Jolanta kędzierska studium psychologii psychotronicznej jako jedna z dróg rozwoju duchowego



Pobieranie 58.67 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar58.67 Kb.
Fragmenty pracy dyplomowej

JOLANTA KĘDZIERSKA
STUDIUM PSYCHOLOGII PSYCHOTRONICZNEJ

JAKO JEDNA Z DRÓG ROZWOJU DUCHOWEGO

pod kierunkiem Barbary Antonowicz

Są dwie drogi, aby przeżyć życie. Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem. Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko.

Albert Einstein


WSTĘP
W życiu codziennym, w biegu za sprawami materialnymi, kiedy staramy się sprostać wymaganiom społeczeństwa, bliskich, może warto zatrzymać się i zastanowić się, jaka jestem głęboko w środku, kim chcę być i co w moim życiu jest ważne.

Kim jestem jako człowiek? (…)

Gdy zatrzymujemy się w pędzie codziennych, rutynowych działań, gdy w naszym umyśle nie pędzą myśli, jesteśmy w stanie zatrzymać ten pęd i zadać sobie pytanie: co dalej, co chcę robić, gdzie znajdę dla siebie miejsce, jaki jest mój cel, co powinnam i co chcę osiągnąć w swoim życiu. (…)

Jaką wybrać drogą, na której poczuję się bezpieczna i spełniona? Jak prawidłowo rozpoznać swoje miejsce w świecie? Co mam zrobić, aby w moim życiu i relacjach była harmonia, szczęśliwość, jasność umysłu i skuteczność w działaniach?
W swojej pracy chcę skupić się na stwierdzeniu, że rozwój duchowy polega na naturalnym procesie naszego rozwoju - poszerzaniu własnej świadomości, które nie polega na intelektualnym procesie zdobywania wiedzy, ale na dostrzeganiu piękna w sobie, odkrywaniu swojego potencjału, radości z akceptacji siebie. Rozwoju nie stymuluje „zaliczanie” kursów, warsztatów, czy czytanie książek z zakresu wiedzy ezoterycznej czy psychologicznej, w rozwoju duchowym poznajesz siebie i swoje możliwości i cechy - uczysz się z nich korzystać wprowadzając do swojego życia. (…)

Moja droga rozwoju duchowego rozpoczęła się w Studium Psychologii Psychotronicznej w Warszawie. Skierowałam tam swoją uwagę, gdyż interesowałam się trochę psychologią i zaintrygowała mnie nazwa: psychologii psychotronicznej.

W swojej pracy „Studium Psychologii Psychotronicznej jako jedna z dróg rozwoju duchowego” chcę pokazać, że jedną z możliwości poznania swojej drogi rozwoju osobistego (duchowego) jest podjęcie nauki w SPP, jak również sprawdzić, czy inne osoby – słuchacze szkoły, podobnie jak ja wkroczyli na ścieżkę do poznania siebie. (…)
1. O STUDIUM PSYCHOLOGII PSYCHOTRONICZNEJ
Studium Psychologii Psychotronicznej rozpoczęło działalność w 1995 roku. Ukończenie Studium przygotowuje do wykonywania zawodu psychotronika. W szkole wykładają ludzie wysoko cenieni w środowisku psychotronicznym, autorytety w swoich dziedzinach, najwybitniejsi specjaliści docenieni w Polsce i za granicą. Ich obecność jako wykładowców gwarantuje wysoki poziom przekazywanej wiedzy.

Studium Psychologii Psychotronicznej posiada ośrodki w Białymstoku, Warszawie, Częstochowie i Bydgoszczy. Kształcenie prowadzone jest w systemie zaocznym i trwa 2,5 roku tj. 5 semestrów. W każdym semestrze organizowany jest 7-dniowy wyjazd na warsztaty szkoleniowe, podczas którego można zapoznać się z technikami, które wymagają stałego pobytu i kontaktu, a także cyklicznej pracy. Na zajęciach warsztatowych prowadzone są nauki praktyczne, wymagające specjalnego programu dydaktycznego. W czasie wyjazdu jest możliwość realizacji pełnego programu dydaktycznego. Na tego typu zajęciach prowadzone są dłuższe cykle nauki praktycznych umiejętności, które wymagają odpowiednich warunków i systematyczności. Jest to dosyć nowatorska forma nauki, w trakcie wyjazdu bowiem zachodzi wiele aspektów psychologicznych, które nie mają miejsca w tradycyjnym systemie nauczania.


W bezpośredniej rozmowie z założycielką szkoły, pełniącą funkcję Dyrektora Ireną Nawrocką, dowiedziałam się, że: „szkoła powstała w celu zaspokojenia potrzeb nauki i poszerzenia własnych zainteresowań. Pierwsi uczniowie to znajomi, przyjaciele, otwarci na własny rozwój, chcący uczyć się. Słuchając ich potrzeb tworzyłam nowe kierunki czy przedmioty. Ściągałam do szkoły ludzi wyjątkowych, wyrażających potrzeby z głębi duszy.

Z biegiem lat nie zmienili się ludzie, nie zmieniły się potrzeby. Wykładowcy i nauczyciele poza wiedzą merytoryczną posiadają wiedzę życiową, dla których istotne są wartości ludzkie i potrafią przekazać innym zapał i zainteresowanie daną dziedziną.”

Głównym mottem działań Ireny Nawrockiej jest: „Wierzę w to, co robię. Wierzę, że służy dobru człowieka”.

Szkoła prowadzi kształcenie w dwóch kierunkach: psychologia psychotroniczna i terapie naturalne.



Psychologia psychotroniczna – to kierunek kładący podwaliny wiedzy psychologicznej uzupełniony niekonwencjonalnym warsztatem znajomości astrologii, tarota czy numerologii. Słuchacze mają możliwość poznania zasad działania ludzkiej psychiki, mogących odnaleźć sens własnej egzystencji i mających podstawy do pomocy psychologicznej potrzebującym.

Terapie naturalne – to kierunek, na którym słuchacze mają za zadanie poznać działanie medycyny niekonwencjonalnej, ukierunkowany na poznanie i zrozumienie działania ludzkiego organizmu, zachowanie profilaktyki i zdrowia. Duży nacisk kładzie się na poznanie bioterapii, masaży czy homeopatii.

Nauka w SPP mimo podziału na specjalizacje daje możliwość spojrzenia na człowieka całościowo (holistycznie) – jako ciało fizyczne i psychologiczne (duchowe), można nabyć zarówno teorii jak i praktyki.


1.1 WYKŁADY, WYKŁADOWCY

Pierwsze zajęcia w Studium Psychologii Psychotronicznej mieliśmy z Barbarą Antonowicz. Były to szczególne zabawy integracyjne, które pomogły mi poznać się z pozostałymi uczestnikami grupy. To wtedy, na pierwszych zajęciach, ustaliliśmy zasady porozumiewania się, zachowania, okazywania szacunku w grupie.

Tutaj chciałabym napisać o spotkaniu z kulką. Co to jest kulka i dlaczego jest tak ważna? Więc kulki są dwie. Są to chińskie kulki, które poprzez obracanie w ręku wydają delikatne dźwięki uspokajając umysł. Jedna kulka pozostawała w ręku wykładowcy, który zadawał pytanie, druga natomiast „wędrowała” kolejno po okręgu przekazywana między uczestnikami. Ten, kto trzyma kulkę ma głos i może wypowiadać się na temat, który omawialiśmy. Wszyscy pozostali starali się uważnie słuchać, nie komentować i nie przeszkadzać. Początkowo trzymanie kulki w ręku sprawiało, że wiele osób stresowało się, bało się wypowiadania na forum grupy czy wręcz przekazywało kulkę następnej osobie nie będąc przygotowanym do wypowiedzi. Z czasem jednak nasze wypowiedzi były śmielsze, bardziej spontaniczne i szczere. „Czar kulki” sprawiał, że uczyliśmy się wypowiadać na forum grupy, mówić o swoich spostrzeżeniach i uczuciach otwarcie, słuchać innych. Bardzo lubiłam te lekcje. Poznałam, że słuchanie innych powoduje wzbogacenie mojego życia o doświadczenia innych osób, a słuchając innych poszerzałam swoją wiedzę o ludziach i świecie.

Taka zabawa z kulką nauczyła nas szczerych i otwartych wypowiedzi w większej grupie osób, mówienia o swoich uczuciach do obcych osób, nauczyła odwagi w formułowaniu swoich potrzeb, pomogła w opanowaniu nieśmiałości w występowaniu przed większym gronem osób. Nauczyła słuchania, tolerancji i szacunku do zdania innych osób, a także umiejętności akceptacji odrębności innych osób. Mała kulka o wielkim znaczeniu.

W pierwszym roku nauki poznałam również zasady harmonii, jakie daje sztuka feng shui. Zajęcia prowadzone przez Marcina Burgera, który w łatwy, wesoły sposób przybliżył nam zasady sztuki feng shui, która pomogła nam we własne życie wprowadzić trochę harmonii i ładu.

Pracę z wahadełkiem na zajęciach z radiestezji mieliśmy pod bacznym okiem Leszka Mateli, który w profesjonalny sposób przekazał tajniki swojej pasji, zainteresował miejscami w Polsce, które mają wysoki radiestezyjny potencjał. Praktyczne ćwiczenia wyznaczania siatki geopatycznej i cieków wodnych w naszych mieszkaniach były dobrą nauką i zabawą.

Pomiędzy zajęciami teoretycznymi znalazł się czas i na ćwiczenia qui gung, które doskonale rozluźniają organizm i poprawiają energetykę ciała.

Ważnym przedmiotem były podstawy astrologii, które starał się nam przybliżyć w drugim roku nauki Waldemar Galoss. Na zajęciach z astrologii mogliśmy poznać, jak wielkie oddziaływanie na nas mają planety i układy gwiazd. Zrozumiałam, że w astrologii jest wiele aspektów psychologii, dzięki zrozumieniu znaków wpisanych w horoskop urodzeniowy możemy lepiej radzić sobie w życiu, bądź podejmować skuteczniejsze decyzje. „To nie gwiazdy wyznaczają los człowieka i nie one sterują ludzkimi poczynaniami. Ich obecność uzmysławia nam jedynie to, że jesteśmy dziećmi wszechświata, podlegamy prawom przyrody, w tym jeszcze mało zbadanym wpływom kosmosu.”

Ważnym przedmiotem była psychologia przekazana przez Karola Zielińskiego. Dzięki wykładom psychologii mogliśmy zrozumieć, dlaczego ludzie myślą tak, jak myślą, i dlaczego postępują tak, jak postępują. Teorie psychologii opierają się bowiem na pewnych założeniach o ludzkich procesach umysłowych i zachowaniu. Składają się z twierdzeń na temat prawidłowości i zasad nimi rządzących i pozwalają na formułowanie wyjaśnień i przewidywań. (…)

Numerologia to system interpretacji naszego funkcjonowania zewnętrznego i wewnętrznego.

Badanie symboliki liczb jest fascynującą nauką, której założeniem jest to, że cały wszechświat da się ująć w symbolach, wartościach, liczbach i znakach. Ewa Herchel wprowadzająca nas w tajniki liczb pokazała, w jaki sposób liczby wpływają na nasze życie, że numerologia może udzielić nam wskazówek postępowania, możliwości i celów. Poznając jej tajniki, odkrywasz siebie, własną indywidualność.
2. UWAŻNOŚĆ

Pierwszy rok nauki w SPP pamiętam jako nauka szczególnej uważności. To słowo stało się dla mnie najbardziej używanym i wdrażanym w czyn słowem. Zaczęłam zwracać uwagę na słowa, obrazy, gesty. Były to trudne doznania, gdyż wszystko co mnie spotykało w tym czasie było nowe, nieznane i niespotykane. Wydawało mi się, że nie zapamiętam tego, co się dzieje wokół mnie na zajęciach, nie rozpoznam osób, nie zatrzymam w pamięci tego, co najważniejsze.


Jeżeli ograniczymy wędrówkę naszych myśli, możemy wprowadzić się w stan pełnej koncentracji i doświadczać wszystkiego takim, jakim ono jest. Jest to stan bycia uważnym, skoncentrowanym na danej czynności, na danej myśli czy odczuwaniu. Uważność jest zdaniem sobie sprawy z tego, co robimy w danym momencie z własnym ciałem i myślami. Przystankiem, zastanowieniem, czuciem. (…)

Przykładem może być stosowane w szkole (mogę to nawet nazwać: popularne) losowanie karteczek, na których napisano jedno słowo. Różne kolory kartek, różne słowa: ręce, myśl, siła, uczucie, oko, radość, ból, wiedza, itp. Poprzez wylosowanie kartki z danym słowem dostaliśmy możliwość zastanowienia się, co dla każdego osobiście znaczy zadany temat tzn. słowo zamienione w retrospekcję swoich doświadczeń, indywidualnego podejścia do zjawiska, problemu. Jest to próba odnalezienia w sobie swoich uczuć, oczekiwań, podejścia do sytuacji, poznania swego prawdziwego ja. (…)

Karteczek losowaliśmy sporo. Często ułożone tematycznie do zakresu materiału, jaki był przerabiany. Największe wrażenie na mnie wywarła kartka z napisem: DROGA.

Zwykłe, potoczne słowo, często używane w różnych znaczeniach. Każdego dnia zauważałam inne znaczenie tego słowa, inne brzmienie. Układałam w myślach wykładnie, skupiałam się na literaturze i przepytywałam się siebie jakie informacje mi przynosi. Byłam tak wyczulona na to słowo, że natychmiast wychwytywałam je z rozmów innych osób w telewizji czy radiu. Zaczęłam zauważać, jak często używane jest to słowo i jak różne ma znaczenie. Potem przyszło zastanowienie – co ono znaczy dla mnie np. jak jest moja droga, czy ją wybieram sama, czy jest prosta, czy wiem gdzie prowadzi. Zastanawiałam się też nad innym znaczeniem słowa: droga, cenna, miła, przyjemna. Czy ktoś tak do mnie zwraca się, co czuję słysząc te słowa, co one mówią o mnie.

Jedno słowo prowokowało do przemyśleń, zastanowienia, odkryć i refleksji.
Często słyszałam słowa:

Bądź uważny na to, co widzisz.

Bądź uważny na to, co słyszysz.

Bądź uważny na to, czujesz. (…)

Warto zatrzymać się w życiu i odpowiedzieć sobie, jaka jestem głęboko w środku, kim chcę być, co w moim życiu jest ważne. Poznać siebie jako niepowtarzalną jednostkę, otworzyć się na siebie taką, jaka jestem, sprawdzić, gdzie jest w nim moje miejsce, co stanowi dla mnie wartość. Warto szukać odpowiedzi co dla mnie w życiu jest ważne: miłość, przyjaźń, może czyjaś akceptacja. Czy uciekam od siebie, od swoich pragnień, czy jestem dla siebie ważna, czy ktoś inny zajął to miejsce we mnie? Kim jestem jako człowiek.
2.1. TECHNIKI WYCISZANIA UMYSŁU
Wcześniej, zanim przyszłam do szkoły (SPP) nie miałam pojęcia o tym, jak się relaksować, jak porządkować swoje myśli i zachowania. Tutaj pierwszy raz usłyszałam o medytacjach, jak również mogłam w nich uczestniczyć. (…)

Nauczyłam się, że w medytacji należy skupić się na jednej rzeczy. Kiedy umysł oddala się od niej, to właśnie uważność kieruje nas z powrotem ku przedmiotowi medytacji.

Medytacja jest stanem świadomości charakteryzującym się poczuciem głębokiego odprężenia. Osoba medytująca skupia uwagę np. na oddechu, mając na celu oczyszczenie swej świadomości z innych myśli i doznań. Są także inne postaci medytacji np. ćwiczenie rozbudzania uwagi podczas chodzenia, taniec czy korzystanie z właściwości dźwięków. Może to być także skupienie się nad jednym słowem o czym pisałam w rozdziale o uważności.
Wraz z uczestnictwem w medytacjach poznałam zjawisko wizualizacji. W mniejszym lub większym stopniu jest ono znane wszystkim ludziom, bo czyż nie „śnimy na jawie”? Wyobrażamy sobie różne sytuacje, bierzemy w nich czynny udział lub też jesteśmy bierni. Ja kojarzę wizualizacje jako obrazowe marzenia. (…)

Afirmacje - to pozytywne myśli ukierunkowane na dobro. Istnieje wiele słów, które można wykorzystać jako słowa sprawcze. Jeżeli zaczniemy się nimi posługiwać, będziemy w stanie zmienić co tylko zechcemy i jak zechcemy – słabość w siłę, lęk w odwagę, klęskę w sukces.

Afirmacje używamy na co dzień do nastawienia swego umysłu na bardziej pozytywne myślenie. Afirmacją może być dowolne zdanie wywołujące pozytywne, dobre samopoczucie. Powinno być krótkie i łatwe do wypowiedzenia np.: jestem piękną kobietą, jestem zdrowa czy jestem dobrym mówcą. (…)

Do medytacji przekonałam się stopniowo. Zauważyłam, że jestem spokojniejsza, bardziej wyciszona i inaczej podchodzę do codziennych spraw czy problemów. Nie medytuję codziennie, ale wtedy, gdy mam taką potrzebę. Zakupiłam parę medytacji z piękną, relaksującą muzyką i chętnie siadam w odosobnieniu, aby posłuchać i odprężyć się. Kojące, ciche brzmienie muzyki sprawia, że poprawia mi się nastrój, zaczynam pozytywnie myśleć, często wtedy afirmuję piękne, dobre myśli. Czuję się bardziej szczęśliwa i pozytywnie nastawiona do ludzi i świata. (…)

Nauka w SPP otworzyła mnie na nowe możliwości myślenia, dociekania i wielu przemyśleń. Sięgnęłam do tytułów książek, na które wcześniej nie zwracałam uwagi. Zaczął się dla mnie czas wielu, wielu rozmyślań, czas odkrywania ciekawości tego innego dla mnie świata. Zauważyłam, że wszechświat ma sens, że ja mam wpływ na to, co się ze mną i wokół mnie dzieje. Odważniej wypowiadam się, zwracam uwagę na zdanie innych osób, szanuję je, staram się wzbogacać poprzez spostrzeżenia innych osób. Cóż, wraz z nabraniem pewności siebie zauważyłam, że zmieniła się moja sylwetka, jestem bardziej wyprostowana, mam większą świadomość swojego ciała.

  1. JAM JEST JAKI JEST

Jacy jesteśmy? Czy jesteśmy wrażliwi, koleżeńscy, życzliwi, otwarci? Na czym opieramy przekonania o sobie? Czy zależy nam na poznaniu prawdy, czy raczej na zachwycie nad sobą? Jakie znaczenie mają wspomnienia, analiza samoobserwacji w poznawaniu siebie?

Już jako małe dzieci spełniamy lub nie potrzeby i oczekiwania rodziców, bliskich, społeczeństwa. Kształtuje nasz charakter rodzina, szkoła, praca. Niezbyt często zastanawiamy się, czy jesteśmy takimi, jakimi chcielibyśmy być, czy działamy zgodnie ze swoimi przekonaniami, czy spełniamy oczekiwania innych, swoje potrzeby spychając jako nie tak ważne jak innych. Czy taka/taki jestem? (…)

Zajęcia prowadzone w SPP pomogły nam spojrzeć na siebie, swoje wnętrze, poznać motywy działania: dlaczego czuję, myślę, zachowuję się tak, w takich sytuacjach. Poznać swoje emocje, potrafić je nazwać i określić a nawet umiejscowić w ciele. Skupienie uwagi nad swoimi zasobami, poznanie zalet, osiągnięć, sukcesów, pomogło uświadomić każdemu z nas w czym jesteśmy dobrzy, z czego jesteśmy dumni, co potrafimy sobie wybaczyć, a czego nie.

Jaką informację niesie mi ta emocja (sytuacja), co ta sytuacja mi przypomina, kiedy czułam się podobnie, co ta emocja chce, abym wiedziała o sobie? Te i wiele innych pytań znalazły odpowiedź a następstwem były cudowne odkrycia – poznanie siebie.

  1. TERAPIA GRUPOWA –WARSZATY

Odkryłam, że pewne procesy, problemy czy kryzys w życiu przebiegają podobnie u wielu osób. Dowiedziałam się, że inni przeżyli również trudne zdarzenia, chwile czy konflikty lub po prostu nie radzili sobie z emocjami. I w tym byli bardzo podobni do mnie. Również złościli się, płakali czy pielęgnowali w sobie stare rany.

W trakcie spotkań i wzajemnego poznawania dowiedziałam się, że nie jestem najbardziej poszkodowana, najgorsza, najbardziej nie radząca sobie w życiu, a także nie jedyna, która szuka rozwiązań na życie.

Takie doświadczenie, że mogę komuś pomóc, jestem potrzebna, jest bardzo wspierające, daje ogromną siłę działania, podnosi bardzo samoocenę.(…)

Ważne jest też w grupie odnalezienie swojej indywidualności, inności, niepowtarzalności. Jak być w grupie i poczuć swoją odmienność, jak się zmierzyć z odmiennymi opiniami innych. Czy inność znaczy wykluczenie?

Uczestnictwo w grupie wytwarza silne więzi pomiędzy uczestnikami. Wzajemne otwieranie się czy pokazywanie swoich emocji sprawia, że osoby w grupie stają się sobie bliskie, jak członkowie rodziny. Jest to próba skonfrontowania się z własną indywidualnością i wspólnotą w grupie. (…)

Jedną z form szkolenia w Studium Psychologii Psychotronicznej są zajęcia wyjazdowe zwane warsztatami. Odbywają się one raz w semestrze i trwają 7 dni.

Uczestnicy, przebywając wspólnie (ok.100 osób) na terenie ośrodka wczasowego mają możliwość poznania innych osób przybywających z całej Polski, wymianę poglądów, wspólną zabawę.



Wyjazd warsztatowy jest związany z nauką praktyczną. Są to specyficzne zajęcia, które są możliwe do przeprowadzenia jedynie w takiej formie, ważny jest bowiem czas zajęć dostosowany do tematu. Niektóre zajęcia np. terapia interpersonalna jest procesem przeprowadzanym bardzo indywidualnie, ważny jest tu ciąg zajęć, pozwalający na baczną obserwację uczestników.

Obserwacja zachowania uczestników grupy, oderwanych od swoich stałych zajęć i codziennych zachowań, jest ciekawym zjawiskiem. W trakcie zajęć w czasie warsztatów mogliśmy doświadczyć przełamywania barier dotykowych. Otóż problem polega na tym, że generalnie w naszej kulturze nie mamy tak zwanych zdrowych wzorców bliskości w rodzinie, miewamy kłopoty z wyrażaniem czułości i bliskości fizycznej na co dzień. Dotyk jest bardzo często utożsamiany z seksualnością, bliskość fizyczna niemal natychmiast kojarzy się z erotyzmem. Rzadko widzimy dotykających się przyjaciół (kobiety mają na to trochę większe przyzwolenie, u mężczyzn skojarzenia homoseksualne są niemal nieuniknione), nie jesteśmy przyzwyczajeni do przytulania się jako wyrazu bliskości i czułości nie prowadzącej do kontaktów seksualnych.

Czy jest szansa na naukę dotyku, czy można coś zmienić i przestać być niedotykalskim? Z pewnością tak. Doświadczony terapeuta odpowiednią zabawą, rozmowami popartymi ćwiczeniami, potrafi przełamać istniejące w nas bariery i poprowadzić do nowych doświadczeń, nauczyć dotykania.

W trakcie wyjazdu, na zajęciach z NLP (neurolingwistyczne programowanie) każdy mógł nauczyć się kochać siebie, szanować za sukcesy, wybaczać sobie niepowodzenia. Myśleć zawsze pozytywnie o sobie i ludziach, a także koncentrować się na własnych możliwościach, a nie na przeszkodach.

Trening interpersonalny przeprowadzany na zajęciach wyjazdowych nauczył nas zaufania do uczestników grupy, szacunku i tolerancji, a także przełamywania własnych barier. Wspólnie wyznaczaliśmy zasady postępowania i staraliśmy się ich respektować.

Wyjazdy warsztatowe pozwalały na wspólnie przebywanie 24 godziny na dobę z innymi uczestnikami, to nauka tolerancji, respektowania i szacunku dla pozostałych. Wspólne zabawy, posiłki, spotkania dawały możliwości bliższego poznania, wzajemną naukę komunikacji i szansę lepszego poznania siebie na tle grupy. Niezapomniane pozostały w pamięci wieczory i noce spędzone na zwierzeniach, opowieściach, dzieleniu się wrażeniami i swoimi doświadczeniami. Po zajęciach mogliśmy na sobie praktykować bioterapię czy masaże, dyskutować nad rozkładami karty i sprawdzać numerologicznie daty urodzin koleżanek czy kolegów. Doświadczaliśmy atmosfery życzliwości, współczucia, poczucia więzi łączącej grupę.


  1. BADANIA, WNIOSKI

Chcąc sprawdzić, czy inni słuchacze Studium Psychologii Psychotronicznej - podobnie jak ja - zmienili swoje podejście do życia, wartości, rozwinęli swoją osobowość, przeprowadziłam badania.

Na zajęciach w SPP poznaliśmy podstawowe techniki wyciszania umysłu, wglądu w siebie, bacznej obserwacji otoczenia. Korzystanie z numerologii, kart czy astrologii to wykorzystywanie tych dziedzin jako narzędzi do lepszego poznania siebie, a także pracy z klientem. (…)

Badania ankietowe przeprowadziłam na zasadzie wywiadu pisemnego w, którym istotną rolę odgrywa ankieta. Zastosowałam tę metodę badań w celu możliwie szybkiego przebadania dużej zbiorowości ludzi. Kwestionariusz umożliwia sformułowanie identycznych pytań dla wszystkich badanych. (…)

Badanie ankietą zostało przeprowadzone wśród 46 osób. Analiza wyników objęła: 10 mężczyzn i 36 kobiet (każda z ankiet zwierała metryczkę, w której określano wiek i płeć osób ankietowanych).

Jednostki do próby zostały wybrane ze środowiska Studium Psychologii Psychotronicznej z rejonów Warszawy, Częstochowy, Białegostoku i Bydgoszczy na ostatnich zajęciach, jakie odbywali w studium.

Ankieta ta składa się z dwudziestu pytań, zadaniem osoby wypełniającej ankietę jest podkreślenie jednej lub więcej odpowiedzi na poszczególne pytania.

Spośród 46 ankiet wszystkie były wypełnione kompletnie i posłużyły do analizy.

Naukę w Studium Psychologii Psychotronicznej preferują osoby w przedziale wiekowym 35-50 lat (21 osób) i mające powyżej 50 lat (13 osób). Jedynie 3 osoby to mające poniżej 25 roku życia i 9 osób pomiędzy 25-35 rokiem życia.

Wykres nr 1 Pytanie: Wiek Pana/Pani


Zdecydowana większość (78%) uczestników to kobiety – 36 ankietowanych, mężczyźni stanowią 22% słuchaczy (10 ankietowanych).

Wykres nr 2 Pytanie: płeć


Na pytanie zawarte w ankiecie: czy jesteś zadowolona(y) z wyboru nauki w SPP ankietowani prawie jednogłośnie odpowiedzieli TAK. (…)

Przyczyną podjęcia nauki w SPP ankietowanych osób była przede wszystkim chęć własnego rozwoju (31% zaznaczonych odpowiedzi), wcześniejsze zainteresowania (30% zaznaczonych odpowiedzi), jak również zainteresowała ich ciekawość tematyki (23%). Niektóre osoby skierowały swe kroki do szkoły po uprzednich trudnych przeżyciach takich jak rozwód czy rozstanie z partnerem (8%) bądź problemy zdrowotne (4%). Dla niektórych jest to dobry sposób na spędzenie czasu (3%) czy odnalezienia się na nowo (1%)


Wykres nr 3 Pytanie: Co było przyczyną podjęcia nauki w SPP


Czego oczekiwali ankietowani dokonując wyboru TEJ szkoły? Otóż 12 osób, co stanowi 26% ankietowanych, nie miało żadnych oczekiwań. Pozostali chcieli przede wszystkim poszerzenia swojej wiedzy, usystematyzownia i poznania nowych zagadnień. Deklarowali chęć poznania siebie, aby móc pomagać sobie i innym. Niektórzy oczekiwali chęć poznania osób, które czują podobnie i mają podobne zainteresowania ciekawymi zagadnieniami. Nieliczni chcieliby poznać alternatywne sposoby leczenia i przygotować się do pracy w zawodzie bioterapeuty czy psychotronika.

Największe wrażenie na ankietowanych absolwentach szkoły wywarły wykłady/zajęcia z numerologii i psychosomatyki (15% zaznaczonych odpowiedzi), następnie tarot, hipnoza (9% zaznaczonych odpowiedzi), feng shui, bioterapia i radiestezja (8%), NLP (6%) i inne - runy, trening interpersonalny, grafologia czy rebirthing.


Wykres nr 4 Pytanie: Jakie wykłady/zajęcia wywarły na Tobie największe wrażenie

Przed podjęciem nauki w SPP wiele osób ankietowanych nie miało styczności z technikami wyciszania umysłu takimi jak medytacja, afirmacje czy wizualizacja, nie ćwiczyli również jogi.16 osób ankietowanych wcześniej, nigdy nie zajmowało się takimi technikami, 23 uczestników ankiety czasami posługiwało się takimi technikami, natomiast systematycznie jedynie 6 osób.

Wykres nr 6 Pytanie: czy przed podjęciem nauki w SPP medytowałaś(eś), afirmowałaś(eś), ćwiczyłaś(eś) jogę lub rozwijałaś(eś) swoje zdolności parapsychiczne


Po zakończeniu nauki w Studium jedynie 2 osoby nie medytują, nie ćwiczą, nie afirmują, natomiast 28 ankietowanych robi to czasami, a aż 16 – systematycznie.

Wykres nr 7 Pytanie: czy obecnie medytujesz, afirmujesz, ćwiczysz jogę, inne


Uczniowie, absolwenci szkoły już w trakcie trwania szkoły wprowadzają w życie naukę pobraną z zajęć. Jak wynika z poniższego diagramu zdecydowana większość ankietowanych korzysta ze zdobytej wiedzy w codziennym życiu. Największa liczba ankietowanych - 21 osób korzysta z kart co stanowi 45% ankietowanych i run – 19 osób (41%). Dużą popularnością cieszy się również bioterapia, wykorzystuje ją 18 osób co stanowi 39% i korzysta z zasad feng shui (35%). Inne osoby wykorzystują astrologię, numerologię, reiki, a także pracę z mandalami czy radykalne wybaczanie.

Tylko jedna osoba nie korzysta z praktycznych nauk przekazanych w szkole i na to pytanie odpowiedziała negatywnie.

W pytaniu 12 zapytałam ankietowanych czy szkoła pomogła im odkryć cechy, których wcześniej nie znali. Dwadzieścia osób tj. 43% nie zauważyło u siebie istotnych zmian, natomiast pozostali pisali, że są odważniejsi i posiadają większe poczucie własnej wartości, zrozumieli, że nie muszą zabiegać o akceptację innych. Wzrosła im wiara w siebie, potrafią stawiać granice. Niektórzy są bardziej cierpliwi i spokojni, nabrali pokory, są uważniejsi, mają większą chęć do życia. Nie zaskakuje mnie, że absolwenci zauważyli, że są bardziej wrażliwi i empatyczni, chętni do niesienia pomocy innym. Parę osób zaznaczyło, że zaczęło dbać o siebie i swoje potrzeby.

Pytanie 13 mimo, iż było zbliżone w wymowie do 12, dało jednak bardziej jednoznaczne odpowiedzi. Zdecydowana większość (42 osoby) zauważyły zmiany swojego podejścia do życia po ukończeniu szkoły, jedynie 4 osoby nie zauważyło takich zmian w swoim zachowaniu.

Absolwenci SPP zauważyli, że wykazują się tolerancją, zrozumieniem i wyrozumiałością, są otwarci na kontakty społeczne, zauważają polepszenie relacji z innymi, potrafią słuchać i są komunikatywni. Wzrosła również ich własna świadomość, dbają o siebie i są spokojniejsi

W pytaniu o wygląd fizyczny zdania ankietowanych były podzielone: zmiany w swoim wyglądzie fizycznym zauważyło 24 osoby, 21 – nie zauważyło, a jedna nie zajęła stanowiska.


Ankietowane osoby zauważyły jednak zmianę we własnym charakterze i osobowości. Zdecydowane tak - zaznaczyło 37 osób, natomiast 8 – nie zmieniło się, jedna osoba nie odpowiedziała.

W pytaniu 15 można zauważyć, że wyjazdy warsztatowe to dobry sposób nauki. 44 osoby tak uważają, natomiast przeciwne są jedynie dwie.

Odpowiedź swoją uzasadniają tym, że jest to czas skupienia na sobie, nauce, czas na poznanie innych osób, specyficzną atmosferę i możliwość niekonwencjonalnych zajęć. Warsztatowa forma nauki jest doskonała do pracy nad emocjami, ponieważ intensywny trening jest skuteczniejszy – tak pisze jedna z ankietowanych osób. Inna osoba uważa, że jest to świetne poznanie samego siebie w różnych sytuacjach, oderwanie od codziennych zajęć umożliwia skupienie się nad nowymi zagadnieniami, jest to również integracja z grupą.

Co zajęcia wyjazdowe dały uczestnikom warsztatów? Otóż naukę dostosowania się do grupy – tak zaznaczyło 13% (14 zaznaczeń) osób, odpoczynek 15% (16) i szczególną pracę i wysiłek ceni sobie na wyjeździe 9% (10) osób. 16% (17) osobom spodobała się możliwość skoncentrowania na sobie, a 22% (24) woli odmienny rodzaj nauki. 25% (27) osób stwierdza, że są to niekonwencjonalne zajęcia.

Udział innych osób w grupie w takim czasie, gdzie następują procesy szczególnej pracy, wysiłku i niekonwencjonalnych zajęć ceni sobie aż 39 osób, natomiast 7 odpowiedziało negatywnie.

Pozytywnym wydaje się fakt, że 43 osoby poleciłyby innym naukę w takiej szkole, uzasadniając swój pogląd tym, że:

- pomaga poznać siebie, inaczej spojrzeć na świat, - pomaga w rozwoju osobistym

- jest to mój najlepszy wybór na drodze edukacji i rozwoju własnego – tak pisze jedna z

absolwentek szkoły.
ZAKOŃCZENIE
Psychotronika to dziedzina nowa, nauka w Studium Psychologii Psychotronicznej jest dla osób o szerokich horyzontach myślowych, wrażliwych na świat i ludzi, obdarzonych potrzebą odkrywania siebie. Słuchacze, uczestnicy, uczniowie Studium są nastawieni na rozwój osobisty, który pomaga poznać siebie, swoje prawdziwe marzenia i cele.

Absolwenci Szkoły są otwarci na swoje wrodzone talenty, pozwalają na manifestację indywidualnej kreatywności. Są autentyczni, są naturalni, są sobą.

Tacy właśnie jesteśmy, gdy już ukończymy naukę W SPP i wejdziemy na drogę własnego rozwoju.

Uczestnictwo w wykładach w SPP jest możliwością lepszego poznania siebie, swoich potencjałów i ograniczeń, potrzeb i deficytów. Jest też skutecznym narzędziem porządkowania swego wnętrza, osiągnięcia harmonii z samym sobą i ze światem.

Stojącym przed wyborem drogi życia trzeba uświadamiać, że należy odważnie szukać własnego pragnienia, nie bać się samodzielnych wyborów i różnych sposobów realizacji życia.

Badania przeprowadzone wśród uczestników zajęć udowodniły, że absolwentom Studium Psychologii Psychotronicznej, zwiększa się aktywność życiowa i optymizm, potrafią lepiej radzić sobie w życiu. Wzmacnia się ich zaufanie do siebie, własnych potrzeb i przekonań, potrafią dokonywać wyborów w zgodzie ze sobą. Zdrowa i wysoka samoocena daje nam (absolwentom) pewność, że praktykujmy wyłącznie to, co korzystne i rozwojowe, cechuje nas pozytywne nastawienie do siebie i świata, do naszego rozwoju.

Jeśli miałabym wskazać na jeden najważniejszy element w rozwoju duchowym, byłaby to praca nad sobą, poznaniem siebie, akceptacją. Poznaniem CUD-u własnej istoty, która składa się z trzech części: Ciała, Umysłu i Ducha.

Rozwój duchowy bowiem, to harmonia pomiędzy potrzebami ciała, zrozumieniem swojego umysłu i zaspokojeniem tego, co znajduje się poza zasięgiem materialnego postrzegania świata.


Zdjęcie nr 1


zdjęcie nr 2


zdjęcie nr 3


zdjęcie nr 4


Zdjęcie nr 5







©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna