Instytut humanistyczny



Pobieranie 1.88 Mb.
Strona41/45
Data07.05.2016
Rozmiar1.88 Mb.
1   ...   37   38   39   40   41   42   43   44   45

SPECJALNOŚĆ DO WYBORU: EDUKACJA MEDIALNA I DZIENNIKARSTWO


Sylabus modułu kształcenia/ przedmiotu: teorie komunikowania masowego (w)




Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, studia stacjonarne

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

teorie komunikowania masowego

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

15.1

6

Punkty ECTS

1

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

I

9

Semestr

1

10

Typ zajęć

Wykład

11

Liczba godzin

15

12

Koordynator

ks. prof. dr hab. M. Drożdż

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Podstawowa wiedza o komunikowaniu społecznym

18

Efekty kształcenia

Student:

-ma uporządkowaną pogłębioną wiedzę ogólną, obejmującą teorię, metodologię, główne nurty, kierunki i dyscypliny naukowe, właściwe dla filologii polskiej, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o nowych mediach komunikacyjnych i ich roli społeczno-kulturowej, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma szczegółową wiedzę o celach, organizacji i funkcjonowaniu wybranych instytucji związanych z wybraną sferą działalności kulturalnej, edukacyjnej, medialnej;

-ma pogłębione umiejętności w zakresie prowadzenia badań społecznych niezbędnych do diagnozowania potrzeb uczestników kultury, działań edukacyjnych i medialnych;

-potrafi sporządzić wniosek o przyznanie środków na realizację projektu profesjonalnego związanego z wybraną dziedziną kultury, działalności edukacyjnej i medialnej;

-potrafi właściwie określić własne oczekiwania edukacyjne w związku z pracą zawodową i rolami społecznymi;


19

Stosowane metody dydaktyczne

Wykłady wsparte prezentacjami multimedialnymi; indywidualne konsultacje i samodzielna praca studentów;

metoda sytuacyjna, przypadku, projektu, analiza dokumentacji i wspólne redagowanie wniosków o przyznanie środków;



20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Efekty kształcenia w zakresie wiedzy weryfikowane według zasad zaliczenia; efekty kompetencji sprawdzane na podstawie dyskusji; efekty w zakresie umiejętności: bieżąca ocena zadań (m.in. sondażu, projektu wniosku) zlecanych przez prowadzącego

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie z oceną po semestrze 1., ocena końcowa wynikająca z ustnego kolokwium oraz końcowego testu pisemnego wielokrotnego wyboru, zdobycie minimum 50% możliwych punktów.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Wykład obejmie swym zakresem kształcenie przede wszystkim w zakresie szeroko pojętej teorii komunikowania masowego. Na kolejnych wykładach omówiona zostanie problematyka dotycząca podstawowych pojęć związanych z tym typem komunikowania, (środek komunikowania masowego; nadawca masowy; zbiorowości odbiorcze; przekaz masowy; prasa, radio telewizja jako media masowe etc.), problematyka dotycząca historii i rozwoju badań naukowych nad komunikowaniem masowym (od etapów prekursorskich badań nad mediami masowymi aż do dzisiejszej nauki o komunikowaniu masowym; z uwzględnieniem różnych nurtów, orientacji i paradygmatów badawczych oraz z uwzględnieniem różnych tradycji badawczych Europy Wschodniej, Zachodniej oraz USA). W kontekście coraz szybszego rozwoju technologii telekomunikacyjnych i medialnych (tzw. rewolucja informacyjna) omówiona zostanie koncepcja determinizmu technologicznego. Przedstawione zostaną również normatywne doktryny (teorie) mediów masowych, tym cztery historyczne „teorie prasy” (liberalna, autorytarna, komunistyczna, odpowiedzialności społecznej), katolicka doktryna medialna oraz cztery modele współczesnej normatywnej teorii mediów sformułowane przez D. McQuaila. W ramach omawiania teorii komunikowania masowego poruszone będą następnie zagadnienia związane z problemem oddziaływania środków masowego przekazu na odbiorców tj.: zmieniające się w czasie paradygmaty dotyczące wpływu mediów, rodzaje i poziomy oddziaływania, wykorzystanie mediów masowych jako narzędzi propagandy czy reklamy. Ponadto zaprezentowane zostaną modele procesu komunikowania stricte masowego w odróżnieniu od innych typów komunikacji międzyludzkiej. Ważnym zagadnieniem będzie również problematyka organizacji i funkcjonowania nadawców masowych oraz przemian, jakie dokonują się w tym aspekcie w związku z rozwojem nowych mediów cyfrowych. W tym kontekście poruszona zostanie także tematyka związana w odbiorcami w komunikowaniu masowym (widownią, audytorium, publicznością), w szczególności koncepcje dotyczące pojmowania zbiorowości odbiorczych, tradycje badań nad widownią oraz rolą, jaką odgrywa ona w całym procesie komunikowania masowego. W wyniku ukończenia kursu studenci posiądą podstawową wiedzę z zakresu teorii komunikowania masowego. Będą potrafili rozróżnić i opisać poszczególne paradygmaty i szkoły badawcze, co przyczyni się do lepszego rozumienia zjawisk związanych z wpływem mediów, rolą mediów w społeczeństwie i państwie, ich znaczeniem kulturotwórczym. Ponadto studenci zdobędą wiedzę dotyczącą elementów procesu komunikowania masowego (nadawców, odbiorców, przekazów etc.), co w rezultacie umożliwi im samodzielny, krytyczny ogląd funkcjonowania i ewentualnego oddziaływania współczesnych mediów masowych. Studenci zdobędą umiejętności i kompetencje rozumienia i rozróżniania szkół, paradygmatów i teorii naukowych; wskazywania cech teorii obiektywnych i interpretacyjnych; rozpoznawania teorii komunikowania pod względem ich źródeł i pochodzenia; łączenia teorii komunikowania masowego z odpowiednimi tradycjami badawczymi; rozróżniania teorii obiektywnych od teorii interpretacyjnych; oceny przydatności teorii do wyjaśniania problemów komunikowania masowego.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Podstawowe pojęcia komunikowania masowego: Masowość. Komunikowanie masowe. Nadawca masowy. Odbiorca masowy. Przekaz masowy. Rozwój badań nad komunikowaniem masowym: Niemieckie tradycje prasoznawcze. Początki mass media research w USA. Badania nad mediami masowymi w Polsce. Główne paradygmaty badawcze w komunikowaniu masowym: Paradygmat dominujący (orientacja emipryczno-funkcjonalna). Paradygmaty alternatywny (orientacja krytyczna). Paradygmat marksistowski. Porównanie paradygmatów. Teorie mediów masowych a teoria społeczna cz. 1: Komunikowanie masowe jako proces społeczny. Teoria społeczeństwa masowego. Funkcjonalizm. Krytyczna teoria społeczno-ekonomiczna. Konstruktywizm społeczny. Teorie mediów masowych a teoria społeczna cz. 2: Determinizm technologiczny. Normatywne doktryny medialne: Pojęcie normatywnej doktryny medialnej. Cztery „teorie prasy”: liberalna, autorytarna, komunistyczna, odpowiedzialności społecznej. Katolicka doktryna środków społecznego przekazu. Cztery modele normatywnej teorii mediów McQuail’a: rynkowy, interesu publicznego, profesjonalny, mediów alternatywnych. Modele komunikowania masowego cz.1: Modele transmisji. Modele komunikowania masowego cz. 2: Model rytualny. Model rozgłosu. Model recepcji. Problem oddziaływania mediów masowych cz. 1: Media a jednostka. Fazy badań nad wpływem. Podstawowe hipotezy dotyczące socjalizującej i pozytywnej roli mediów. Problem oddziaływania mediów masowych cz. 2: Media a społeczeństwo. Media i przemoc. Społeczny rozdział wiedzy (hipoteza luki informacyjnej). Teoria edukacji społecznej. Teoria kultywacji George’a Gerbnera. Problem oddziaływania mediów masowych cz. 3: Media a polityka. Hipoteza spirali milczenia. Badania Katza i Lazarsfelda. Reklama i marketing polityczny. Nadawca masowy: Co to znaczy nadawca masowy? Typy i organizacja instytucji nadawczych. Zbiorowości odbiorcze: Widownia, audytorium czy publiczność? Typologia widowni środków masowego przekazu. Badania „użytkowania i korzyści”. Media masowe jako narzędzie władzy: Oddziaływania propagandowe. Kontrola rynków medialnych. Niezależność mediów publicznych. Nowe media cyfrowe: Właściwości – dlaczego „nowe” media? Masowość a nowe media. Nowe media – zagrożenie dla starych?

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

T. Goban-Klas, Media i komunikowanie masowe. Teorie i analizy prasy, radia, telewizji i Internetu, Warszawa 2005; D. McQuail, Teoria komunikowania masowego, Warszawa 2007; W. Pisarek, Wstęp do nauki o komunikowaniu, Warszawa 2008; Studia z teorii komunikowania masowego, red. B. Dobek-Ostrowska, Wrocław 1999; Nauka o komunikowaniu. Podstawowe orientacje teoretyczne, red. B. Dobek-Ostrowska, Wrocław 2001; M. Mrozowski, Media masowe. Władza, rozrywka i biznes, Warszawa 2001; J. Olędzki, Komunikowanie w świecie, Warszawa 2001; J. Mikułowski Pomorski, Badania masowego komunikowania, Warszawa 1980; J. Olędzki, Polskie media w okresie przemian, Warszawa 1991; G.G. Kopper; I. Rutkiewicz; K. Schliep (red.) Media i dziennikarstwo w Polsce 1989-1995, Kraków 1996; L.W. Zachar, Społeczeństwo informacyjne: aspekty techniczne, społeczne i polityczne, Lublin 1992; J. Adamowski, B. Golka, E. Stasiak-Jazukiewicz, Wybrane zagraniczne systemy informacji masowej, część I, Warszawa 1996, część II, Warszawa 1997; B. Dobek-Ostrowska (red.), Współczesne systemy komunikowania, Wrocław 1996; J. Marszałek-Kawa, Współczesne oblicza mediów, Toruń 2005; B. Dobek-Ostrowska (red.), Transformacje systemów medialnych w krajach Europy środkowo-wschodniej po 1989, Wrocław 2002.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




Sylabus modułu kształcenia/przedmiotu: dziennikarstwo prasowe i internetowe II (ćp)



Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, studia stacjonarne

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

dziennikarstwo prasowe i internetowe II

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

15.1

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

I

9

Semestr

1 i 2

10

Typ zajęć

ćwiczenia praktyczne

11

Liczba godzin

30 (15+15)

12

Koordynator

ks. prof. dr hab. M. Drożdż

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Podstawowa wiedza o komunikowaniu społecznym i masowym oraz o warsztacie dziennikarskim

18

Efekty kształcenia

Student:

ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę o współczesnym języku polskim, jego odmianach oraz tendencjach rozwojowych, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę z zakresu pragmalingwistyki i kultury języka, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o nowych mediach komunikacyjnych i ich roli społeczno-kulturowej, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

ma szczegółową wiedzę o celach, organizacji i funkcjonowaniu wybranych instytucji związanych z wybraną sferą działalności kulturalnej, edukacyjnej, medialnej;

potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł oraz formułować na tej podstawie krytyczne sądy;

potrafi sprawnie porozumiewać się w różnorodnych sytuacjach komunikacyjnych z wykorzystaniem wybranych technik komunikacyjnych;

potrafi wykorzystać dostępne media do popularyzowania wiedzy o wytworach kultury i jej instytucjach;

potrafi właściwie określić własne oczekiwania edukacyjne w związku z pracą zawodową i rolami społecznymi;

jest gotowy do odpowiedzialnego, samodzielnego i aktywnego podejmowania zadań zawodowych;



jest świadomym uczestnikiem kultury, kształtującymi zaspokajającym własne potrzeby kulturalne i wpływającym na upodobania otoczenia, interesującym się aktualnymi i nowymi zjawiskami w sztuce;

19

Stosowane metody dydaktyczne

Ćwiczenia praktyczne wsparte prezentacjami multimedialnymi; indywidualne konsultacje i samodzielna praca studentów pod kierunkiem prowadzącego: analiza przykładowych tekstów i form przekazu w prasie i Internecie, pisanie tekstów reprezentujących różne gatunki dziennikarskie, miniwykłady informacyjne, metoda sytuacyjna, metoda przypadku, dyskusja;

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Ocenianie tworzonych i prezentowanych przez studentów tekstów prasowych i materiałów internetowych, kolokwium pisemne sprawdzające stopień opanowania wiedzy, ćwiczenia usprawniające korzystanie ze znanych technik komunikacji, ocena merytoryczna udziału w dyskusjach, symulacja stawiająca studentów w rolach użytkowników i twórców mediów oraz sytuacjach wymagających pokonywania różnorodnych trudności;

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie z oceną po semestrze 1 i 2. na podstawie prezentowanych na zajęciach tekstów, oceny aktywności, zaangażowania w pracę zespołu ćwiczeniowego i obecność na ćwiczeniach.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Ćwiczenia obejmują 2 cykle: dziennikarstwo prasowe i dziennikarstwo internetowe. Ćwiczenia pozwalają nabyć i pogłębić umiejętności zastosowania w praktyce podstawowych zasad pracy dziennikarza prasowego i internetowego, w szczególności zasad pisania tekstów informacyjnych, wywiadów i reportaży, oraz przygotowania ich do druku lub umieszczenia w Internecie; ćwiczenia .praktyczne są dostosowane do wiedzy i umiejętności studentów kierunkowych i specjalizacyjnych II stopnia

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Omówione zostaną praktyczne zasady tworzenia tekstu informacyjnego, struktury tekstu, konstrukcji lidów i nagłówków. Omówione zostaną metody wykorzystywania źródeł informacji i jej weryfikacji przez dziennikarza. Przeprowadzone zostaną praktyczne ćwiczenia różnych technik i metod prowadzenia wywiadu prasowego oraz przygotowania, pisania i redagowania reportażu. Wypróbowane zostaną w praktyce zasady przygotowania materiału dziennikarskiego do druku (adiustacja, korekta, skład, łamanie), podstawowe zasady pracy redakcji i niektóre elementy technologii prasy. Podstawową metodą prowadzenia zajęć praktycznych będą własne próby dziennikarskie każdego z uczestników zajęć.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Bauer Z., Chudziński E. (red.), Dziennikarstwo i świat mediów, wyd. II, Kraków 2000, Bortnowski S., Warsztaty dziennikarskie, Warszawa 1999, Magdoń A., Reporter i jego warsztat, Kraków 1993, Niczyperowicz A. (red.), Dziennikarstwo od kuchni, Poznań 2001.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym




Sylabus modułu kształcenia/przedmiotu: pragmatyka języka mediów (ćp)



Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, studia stacjonarne

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

pragmatyka języka mediów

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

15.1

6

Punkty ECTS

2

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

I

9

Semestr

2

10

Typ zajęć

ćwiczenia praktyczne

11

Liczba godzin

15

12

Koordynator

ks. prof. dr hab. M. Drożdż

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Podstawowa wiedza o komunikowaniu społecznym i masowym

18

Efekty kształcenia

Student:

-ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę o współczesnym języku polskim, jego odmianach oraz tendencjach rozwojowych, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę z zakresu pragmalingwistyki i kultury języka, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma szczegółową wiedzę przedmiotową, metodologiczną i metodyczną w wybranym zakresie językoznawstwa, literaturoznawstwa lub innych pokrewnych/pomocniczych dyscyplin, niezbędną dla samodzielnej realizacji złożonego zadania badawczego lub projektu zorientowanego na zastosowanie praktyczne w wybranej sferze działalności kulturalnej, edukacyjnej, medialne;

-potrafi sprawnie porozumiewać się w różnorodnych sytuacjach komunikacyjnych z wykorzystaniem wybranych technik komunikacyjnych;

-ma pogłębioną umiejętność przygotowania różnorodnych wypowiedzi pisemnych reprezentujących różne gatunki i style tekstu;



-ma świadomość znaczenia refleksji humanistycznej w procesie kształtowania więzi społecznych;

19

Stosowane metody dydaktyczne

Ćwiczenia praktyczne wsparte prezentacjami multimedialnymi przykładowych zjawisk z obszaru kultury języka mediów, połączone z dyskusją, analiza tekstów cudzych i tworzenie tekstów własnych, miniwykłady informacyjny; metoda przypadku (bo zadanie badawcze) indywidualne konsultacje i samodzielna praca studentów;

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Efekty kształcenia w zakresie wiedzy i umiejętności weryfikowane według zasad zaliczenia; efekty kompetencji oceniane na podstawie pisemnych kolokwiów, konsultacji i dyskusji

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie z oceną po semestrze 2., ocena na podstawie obecność na ćwiczeniach, zaangażowanie w pracę zespołu ćwiczeniowego i prezentacji wybranego rodzaju języka mediów;

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Celem modułu ćwiczeniowego jest ustalenie relacji pomiędzy nadawcą i odbiorcą tekstu a systemem językowym używanym do konstruowania tekstu; poznanie zasad optymalnego wykorzystania systemu językowego w określonej sytuacji komunikacyjnej, ukazanie roli kontekstu wypowiedzi; przygotowanie do wyważonej oceny poprawności lub niepoprawności wypowiedzi językowych, w tym uświadomienie warunków komunikacji skutecznej i nieskutecznej; uwypuklenie różnic między językiem mówionym a pisanym oraz komunikacją werbalną i niewerbalną.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Pragmatyka: jej zakres, cel, definicja. Poziomy komunikowania (intrapersonalny, interpersonalny, wewnątrz- i międzygrupowy, instytucjonalny, masowy). Sprawność komunikacyjna (czynniki językowe i pozajęzykowe). Akty mowy i gatunki wypowiedzi. Elementy aktu komunikacji: nadawca, odbiorca, kontekst, kontakt, komunikat, kod. Funkcje aktów komunikacyjnych (informacyjna, ekspresywna, impresywna, fatyczna, metajęzykowa, poetycka, performatywna). Presupozycje i implikatury konwersacyjne. Określenie ogólnych potrzeb współczesnego użytkownika polszczyzny, takich jak: znajomość reguł komunikacji językowej, świadomość zależności doboru środków od sytuacji, wytworzenie intuicyjnych mechanizmów posługiwania się poprawną polszczyzną oraz przekonania o wartości języka jako ważnego systemu znakowego. Wykładniki językowe i niewerbalne funkcji aktów komunikacyjnych. Zakłócenia aktu komunikacji i ich przyczyny, m.in. niewłaściwa interpretacja, błędy w używaniu kodu, szum informacyjny (redundancja). Zasady konwersacji według H. P. Grice’a: maksymy jakości, ilości, stosunku i sposobu. Język ciała w komunikacji: gest, mimika, postawa, proksemika. Asertywność w komunikacji. Odmiany języka i style. Zróżnicowanie języka polskiego na warianty terytorialne i socjalne. Pojęcie i funkcja dyskursu. Interakcyjność mówienia. Role komunikacyjne uczestników mówienia. Teksty o naturze perswazyjnej. Nadużycia językowe. Etyka komunikacji i etykieta językowa. Psychologiczny i kulturowy aspekt komunikacji językowej. Kryteria poprawności językowej. Norma ortofoniczna w wypowiedzi publicznej. Typy błędów językowych. Ortografia i interpunkcja. Redagowanie tekstów.

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

A. Awdiejew, Pragmatyczne podstawy interpretacji wypowiedzi, Kraków 1987, s. 5-61; R. Kalisz, Pragmatyka językowa, Gdańsk 1992; McCay i inni, Sztuka skutecznego porozumiewania się, Gdańsk 2002; K. Pisarkowa, Pragmatyczne spojrzenie na akt mowy; w: tejże, Z pragmatycznej stylistyki, semantyki i historii języka, Kraków 1994; W. Pisarek, O mediach i języku, Kraków 2007; R. Cialdini, Wywieranie wpływu na ludzi. Teoria i praktyka, Gdańsk 2007; H.P. Grice, Logika a konwersacja, w: Język w świetle nauki, red. B. Stanosz, Warszawa 1980; A. Załazińska, Niewerbalna struktura dialogu, Kraków 2007.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym





Sylabus modułu kształcenia/przedmiotu: dziennikarstwo radiowe i telewizyjne II (ćp)



Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, studia stacjonarne

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

dziennikarstwo radiowe i telewizyjne II

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

15.1

6

Punkty ECTS

4

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

I

9

Semestr

2

10

Typ zajęć

ćwiczenia praktyczne

11

Liczba godzin

30

12

Koordynator

ks. prof. dr hab. M. Drożdż

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Podstawowa wiedza o komunikowaniu społecznym i masowym oraz o warsztacie dziennikarskim

18

Efekty kształcenia

Student:

-ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę o współczesnym języku polskim, jego odmianach oraz tendencjach rozwojowych, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę z zakresu pragmalingwistyki i kultury języka, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o nowych mediach komunikacyjnych i ich roli społeczno-kulturowej, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma szczegółową wiedzę o celach, organizacji i funkcjonowaniu wybranych instytucji związanych z wybraną sferą działalności kulturalnej, edukacyjnej, medialnej;

-potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł oraz formułować na tej podstawie krytyczne sądy;

-potrafi sprawnie porozumiewać się w różnorodnych sytuacjach komunikacyjnych z wykorzystaniem wybranych technik komunikacyjnych;

-potrafi wykorzystać dostępne media do popularyzowania wiedzy o wytworach kultury i jej instytucjach;

-potrafi właściwie określić własne oczekiwania edukacyjne w związku z pracą zawodową i rolami społecznymi;

-jest gotowy do odpowiedzialnego, samodzielnego i aktywnego podejmowania zadań zawodowych;



-jest świadomym uczestnikiem kultury, kształtującymi zaspokajającym własne potrzeby kulturalne i wpływającym na upodobania otoczenia, interesującym się aktualnymi i nowymi zjawiskami w sztuce;

19

Stosowane metody dydaktyczne

Ćwiczenia praktyczne wsparte prezentacjami multimedialnymi, heureza, symulacja; analiza przykładowych form przekazu w prasie i Internecie oraz zjawisk występujących w mediach, omawianie podstaw prawnych regulujących sposób korzystania ze środków przekazu metoda przypadku, dyskusja; indywidualne konsultacje i samodzielna praca studentów;

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Efekty kształcenia w zakresie wiedzy i umiejętności weryfikowane według zasad zaliczenia; efekty kompetencji oceniane podczas ustnych kolokwiów, konsultacji i dyskusji;

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie z oceną po semestrze 2., ocena na podstawie obecności na ćwiczeniach, zaangażowania w pracę zespołu ćwiczeniowego, tworzenia i prezentacji materiałów radiowych i telewizyjnych;

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Ćwiczenia obejmują 2 cykle warsztatowe: radiowe i telewizyjne. Cykl pierwszy, radiowy: po ukończeniu warsztatów dziennikarstwa radiowego student powinien wykazać się podstawowymi umiejętnościami technicznymi w zakresie obsługi sprzętu, montowania materiałów dźwiękowych, konstruowania informacji i budowy najważniejszych form radiowych: serwisu, wywiadu, reportażu, audycji. Praktyczne zajęcia przygotują studenta do samodzielnej pracy nad dokumentacją merytoryczną, realizacją i organizacją materiału dźwiękowego takich gatunków radiowych jak: serwis informacyjny, publicystyka społeczna, polityczna i kulturalna, wywiad, reportaż radiowy, audycja dokumentalna a także dyskusja w studio. Uczestnik zajęć zapozna się z funkcjonowaniem redakcji radiowej, sposobami zdobywania i selekcji informacji, doboru rozmówców, koniecznością dbałości o atrakcyjność przekazu, jego poprawność merytoryczną i językową oraz działania pod presją czasu. Celem warsztatów jest także poznanie specyfiki pracy reportera radiowego, prezentera i serwisanta. Zajęcia uczą także twórczego myślenia, dźwiękowej realizacji pomysłów na temat audycji oraz pracy zespołowej. Po ukończeniu warsztatów student będzie znał zasady pracy z mikrofonem, emisji głosu oraz zachowania się w studio radiowym. Cykl drugi, telewizyjny,: celem warsztatów dziennikarstwa telewizyjnego jest przede wszystkim praktyczne przygotowanie studentów do ewentualnej pracy w telewizji, ale także przybliżenie specyfiki TV tym, którzy planują pracę w innych mediach, czy na przykład w public relations. Studenci poznają tajniki slangu dziennikarzy, operatorów i montażystów telewizyjnych, techniki powstawania programów, najczęstsze pułapki, które czyhają na niedoświadczonych reporterów. Dziennikarstwo informacyjne, sądowe, medyczne, polityczne, społeczne, religijne – każda z tych dziedzin wymaga specyficznej wiedzy, podejścia. Praca dziennikarza to praca z ludźmi, omówione więc zostaną techniki rozmowy z osobami w bardzo różnych sytuacjach życiowych, których napotyka na swojej drodze reporter, praktyczne porady jak na co dzień pracować, by z jednej strony spełnić nadzieje szefów, ich wytyczne i uzyskać jak najświeższe i najpełniejsze informacje, a z drugiej, postępować zgodnie z Prawem Prasowy, a co najważniejsze: własnym sumieniem; .ćwiczenia .praktyczne są dostosowane do wiedzy i umiejętności studentów kierunkowych i specjalizacyjnych II stopnia

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Zasady funkcjonowania redakcji radiowej. Systemy przepływu materiałów w redakcji. Struktura redakcji radiowej. Organizacja pracy. Podział kompetencji –wydawca, serwisant, reporter, realizator. Zasady przygotowania materiałów dziennikarskich. Wyszukiwanie i analiza materiałów. Weryfikacja zebranego materiału. Konstruowanie scenariuszy radiowych. Archiwizacja tekstów. Autoryzacja wypowiedzi. Kim jest mój słuchacz? Dziennikarz jako reprezentant społeczeństwa. Dobór przekazu w zależności od grupy docelowej. Magiczne słowo „słuchalność”. Cechy dobrego dziennikarstwa radiowego. Szybkość informacji. Zgodność z prawdą. Obiektywizm. Poprawność językowa. Rzetelność. Pokonywanie stresu. Wykorzystanie środków i urządzeń technicznych w pracy dziennikarza radiowego. Podstawowe środki komunikacji. Komputerowa obróbka materiałów dźwiękowych. Formy dziennikarstwa radiowego. Specyfika budowy merytorycznej przekazu radiowego. Zasady zachowania w studio radiowym. Sposób budowania wypowiedzi. Dźwięk w studio radiowym. Podstawy produkcji programów radiowych. Techniczne aspekty produkcji. Zasady pracy z mikrofonem. Ćwiczenia indywidualne z mikrofonem – cz. 1. Zasady zachowania w studiu radiowym. Sposób budowania wypowiedzi. Dźwięk w studio radiowym. Podstawy produkcji programów radiowych. Techniczne aspekty produkcji. Zasady pracy z mikrofonem. Ćwiczenia indywidualne z mikrofonem – cz. 2. Budowa serwisu informacyjnego. News radiowy. Ująć istotę problemu – zwięźle, ale nie powierzchownie. Redagowanie reportażu. Opisać świat mową dźwięków. Wywiad. Przygotowanie i przeprowadzenie rozmowy. Sztuka zadawania pytań. Audycje na żywo i „z puszki”. Scenariusz, dobór i przygotowanie rozmówców. Tok pracy w trakcie audycji.

Techniki zbierania materiału filmowego (wywiady, materiały reporterskie, relacje, nagrania dokumentalne, sondy, wypowiedzi ze 100% dźwięku – „setki”, stand-up), weryfikacji zebranych materiałów, pisania i redagowania telewizyjnych serwisów informacyjnych. Informacje o podstawach techniki montażu materiałów filmowych. Praktyczne zajęcia z kamerą. Organizacja pracy i struktura redakcji telewizyjnej. Realizacja zadań dziennikarza telewizyjnego: researchering, praca reporterska, montaż, nagrania studyjne.



24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Olszański L., Dziennikarstwo internetowe, Kraków 2006; Pisarek W., Stare i nowe media na światowej scenie, „Zeszyty Prasoznawcze” nr 4 (1991); Allan S., Kultura newsów, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego; Bauer Z., Chudziński E. (red.), Dziennikarstwo i świat mediów, Kraków 2000; Bohdziewicz J., Komunia a telekomunikacja, „W drodze” 7 (2000); Boyde A., Dziennikarstwo radiowo-telewizyjne. Techniki tworzenia programów informacyjnych, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego; Dwornik B., Media lokalne – warsztat i etyka, www.reporterzy.info; Goban-Klas T., Media i komunikowanie masowe, Warszawa – Kraków 2000; Grobel L., Sztuka wywiadu. Lekcje Mistrza, Wydawnictwo Wojciech Marzec; Iłowiecki M., Krzywe zwierciadło. O manipulacji w mediach, Lublin 2003; Legutko P., Rodziewicz D., Mity czwartej władzy, Kraków 2002; Magdoń A., Reporter i jego warsztat, Kraków 2000; Media w badaniach, Wydawnictwo Press sp. z o.o. 2003; Misztal M., Jacy dziennikarze – takie media, Edukacja medialna KUL; Nurczyńska-Fidelska E. (red.), W świecie mediów, Kraków 2001; Pisarek W., O mediach i języku, Uniwersitas; Pokorna-Ignatowicz K., Kościół w świecie mediów. Historia – dokumenty – dylematy, Kraków 2002; Kończak J., Od Tele-Echa do Polskiego ZOO. Ewolucja programu TVP, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne 2008; Leathers D. G., Komunikacja niewerbalna, Wydawnictwo Naukowe PWN 2007; Magdoń A., Reporter i jego warsztat, Universitas 2000; McQuail D., Teoria komunikowania masowego, Wydawnictwo Naukowe PWN 2007; Podręczny słownik poprawnej wymowy polskiej, Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego i Fundacja dla Wspierania Śląskiej Humanistyki 1994; Wiliams K., Media w Europie, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne 2008; Wolny-Zmorzyński K., Kaliszewski A., Furman W., Pokorna-Ignatowicz K., Źródła informacji dla dziennikarza, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne 2007.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym



Sylabus modułu kształcenia/ przedmiotu: psychologia mediów i komunikowania (w)





Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

filologia polska, studia II stopnia – profil praktyczny, studia stacjonarne

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

psychologia mediów i komunikowania

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

15.9

6

Punkty ECTS

1

7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

I

9

Semestr

2

10

Typ zajęć

Wykład

11

Liczba godzin

15

12

Koordynator

ks. prof. dr hab. M. Drożdż

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Podstawowa wiedza o komunikowaniu społecznym i warsztacie dziennikarskim

18

Efekty kształcenia

Student:

-ma rozszerzoną, uporządkowaną wiedzę o kulturze, jej systemach i społecznych obiegach, zorientowaną na zastosowania praktyczne w wybranej sferze działalności kulturalnej, edukacyjnej i medialnej;

-ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o nowych mediach komunikacyjnych i ich roli społeczno-kulturowej, zorientowaną na zastosowania praktyczne w kulturze, działalności edukacyjnej i medialnej;

-ma pogłębioną wiedzę o uczestnikach działań kulturalnych, edukacyjnych i medialnych oraz o metodach diagnozowania i ewaluacji ich potrzeb;

-ma umiejętności niezbędne do pracy na stanowiskach wymagających współdziałania w zespole i wspólnego rozwiązywania problemów, jak i na stanowiskach wymagających samodzielności w podejmowaniu decyzji w instytucjach kultury i edukacji oraz mediach;

-ma pogłębione umiejętności organizacyjne umożliwiające planowanie i realizację oryginalnych zadań w wybranej dziedzinie kultury, działalności edukacyjnej i medialnej;

-potrafi ocenić przydatność różnorodnych metod, procedur, dobrych praktyk do realizacji zadań i rozwiązywania problemów w wybranej dziedzinie kultury, działalności edukacyjnej i medialnej oraz wybrać i zastosować właściwy sposób postępowania;

-umie merytorycznie argumentować z wykorzystaniem własnych poglądów i poglądów innych autorów, formułować wnioski oraz tworzyć syntetyczne podsumowania;

-potrafi właściwie określić własne oczekiwania edukacyjne w związku z pracą zawodową i rolami społecznymi;

-rozumie potrzebę rozwoju osobistego i jest w stanie określić jego kierunek;

-jest gotowy do odpowiedzialnego, samodzielnego i aktywnego podejmowania zadań zawodowych;

-ma świadomość uczestniczenia w procesie budowania tożsamości zbiorowej i indywidualnej, wykazując się postawą szacunku dla odmienności światopoglądowej i kulturowej;



19

Stosowane metody dydaktyczne

Wykład informujące, objaśnienie, prezentacje multimedialne, praca z tekstem, klasyczna metoda problemowa, praca w grupach, dyskusja;

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Efekty kształcenia w zakresie wiedzy i umiejętności weryfikowane według zasad zaliczenia; efekty kompetencji oceniane podczas dyskusji i ustnych kolokwiów;

21

Forma i warunki zaliczenia

Zaliczenie z oceną po semestrze 2., ocena końcowa na podstawie aktywności podczas zajęć, ustnego kolokwium oraz pisemnego testu wielokrotnego wyboru, do uzyskania zaliczenia wymagane zdobycie minimum 50% możliwych punktów;

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

znajomość podstaw psychologii mediów i komunikowania jest niezbędna dla psychologa zajmującego się oddziaływaniem mediów na człowieka i społeczność, oraz dla każdego, kto ma potrzebę rozumienia zachowań komunikacyjnych człowieka. Zaznajomienie z funkcjami psychologii i mediów w działalności komunikacyjnej. Rozumienie zastosowań teorii psychologicznych w działalności medialnej. Umiejętność tworzenia komunikatów z zastosowaniem reguł psychologicznych. Znajomość uzasadnień psychologicznych dla uwarunkowań prawnych komunikowania społecznego.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

Przegląd tradycji analiz w zakresie teorii mediów z punktu widzenia uwzględniania wymiaru psychologicznego (socjopsychologiczna, cybernetyczna, retoryczna, semiotyczna, socjokulturowa, fenomenologiczna). Analiza psychologiczna cech odbiorcy przekazu medialnego. Ścieżki oddziaływania medialnego. Przegląd teorii oddziaływania mediów. Teoria kultywacji, mechanizmy kultywacji, mechanizm rezonansu. Źródła zniekształcenia obrazu rzeczywistości w procesie komunikacji. Teoria spirali milczenia. Rola stereotypów w komunikowaniu i przekazie medialnym. Psychologiczne teorie wpływu mediów na agresję widzów. Teoria społecznego uczenia się agresji, teoria podekscytowania, teoria nowych skojarzeń poznawczych, teoria skryptów poznawczych, teoria kultywacji. Teoria rezonansu poznawczego, mechanizm projekcji. Zjawiska psychologiczne w nowych mediach i w komunikacji internetowej

24

Literatura podstawowa i uzupełniająca

Winterhoff-Spurk P., Psychologia mediów, Wydawnictwo WAM, Kraków, 2007; Pratkanis A., Aronson E., Wiek propoagandy, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003; Kubicka D., Kołodziejczyk A., Psychologia wpływu mediów. Wybrane teorie, metody, badania, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2007; Wallace P., Psychologia Internetu, Wydawnictwo Rebis, Wrocław 2004.

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym





1   ...   37   38   39   40   41   42   43   44   45


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna