Instytut humanistyczny



Pobieranie 1.88 Mb.
Strona21/45
Data07.05.2016
Rozmiar1.88 Mb.
1   ...   17   18   19   20   21   22   23   24   ...   45

Sylabus modułu kształcenia/ przedmiotu: wykład monograficzny (w)






Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, tryb stacjonarny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Wykład monograficzny: „Ikonolatria i ikonoklazm w historii i w metaforze”

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

08.0

6

Punkty ECTS

4

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

II

9

Semestr

4

10

Typ zajęć

Wykład

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

dr M. Antoniuk

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Zainteresowanie historią kultury europejskiej

Ukończony kurs Teorii literatury



18

Efekty kształcenia

Wiedza

Student:


-zna wielorakie konteksty interpretacyjne i rozumie rolę ich wykorzystania w określaniu znaczenia wytworów kultury, zwłaszcza dzieła literackiego w sposób zorientowany na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej

- zna różnorodne idee filozoficzne i estetyczne, wpływające na rozwój humanistyki


Umiejętności

Student:


- potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować

i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł

oraz formułować na tej podstawie krytyczne sądy
Kompetencje społeczne

Student:


- ma świadomość znaczenia refleksji humanistycznej w procesie kształtowania więzi społecznych

- jest otwarty na nowe idee i gotów do zmiany opinii i modyfikacji sposobu działania w świetle dostępnych danych i argumentów (FP2P_K13)


19

Stosowane metody dydaktyczne

Wykład konwersatoryjny, dyskusja, prezentacje multimedialne, analiza tekstu i interpretacja, konsultacje indywidualne na dyżurze.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Ocena merytoryczna wypowiedzi studenta podczas zajęć oraz test pisemny z zakresu wiedzy przekazywanej na wykładzie

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie z oceną po semestrze 4. na podstawie aktywności oraz wyników pisemnego testu końcowego.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Przedstawienie historycznego sporu ikonoklastów i ikonolatrów w trzech perspektywach (teologii, historii, historii sztuki).

Spór ikonoklastów i ikonolatrów jako metafora wykorzystywana przez dwudziestowieczny dyskurs humanistyczny



23

Treści kształcenia (pełny opis)

Ikonolatria (kult obrazów religijnych) oraz ikonoklazm (odrzucenie obrazów religijnych) to dwa stanowiska ideowe, które starły się w kulturze chrześcijańskiej ok. VIII wieku, w stuleciach późniejszych spór ten miał jeszcze swoje wznowienia (np. w XVI wieku, w okresie Reformacji). Jest to spór historyczny i w zasadzie zamknięty, jednak w XX i XXI wieku (w dobie modernizmu i / lub postmodernizmu) bywa on nader często przypominany jako swoisty „spichlerz metafor”, za pomocą których opisuje się rozmaite zagadnienia i dylematy (post)nowoczesnego świata. Cykl wykładów będzie poświęcony zarówno historycznemu, jak i metaforycznemu ujęciu dawnego „sporu o obraz”.
Pierwsza część cyklu zawiera historyczną rekonstrukcję sporu. Ze względu na jego złożony charakter, konieczne jest połączenie różnych perspektyw opisu.
1. Perspektywa teologiczno-filozoficzna: ikonolatria i ikonoklazm jako przeciwstawne koncepcje światopoglądowe.

2. Perspektywa historyczno-polityczna: spór o obrazy jako spór polityczny, obraz religijny i pragmatyka sprawowania władzy (kościelnej oraz państwowej).

3. Perspektywa historii sztuki: przemiany artystycznych form ikony bizantyjskiej i jej związki ze średniowieczną i nowożytną sztuką Zachodu.

Druga część cyklu zostanie poświęcona „prześwitywaniu” historycznego sporu w dwudziestowiecznych teoriach kultury.


1. Koncepcja „semioklastii” Rolanda Barthes’a.

2. Motyw „acheiropoieton” jako metafora fotografii u Rolanda Barthes’a.

3. Metaforyczne ujęcie ikonolatrii i ikonoklazmu przez Jeana Baudrillarda.

4. Ikonoklazm jako metafora współczesnego dyskursu o (nie)przedstawialności Zagłady (T. Adorno, J.L. Nancy), najnowsze dyskusje o przedstawieniach traumatycznych doświadczeń historycznych (np. dyskusja o tekście M. Pankowskiego Teatrowanie nad świętym barszczem, pracy Antoniego Libery Lego. Obóz koncentracyjny).


Podsumowaniem cyklu będą wykłady poświęcone wybranym utworom literackim, w których pojawiają się motywy związane z ikonoklazmem i ikonolatrią – np. nowela N. Leskowa, wiersz Z. Herberta odczytany z rękopisu poety (prezentacja scanu).
Wykład łączy elementy historii, historii sztuki, kulturoznawstwa, teorii i historii literatury, jego integralną częścią jest rozległy materiał ikonograficzny (prezentacje multimedialne), wyświetlany i omawiany podczas zajęć.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa:

Barthes R., Mitologie, tłum. A. Dziadek, Warszawa 2008.

Barthes R., Światło obrazu. Uwagi o fotografii, tłum. J. Trznadel, Warszawa 2008.

Baudrillard J., Precesja symulakrów, tłum. T. Komendant [w:] Postmodernizm. Antologia przekładów, red. R. Nycz, Kraków 1998.

Belting H., Obraz i kult. Historia obrazu przed epoką sztuki, tłum. T. Zatorski, Gdańsk 2010.

Markowski M.P., O reprezentacji [w:] Kulturowa teoria literatury, red. M.P. Markowski, R. Nycz, Kraków 2010.


Literatura uzupełniająca:

Belting H., Antropologia obrazu. Szkice do nauki o obrazie, tłum. M. Bryl, Kraków 2007.

Drozdowski R. Obraza na obrazy, Strategie społecznego oporu wobec obrazów dominujących, Poznań 2006.

Freedberg D., Potęga wizerunków: studia z historii i teorii oddziaływania, tłum. E. Klekot, Kraków 2005.

D. Gamboni, The destruction of art: iconoclasm and vandalism since the French Revolution, Londyn 2007.

Markowski P.M., Pragnienie obecności. Filozofie reprezentacji od Platona do Kartezjusza, Gdańsk, 1999.

Michalski S., Protestanci a sztuka: spór o obrazy w Europie nowożytnej, Warszawa 1989.

Schonborn Ch., Ikona Chrystusa, tłum. Wiesław Szymona, Poznań 2001.



Zagłada. Współczesne problem rozumienia i przedstawiania, red. P. Czapliński, E. Domańska, Poznań 2009.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym





Sylabus modułu kształcenia/przedmiotu: wykład monograficzny (w)


Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, tryb stacjonarny

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Wykład monograficzny: Obraz Neapolu w opowiadaniach Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

08.0

6

Punkty ECTS

4

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

II

9

Semestr

4

10

Typ zajęć

wykład

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

dr A. Przybylska

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Student zna podstawowe metody analizy dzieła literackiego i interesuje się jednym z poruszanych podczas zajęć zagadnień: architekturą lub urbanistyką

18

Efekty kształcenia

Wiedza: student zna

- i biegle posługuje się pojęciami z zakresu poetyki i teorii literatury przydatnymi do przeprowadzenia samodzielnej analizy i interpretacji utworu literackiego;

- wybrane pojęcia z zakresu architektury i urbanistyki

- i rozumie zależność między historią literatury a antropologią i etnologią;

Umiejętności: student potrafi

- wskazać odpowiednie konteksty niezbędne do właściwej interpretacji wybranego utworu literackiego zawierającego różne typy opisów miejsc;

- samodzielnie przeprowadzić analizę i interpretację wybranego utworu literackiego;

- określić rolę, jaką we wspomnianym utworze pełnią elementy architektury i urbanistyki;

Kompetencje społeczne: student umie

- przekazać rezultaty samodzielnych analiz utworów literackich, prowadzonych w oparciu o wskazane podczas zajęć narzędzia badawcze;

- podjąć dyskusję na temat interesujących go zagadnień z zakresu geopoetyki i poprzeć swoją opinię umiejętnie dobranymi przykładami;

- podjąć dyskusję zarówno z osobami dobrze zorientowanymi w zagadnieniu, jak i laikami, którym przystępnie wyjaśni podstawowe pojęcia z zakresu poetyki, architektury i urbanistyki;



19

Stosowane metody dydaktyczne

wykład, wykład poglądowy, samodzielna lektura tekstów specjalistycznych, quiz powtórkowy z zakresu poetyki i teorii literatury, samodzielna praca studentów pod kierunkiem wykładowcy obejmująca analizę i interpretację wybranych utworów, dyskusja (niekiedy dyskusja wielokrotna i dyskusja panelowa), samodzielne przygotowanie krótkiej wypowiedzi pisemnej (w dowolnym gatunku) na temat zagadnień poruszanych podczas wykładu i ciekawa prezentacja przygotowanej wypowiedzi podczas zajęć.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Ocena wartości merytorycznej wypowiedzi studentów podczas dyskusji. Punktowanie odpowiedzi podczas quizu. Ocena samodzielnie przygotowanych prac pisemnych studentów. Ocena ustnych prezentacji.

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie na ocenę po semestrze 4. na podstawie punktów uzyskanych z trzech rodzajów aktywności: udziału w dyskusji, rozwiązaniu quizu oraz do wyboru: wypowiedzi pisemnej lub prezentacji ustnej. Do uzyskania zaliczenia wymagane jest 60% możliwych punktów w każdej aktywności.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Badanie przestrzeni w utworze literackim w ujęciu różnych szkół teoretycznoliterackich.

Geopoetyka – pojęcie, metody, rezultaty badań. Próba samodzielnej analizy przy wykorzystaniu metod geopoetyki

Typy opisów przestrzeni miasta, peryferii, obiektów architektonicznych w opowiadaniach GHG, ich celowość, wartość artystyczna. Architektura i urbanistyka a realia życia codziennego i kultura wysoka mieszkańców Neapolu

Obraz Neapolu w opowiadaniach GHG na tle opisów zawartych w utworach literackich pisarzy neapolitańskich, włoskich, polskich i innych narodowości



23

Treści kształcenia (pełny opis)

1.Mimetyczny charakter literatury – podstawy teoretyczne od Arystotelesa po Derridę; geopoetyka – pojęcie, metody badania, przykłady analiz

2.Opisów miejsc w utworach pochodzących z różnych epok literackich: poetyka, teleologia, wartość poznawcza, techniki narracji stosowane przez GHG w opowiadaniach

3. Obszary eksplorowane: obiekty architektoniczne, dzielnice i zamieszkujący je ludzie (centro storico, Rione Sanità, Fontanelle)

4. Narrator i jego przewodnicy: fikcyjni i rzeczywiści mistagodzy etnologiczno-architektonicznych wędrówek: Dagoberto, Titina, Konstanty Jeleński

5. Urbanistyczna przestrzeń jako sposób wypowiadania się mieszkańców - architektura ekwiwalentem kultury (duomo jako dowód wiary w moc św. Januarego, L’Arco di Sant’Eligio jako materializacja pragnienia sprawiedliwości, cmentarz Fontanelle jako obszar ujawniania się zaświatów i ich zaangażowania w rozwiązywaniu problemów doczesnych)

6. Herling jako etnolog (fascynacja życiem zaułków, kult dusz czyśćcowych, ex voto – opowiadania: Most, Fontanelle – Suor Strega, Pierścień, Spowiedź egzorcysty)

7. Transpozycje, przekształcenia, selekcje, syntezy: Ponte della Sanità jako „miejsce mocne”, czyli brama do przestrzeni metafizycznej, odpowiedniość między architektonicznym obiektem a głównym bohaterem (Most), Piazza del Mercato – symbolem uniwersum, dzwon Świętej Klary – sygnałem końca świata

8. Miasto jako tkanka zdarzeniowa opowiadań - kościół Sant’Egidio

9. Neapol jako dekoracje: Spaccanapoli, Castel dell’Ovo, Mergellina, Posillipo, Piedigrotta – w opowiadaniach GHG

10. Korespondencja ze szkołami malarskimi: opisy Marechiaro, Posillipo a obrazy wedutystów

11. GHG - twórczy kontynuator: opowiadania a Storie e leggende napoletane B. Crocego oraz nowele Boccaccia

12. Neapol w opowiadaniach a obraz Neapolu odtworzony na podstawie utworów reprezentujące inne gatunki literackie tego autora.

13. Miejsce opisów Neapolu autorstwa GHG na tle opisów miasta tworzonych przez pisarzy autochtonicznych oraz twórców włoskojęzycznych

14.Miejsce opisów autorstwa Herlinga na tle opisów Neapolu tworzonych przez pisarzy polski oraz obcokrajowców odwiedzających Włochy



24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Literatura podstawowa:
1. Gustaw Herling-Grudziński, Opowiadania zebrane, t. 1-2, oprac. Zdzisław Kudelski, Czytelnik, Warszawa 1999.

2. Gustaw Herling-Grudziński, Włodzimierz Bolecki, Rozmowy w Dragonei, Szpak, Warszawa 1997.

3. Gustaw Herling-Grudziński, Włodzimierz Bolecki, Rozmowy w Neapolu, Szpak, Warszawa 2000.

4. Michał Głowiński, Zarys teorii literatury, Warszawa 1986.

5.Bożena Chrząstowska, Poetyka stosowana, Warszawa 2000.

6. Konrad Kucza-Kuczyński, Czwarty wymiar architektury miasta, Warszawa 1982.


Literatura uzupełniająca:
Historia literatury i teoria literatury:

1. Gustaw Herling-Grudziński, Dziennik pisany nocą 1971-1996, wydanie dowolne.

2. Walter Benjamin, Paryż – stolica XIX wieku, w: Wiedza o kulturze, cz. 1, Wprowadzenie do wiedzy o kulturze. Zagadnienia i wybór tekstów, oprac. Grzegorz Godlewski, Leszek Kolankiewicz, Andrzej Mencwel, Mirosław Pęczak, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1988.

3.Włodzimierz Bolecki, Ciemna miłość. Szkice do portretu Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, WL, Kraków 2005.

Kazimierz Chłędowski, Historie neapolitańskie, PIW, Warszawa 1959.

4. Doświadczenie świata, doświadczenie lektury, pod redakcją Magdaleny Radkowskiej-Walkowicz, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2011.

5. Herling-Grudziński i krytycy. Antologia tekstów, wybór i opracowanie Zdzisław Kudelski, Presspublica, Lublin 1997.

6. Johann Wolfgang Goethe, Podróż włoska, tłumaczył, przypisami i posłowiem opatrzył Henryk Krzeczkowski, PIW, Warszawa 1980.

7. Zdzisław Kudelski, Studia o Herlingu-Grudzińskim: twórczość, recepcja, biografia, Lublin 19983.Ryszard Kulturowa teoria literatury. Główne pojęcia i problemy, red. Michał Paweł Markowski, Ryszard Nycz, Universitas, Kraków 2006.

8. Arkadiusz Morawiec, Poetyka opowiadań Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Universitas, Kraków 2000.

Przybylski, Być i pisać. O prozie Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Wydawnictwo A5, Poznań 1991.

9. Punkt widzenia w tekście i dyskursie, pod red. Jerzego Bartmińskiego, Stanisłąwy Niebrzegowskiej-Bartmińskiej, Ryszarda Nycza, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2004.


Antropologia, architektura, etnologia, psychologia:

1. Jan Białostocki, Funkcje dzieła sztuki, Warszawa 1972.

2. Wojciech Józef Burszta, Różnorodność i tożsamość. Antropologia jako kulturowa refleksyjność, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2004.

3. Mircea Eliade, Sacrum – mit – historia. Wybór esejów, wyboru dokonał Marcin Czerwiński, wstępem opatrzył Bogdan Moliński, przełożyła Anna Tatarkiewicz, PIW, Warszawa 1970.

4. Edward Twitchell Hall, Ukryty wymiar, Warszawa 2009.

Witold Szolginia, Architektura i budownictwo, Warszawa 1982.



25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym





1   ...   17   18   19   20   21   22   23   24   ...   45


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna