II. Metodologia budowy strategii rozwoju miasta Ciechocinka 3



Pobieranie 460.34 Kb.
Strona1/9
Data10.05.2016
Rozmiar460.34 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9

I. Wstęp do strategii rozwoju miasta Ciechocinka 2

II. Metodologia budowy strategii rozwoju miasta Ciechocinka 3

Myślenie lateralne 7

Wizualizacja metajęzyka, 7

Mapy myślowe porządkujące informacje we wzorce, 7

NPL (programowanie neurolingwistyczne) 7

CoRT (Cognitive Research Trust), 7

III. Schematyczne podsumowanie strategii rozwoju


miasta Ciechocinka 8

IV. Analiza strategiczna SWOT 9

Zespół ds. rozwoju gospodarczego 10

Zespół ds. rozwoju społecznego 13

Zespół ds. infrastruktury technicznej 16

Zespół Programowy ds. strategii rozwoju 18

V. Analiza marketingowa 26

Pamiętaj o PULSie 28

29

VI. Wyznaczanie wizji miasta 33

VI. Cele główne strategii i priorytetowe zadania 37

VII. Harmonogram realizacji celów i budżet 39

VIII. Rekomendacje do strategii powiatowej i wojewódzkiej 41

VIII. Monitoring 43

IX. Zakończenie 45





I. Wstęp do strategii rozwoju miasta Ciechocinka


Początek XXI w. wyznaczają nasilające się trendy globalizacyjne, którym towarzyszą dyskusje nad dalszym rozwojem i kształtem przyszłej gospodarki światowej. Społeczeństwa europejskie zadają sobie pytanie, jaki będzie dalszy kierunek rozwoju ich państw i jakie szanse i niebezpieczeństwa są z nim związane. Potrzeba wytyczenia kierunków rozwoju, które pozwolą na utrzymanie się w grupie krajów wysokorozwiniętych, jest silnie widoczna również w Polsce. Społeczności lokalne, a wśród nich mieszkańcy Ciechocinka, poszukują sposobów zapewnienia dobrobytu dla obecnego i przyszłych pokoleń, poszukują strategicznych kierunków, którymi mogłyby podążać, aż do osiągnięcia wybranych celów.

Dyskusje nad wytyczeniem strategii rozwoju dla miasta Ciechocinka prowadzone były już od 2000 r. Jednakże faktyczne prace nad strategią rozwoju miasta Ciechocinka rozpoczęto podczas Forum Rady Programowej ds. Strategii, którego posiedzenie miało miejsce w pierwszych dniach października 2001 r. Społeczność lokalna potrafiła świetnie zdefiniować pojęcie strategii rozwoju w trakcie żywej wymiany poglądów, podczas której pojawiło się wiele celnych określeń strategii rozwoju, która przez społeczność lokalną rozumiana była z jednej strony jako określenie obrazu przyszłości, obszarów rozwoju, drogi rozwoju, priorytetów rozwoju, z drugiej zaś jako możliwość diagnozowania miasta i otoczenia, zidentyfikowania mocnych i słabych stron, misji i wizji, harmonogramu realizacji i sposobów realizacji celów. Podczas Forum postawiono także inne równie ważne pytanie, a mianowicie czemu ma służyć strategia rozwoju lokalnego. Wiele wypowiedzi uczestników Forum pozwala stwierdzić, że prezentowana dalej strategia ma na celu przede wszystkim uzgodnienie celów rozwojowych miasta oraz kierunków działania Rady Miasta i Zarządu przy efektywnym wykorzystaniu dostępnych zasobów i aktywnym społecznym zaangażowaniu. Kolejnym ważnym zadaniem strategii jest jej potencjalny efekt marketingowy, w zakresie promocji samego miasta oraz poszczególnych projektów rozwojowych.



Cechą strategii rozwoju lokalnego jest zwykle skupianie uwagi na działaniach gospodarczych. Jednak strategia rozwoju Ciechocinka wyznacza rolę samorządu w promowaniu rozwoju gospodarczego jako środek do uzyskania poprawy standardu życia mieszkańców Ciechocinka.


II. Metodologia budowy strategii rozwoju miasta Ciechocinka


1. Opracowanie Strategii opierało się na metodyce budowy strategii rozwoju jednostek samorządowych zalecanej przez Unię Europejską. Zastosowano zasady programowania, partnerstwa i konsensusu społecznego, zrównoważonego rozwoju, zgodnie z Agendą 21 oraz zasadą optymalnej alokacji środków w oparciu o analizę i kryteria doboru. Przygotowano zgodnie z wymaganiami proceduralnymi i merytorycznymi obowiązującymi w Polsce i Unii Europejskiej [Council Regulation (EC) No 1260/1999 of 21 June 1999; Council Regulation (EC) No 622/98 of 16 March 1998; Council Regulation (EC) No 1260/1999 of 21 June 1999; Council Regulation (EC) No 1266/1999 of 21 June 1999; Council Regulation (EC) No 1267/1999 of 21 June 1999; Council Regulation (EC) No 1268/1999 of 21 June 1999].

  1. Przy opracowaniu strategii, uwzględnione zostaną zapisy następujących dokumentów:





  1. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta;

  2. Ustawa o Wspieraniu Rozwoju Regionalnego;

  3. Rozporządzenia KE 1266/1999 dot. programowania w ramach Funduszy Strukturalnych

  4. „Narodowy Program Przygotowania do Członkostwa 2000”

  5. „Narodowy Plan Rozwoju”

  6. Program operacyjny dla PHARE 2000

  7. Narodowy Program Zwalczania Bezrobocia i Aktywizacji Zatrudnienia

  8. Strategia rozwoju Województwa Kujawsko-Pomorskiego,

  9. Program Operacyjny Województwa Kujawsko-Pomorskiego,

  10. Zintegrowany Program Wojewódzki na lata 2001-2003.

  11. Strategia rozwoju Powiatu Aleksandrowa Kujawskiego (w opracowaniu),

3. Strategia została zrealizowana w formie zajęć seminaryjnych i warsztatowych, zgodnie z przyjętą Metodą Aktywnego Planowania Strategicznego.



Podejście partycypacyjne

uspołecznienie procesu budowania strategii rozwoju




  1. Pracami nad strategią kierował Konwent składający się z Przewodniczącego Rady, Zarządu i Przewodniczących Komisji Rady Miasta.


  2. W pracach uczestniczyli zaproszeni przez Zarząd Miasta lokalni liderzy
    i przedstawiciele wszystkich środowisk Ciechocinka. Po dyskusji na Forum Rady Programowej ds. Strategii powołano trzy Zespoły Robocze, w których za pomocą techniki SWOT zidentyfikowano kluczowe problemy rozwojowe miasta.



Rada Programowa ds. Strategii

Zespół ds. infrastruktury technicznej

Zespół ds. rozwoju gospodarczego

Zespół ds. rozwoju społecznego

6. W procesie budowy strategii przyjęto następujące kroki planowania strategicznego:




Krok

Opis

1

Misja diagnostyczna

2

Analiza strategiczna SWOT

3

Analiza marketingowa sektora uzdrowiskowego

4

Ustalenie wizji i misji Ciechocinka

5

Określenie zadań priorytetowych na podstawie Diagnozy;

6

Wyznaczenie celów głównych /SMART/

7

Wybór optymalnej strategii.

8

Przyjęcie zasad monitoringu




  1. W analizie strategicznej dominowało podejście systemowe. Zdefiniowano organizację miejską oraz otoczenie. Położono nacisk w analizie na funkcję uzdrowiskową realizowaną przez miasto.

  2. W analizie strategicznej wykorzystano technikę SWOT, gdzie zidentyfikowano
    i zwagowano czynniki rozwojowe. Określono silne i słabe strony miasta oraz szanse
    i zagrożenia przychodzące z otoczenia w aspekcie czynników PEST (politycznych, ekonomicznych, społecznych i technologicznych). Pokazano stan obecny organizacji miejskiej oraz prognozowano zjawiska mogące mieć wpływ na rozwój miasta Ciechocinka.

  3. Analiza marketingowa sektora uzdrowiskowego objęła takie elementy jak: megaprodukt miejski, konsumenci, konkurenci.

  4. Dla określania celów przyjęto schemat SMART, gdzie cele zostały scharakteryzowane jako ściśle określone, mierzalne, uzgodnione, realistyczne i aktualne.

  5. Zespół Programowy ds. Strategii przyjął myślenie o strategii rozwoju jako o:

  • programie zakładającym harmonijny i zrównoważony rozwój działalności gospodarczej, wysoki poziom zatrudnienia, zasadę równości szans oraz wysoki poziom ochrony i poprawy stanu środowiska;

  • realizacji długookresowych celów za pomocą ustalonych środków i przy wykorzystaniu posiadanych zasobów;

  • zwycięskiej walki konkurencyjnej o lokalizację inwestycji;

  • sztuce opanowania swojego losu;

  • raczej dokonywania wyborów niż poddawania się;

  • dokumencie, w którym ogniskuje się pomysł na ekspansję gminy wokół pewnych zasobów materialnych, ludzi, tradycji i dorobku kulturowego;

  • koncepcji, w której znajdujemy odpowiedź wobec fundamentalnych zmian społeczno - ekonomicznych otoczenia;

  • spójnym dążeniu programowym, a nie zbiorze życzeń.

12. Budując strategię uznano następujące procesy w otoczeniu za najważniejsze:

  • szybkie zmiany gospodarcze;

  • procesy przekształceniowe w dominującym w otoczeniu sektora uzdrowiskowego,

  • rozwój nowych technologii;

  • spadek zatrudnienia w przemyśle;

  • restrukturyzację sektora uzdrowiskowego.

13. W strategii uwzględniono zasady polityki regionalnej, takie jak:

  • obniżona konkurencyjność polskiej gospodarki;

  • szansa skorzystania z instrumentów przedakcesyjnych UE;

  • możliwość skorzystania od roku 2004 lub 2005 z funduszy strukturalnych UE;

  • zasada subsydiarności (decentralizacja);

  • koncentracja regionalnego kapitału na rozwój gospodarczo-społeczny;

  • zasada montażu finansowego (łączenia środków);

  • programy restrukturyzacyjne;

  • zasada spójności społeczno-gospodarczej;

  • zasada zrównoważonego rozwoju.

14. Przyjęto, że wypracowanie strategii rozwoju pozwoli na:



  • uzyskanie szerokiego poparcia ze strony wszystkich mieszkańców dla realizacji Strategii rozwoju Ciechocinka;

  • elastyczność polegającą na szybkiej korekcie bieżących zadań w oparciu
    o zebrane doświadczenia;

  • osiągnięcie pełnego zintegrowania wszystkich planów działania;

  • ciągłe monitorowanie i ewaluację planów strategicznych w cyklu rocznym.

15. W pracach nad strategią kierowano się polityką zrównoważonego rozwoju regionalnego UE, w takich aspektach jak:

  • ochrona walorów środowiska naturalnego;

  • zachowanie możliwości odtwarzania się zasobów naturalnych;

  • racjonalne użytkowania zasobów nieodnawialnych;

  • zachowania różnorodności biologicznej;

  • przeciwdziałanie izolacji regionów peryferyjnych;

  • zachowanie niekonwencjonalnych walorów wsi;

  • stworzenie równych szans rozwoju dla wszystkich mieszkańców;

  • zapewnienie obywatelom bezpieczeństwa ekologicznego.

16. Jako najważniejsze przyjęto następujące zasady UE udzielania wsparcia finansowego na realizację inicjatyw lokalnych:

  • programowanie;

  • równość szans;

  • partnerstwa i solidarności społeczności lokalnej;

  • ilościowo wymiernych efektów;

  • łączenia inwestycji technicznych z inwestycjami w szkolenie ludzi;

  • wdrażania przyjętych celów zgodnie z normami i przepisami dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego;

  • koordynacji sił i środków oraz montażu finansowego;

  • uzupełniania środków finansowych przez UE;

  • wysokiego priorytetu dla monitorowania i ewaluacji.

17. Zasadę planowania i programowania opisano następująco
(art. 9 rozporządzenia Rady WE 1260/1999):

  • Programowanie: oznacza proces organizowania, podejmowania decyzji
    i finansowania, prowadzony w kilku etapach w celu wdrażania na bazie wieloletniej wspólnych działań dla osiągnięcia założonych celów;

  • Planowanie: oznacza przygotowaną analizę sytuacji w świetle założonych celów, jak również potrzeb priorytetowych służących osiąganiu tych celów, wraz z przeznaczonymi na ich realizację środkami finansowymi;

18. Zasada partnerstwa rozumiana jako (rozp. WE 1260/99):

  • Partnerstwo czyli konsultacje, winny być prowadzone przy pełnej zgodności
    z odpowiednimi kompetencjami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi każdego z partnerów. Przy wyznaczaniu partnerstwa na poziomie krajowym, regionalnym czy lokalnym winno się stworzyć szerokie zrzeszenie wszystkich istotnych podmiotów, biorąc pod uwagę zrównoważony rozwój poprzez integrację wymogów ochrony środowiska z jego poprawą. Wszystkie wyznaczone strony, zwane dalej „partnerami”, winny być partnerami dążącymi do wspólnego celu. Partnerstwo winno obejmować przygotowanie, finansowanie, monitorowanie
    i ocenę działania w określonym celu;

19. Taktyka komunikacji

W trakcie realizacji strategii zespół ekspertów NJM Polska wspólnie z Zespołem Programowym ds. Strategii wypracował taktykę komunikacji niezbędną do uzyskania efektu konsensusu społecznego dla opracowywanego dokumentu strategicznego. Taktyka komunikacji opiera się o następujące założenia:



      1. opracowanie i uzgodnienie taktyki przez wszystkich uczestników procesu planowania,

      2. spotkania informacyjne z udziałem wszystkich zainteresowanych,

      3. przekaz informacyjny z wykorzystaniem wszystkich możliwych technik: media, prasa oraz informacje na witrynie internetowej miasta,

      4. informowanie tak szybko jak to jest możliwe,




  1. Podczas warsztatów strategicznych jako podstawową technikę heurystyczną zastosowano „burzę mózgów”.

  2. Uczestnictwo w warsztatach menedżerów i specjalistów umożliwiło zastosowanie techniki delfickiej w budowaniu tez roboczych. Dyskusja z elementami planowania scenariuszowego pozwalała na diagnozowanie obecnej sytuacji miasta oraz na prognozowanie otoczenia. Dalsza weryfikacja postawionych tez powinna być kontynuowana metodami naukowymi.

  3. Stosowano również elementy takich technik heurystycznych jak:

Myślenie lateralne

Wizualizacja metajęzyka,

Mapy myślowe porządkujące informacje we wzorce,

NPL (programowanie neurolingwistyczne)

CoRT (Cognitive Research Trust),

  1   2   3   4   5   6   7   8   9


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna