach. Są to: Parsza Szekalim, która mówi o zbieraniu półszeklowej daniny na ofiary w Beit Ha-Mikdasz (Świątyni); Parsza Zachor, która przypomina o obowiązku zniszczenia pamięci o Amalekitach, którzy zaatakowali lud Izraela po wyjściu z Egiptu; Parsza Para, która wyszczególnia prawa dotyczące oczyszczania się z duchowej nieczystości, spowodowanej kontaktem z ciałem nieboszczyka; i na koniec Parsza Ha-Chodesz, mówiąca o obowiązku święcenia nowego księżyca.



Czytanie z Brit Chadasza: 2 Kor. 9,6-11 i 1 Kor. 3,11-18:

Pierwsze czytanie z Brit Chadasza powtarza zasadę, że "ochotnego dawcę Bóg miłuje" co nawiązuje do dzieci Izraela przedstawionych w tej parszy, gdy złożyli chętnie dobrowolną i bardzo hojną ofiarę na budowę Miszkan. Next, the second reading (from 1 Corinthians) reminds us that Yeshua the Mashiach is the true foundation of the Temple, and we are "living stones" of which it is made up. Drugie czytanie (1 Koryntian) przypomina nam, że Jeszua Mesjasza jest prawdziwym fundamentem Świątyni, a my jesteśmy "żywymi kamieniami", z którego jest wykonana ta prawdziwa duchowa Światynia .



DALSZE MYŚLI O PARSZY WAJAKHEL (Potem zebrał) 2 Mojż. 35:1-38:20

Zakaz rozniecania ognia w Szabat (35:1-3) • Zachęta do składania darów na budowę Przybytku i do ochotniczego uczestniczenia w pracy (35:4-19) • Izraelici ochoczo składają dary (35:20-29) • Mianowanie Besalela i Ocholiaba na przełożonych budowy Przybytku (35:30-36:4) • Nadmiar darów i prośba o zaniechanie dalszego składania materiałów (36:5-6) • Wykonanie Przybytku (36:7-38) • Wykonanie skrzyni przymierza (37:1-9) • Wykonanie stołu i jego naczyń (37:10-16) • Wykonanie świecznika i jego przyrządów (37:17-24) • Wykonanie złotego ołtarza, olejku i kadzidła (37:25-29) • Wykonanie ołtarza całopalenia i jego naczyń oraz przyrządów (38:1-7) • Wykonanie umywalni (38:8) • Wykonanie ogrodzenia dziedzińca i bram (38:9-20) •

"Zbierzcie od siebie dar ofiarny dla JHWH. Każdy, kto jest ochotnego serca, przyniesie ją, jako dar ofiarny dla JHWH: złoto, srebro i miedź;" (Szemot 35:5). Takie słowa skierował Mosze do Żydów.

Gdy przychodzi do ofiarowania Bogu darów - jak w przypadku budowy Miszkanu - Bóg pragnie, aby ludzie dawali dobrowolnie. W końcu Bóg nie potrzebuje darów. Ale w przypadku dawania czegoś biednym, Tora nakazuje, że co trzy lata każdy okładać będzie jedną dziesiątą swojego dochodu, a w czasie pozostałych dwóch lat, w czasie żniw: "Kiedy żąć będziecie zboże ziemi waszej, nie będziesz żął aż do samego skraju pola i nie będziesz zbierał kłosów pozostałych na polu. Nie będziesz ogołacał winnicy i nie będziesz zbierał tego, co spadło na ziemię w winnicy. Zostawisz to dla ubogiego i dla przybysza" (Kpł 19:9-10)

Bóg jest samowystarczalny, ale człowiek ubogi nie. Z tego powodu, Tora stwierdza, że dary dla biednych nie są dobrowolne. Są one obowiązkową daniną nałożoną na cały Izrael. Współcześnie prawo żydowskie (halacha) zobowiązuje każdego Żyda do tego, by na cele charytatywne oddał 10% swoich dochodów. Jeśli nie mogą dać tyle, powinni dać tyle, ile są w stanie.

Solidarny wysiłek społeczności...

Jak piękną rzeczą jest społeczny wysiłek, skierowany na budowanie świętości... Oby serce piszącego i jego współbraci pobudzała miłość do pełnej oddania dla bratniej społeczności ofiarności, pracy, i oby owoc tych wysiłków był błogosławieństwem - czymś co uwielbia Boga i przynosi pożytek ludziom...

Niech Bóg tak kieruje uczuciami i motywami oraz celami działań starszych ludu, by społeczna ofiarność nie przyczyniała się do czegoś ewidentnie złego - czyli za starotestamentalnych czasów - na przykład ulanie złotego cielca przez Aarona - lub coś wątpliwie zgodnego z Bożym prawem - jak na przykład ulanie posągu za czasów Gedeona - co stało się sidłem dla całego domu tego męża Bożego i powodem do odstępstwa Izraela.

Solidarnym wysiłkiem wspólnoty starajmy się budować świętość - a nie bałwochwalcze odstępstwo, społeczność wokół Słowa Bożego, uczucia uwielbienia i czci dla Jedynego Boga, postawy pełne wsparcia dla współbraci w ich niełatwej pielgrzymce ku wieczności.



Budowa przybytku...

Bóg buduje przybytek naszych uczuć, myśli, naszych czynów, w którym będziemy chwalić Wiekuistego - przy pomocy Besalela z pokolenia Judy czyli nauk, pouczeń Słowa Bożego, błogosławionego wpływu świętych uczuć i myśli czyli mocy ducha świętego oraz dzięki działaniom Oholiaba z plemienia Dan czyli naszych trudności pochodzących z zewnątrz i z naszego własnego wnętrza. Płoty i zasłony pokazują nasze oddzielenie (poświęcenie), sprzęty z miedzi ukazują nasz trud w zmaganiu się z niedoskonałością ludzkiej natury, która niestety nie przypomina błyszczących lusterek z miedzianej umywalni czy miedzianego ołtarza, dzięki któremu Bóg może patrzeć na nas przez pryzmat doskonałej ofiary Jeszua, której krew kozłów i cielców była symbolem. Zaś złote najświętsze przedmioty pokazują nasze duchowe doświadczenia jako Nowych Stworzeń w Jeszua. Wszystko co lśniące i kosztowne - a mianowicie miedź, srebro, złoto kojarzy się z pięknem Syna Człowieczego - z doskonałością jego ziemskiego ciała i niezwykłością umysłu i ducha tej Chwalebnej Istoty.

Z pokorą i pełną czci bojaźnią oczekujemy na codzienne poświęcanie naszego przybytku przez obecność Bożego obłoku. Wspominamy również z rozrzewnieniem czas kiedy nasz ziemski namiot był błogosławiony przez Boga w początkach naszej drogi chrześcijańskiej - to był pierwszy dzień, pierwszy miesiąc, pierwszy rok naszego poświęcenia...

Tylko dzięki Bożej łaskawości trwamy w owym poświeceniu jeszcze dzisiaj...

(Autor komentarza przeprasza za brak szczegółowej analizy symboliki przybytku - jego grzejące się do czerwoności czoło - pełne zachwytu ogólnym planem, konstrukcją i przeznaczeniem przybytku - jest gotowe do pełnego żarliwości uwielbienia - a nie orlego dystansu i spojrzenia z góry analitycznym, analizującym, bystrym wzrokiem mądrości...)

Niech będzie uwielbiony WIEKUISTY....


Chcenie i wykonanie


Albowiem Bóg jest, który sprawuje w was chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego.” Filip. 2:13

Są ludzie, którzy wiedzą, co, kiedy i jak zrobić, ale im się nie chce. Innym znów może by się chciało, ale nie wiedzą jak. I tylko łaska Boża sprawić może, żeby ci ludzie zeszli się razem albo żeby znaleźli się tacy co i wiedzą, i im się chce.

Jeśli niekiedy zdarza nam się coś wiedzieć i nawet mieć chęć zrealizowania naszej wiedzy, to jeszcze wcale nie oznacza, że uda nam się to, co wiemy, skutecznie wykonać. Gdyby się zaś i tak zdarzyło, to nie wypada zrobić nic innego, jak tylko paść na kolana i dziękować Bogu za wyjątkowy dar łaski.

Mojżesz dowiedział się na górze, co, kiedy i jak należy uczynić. Gdy zszedł z góry jego twarz jaśniała Bożym światłem Prawdy. Bóg natchnął darami ducha dwóch bogobojnych i umiejętnych mężów, którzy umieli zrealizować wiadomą tylko Mojżeszowi wizję przybytku. Ale nawet ci trzej, z całą ich wiedzą i umiejętnością, sami nie daliby rady ucieleśnić idei Bożej służby. Do tego potrzebne były materiały i pomocnicy.

Każdy, kto kiedyś próbował coś zrobić, wie jak trudno połączyć jest wiedzę z umiejętnością jej zrealizowania i jeszcze do tego znaleźć odpowiednie siły i środki, które pozwoliłyby na zrealizowanie pomysłu. Jeśli dotyczy to niewielkich zamierzeń, to czasami we trzech udaje się sporo osiągnąć. Ale gdy mierzymy się z projektami dotyczącymi setek tysięcy ludzi, narodów całych, to trzech nawet bardzo zdolnych i natchnionych ludzi nie wystarczy. Bóg musi im dać środki i pomocników. Jeśli się tak czasami dzieje, to znaczy, że mamy do czynienia z wyjątkowym Bożym dziełem i znów jedyne, co zrobić możemy, to tylko paść na kolana i dziękować, że dał On swemu „nieużytecznemu” słudze mieć część w Jego wielkich sprawach.

Z jakąż satysfakcją czyta się słowa, że Izraelici w świętym zapale znieśli tyle darów, że Mojżesz musiał ogłosić, by już więcej nic nie dawali. Pewnie i ludzi do pomocy zgłosiło się tyle, że trzeba było resztę ochotników odesłać do namiotów. Marzy nam się, aby choć tylko czasami nasze projekty i pomysły spotykały się z takim przyjęciem. Jeśli zaś tak się nie dzieje, to prawdopodobnie dlatego, że Bóg nie sprawuje skutecznego wykonania. I wcale nie musi to oznaczać, że pomysł jest zły czy z wolą Bożą niezgodny. Czasem po prostu nie jest czas na wykonanie dzieła.

Mojżesz przeżył i takie chwile. Kiedy jako młody, pełen zapału człowiek zabił złego nadzorcę i gotów był przejąć inicjatywę i pewnie doprowadzić do oswobodzenia Izraela, okazało się, że wśród swoich ziomków nie znalazł zrozumienia i musiał uciekać. Chęć była dobra, ale brakło prawdy i umiejętności, by Boże zamierzenie mogło się ziścić. Czas też jeszcze się nie wypełnił. Gdy zaś przyszedł czas, a Mojżesz posiadł odpowiednie umiejętności, to przestało mu się chcieć. I oto teraz po straszliwej klęsce kultu złotego cielca, po wyczerpujących modlitwach wstawienniczych, wszystko schodzi się w jednym punkcie. Mojżesz promienieje światłem, ludowi się chce, kobiety przędą, mężczyźni pracują, bogaci obficie udzielają, aby urzeczywistnić ideę. Jakież wspaniałe Boże błogosławieństwo!

I tylko na początku czytania jakby ciche ostrzeżenie: Pamiętajcie, że nawet w dobrym dziele Bożym można się zapędzić. Można sobie powiedzieć: Sprawa jest tak ważna i tak święta, że godna pracy nawet i w Szabat. Ale cel nie uświęca środków. Pan Bóg po raz kolejny upomina, że przestrzeganie Szabatu obowiązuje nawet w odniesieniu do najświętszych projektów. Kapłani będą owszem zabijać ofiary w Szabat, będą użytkować święte urządzenia, ale ich budowa i remonty miały się odbywać wedle zasad Prawa Bożego. Dotyczy to zresztą nie tylko Szabatu. Czasami wydaje nam się, że sprawa jest tak święta, że warto pozyskać do niej ludzi podstępem, a środki chyłkiem wyciągnąć komuś z kieszeni. Powtórzmy raz jeszcze: Cel nie uświęca środków! Dla Bożej sprawy znajdą się odpowiedni ludzie, wystarczająca ilość środków, a i czasu nie braknie. Nie bójmy się! A jeśli czegoś brakuje, to znaczy, że to nie jest Boże dzieło, a z własnej woli można co najwyżej ulać złotego cielca, ale nie da się zbudować prawdziwej Świątyni.

I najważniejsze: dobre dary muszą pochodzić z serca. Za pieniądze wyciągnięte siłą metodami nacisku, reklamy i umiejętnego marketingu można bardzo wiele dokonać, ale nie da się zbudować Bożej służby. Jakże wspaniały to dar Bożej łaski, gdy ludzie wierzący wspólnym wysiłkiem i z ochotą pod kierownictwem mądrych przywódców sprawują dzieło Boże, a Pan daje im swoje błogosławieństwo. Daj Panie Boże, aby się coś takiego za naszych dni zdarzyło!

Pierścienie doczesności


      Większość ze sprzętów Przybytku miała przymocowane cztery pierścienie, które umożliwiały bezproblemowe przenoszenie ich przy pomocy dwóch drążków, wkładanych w pierścienie. Tak było w przypadku Skrzyni Świadectwa, złotego stołu, ołtarza do kadzenia...
      Owe pierścienie mogą pięknie symbolizować doczesny charakter naszych praktyk religijnych. Skrzynia Świadectwa, która symbolizować może obecność Bożą w naszym oddanym Bogu umyśle także jest na miarę naszego doczesnego, materialnego trwania. Wprawdzie wierzymy, że zostanie nasza świadomość cudownie ochroniona i znajdziemy się w wieczności świadomi naszych doczesnych doświadczeń (co pięknie może pokazywać umieszczenie Skrzyni w trwałym Przybytku, jakim dla niej stała się Świątynia Salomona), ale nawet Boża Obecność w naszym życiu, jak kiedyś w czasach Sędziów Skrzynia Świadectwa, może być poddana perturbacjom, wynikającym z naszej niedoskonałości i niedoskonałości warunków nas otaczających. Tym bardziej złoty stół, pokazujący nasze intelektualne zainteresowanie "duchowymi pokarmami" oraz złoty ołtarz, symbolizujący nasze modlitwy - mają swój doczesny wymiar pokazywany przez cztery pierścienie i dwa drążki.
      Szczególnym wzruszeniem komentujący obdarza owalny, okrągły kształt tych pierścieni. Czyż pięknie on nie pokazuje na cykle, którym poddane jest nasze materialne istnienie? Cykle owe (doba, tydzień, miesiąc, rok) porządkują nasze życie, pomagają nam kultywować w życiu właśnie pobożność, praktyki religijne. Bo czyż nie dość regularnie - przeważnie rano i wieczorem nie modlimy się do Boga, czyż nie co tydzień spotykamy się na badanie Pisma Świętego i wielbienie Boga nabożeństwem, czyż nie w cyklu miesięcznym ukazują się różne periodyki niosące nam duchowe pokrzepienie i czyż nie w cyklu rocznym obchodzimy Boże Święta, a w tym to najważniejsze - pamiątki śmierci Jezusa? Podobnie jak w naszych religijnych praktykach - w przepisach zakonu ważną rolę odgrywał cykl dzienny (ofiara ustawiczna z dwóch jagniąt), cykl tygodniowy (obchodzenie szabatu), cykl miesięczny (ofiary związane ze świętem nowiu) i cykl roczny (trzy najważniejsze pielgrzymie święta).
      I tutaj więc mądre starotestamentowe przepisy odzwierciedlane są pięknie przez chrześcijańskie praktyki religijne...

Repetitio est mater studiorum


Te są rzeczy, które rozkazał JHWH, abyście je czynili. 2 Mojż. 35:1

      W Biblii pewne informacje powtarzane są po wielokroć. Niektóre długie fragmenty są cytowane prawie dosłownie w innych miejscach (ale warto je czytać, bo czasami trafia się drobna różnica, która wnosi coś do treści). Pewne zdarzenia opowiadane są przez różnych obserwatorów, jak choćby nauczanie Jezusa w relacji czterech ewangelistów. Są także powtórzenia formalne i wyrazowe typu: „Pocieszajcie, pocieszajcie lud mój”, czy „refreny” i paralelizmy w poetyckich tekstach Biblii.


      Opis konstrukcji Przybytku powtórzony jest prawie dosłownie dwa razy. Przykazania również. Niektóre z nich nawet po wielokroć w różnych wersjach i brzmieniach. Niektórym współczesnym czytelnikom Biblii wydaje się to zbędne i czytają tylko raz. Inni mają teoretyczne objaśnienia tego zjawiska. Być może ważniejsze prawdy powtarzane są częściej, być może liczba powtórzeń ma wymiar symboliczny. Wszystko to może być prawdą, ale chyba najprostszym i jednocześnie najgłębszym objaśnieniem zjawiska powtórzeń w Biblii jest stare rzymskie powiedzenie: „Powtarzanie jest matką nauki”. A może jeszcze trafniej ujmuje to zdanie psalmisty: „Bóg raz powiedział, dwa razy to słyszałem” (Psalm 62:11)
      Teksty Biblii były w głównej mierze przeznaczone do głośnego, publicznego odczytywania i do słuchania: „Błogosławiony, który czyta i ci, którzy słuchają” (Obj. 1:3). Tekst przeznaczony do publicznego odczytywania, a nie oglądania okiem, przenosi pewne elementy, których zauważenie wymaga pewnego doświadczenia kaznodziejskiego lub aktorskiego. Można ich jednak nie analizować, tylko po prostu głośno przeczytać tekst i wtedy elementy te zadziałają automatycznie.
      Jedno jest pewne, jeśli Boży autor coś dwa razy napisał, to warto to dwa razy przeczytać. I to najlepiej na głos.

Mądrość, rozum i umiejętność


I napełnił go Duchem Bożym, mądrością, rozumem, i umiejętnością wszelkiego rzemiosła;
2 Mojż. 35:31

      W języku hebrajskim, podobnie jak i w naszych współczesnych językach, jest kilka określeń zbliżonych do pojęcia mądrości. W zacytowanym powyżej wersecie jest ich trzy i są to bodaj trzy najważniejsze. Mądrość to hebr. Chokhmah, rozum – Tewunah (wywodzące się od pokrewnego Binah) oraz umiejętność – Daat. Zacznijmy od końca.


      Daat (umiejętność) – to praktyczna wiedza, która wynika z praktyki własnej lub zapoznanej od mistrza, nauczyciela zawodu. Tym właśnie słowem nazwane zostało słynne zakazane drzewo z raju: Drzewo poznania (Daat) dobra i zła. Nie wystarczyło teoretyczne zapoznanie się z ewentualnymi skutkami przestąpienia Bożego przykazania. Człowiek, czyli każdy z nas, musiał na własnej skórze odczuć czym jest grzech i śmierć.
      Tewunah lub Binah (rozum) – to wiedza intelektualna, teoria. Sprawność umysłu w korzystaniu z zasobów pamięci, umiejętność łączenia informacji w logiczną całość (synteza), zdolność poznania rozumowego, czyli analiza – to wszystko określamy dziś słowem wiedza lub inteligencja, po hebrajsku jest to Binah.
      Chokhma – to bardziej przymiot charakteru niż właściwość umysłu lub sprawność rąk. To najwyższy przymiot mądrości, który staje się integralną cechą całej duchowej konstrukcji człowieka. Charakter ukształtowany mądrością nie potrzebuje już czasami dogłębnej analizy i syntezy, by w stresujących okolicznościach podejmować mądre decyzje. Dzisiaj nazwalibyśmy to wyczuciem. Jednak tego rodzaju wyczucie, nazywane mądrością, ukształtowane zostało w oparciu o dogłębną wiedzę jak i doświadczenie, czyli umiejętność praktycznego stosowania wiedzy.
      Takimi trzema cechami obdarzył Bóg rzemieślnika i artystę Besalela, by umiał pięknie wykonać Przybytek wedle wzoru pokazanego Mojżeszowi na górze Synaj. Człowiek dobry umie tworzyć piękno. Zdarza się czasami, że piękno tworzą dzisiaj ludzie źli. Zaskakują nas czasami życiorysy twórców wspaniałych dzieł sztuki. Choć to zapewne dobro występujące w tych ludziach obok zła, a nie zło samo, stworzyło owo piękno. Tymczasem dobro zawsze jest piękne. Inna sprawa, że czasami wypaczone gusty potrafią nazwać brzydotę czymś dobrym. Podobno o gustach nie należy dyskutować. Ja jednak wolę trzymać się Słowa, które mówi, że tylko człowiek dogłębnie mądry Bożą mądrością potrafił stworzyć piękne dzieło.

Czego uczą nas Nesiim?

"Książęta (Nesiim) zaś przynieśli kamienie onyksowe i inne drogie kamienie dla ozdobienia efodu i pektorału" (Wj 35:27)

Kiedy Nesiim usłyszeli, że Haszem nakazał Mojżeszowi zbudować Miszkan, niezwłocznie pospieszyli i ochotniczo ofiarowali wszystkie potrzebne materiały. Wierzyli, że ponieważ byli przywódcami swoich plemion, byli na wyższym duchowym poziomie niż przeciętni ludzie. Po drugie, ponieważ nie uczestniczyli w Cheit HaEigel (Grzechu Złotego Cielca), to byłoby właściwsze, żeby to oni byli tymi, którzy wsparli budowę Miszkanu.

Bycie razem, prawdopodobnie powinno być lepsze niż środki finansowe, które powinny przyjść od nich, Mosze myślał, i powiedział im, że Haszem pragnie, żeby Miszkan był zbudowany z wkładu od całej społeczności. Wobec tego, Nesiim później zaofiarowali się dostarczyć cokolwiek, co byłoby nie wzięte pod uwagę lub czego Bnei Jisrael nie dostarczyli.

Tam leży mały problem. Nesiim wyręczyli żydowski naród. Zamiast nie być zdolnym do dostarczenia wszystkiego potrzebnego do budowy Miszkanu, żydowski naród pragnął wspaniale uczestniczyć w tej micwie, dać tak wiele. Tora pomija literę 'jud' ze słowa "Nesiim", żeby pokazać przewinienie w ich procesie myślenia.

Czego możemy się nauczyć z zachowania przywódców plemion, Nesiim?

Są dwie lekcje, które mogą być wyciągnięte z niego.

Po pierwsze, możemy się nauczyć, że kiedy przychodzi do wykonania micwot, to jest nie trzeba czynić wszelkiego rodzaju kalkulacji. Człowiek powinien po prostu zrobić ją. Kiedy jest szansa na pojawienie się micwy, człowiek powinien spełnić ją tak szybko, jak to możliwe w najlepszy możliwy sposób, bez ciągłego zastanawiania się „a może, koniec końców, ona będzie zrobiona, więc ja już nie będę musiał”. Kiedy możliwość przychodzi, chwyć ją i wniknij w nią z całym zapałem. Wszyscy pamiętamy sytuację ślubu lub Bar Micwy, kiedy stoisz i zastanawiasz się, co kupić na prezent i na koniec mówisz 'Poczekam i zobaczę co wszyscy mu dają i zobaczę czego brakuje'. A później odkrywasz, że brakuje jedynie bardzo drogich rzeczy.

Możemy też przyjąć odmienne podejście. Misją Żyda w życiu jest doskonalenie siebie poprzez Torę i micwot. Nie powinien spędzać czasu, patrząc wokół na świat i szukając czego w nim brakuje. On powinien patrzeć w SIEBIE i widzieć w jaki sposób on może naprawić siebie i innych.

Jak możemy pomagać innym, kiedy my sami tak bardzo potrzebujemy pomocy? To, możliwe za sprawą Nesiim. Zamiast patrzeć w siebie, byli oni zajęci patrzeniem na świat i pragnęli 'załatać' jakiekolwiek brakujące dziury. Jest wiele dobroczynnych organizacji, widzimy ich wkład do Tikun Olam, spędzających swój czas w swoich odmiennych społecznych agendach. To dobre i ważne, ale jedynie pod warunkiem, że najpierw będą próbować naprawić siebie. Potem mogą wyjść i próbować naprawiać całą resztę.

Możemy zobaczyć ważne lekcje płynące z zachowania Nesiim. Kiedy micwa przychodzi na twoją drogę, chwyć ją i wypełnij ją z całą twoją siłą. Ale pamiętaj, czym micwa aktualnie jest! To nie bieganie wokół 'ocalenia świata'. To bieganie wokół i budowanie nas samych, a potem kończenie globalnego Tikun Olam.

Świętość Szabatu i Miszkan


Zwoławszy całe zgromadzenie Izraela, Mojżesz powiedział: Oto, co nakazał nam Jahwe: Sześć dni będziesz wykonywał pracę, ale dzień siódmy będzie dla was świętym szabatem odpoczynku dla Pana; ktokolwiek zaś pracowałby w tym dniu, ma być ukarany śmiercią. 2 Mojżeszowa 35:1-2

Dosłownie przed chwilą Żydzi sporządzili złotego cielca, a rozgniewany Mojżesz połamał tablice z przykazaniami. A teraz? Cały lud buduje Miszkan, gdzie może zamieszkać Szechina.

Parsza zaczyna się od przypomnienia (piąty już raz) o konieczności święcenia szabatu. Rabini wnioskują stąd, że szabat jest ważniejszy nawet od budowy Miejsca Obecności. Świętość realizuje się w trzech wymiarach: szabat jest daniną czasu, koheni są daniną ludzką, a dziesięcina i ofiary – daniną przedmiotów. W tej właśnie kolejności. Szabat jest najważniejszy. Szabat jest święty i istniał nawet wówczas, gdy nie istniał jeszcze czas, co tylko pozornie jest paradoksem. Nie rozumiemy do końca natury szabatu, widzimy tylko jego emanację w dotyczącym nas czasie. To świętość nad świętości.

Jak mówi rabin Ari Kahn, “zarówno szabat, jak i Miszkan są ziemskim “domem” Boga. Poprzez włączenie Boskości w nasze życie przybliżamy wybawienie. Oto jest najważniejsza rzecz, jaką Mojżesz przekazał ludowi Izraelskiemu po zejściu z góry Synaj. Ta nauka dała im możliwość zbliżenia się do Nieskończonego Boga, którego ujrzeli”.

Świadomość przemijania materialnego istnienia także ma charakter nauki, skłania do zastanowienia i rodzi konieczność przypominania, że od wieków końcem naszych ziemskich doświadczeń jest ciemna mogiła. Jest jednak coś, co rozprasza powagę czerni, nieprzeniknione mroki grobu i ciemność nocy…

Jest to świt sobotniego ranka… O ile niebo jest bezchmurne – syci oczy czystym błękitem i jasnością słonecznego światła.

Haszem ustami Mojżesza nakazał budowę Miejsca Obecności. Co ciekawe, realizatorem i głównym wykonawcą najważniejszych elementów został z woli Najwyższego człowiek zwany imieniem Besalel. Wówczas ponoć trzynastoletni chłopiec, którego talent docenił sam Bóg. To daje nam pewność, że każdy otrzyma w którymś momencie życia szansę na właściwe wykorzystanie swojego talentu…

PYTANIA i ODPOWIEDZI do Parszy WAJACHEL
Parsza: Wajachel [וַיַּקְהֵל ], ("i zgromadził / zebrał / zwołał") 2 Mojż) 35:1-38:20

Streszczenie: Mojżesz napomina synów Izraela, aby przestrzegali Szabatu, i domaga się od nich darów potrzebnych na budowę Przybytku (Namiotu Zgromadzenia). Zbiera on złoto, srebro, drogocenne kamienie, skóry zwierząt, przędzę, jak również kadzidło i olej z oliwek dla Menory (świecznika) i dla namaszczeń. Książęta z każdego z dwunastu plemion przynoszą drogocenne kamienie na napierśnik i efod arcykapłana (Kohen Gadol). Bóg wybiera Becalela i Oholiawa dla zbudowania Przybytku i sporządzenia do niego sprzętów. Synowie Izraela ofiarowali tyle darów , że Mojżesz odmówił dalszego ich przyjmowania. Specjalne zasłony z dwóch różnych okryć zaprojektowano jako materiał na dach i drzwi Przybytku. Pokryte złotem deski na srebrnych podstawach połączono, aby utworzyć ściany Przybytku. Becalel uczynił z drzewa - pokrytego na zewnątrz i w środku złotem - Aron Ha-Kodesz (Arkę), w której mieściły się Tablice Przymierza. Na wieku Arki znajdowały się dwie figurki - zwrócone ku sobie skrzydłami, tworzącymi łuk nad Arką. Menora (świecznik) i Szulchan (stół na chleby pokładne) także uczynione były ze złota. Zrobiono dwa ołtarze: mniejszy, dla spalania kadzidła, uczyniony z drzewa pokrytego złotem, a większy, na ofiary - z drzewa pokrytego miedzią.

Uwaga: Parsza Wajachel jest połączona z Parszą Pekudei podczas lat nieprzestępnych (czyli w latach, w których nie ma w kalendarzu umieszczonego dodatkowego miesiąca Adar). W tym roku nie jest łączona.

PYTANIA:

1. Jakie było pierwsze przykazanie, które Mojżesz przekazał ludowi, po zejściu z góry z drugim zestawem tablic? 2. Jakie ograniczenie zostało dodane w tym czasie do czwartego przykazania? 3. Kto został mianowany/ wyznaczony jako szef wszystkich rzemieślników przy budowie Miszkanu? 4. Skąd Becalel wiedział, jak wybudować Przybytek? 5. Co się wydarzyło gdy Mojżesz zapytał ludzi, kto chciałby złożyć Bogu “dobrowolną ofiarę” na rzecz Świątyni / Przybytku? 6. Według tradycji żydowskiej, kiedy Mojżesz instruował ludzi odnośnie budowy Miszkanu? 7. W nawiązaniu do mędrców, dlaczego Tora umieszcza przykazanie dotyczące zaprzestania pracy w Szabat, zaraz przed opisem prac niezbędnych do wykonania Miszkanu? 8. Jaki był “błąd” przywódców plemion dotyczący darowizny / daru? 9. Jaki dar ostatecznie złożyli przywódcy plemion? 10. Z jakich przedmiotów został wykonany miedziana obmywalnia? 11. Co to jest „parochet"? 12. Co zostało umieszczone w środku Arki? 13. Pytanie bonusowe: Jedną z potraw, którą zazwyczaj jemy na szabat jest ryba. Dlaczego?



ODPOWIEDZI:

1. Aby przestrzegać dnia szabatu. Odzwierciedla to wcześniejsze doświadczenie Mojżesza dania mu powtórnie Czwartego Przykazania zaraz przed tym, jak Bóg ofiarował mu pierwszy zestaw Tablic (2 Mojż/Wj 31:12-17).

2. Nie rozpalajcie ognia w waszych miejscach mieszkalnych / siedzibach w Szabat (2Mojż/Wj 35:3, chociaż porównaj 2Mojż/Wj 16:23).

3. Becalel, syn Uriego, syna Hura / Chura, z pokolenia Judy („dziadeczny” siostrzeniec Mojżesza [Hur był mężem Miriam])

4. Duch Boży obdarzył go mądrością (chochmah), zrozumieniem (tewunah), i wiedzą (da'at) – te same atrybuty użyte były do opisu Boga, jako Stwórcy Świata (2Mojż/Wj 35:31; Przysłów. 3:19-20).

5. Dawali tak ochoczo i hojnie, że w końcu Mojżesz kazał im przestać dawać!

6. Jeden dzień po Jom Kippur (tzn. 11 Tiszri).

7. W celu nauczenia nas, jaka praca nie może być wykonywana w dniu Szabatu.

8. Oni odwlekli datki, ale darowizny ludu były tak hojne, że nic im nie pozostało do dania od siebie! Tora wskazuje na to przez błąd ortograficzny w nazwie „przywódców” [נּשאם]. (?)

9. Wozy, woły i drogocenne kamienie do choszen (napierśnika Najwyższego Kapłana). 2Mojż./Wj 35:27

10. Z lusterek kobiet. Początkowo Mojżesz sprzeciwił się temu, ale Bóg odrzucił jego decyzję.

11. Zasłona, która oddzielała Miejsce Święte od Najświętszego w namiocie (ohel).

12. Drugie luchot (Tablice) wraz z rozbitymi kawałkami z pierwszego zestawu.

13. Słowo „ryba” po hebrajsku to „dag” [דּג], a jego wartość liczbowa wynosi siedem, co reprezentuje siódmy dzień tygodnia, czyli Szabat.

Tematy do dyskusji:

1. Słowo Wajachel (Vayakhel) oznacza "gromadzić / zwoływać" lub "zbierać się / gromadzić się" (zgromadzenie nazywane jest kahał). Słowo to po raz pierwszy pojawia się w Torze, kiedy ludzie "gromadzą się" przed Aaronem domagając się, żeby uczynił bożka, który prowadzić ludzi przez pustynię (2Mojż/Wj 32:1). Drugi raz pojawia się, kiedy ludzie zbierają się, aby zrobić Miszkan. Niektórzy mędrcy powiadają, że słowo jest powtórzone aby wskazać, że okres apostazji / odstępstwa i buntu minął. Omów zalety / wartość takiego spojrzenia.
2. Darowizny na Miszkan miały pochodzić od "każdego, kogo serce jest tak poruszone" (2Mojż./Wj 35:5). Nazywane jest to "dobrowolną ofiarą" [נדבה זבח ]. Omów ważność pobudek / motywów w dawaniu Bogu. Jaka jest różnica między „dawaniem z serca”, a dawaniem ze strachu lub obowiązku?

3. Bóg powtarza prawo o szabacie tuż przed wręczeniem Mojżeszowi oryginalnego zestawu tablic, które zawierały Dziesięcioro Przykazań (2Mojż./Wj 31:12-17). Co więcej, zakaz pracy w szabat dano tuż przed tym, jak Mojżesz dał instrukcje dotyczące budowy sanktuarium. Mędrcy twierdzą, że to zestawienie nie było przypadkowe i miała na celu określenie, co stanowi „pracę” (melakhah). Jak ważna jest idea dnia szabatu dla ciebie? Jak możesz zdefiniować „pracę” i „odpoczynek”? Jak mamy zrozumieć ideę tych pojęć w świetle końcowych / zakończonych prac Jeszui (tzn. Nowego Przymierza)?

4. Omów jak Becalel może być postrzegany jako “typ” lub obraz Mesjasza.

5. Pierwszy raz blask na twarzy Mojżesza pojawił się po zejściu z Synaju z drugim zestawem tablic, co według tradycji żydowskiej, nastąpiło w Jom Kippur. Innymi słowy, blask/ promienienie było konsekwencją zrozumienia Bożego przebaczenia i miłości, pomimo naruszenia spowodowanego przez grzech złotego cielca. Omów jak blask na twarzy Mojżesza odzwierciedlił chwałę Nowego Przymierza – będącej także chwałą Jeszui

6. Prawie cała parsza Wajachel (i wiele z parszy Pekudei) składa się z informacji wynikających z wcześniejszych fragmentów Tory, w których Bóg najpierw dał Mojżeszowi wizję Miszkanu. Dlaczego więc Tora zaangażowana jest w takie zdawałoby się pozornie niepotrzebne powtarzanie? Jak zauważył jeden z mędrców, całą budowę Miszkanu można by było podsumować stwierdzeniem: "A Becalel syn Uriego, syna Chura wykonał prace do Miszkanu, jak Bóg nakazał Mojżeszowi ..." Ponadto, dlaczego kolejność / porządek instrukcji dotyczących Miszkanu jest odwrotny od poprzednich fragmentów?

Tłumaczyła: Izabela Wardzińska


PYTANIA i ODPOWIEDZI do Parszy WAJACHEL

(w ujęciu judaizmu ortodoksyjnego wg Pardes Lauder)
PYTANIA:

1. Jakie trzy różne słowa w Parszy na ten tydzień pisane są przy użyciu tych samych czterech liter?

2. W jakim dniu Mojżesz zgromadził lud Izraela ?

3. Dlaczego zakaz pracy podczas Szabatu znajduje się wcześniej niż opis budowy Przybytku ?

4. Dlaczego Tora wyróżnia zakaz zapalania ognia podczas Szabatu ?

5. Czemu służyły "Jitdot Ha-Miszkan" ("paliki Przybytku") ?

6. Czemu służyły "Bigdej Ha-Srad" ("szaty dla służby w Przybytku") ?

7. Co było niezwykłego w sposobie, w jaki kobiety przędły kozią wełnę ?

8. Dlaczego "Nesi'im" (książęta) ostatni składali dary na budowę Przybytku ?

9. Jak nazywała się matka Chura ?

10. Kto był głównym budowniczym Przybytku ?

11. Dlaczego Ha-Szem wybrał ludzi z plemion Dana i Jehudy do budowy Przybytku ?

12. Do czego potrzebna była przędza z koziej sierści ?

13. Co było wyszyte na "Parochecie" (zasłonie) ?

14. Dlaczego Tora przypisała Becalelowi budowę Arki ?

15. Ile lamp miała Menora ?

16. Z czego zrobiony był "Mizbach Ha-Ketores" (ołtarz na kadzidła) ?

17. Z czego zrobiony był "Mizbach Ha-Ola" (ołtarz dla ofiar) ?

18. Co oznacza słowo "newuw" ?

19. „Kijor" (kadź) sporządzono z materiału z miedzianych luster. Jaką funkcje spełniały te lustra w Egipcie?



20. W jaki sposób "kijor" (kadź) przyczyniała się do zapobiegania konfliktom ?
ODPOWIEDZI:

1. 36:35, 37:6,19 - Parochet (zasłona), Kaporet (wieko) i Kaftor (gałka).

  1. 35:1 - W dniu Jom Kippur.

  2. 35:2 - Aby podkreślić, że budowa Przybytku nie zwalnia z przestrzegania praw dotyczących Szabatu.

  3. 35:3 - Są dwie opinie na ten temat: a) Aby nauczyć nas, że zapalanie ognia podczas Szabatu jest mniej poważne od innych "melachos" (działań), b) Aby nauczyć nas, że każda "melacha" jest odrębnym pogwałceniem prawa, wymagającym odrębnej pokuty.

  4. 35:18 - Powstrzymywały zasłony od trzepotania na wietrze.

  5. 35:19 - Przykrywały Aron (Arkę), Szulchan (stół), Menorę (świecznik) i Mizbechot (ołtarze) podczas transportu.

  6. 35:26 - Była to przędza z sierści z grzbietu kozy.

  7. 35:27 - Nesi'im pozwalali innym ludziom najpierw składać dary dlatego, aby sami mogli dać to, czego jeszcze brakowało.

  8. 35:30 - Miriam.

  9. 35:30, 35:34 - Byli to Becaiel ben Uri z plemienia Jehudy i Oholiaw ben Achisamach z plemienia Dana.

  10. 35:34 - Ha-Szem wybrał ludzi z plemienia Dana, nieznacznego w porównaniu z plemieniem Jehudy, aby pokazać, że wszyscy są równi przed obliczem Ha-Szem.

  11. 36:14 - Zrobiono z niej zasłony nad Przybytkiem.

  12. 36:35 - "Keruwim" (Cherubiny) (Zob. Raszi 26:31).

  13. 37:1 - Ponieważ poświęcił się jej budowie bardziej niż ktokolwiek inny.

  14. 37:23 - Siedem.

  15. 37:25,26 - Z drewna pokrytego złotem.

  16. 38:1,2 - Z drewna pokrytego miedzią.

  17. 38:7 - Coś pustego, wydrążonego.

  18. 38:8 - Kobiety używały tych luster dla spotęgowania uczucia swoich mężów, wyczerpanych niewolniczą pracą. Dzięki temu wzrastała liczebność Ludu Izraela.

  19. 38:8 – Jego wody pozwalały oskarżonemu o cudzołóstwo udowodnić swoją niewinność.

Błogosławieństwo końcowe po czytaniu Tory:


Błogosławiony jesteś, JHWH, Boże nasz, Królu wszechświata, który
dałeś nam Torę prawdy i ustanowiłeś życie wieczne pośród nas.

. Błogosławiony jesteś, JHWH, dawco Tory.


UWAGA: Współcześnie większość ortodoksyjnych żydów nie wymania oryginalnego IMIENIA BOGA Izraela יְהוָה JHWH , zastępując je w modlitwach różnymi substytutami, z których najpopularniejsze to Adonai i Haszem. Dlatego w ich wykonaniu to błogosławieństwo brzmi tak:

Baruch atta Adonai eloheinu melekh ha-olam, Aszer.

Natan lanu torat emet wechaijei olam nata betokheinu. Barukh attah Adonai, notein haTorah.

Baruch atta Adonai, notein hatorah .

Kopiowanie i dalsze rozpowszechnianie jest dozwolone, a nawet bardzo wskazane według zasady: „Darmo wzięliście, darmo też dawajcie


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna