Joseph Karl Benedikt Freiherr von Eichendorff



Pobieranie 26.42 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar26.42 Kb.


Joseph Karl Benedikt Freiherr von Eichendorff (ur. 10 marca 1788 r. w Łubowicach koło Raciborza- zm. 26 listopada 1857 r. w Nysie) - jest znaczącym poetą niemieckim epoki romantyzmu. Studiował prawo. Brał udział w wojnach napoleońskich przeciw Francji. Następnie był urzędnikiem państwa pruskiego.

Życiorys


Rodzice należeli do katolickiej szlachty niemieckiej, ojciec był pruskim oficerem, który nabył od swego teścia majątek ziemski zapewniający w miarę dostatnie bytowanie wielodzietnej rodzinie. Jego ojciec, posiadający oprócz tego majątki ziemskie na Morawach, jednak nie potrafił w ciężkich czasach wojen napoleońskich, częściowo również w wyniku własnej niefrasobliwości, efektywnie gospodarzyć i już w roku 1801 majątek popadł w trudności finansowe, aż ostatecznie został zlicytowany i w 1822 roku po śmierci matki utracony.

Po okresie nauki domowej (jak to było wówczas w zwyczaju) w 1801 Józef wraz ze swym o dwa lata starszym bratem Wilhelmem został wysłany do katolickiego gimnazjum św. Macieja we Wrocławiu, gdzie po trzech latach uzyskał maturę.



1805 do 1808 bracia studiowali prawo w Halle i następnie w Heidelbergu, gdzie Eichendorff poznał wybitnych romantyków, do których zaliczali się Clemens Brentano i Achim von Arnim. Po krótkiej podróży do Paryża i Wiednia bracia wrócili do majątku rodzinnego.

Wkrótce okazało się, że pomimo ich wysiłków majątek nie zapewnia im środków do życia i wobec tego musieli rozejrzeć się za pracą. Udali się do Wiednia, gdzie 1812 złożyli egzamin państwowy referendarza, uprawniający do podjęcia służby państwowej jako urzędnik. Tam też Eichendorff poznał i zaprzyjaźnił się z Fryderykiem Schlegelem i jego żoną Dorotą.

Od 1816 służba w pruskiej administracji państwowej. Początkowo źle opłacana, dopiero po mniej więcej 6 latach uzyskanie mianowania na radcę stanu umożliwiło utrzymanie wielodzietnej rodziny.

1821 W Gdańsku na stanowisku radcy do spraw oświaty i spraw kościoła katolickiego w Prezydium i Konsystorzu pruskiej prowincji Prusy Zachodnie.

1824 do 1831 w Królewcu na stanowisku radcy stanu.

Do Nysy przenosi się w roku, 1855 aby sprawować opiekę nad ciężko chorą żoną mieszkającą w domu ich córki Teresy von Besserer. Joseph von Eichendorff sporo czasu spędzał w Javorniku, na dworze Heinricha Fostera, biskupa wrocławskiego.


Von Eichendorff umiera w Nysie w domu córki 26 listopada 1857 i zostaje pochowany na Cmentarzu Jerozolimskim u boku swojej żony.

Rodzice: Adolf Teodor Rudolf Freiherr von Eichendorff (ur. Kravaře 9 stycznia 1756, zm. Łubowice 27 kwietnia 1818), właściciel Łubowic, pruski oficer; zaw. związek małżeński w: Łubowice 23 listopada 1784 z Karolina von Kloch (ur. Łubowice 18 stycznia 1766, zm. 15 kwietnia 1822).


Twórczość


Dzieła Eichendorffa odznaczają się optymistycznym powiązaniem z przyrodą, na przykład wiersz 'Mondnacht'. W noweli Z życia nicponia (1826) opowiada o prawie naiwnym młodzieńcu, który - zamiast pracować - woli raczej wędrować po kraju i ostatecznie znajduje spełnienie w początkowo nieszczęśliwej miłości. Stworzył też znany w Niemczech utwór o charakterze patriotycznym pod tytułem Der letzte Held von Marienburg Jako pisarz i poeta Eichendorff pozostawia po sobie 608 wierszy, 3 poematy epickie, 9 sztuk teatralnych, 13 nowel i opowiadań oraz powieść. Jedną z jego prac jest nowela 'Z życia nicponia' z roku 1926. Powieść tą literaturoznawcy zaliczyli do arcydzieł prozy niemieckiej okresu Romantyzmu.

Twórczość Eichendorffa jest romantycznie religijna, miejscami z tendencjami do panteizmu, jednak osadzonym w tradycji chrześcijańskiej.



Należy do kręgu pisarzy epoki romantyzmu, który przez współczesnych mu, nazywany był "ostatnim rycerzem romantyzmu". Joseph von Eichendorff uprawiał wiele gatunków literackich,lecz dominowała w jego twórczości liryka, która przyniosła mu światową sławę. Był mistrzem krótkich form literackich. W oczach wszystkich krytyków za arcydzieło uchodzi nowela "Aus dem Leben eines Taugenichts", na jęz. polski przetłumaczona w roku 1924. Godna uwagi jest również powieść "Ahnung und Gegenwart ", która kryje w sobie aż 50 różnych, wplecionych w tekst wierszy. Największe dzieła stworzył Eichendorff w latach młodości i w wieku dojrzałym. U schyłku swojego życia poeta zajmował się przekładami z jęz. hiszpańskiego. Znaczną wartość mają również pisma historyczno - krytyczne, dotyczące literatury. Twórczość Eichendorffa przemawia dzisiaj nie tylko do Niemców, jest ceniony przez wiele narodów, w tym także przez Japończyków i Chińczyków. Zalicza się do poetów  literatury światowej, rozgrzewa serca i rozjaśnia umysły. Po roku 1945 Joseph von Eichendorff  jest osobą ignorowaną nawet na Śląsku. Jego pomniki niszczono, chcąc zatrzeć pamięć o nim. Dopiero w dwusetną  rocznicę urodzin poety - 10 marca 1988- wszystko się odmieniło. Po mszy św. w Łubowicach modlono się za poetę , natomiast przed ruiną zamku resytowano wiersze Eichendorffa . Wieczór ten uchodzi za moment przebudzenia się kultu Eichendorffa.

   Wielki romantyk poucza nas, iż nasza ukochana ziemia śląska jest   "krainą myślącego serca i kochającego rozumu".
Położony centralnie Śląsk, na skrzyżowaniu wielkich szlaków, wystawiony był na różnorakie wpływy. Wykształcił dzięki temu własną, oryginalną kulturę. Stworzył nową jakość dzięki otwartości na obce wpływy, umiejętności ich przekształcania.
G
ościnny Śląsk otwartymi drzwiami przyjmował przybyszów pragnących tu zamieszkać i potrafiących okazać szacunek śląskiej wielowiekowej tradycji. W takich warunkach wzrastał Joseph von Eichendorff. Bez tej kulturowej wielobarwności Śląska, jedna z najznakomitszych poezji tego okresu pewnie by nie powstała.

Dzieła

Powieści i opowiadania


  • Ahnung und Gegenwart (1815)

  • Aus dem Leben eines Taugenichts (1826)

    • Polskie wyd.: Poezje. Z życia nicponia, przeł. A. Lam, Warszawa-Opole 1997

  • Das Marmorbild (1826)

  • Viel Lärmen um nichts (1833)

  • Dichter und ihre Gesellen (1834)

  • Oberschlesische Maerchen und Sagen (Górnośląskie baśnie i podania)

Sztuki teatralne


  • Krieg den Philistern (1824)

  • Ezelin von Romano (1828)

  • Meierbeths Glück und Ende (1828)

  • Der letzte Held von Marienburg (1830)

  • Die Freier (1833)

Wiersze


  • Gedichte (1837)

  • Julian (Epos) (1853)

  • Robert und Guiskard (Epos) (1855)

  • Lucius (Epos) (1857)

Eseje

  • Über die ethische und religiöse Bedeutung der neueren romantischen Poesie in Deutschland (1847)

  • Der deutsche Roman des 18.ten Jahrhunders (1851)

  • Zur Geschichte des Dramas (1854)

  • Geschichte der poetischen Literatur Deutschlands (1857)


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna