John Travolta Charlie



Pobieranie 46.72 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar46.72 Kb.


Tytuł oryginalny: Old Dogs
Reżyseria: Walt Becker
Scenariusz: David Diamond i

David Weissman



Wykonawcy:

John Travolta Charlie


Robin Williams Dan

Kelly Preston Vicki

Conner Rayburn Zach

Ella Bleu Travolta Emily

Seth Green Craig

Lori Loughlin Amanda

Matt Dillon Barry

Rita Wilson Jenna

Bernie Mac Johnny Lunchbox

Ann Margret Martha

Sab Shimono Yoshiro Nishamura

Laura Allen Kelly


Muzyka: John Debney
Zdjęcia: Jeffrey Kimball
Montaż: Ryan Folsey, Tom Lewis
Scenografia: David Gropman
Dekoracje: Peter Rogness
Kostiumy: Joseph Aulisi
Producenci: Andrew Panay,

Robert L. Levy,

Peter Abrams
Producent wykonawczy: Garret Grant
Produkcja: Tapestry Films –

Walt Disney Pictures,

USA 2009
Czas: 88 min.
Premiera światowa: 25.11.2009 r.
Premiera polska: 22.01.2010 r.
Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland
Dozwolony od lat: 12

O filmie

Dwóch biznesmenów w średnim wieku – rozwodnik Dan i mocno rozrywkowy kawaler Charlie, finalizuje jeden z najlepszych kontraktów w swojej karierze. Niespodziewanie muszą zaopiekować się sześcioletnimi bliźniakami. Próba pogodzenia obu tych spraw powoduje lawinę niezwykle zabawnych komplikacji, a także stopniowo uzmysławia obu panom, co, tak naprawdę, jest w życiu najważniejsze.



Zabawnie i z wielkim sercem
To przede wszystkim wręcz rubaszna komedia, ale jest w niej także wiele serca – tłumaczył zamiary twórców producent Andrew Panay. – Niezwykle rzadko czytam scenariusze, przy których lekturze co i rusz wybucham głośnym śmiechem. Jestem przekonany, że jego autorom udała się naprawdę trudna sztuka: pokazali wyraziste charaktery i połączyli brawurową komedię z nutami autentycznego wzruszenia – dodawał reżyser Walt Becker. Główne role zaproponowano prawdziwym „starym wygom” – aktorom niezwykle wszechstronnym, znanym zarówno z ról komediowych, jak i dramatycznych: Johnowi Travolcie („Pulp Fiction”) i Robinowi Williamsowi („Stowarzyszenie umarłych poetów”). Williams był pełen uznania dla swych ekranowych partnerów: – Bardzo lubię pracować z Johnem. Ta praca daje niesamowitego kopa – jego energia i pomysłowość są zaraźliwe. Kelly Preston nie boi się niczego, zrobi wszystko, by być zabawna. Setha Greena uważałem zawsze za wielki komediowy talent. A mamy tu jeszcze świetnych Ritę Wilson i Matta Dillona jako szefa skautów, prawdziwego samca alfa.

Pomysł filmu powstał głównie dzięki producentowi Andrew Panayowi, który po wielkim kasowym sukcesie komedii „Polowanie na druhny” („Wedding Crashers”, 2005), z Owenem Wilsonem i Vincem Vaughnem, zaprosił scenarzystów Weissmana i Diamonda, by wysłuchać ich nowych pomysłów. Nie rozczarował się. Tekst powstał z myślą o konkretnych aktorach i ich znanych komediowych możliwościach: opowieść o dwóch ludziach w wieku więcej niż średnim, którzy od lat prowadzą firmę zajmującą się promocją sprzętu sportowego i którzy nagle stają oko w oko z dwojgiem bardzo absorbujących dzieci. Okazuje się bowiem, że jeden ze wspólników jest ojcem sześcioletnich bliźniaków, o czym nie wiedział, ponieważ w niecodziennych okolicznościach zawarł pochopne małżeństwo, które trwało… jeden dzień. – Mamy zatem do czynienia z niezwykłą sytuacją, kiedy dwóch ludzi po pięćdziesiątce, którzy do tej pory byli praktycznie samotni, styka się ze wszystkimi pułapkami, jakie mogą wyniknąć z faktu wzięcia odpowiedzialności za dwójkę dzieciaków – opowiadali scenarzyści.

Panay mówił: – Przeważnie jest tak, że tylko kilku ludzi jest w stanie zagrać konkretną rolę, a ci dwaj, których od początku mieliśmy na myśli, należą po prostu do najlepszych na świecie. Spodobał im się nasz tekst. No i szybko mieliśmy dwie legendy kina na pokładzie!

Reżyser Walt Becker bardzo cieszył się z perspektywy ponownej pracy z Travoltą. Spotkali się już na planie komedii szosowej „Gang Dzikich Wieprzy” i odnieśli duży sukces. – John należy do najmilszych facetów, jakich znam. Chociaż jasne, że w naszym fachu być miłym to za mało. A przy tym jest niezwykle profesjonalny, zawsze pełen pomysłów – komentował Becker. – Moim zdaniem, dosłownie każda scena, w której się pojawia, tylko na tym zyskuje, nabiera znaczenia i naturalności. John ma nieomylny instynkt, który mu podpowiada, co robić. Pracując razem, nauczyliśmy się sobie ufać i tego, że jeśli któryś z nas jest o jakimś rozwiązaniu głęboko, instynktownie przekonany, to ten drugi zgadza się z nim i podąża za nim. Jak dotąd, ten sposób naprawdę nieźle się sprawdzał.



Tylko im czegoś brak…
Travolta przyznał, że bardzo zainteresowała go postać Charliego, zadowolonego z siebie hedonisty. – Mój bohater lubi swój sposób życia, ceni swą prywatność, jest otoczony pięknymi rzeczami, ma świetny samochód tłumaczył gwiazdor. – Nigdy nie myślał, aby założyć rodzinę. Pomyślałem o wielu ludziach, których znam, także o sobie. Tak, wielu z nas ma tendencję do wygodnego, luksusowego życia, jeśli tylko istnieje taka możliwość. Ale z czasem to nie wystarcza. To przekonanie było ważne w mojej interpretacji postaci.

Dan z kolei to świetny biznesmen, ale bardzo spięty i w gruncie rzeczy romantyczny, chociaż to ukrywa. Kiedy ulega swym emocjom, trafia na niespodziewaną życiową ścieżkę. Gdy wypoczywa po wyczerpującym rozwodzie w towarzystwie Charliego w South Beach, zawiera szybkie małżeństwo – po czym następuje jeszcze szybszy rozwód. Becker doceniał niezwykłe walory aktorskie Williamsa. – Jest niesamowity – mówił. – To chodząca encyklopedia żartów. A na dodatek aktor, który w jednej chwili, w sposób niebywale płynny, może przejść od tonacji komicznej do dramatycznej, bez najmniejszych zgrzytów.

Williams był zdania, że film w komediowej formie doskonale oddaje wahania i rozterki jego pokolenia, tak zwanego pokolenia baby-booomers. – Wielu z nas rzeczywiście dopiero teraz staje przed problemem ojcostwa, poznaje jego smak – tłumaczył. – Mamy często więcej czasu i czujemy się chyba podobnie jak nasi rodzice koło trzydziestki. Ale zajmować się dzieciakami w naszym wieku – to dość przerażające. Aktorom ułatwiał zadanie fakt, że znają się już od trzydziestu lat. – Znam Robina naprawdę szmat czasu i mam nadzieję, że się ze mną zgodzi, iż jesteśmy przyjaciółmi – mówił Travolta. – To chyba widać na ekranie.

Williams podkreślał, że akurat w tym filmie humor oparty na działaniach fizycznych, nieco slapstickowy, odgrywa sporą rolę. – Takie sceny lepiej wykonywać z kimś, kogo się dobrze zna. I zabawa większa, i w razie pomyłki mniej stresu – zwierzał się.




Reżyser był przekonany, że aktorskie spotkanie na szczycie: Travolta – Williams, będzie strzałem w dziesiątkę. – Myślę, że będziemy mieli do czynienia z wyjątkowym, komediowym duetem – deklarował podekscytowany.




Najlepsi z najlepszych
Zatrudnienie żony Travolty, Kelly Preston, w roli Vicki, matki dzieci Dana (czyli Williamsa) było celowym zabiegiem twórców filmu. – Przyznaję, chcieliśmy trochę namieszać – śmiał się Panay. – A Kelly jest tak bardzo utalentowana, że w lot zrozumiała nasze intencje. Aktorka tak komentowała swój występ: – Vicki to specyficzna postać. Jest spięta i trochę szalona. A poza tym, być ukochaną Robina Williamsa – to naprawdę coś! W dodatku mogłam występować w jednym filmie z moim mężem i debiutującą córką – to było fantastyczne. Ella Blue Travolta gra bliźniaczkę. Właśnie niedawno wyraziła rodzicom swe życzenie, by stanąć przed kamerą. I oto na horyzoncie pojawił się scenariusz, który dawał taką – wymarzoną wręcz – szansę. – To tak, jakby Ella to przewidziała! – komentował Travolta. I dodawał: – Nie miałem problemu z pracą z Ellą, także dlatego, że moja matka była aktorką i reżyserką i doskonale wiedziała, jak oddzielić pracę od życia rodzinnego. Jasne, że jestem i będę ojcem dla Elli, ale bardzo uważałem, by nie kolidowało to z jej relacją z reżyserem.
Młoda aktorka opowiadała z kolei, że współpraca z Beckerem układała się świetnie. – Kiedy nie udało mi się powiedzieć właściwie jakiejś kwestii, cierpliwie mi pomagał, albo zmieniał dialog – wspominała debiutantka. Do roli drugiego bliźniaka, Zacha, po długich poszukiwaniach wybrano Connera Rayburna (serial „According to Jim”, filmy „The Invention of Lying”, „Idź twardo”). – Przeszukaliśmy kraj wzdłuż i wszerz. I byliśmy pewni: Conner był idealny – komentował Panay. – To prawdziwy zawodowiec. Zresztą tej dwójce wróżę ciekawą przyszłość. Postępują jak prawdziwi profesjonaliści. Znali zawsze swoje kwestie, mieli nowe pomysły. I na naszych oczach rozwijali się jako aktorzy.
Wszechstronnemu Sethowi Greenowi („Wyścig szczurów”, „Synowie mafii”) powierzono rolę Craiga, ambitnego samotnika działającego w sportowym biznesie. – Długo myślałem o tym, kto mógłby zagrać tę rolę i wtedy wyobraziłem sobie, że pomiędzy Travoltą i Williamsem stoi Seth Green i roześmiałem się na głos. Miałam rację. Jest niezwykle zabawny. Wystarczy, że rzucił jedno spojrzenie i cała ekipa zanosiła się od śmiechu – wspominał reżyser. – Seth ma prawdziwy komediowy dar. Green wyznał, że obaj jego partnerzy ekranowi należą do jego ulubieńców. – Fanem obydwu jestem od lat, a więc byłem niezwykle podekscytowany. Grałem wprawdzie w niektórych filmach Johna, ale nigdy nie występowaliśmy w tych samych scenach. A Robin to mój prawdziwy bohater, jego karierę śledzę, odkąd pamiętam. Był jednym z tych artystów, którzy spowodowali, że zacząłem myśleć o aktorstwie.
Zmarły niestety niedawno czarnoskóry Bernie Mac („Ocean’s Eleven: Ryzykowna gra”, „Zły Mikołaj”) zagrał lalkarza, a jednocześnie geniusza elektroniki. Natomiast Lori Loughlin (serial „90210”, „Skok po marzenia”) wystąpiła jako niezwykle atrakcyjna tłumaczka z japońskiego, Amanda, która zawraca skutecznie w głowie Charliemu. Mattowi Dillonowi, pamiętnemu z wielu filmów, między innymi z „Drugstore Cowboy” Gusa Van Santa, „O czym marzą faceci” czy „Faktotum”, powierzono rolę Barry’ego, szefa skautów, którego dwaj główni bohaterowie spotykają podczas rodzinnego pikniku. – Barry to, że jest skautem, bierze trochę zbyt poważnie – opowiadał aktor. – Myślę, że najlepszy efekt w komedii daje gra wprost, bez sztuczek i całkiem serio.
Matt wniósł do naszego filmu wielki potencjał i zdolność do zaskakującej komediowej przemiany. Publiczność po raz pierwszy doceniła ten jego wielki talent w „Sposobie na blondynkę” – cieszył się Panay.

Rita Wilson (żona Toma Hanksa, producentka i aktorka, znana m.in. z „Szaleństw młodości” czy „Psychola”) zagrała Jennę, najlepszą przyjaciółkę Vicki. – Znam Kelly od jakichś szesnastu lat i przyjaźnimy się. Myślę, że w naszym przypadku to bardzo ułatwia pracę – mówiła. Preston dodawała: – Rita jest absolutnie zabawna. Moim zdaniem każda jej rola jest ujęta w sposób bardzo świeży. Tak było i tym razem.




Mieliśmy prawdziwych gwiazdorów oraz perfekcyjnych aktorów drugoplanowych i oczywiście świetny scenariusz. Nie mogło się nie udać – podsumowywał reżyser.

Wielkomiejska energia

Duża część zdjęć powstała w Nowym Jorku, w bardzo znanych lokalizacjach, jak Central Park, Shea Stadium, Radio City Music Hall, Grand Central Station czy Times Square. Producent Panay komentował: – Ile razy mam okazję kręcić w Nowym Jorku – zawsze to czynię, pomimo licznych trudności, jakie niesie ruch uliczny, a czasem kłopotów z uzyskaniem zezwoleń. Ale to miasto ma niepowtarzalną, nieporównywalną z niczym energię, która udziela się z reguły wykonawcom i całej ekipie.




Trzeba było wpasować się w miejski ruch, ludzie krzyczeli i trąbili klaksonami na Johna i Robina, ale co tam – warto było – potwierdzał jego słowa Becker. Podkreślał, że udało im się wykorzystać w filmie rzadko pokazywane fragmenty miasta, jak Bloomberg Building, czy słynny punkt widokowy zwany Top of the Rock na szczycie wieżowca GE Building. Scenograf David Gropman dostał od reżysera jasne instrukcje: miał znaleźć takie miejsca do kręcenia, by film można było oglądać z zainteresowaniem nawet… bez dźwięku. Dużym wyzwaniem była realizacja zdjęć na Shea Stadium podczas prawdziwego meczu słynnej drużyny Metsów. – To był pomysł, który świetnie wyglądał tylko na papierze, a w rzeczywistości przysporzył nam mnóstwa kłopotów – opowiadał reżyser. – Mieliśmy tylko piętnaście minut na nakręcenie potrzebnej nam sceny. Przypominało to partyzanckie filmowanie, w tłumie podekscytowanych fanów. Bardzo trudna była też scena na tle wielkiego stadionowego telebimu zwanego Jumbotron. Pomogli w niej menedżerzy drużyny Metsów.



Po dwóch tygodniach zdjęć w Nowym Jorku ekipa przeniosła się do Connecticut. Tam powstały niektóre dekoracje wnętrz, między innymi nowojorski apartament Charliego, gdzie trafiają dzieciaki. Stworzono wnętrze zimne i zdecydowanie nieprzyjazne dla dzieci, pełne szkła, nierdzewnej stali i niebezpiecznych ostrych krawędzi. Na koniec dodano wielki basen za oknem. Sceny plenerowe – obozu skautów – nakręcono w Putnam Memorial State Park, w okolicach Redding. Beckerowi zależało na klasycznym wyglądzie. Dlatego też nie użyto nowoczesnych namiotów, ale wykorzystano brezentowe namioty starego typu.

Dwóch gwiazdorów, dwie techniki

Zgodnie z oczekiwaniami twórców filmu, dwaj główni gwiazdorzy prezentowali dwa całkowicie odmienne style pracy. – Sporo improwizowaliśmy, daliśmy naszym gwiazdom wiele swobody – mówił Panay. – John to styl improwizacji doskonale przemyślanej i zaplanowanej. Robin to istny żywioł, przypomina karabin maszynowy, pełen niespodziewanych pomysłów. Becker nie należy do reżyserów, którzy byliby głusi na sugestie aktorów, przeciwnie, ufa ich doświadczeniu i umiejętnościom i nie trzyma się kurczowo litery scenariusza, ale jego ducha. Jedno ujęcie danej sceny robię ściśle według scenariusza, drugie według mojej koncepcji i trzecie według sugestii aktora. A potem wybieramy to, które uznamy za najlepsze i pasujące do nakręconych już materiałów – tłumaczył swą dość niezwykłą metodę pracy. Travolta chwalił sobie ten system i podkreślał, że w swych improwizacjach zawsze starał się trzymać ustalonego przedtem w dyskusjach charakteru postaci. – Wiem, że jeśli przekroczę tę granicę, po prostu trzeba będzie usunąć te sceny w montażu i będę musiał się z tym pogodzić. Więc trzymam się ściśle ram, które sobie narzuciliśmy. Preston wspominała, że Becker zachęcał ją wręcz do inwencji, nasycenia roli osobistymi akcentami. Tak też wielokrotnie czyniła, na przykład w emocjonalnej sekwencji, gdy zostawia dzieci pod opieką Dana.

Z kolei Williams wprost tryskał pomysłami, nie trzeba było go zachęcać do coraz to nowych konceptów. Becker ogromną większość z nich bez problemów akceptował. Bo chociaż metoda pracy Williamsa wydawała się bardzo spontaniczna, może nawet na pozór bałaganiarska, to – podobnie jak w przypadku Travolty – jego działania wynikały ściśle z charakteru postaci Dana. Preston tak komentowała zachowanie swego męża i jego filmowego partnera podczas kręcenia filmu, przed i poza kamerą: – Obaj, moim zdaniem, należą do najzabawniejszych ludzi, jakich znam. Żartowali grając, i nie przestawali żartować, gdy przestawali grać. To było niemal za dużo dla ekipy. Ella mówiła z kolei: – Było wiele momentów, kiedy tata i Robin rozśmieszali nas wszystkich do łez. Ale kiedy byliśmy na planie, nie mogliśmy się śmiać. To czasem było naprawdę trudne.

Williams bardzo sobie chwalił fizyczne wyzwania, jakie niosła jego rola. W naszym wieku szybować na wielkiej wysokości w stroju superbohatera przypominającym Liberace na dopalaczu to jest naprawdę coś – śmiał się. Jedną z najbardziej widowiskowych scen była gra w ekstremalne frisbee podczas obozu dla skautów. Pozwoliłem wszystkim trochę poszaleć – mówił reżyser. – Było zabawne obserwować, jak gra, która wyklucza fizyczny kontakt, przeistacza się w rodzaj chaotycznej przepychanki na więziennym placu. John i Robin dali z siebie wszystko i wycisnęli z kaskaderów ostatnie poty. Szaleli do tego stopnia, że Robin nadwerężył sobie mięsień. Ale warto było. Scena moim zdaniem jest pierwsza klasa.

Dillon poszalał z kolei w scenie strzelania do rzutków, co czynił z biodra, w kowbojskim stylu. A Green ubawił się setnie, śpiewając karaoke w japońskim kimonie i wykonując takie piosenki, jak „Mr. Roboto” czy „House of Pain”. Podobno atmosferze zabawy poddał się nawet hollywoodzki weteran pies Sebastian, który grał psa Charliego o imieniu Lucky. Ten dziewięciolatek miał skromne zadania. Najbardziej wyraziste z nich to oddawanie moczu na rośliny. Podobno jednak tak się ożywił, że czynił to nieustannie i to w miejscach nieprzewidzianych w scenariuszu.

Panay i Becker zgodnie twierdzili, że ich pragnieniem było dostarczyć publiczności bezpretensjonalnej rozrywki, niepozbawionej szczypty refleksji, która trafiłaby do widzów z najróżniejszych grup wiekowych.


O aktorach
John Travolta (Charlie)
Właściwie: John Joseph Travolta. Wybitny aktor amerykański. Urodził się 18.02.1954 roku w Englewood pod Nowym Jorkiem. Karierę rozpoczynał w reklamach telewizyjnych i w teatrze. W 1975 roku odniósł sukces na Broadwayu w musicalach „Grease” i „Over Here!”. W 1977 triumfował w filmie muzycznym „Gorączka sobotniej nocy”. Po okresie zapomnienia odbudował swą pozycję jako wszechstronny aktor po roli zawodowego zabójcy w „Pulp Fiction” (1994) Quentina Tarantino. Jest mężem aktorki Kelly Preston.
Filmografia:

1972 – Emergency! (TV), Emergency! (serial TV, odc. Kids), Owen Marshall: Counselor at Law (serial TV, odc. A Piece of God), 1973 – The Rookies (serial TV, odc. Frozen Smoke), 1974 – Medical Center (serial TV, odc. Saturday’s Child), 1975 – The Tenth Level (TV), The Devil’s Rain (TV), Welcome Back, Kotter (serial TV, 50 odc. w latach 1975–1979), 1976 – Carrie (TVP, wideo: Carrie), The Boy in the Plastic Bubble (TV), 1977 – Gorączka sobotniej nocy (Saturday Night Fever), 1978 – Grease (wideo, TVP: Grease), Moment by Moment (TVP: Chwila za chwilą), 1980 – Urban Cowboy (TVP, wideo; Miejski kowboj), 1981 – Blow – Out (TVP: Wybuch), 1983 – Staying Alive (DVD: Pozostać żywym), Two of a Kind (DVD: W swoim rodzaju), 1985 – Perfect (DVD, TVP: Być doskonałym), Basements (TV, nowela The Dumb Waiter), 1989 – I kto to mówi? (Look Who’s Talking), Experts (DVD: Eksperci), 1990 – I kto to mówi 2 (Look Who’s Talking Too), 1991 – Chains of Gold (DVD: Łańcuchy złota), Eyes of an Angel (TVP: Opiekun), Shout (wideo: Krzyk), 1992 – Boris and Natasha (wideo: Borys i Natasza), 1993 – I kto to mówi 3 (Look Who’s Talking Now), 1994 – Pulp Fiction (Pulp Fiction), 1995 – White Man’s Burden (Canal+: Brzemię białego człowieka), Dorwać Małego (Get Shorty), Tajna broń (Broken Arrow), 1996 – Fenomen (Phenomenon), Michael (Michael), 1997 – Bez twarzy (Face Off), Miejski obłęd (Mad City), 1998 – Adwokat (A Civil Action), Barwy kampanii (Primary Colors), Cienka czerwona linia (The Thin Red Line), 1999 – Our Friend, Martin (V, tylko głos), Córka generała (The General’s Daughter), 2000 – Bitwa o Ziemię (Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000), Lucky Numbers (DVD: Numer stulecia), 2001 – Kod dostępu (Swordfish), Teren prywatny (Domestic Disturbance), 2002 – Austin Powers i Złoty Członek (Austin Powers in Goldmember), 2003 – Sekcja 8 (Basic), 2004 – Punisher (The Punisher), Ognista pułapka (Ladder 49), A Love Song for Bobby Long (DVD: Lokatorka, TVP: Przyjaźń w Nowym Orleanie), 2005 – Be Cool (Be Cool), 2006 – Lonely Hearts (DVD: Samotne serca), Wspaniałe pustkowie. Spacer po księżycu 3D (Magnificent Desolation: Walking on the Moon 3 D, tylko głos) 2007 – Gang dzikich wieprzy (Wild Hogs), Lakier do włosów (Hairspray), 2008 – Piorun (Bolt, tylko głos), 2009 – Metro strachu (The Taking of Pelham 1 2 3), Stare wygi (Old Dogs), Quantum Quest: A Cassini Space Odyssey (tylko głos), From Paris with Love (w realizacji)



Robin Williams (Dan)

Urodził 21.07.1951 roku się w Chicago, stan Illinois. Wychowywał się w Kalifornii. Studiował nauki polityczne w Claremont College i naukę o teatrze w Martin College oraz w Julliard School w Nowym Jorku. Rozpoczął karierę jako komik estradowy; szybko zaczął odnosić sukcesy. Zdobył cztery nagrody Grammy oraz cztery nominacje do Oscara. Największe uznanie przyniosła mu dramatyczna rola w „Stowarzyszeniu Umarłych Poetów” Petera Weira oraz brawurowy komediowy popis w „Pani Doubtfire”.


Filmografia (wybór):


1977 – The Richard Pryor Show (serial TV, odc. 1/1, prem. TV 13.09.1977, odc. 1/2 , prem. TV 20.09.1977), 1980 – Popeye (TVP: Popeye), 1982 – The World According to Garp (TVP: Świat według Garpa), Faerie Tale Theatre (serial TV, odc. The Tale of the Frog Prince, prem. TV 11.09.1977), 1983 – The Survivors, 1984 – Moscow Over Hudson (TVP: Moskwa nad rzeką Hudson), 1986 – The Best of Times, Club Paradise (wideo: Klub Raj), Seize the Day (wideo: Korzystaj z dnia), 1987 – Jonathan Winters: On the Ledge (TV), Good Morning, Vietnam (Good Morning, Vietnam), 1988 – Portrait of the White Marriage, Rabbit Ears: Pecos Bill (V, narracja), Przygody barona Munchausena (The Adventures of Baron Munchausen), 1989 – Stowarzyszenie Umarłych Poetów (Dead Poets Society), 1990 – Cadillac Man (wideo, DVD, TVP: Sprzedawca cadillaków), Przebudzenia (Awakenings), 1991 – Umrzeć powtórnie (Dead Again), Shakes the Clown, Fisher King (The Fisher King), Hook (Hook), A Wish for Wings That’s Work (TV, tylko głos), 1992 – Dolina paproci (FernGully: The Last Rainforest, tyklko głos), From Time to Time (tylko głos), Aladyn (Alladin, tylko głos), Zabaweczki (Toys), 1993 – Being Human (TVP: Być człowiekiem), Pani Doubtfire (Mrs. Doubtfire), 1995 – Jumanji (Jumanji), Dziewięć miesięcy (Nine Months), 1996 – Klatka dla ptaków (Birdcage), Jack (Jack), Hamlet (Hamlet), 1997 – Buntownik z wyboru (Good Will Hunting), 1998 – Patch Adams (Patch Adams), 2002 – Bezsenność (Insomnia), Zdjęcie w godzinę (One Hour Photo), 2004 – Wersja ostateczna (The Final Cut), 2006 – Człowiek roku (Man of the Year), Noc w muzeum (Night at the Museum), 2009 – World’s Greatest Dad, Stare wygi (Old Dogs)

O twórcach filmu



Walt Becker (reżyseria)
Właściwie: Walt William Becker. Reżyser, scenarzysta i producent. Urodził się 16.09.1968 roku w Los Angeles. Ukończył USC School of Cinema-Television w 1995 roku. Pracował w telewizji jako producent i scenarzysta („Team Extreme”, „Downfall”, „Morpheus”). Wielki sukces kasowy odniósł komedią „Van Wilder”. Jest autorem dwóch powieści. Pierwsza z nich, „Link”, gościła cztery tygodnie na liście bestsellerów „Los Angeles Times”. Prawa do ekranizacji zakupiła wytwórnia Disneya – Becker planuje wyreżyserować i wyprodukować jej adaptację. Kolejna – „Misconception”, powstała we współpracy ze słynnym prawnikiem Robertem Shapiro. Wytwórnia Phoenix Pictures zamierza przenieść ją na ekran.
Filmografia:

2002 – Buying the Cow (DVD: Poszukiwana), Van Wilder (DVD: Wieczny student), 2007 – Gang Dzikich Wieprzy (Wild Hogs), 1321 Clover (TV), 2009 – Stare wygi (Old Dogs)






©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna