Kazus I. (Wyrok tk z dnia 28 marca 2000 r., K 27/1999, otk 2000/2/62)



Pobieranie 22.17 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar22.17 Kb.
Kazus I.

(Wyrok TK z dnia 28 marca 2000 r., K 27/1999, OTK 2000/2/62)
Joanna P. i Adam Z. byli zatrudnieni w Szkole Podstawowej w P. w charakterze nauczycieli mianowanych. Przepracowali tam tę samą liczbę lat i uważano ich za bardzo dobrych pedagogów.

W dniu 27 czerwca 200… r. Joanna P. ukończyła 60 lat i nabyła prawo do emerytury. Wówczas też dyrektor szkoły wręczył jej świadectwo pracy, oświadczając, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu z uwagi na to, że zgodnie z ustawą Karta Nauczyciela osiągnięcie wieku emerytalnego przez nauczyciela mianowanego, który nabył uprawnienia emerytalne, oznacza rozwiązanie stosunku pracy z mocy prawa. Joanna P. oświadczyła wówczas, że nadal chciałaby pracować w charakterze nauczyciela, na co dyrektor odpowiedział jej, że przepisy Karty Nauczyciela na to nie zezwalają.

W tym samym dniu Adam Z. miał już ukończone 62 lata. Stosunek pracy z nim nie został jednak jeszcze rozwiązany, albowiem przepisy przewidywały, że mężczyzna nabywa prawo do emerytury po ukończeniu 65 roku życia.

Joanna P. odwołała się do sądów pracy, domagając się ustalenia, że jej stosunek pracy nie uległ rozwiązaniu. Jej powództwo zostało jednak prawomocnie oddalone. W związku z tym Joanna P. zwróciła się do Ciebie z pytaniem, czy wskazane powyżej przepisy są zgodne z Konstytucją RP i jak powinien być sformułowany zarzut w skardze konstytucyjnej dotyczącej jej sprawy. Jakiej odpowiedzi jej udzielisz? Odpowiedź uzasadnij.



Kazus II.
/wyrok TK z 8 listopada 2008 r. SK 18/99/

Udzielasz się w Akademickiej Poradni Prawnej. Na Twoje ręce wpłynęło pismo Joanny M., w którym zwracała się ona z prośbą o pomoc. Joanna M. podała, że jest studentką zaocznego studium i że została wezwana do uiszczenia opłaty za IV semestr studiów w kwocie 2.000 zł. Joanna M. uważa, że żądanie od niej zapłaty za IV semestr narusza jej konstytucyjne prawo do bezpłatnej nauki oraz godzi w zasadę równego traktowania. Wskazała, że 80 procent studentów studium dziennego zakończyło III semestr z gorszymi wynikami egzaminów niż ona – wobec czego to studenci z gorszymi ocenami winni płacić za IV semestr, a nie ona. Nieuiszczenie opłaty za IV semestr w terminie skutkować będzie skreśleniem Joanny M. z listy studentów.

Czy Twoim zdaniem doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa Joanny M. do nauki oraz do równego traktowania?

Kazus III

(Postanowienie z dnia 24 listopada 2004 r. Ts 57/2004)
Jan P. jest sędzią sądu rejonowego. Ustawa o ustroju sądów powszechnych wprowadziła obowiązek składania przez wszystkich sędziów Prezesowi Sądu Apelacyjnego oświadczenia o ich stanie majątkowym do dnia 31 marca każdego roku. Oświadczenie składa się w dwóch egzemplarzach, a jeden z nich Prezes Sądu Apelacyjnego przesyła do właściwego urzędu skarbowego. W oświadczeniu należy w szczególności podać informacje na temat posiadanych cennych ruchomości, papierów wartościowych i innych składników majątkowych oraz na temat dochodów osiągniętych w związku z działalnością w fundacjach, spółdzielniach i spółkach z udziałem Skarbu Państwa.

Jan P. złożył oświadczenie w terminie, a Prezes Sądu Apelacyjnego przesłał jego egzemplarz do urzędu skarbowego, gdzie zostało ono załączone do akt Jana P. i miało zostać w późniejszym czasie poddane analizie.

Jan P. uważał jednak, że obowiązek składania przez sędziów opisanego oświadczenia jest niezgodny z Konstytucją. W jego ocenie narusza on konstytucyjną zasadę równego traktowania, albowiem dotyczy on wyłącznie sędziów i prokuratorów, pomijając inne grupy zawodowe. Ponadto uznał, że przepis jest niezgodny z art. 31 ust. 3 i art. 51 ust. 2 i art. 47 Konstytucji RP. W związku z tym sformułował skargę konstytucyjną, którą wniósł do Trybunału Konstytucyjnego, zarzucając niezgodność ustawy o ustroju sądów powszechnych ze wspomnianymi postanowieniami Konstytucji.

Jakie orzeczenie powinien wydać Trybunał Konstytucyjny?




Kazus IV

(WYROK TK z dnia 26 października 1999 r. Sygn. K. 12/99)


W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne został zawarty następujący przepis:


Art. 46. Minister Gospodarki w odniesieniu do paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła, w porozumieniu z Ministrem Finansów i po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasady rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi, energią elektryczną i ciepłem, w tym zasady rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach.
Ustawa nie przewidywała w żadnym innym przepisie zasad dokonywania rozliczeń i kalkulacji składników poszczególnych opłat związanych ze sprzedażą paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła.

W prasie rozgorzała w związku z tym dyskusja. Część komentatorów wyrażała pogląd, że przepis ten jest niezgodny z Konstytucją RP, albowiem nie wskazuje, co powinno być brane przez Ministra Gospodarki pod uwagę przy ustalaniu zasad kształtowania taryf opłat, a tym samym stawia odbiorców paliw gazowych, energii i ciepła w niekorzystnej sytuacji, pozwalając Ministrowi na pełną dowolność. Inne wypowiadające się osoby twierdziły, że art. 46 ustawy nie jest niezgodny z Konstytucją RP, albowiem wyraźnie wskazuje, że Minister Gospodarki ma się kierować ustaleniami poczynionymi z Ministrem Finansów oraz zasięgnąć opinii Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.


Czy Twoim zdaniem art. 46 ustawy narusza Konstytucję? Odpowiedź uzasadnij odwołując się do konkretnych przepisów ustawy zasadniczej.

Kazus V

WYROK z dnia 14 kwietnia 1999 r. sygn. K. 8/99


Do Prokuratury Okręgowej w W. wpłynęło zawiadomienie o popełnieniu przez Ministra Spraw Zagranicznych Jana M. przestępstwa z art. 129 kodeksu karnego, zgodnie z którym „kto będąc upoważniony do występowania w stosunkach z rządem obcego państwa lub zagraniczną organizacją, działa na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej podlega karze pozbawienia wolności od jednego roku do 10 lat”. Prokuratura wszczęła w tej sprawie śledztwo a następnie skierowała do Sądu akt oskarżenia przeciwko Janowi M. Sąd uniewinnił Jana M. od zarzuconego mu czynu.

W związku z tym w Sejmie zgłoszono inicjatywę podjęcia uchwały w przedmiocie powołania komisji śledczej do zbadania, czy Minister Spraw Zagranicznych działał na szkodę Rzeczpospolitej Polskiej. Wnioskodawcy powołali się na przepis art. 8 ust. 1 ustawy o komisji śledczej, zgodnie z którym prowadzenie postępowania lub jego prawomocne zakończenie przez inny organ władzy publicznej, nie wyłącza możliwości prowadzenia postępowania przed komisją śledczą. Przeciwko podjęciu uchwały o powołaniu komisji śledczej byli posłowie Partii X, którzy wskazywali, że art. 8 ust. 1 ustawy jest niezgodny z art. 10 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Argumentowali, że niezawisłość sędziowska oznacza wyłączenie jakiejkolwiek zewnętrznej ingerencji w proces sędziowskiego orzekania, a podjęte rozstrzygnięcia poddaje kontroli jedynie innych organów sądowych. W ich ocenie rozpoznanie tej samej sprawy przez komisję śledczą będzie sprzeczne z zasadą podziału władzy i powierzenia władzy sądowniczej sądom i trybunałom.

Kancelaria Sejmu poprosiła Cię o przygotowanie opinii w tej sprawie. Jakie będzie Twoje stanowisko w przedmiocie zgodności art. 8 ust. 1 ustawy o komisji śledczej z art. 10 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP?




Kazus VI

WYROK z dnia 5 lutego 2008 r., K 34/06

Do Prokuratury Rejonowej w P. wpłynęło zawiadomienie o tym, że w dniu 13 maja 2008 r. z supermarketu sieci B. skradziono karton przypraw o wartości 400 zł. W kręgu podejrzeń znajdowała się jedna z kasjerek Anna P. W związku z tym w dniu 18 maja 2008 r. Prokurator zarządził zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie Anny P. w celu jej przesłuchania. Wcześniej nie była ona wzywana na przesłuchanie ani nie podejmowała żadnych prób ukrycia się, albowiem nie wiedziała, że jest podejrzewana o dokonanie kradzieży.

Podstawą zarządzenia Prokuratora był art. 247 § 1 kpk, zgodnie z którym:

Prokurator może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej”.


Czy Twoim zdaniem ograniczenie nietykalności osobistej, którą przewiduje przepis art. 247 § 1 kpk jest zgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności w ograniczaniu praw człowieka ?
Kazus VII

POSTANOWIENIE z dnia 16 lipca 2003 r. sygn. akt Pp 1/02


Do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynął wniosek o ujawnienie w rejestrze zmienionego statutu Partii X. Rozpoznając wniosek, Sąd Okręgowy nabrał wątpliwości co do tego, czy zmieniony statut partii jest zgodny z Konstytucją, gdyż przewidywał on niedemokratyczne zasady obowiązujące w stosunkach wewnątrzpartyjnych oraz budził wątpliwości co do tego, czy partia będzie demokratycznymi metodami wpływała na kształtowanie polityki państwa.


Czy w takiej sytuacji Sąd może zwrócić się do innego organu o zbadanie zgodności zasad działania partii z Konstytucją RP? Jeżeli tak- jaki jest to organ i jaki jest skutek prawny jego rozstrzygnięcia?

Kazus VIII

WYROK z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt K 18/04*

Przed Sądem Rejonowym w W. toczy się sprawa z powództwa lekarza Janusza S. o zapłatę wynagrodzenia za czas przepracowany w godzinach nadliczbowych w ramach pełnionych w szpitalu dyżurów. Janusz S. powołuje się na przepisy dotyczące rozkładu czasu pracy wynikające z dyrektywy Rady Europejskiej 93/104 z 23.11.1993 r. w sprawie niektórych aspektów organizacji czasu pracy, znowelizowanej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/34 z 22.6.2000 r., które są korzystniejsze dla lekarzy niż przepisy ustawy. Zgodnie z tą dyrektywą znaczna część przepracowanego przez powoda czasu miała miejsce w godzinach nadliczbowych, za co – jego zdaniem – należało mu przyznać dodatkowe wynagrodzenie. Z treścią dyrektywy nie są zgodne przepisy ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, w myśl których czas dyżuru lekarza, w trakcie którego nie podejmuje on żadnych czynności zawodowych, nie jest wliczany do wymiaru jego czasu pracy, w związku z czym powodowi przysługiwałaby znacznie mniejsza kwota z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Powód powołuje się również na orzeczenie wydane przez ETS w sprawie C-151/02 Jaeger, zgodnie z którym czas dyżuru lekarza wlicza się do czasu pracy.

Pozwany Szpital Kliniczny nr 2 w W. domaga się oddalenia powództwa, wskazując, że polskie przepisy ustawy dotyczące rozkładu czasu pracy lekarzy były w przeszłości kontrolowane przez Trybunał Konstytucyjny, który w tym zakresie stwierdził ich zgodność z Konstytucją RP. Ponieważ ustawa jest podstawowym źródłem prawa, poza Konstytucją RP oraz wyrazem woli Narodu, ona powinna mieć zastosowanie do oceny roszczeń powoda, a nie prawo wspólnotowe. Pozwany podniósł nadto, ze Traktat o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, podpisany w dniu 16 kwietnia 2003 r. jest niezgodny z preambułą Konstytucji RP, gdyż kwestionuje możliwość suwerennego i demokratycznego stanowienia prawa w RP przez jej obywateli.

Czy pozwany ma rację? Odpowiedź uzasadnij.




*



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna