Kilka uwag dla tworzących partnerstwa Opracował Przemysław Radwan-Rohrenschef



Pobieranie 34.4 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar34.4 Kb.








Kilka uwag dla tworzących partnerstwa

Opracował Przemysław Radwan-Rohrenschef



  1. Po co tworzyć partnerstwa ?

Bardzo ważne jest by nim przystąpimy do tworzenia partnerstwa odpowiedzieć sobie na to pytanie. Niekiedy jedynym powodem, dla którego organizacje tworzą partnerstwa są wymogi sponsorów lub ogólnie panująca dziś moda na partnerstwa. Zastanówmy się jednak, co powoduje, ze tworzenie partnerstw jest popularne na świecie od wielu lat.

Pierwsza kwestia to szansa na pozyskanie dodatkowego kapitału merytorycznego, finansowego czy ludzkiego. Druga sprawa to kwestia tego, że coraz trudniej rozwiązywać w efektywny i skuteczny sposób problemy społeczne czy gospodarcze (choćby tworzenie nowych miejsc pracy) z perspektywy jednej instytucji. Partnerstwa pozwalają na bardziej elastyczne działania, z możliwością stosowania różnych narzędzi (przypisanych czy pozostających w kompetencji różnych instytucji), a także na lepszą koordynację działań w sytuacji, gdy dana kwestią zajmuje się parę podmiotów. Trzecia kwestia to szansa na dużo szersze spojrzenie na problem – dzięki połączeniu wiedzy kilku instytucji możemy dokonywać zupełnie nowych analiz problemów i stosować dużo bardziej kompleksowe rozwiązania. Czwarty powód tworzenia partnerstw to sprawa tworzenia w wielu sytuacjach silniejszych podmiotów czy projektów poprzez łączenie małych inicjatyw. I po piąte w wielu sytuacjach partnerstwa pozwalają ograniczyć straty związane z dublowaniem się działań, złą koordynacją w czasie czy też złym dopasowaniem działań do przyczyn danego problemu. Tak, więc partnerstwa z jednej strony pozwalają na uzyskiwanie wartości dodanej z drugiej na ograniczenie strat związanych z brakiem przepływu informacji czy elementarnej komunikacji miedzy instytucjami zajmującymi się tym samym problemem tylko z różnych perspektyw.

Warto też dodać, że w wielu miejscach partnerstwa staja się szansą na aktywne włączenie do rozwiązywania problemu grup czy organizacji reprezentujących beneficjentów danego przedsięwzięcia – osoby bezrobotne, niepełnosprawne itp.





  1. Kiedy nie budować partnerstw?

Zazwyczaj wszyscy uważają, że to dziejowa konieczność i nie budowanie partnerstw oznacza same najgorsze rzeczy. Nie mniej jest wiele sytuacji, w których stanowczo będę odradzał tworzenia partnerstw. Po pierwsze wtedy, gdy nie jest nam potrzebne (nie potrzebujemy tego, o czym mowa w punkcie 1). Po drugie wtedy, gdy nasza organizacja nie ma możliwości (czasowych, ludzkich, generalnie organizacyjnych) do obsługi partnerstwa – generalnie trzeba pamiętać, że praca w partnerstwie dużo daje, ale też, że zamiast jednym to zajmujemy się dwoma projektami – projektem, którego merytorycznie dotyczy partnerstwo i projektem pt. zarządzanie partnerstwem. Po trzecie odradzałbym partnerstwa w sytuacji, gdy bardzo silnie jesteśmy przywiązani do realizacji konkretnego pomysłu i nie widzimy możliwości jakichkolwiek korekt pod wpływem innych. Po czwarte, gdy instytucje, które mogłyby je tworzyć są słabe, rozpoczynające działalność i istnieje niebezpieczeństwo, że dominować będzie trend rywalizacyjny, walki o zasoby itd., a nie poszukiwania obszaru do współpracy wolnego od nastawienia konkurencyjnego.




  1. Co to, więc jest to PARTNERSTWO? Kiedy współpraca kilku instytucji staje się PARTNERSTWEM?

To, co wyróżnia partnerstwo z grona innych form to wspólna praca nad problem, współodpowiedzialność i współdecydowanie instytucji (partnerów). Oczywiście musi temu towarzyszyć zaufanie i równość w dostępie do informacji. Nawet w sytuacji, gdy to jedna z organizacji inicjuje partnerstwo to jednak późnej nie może odgrywać roli dominującej. Decyzje muszą być podejmowane wspólnie i tym samym kształt projektu czy sposób jego wdrażania zależeć od wszystkich partnerów. Oczywiście, że ze względów organizacyjnych lub formalnych (wymóg grantodawcy) jedna z organizacji może pełnić funkcję administratora, koordynatora partnerstwa albo partnera wiodącego. Ale to nie musi oznaczać, że pozostałe są pozbawiane wpływu czy odpowiedzialności. Fakt odpowiedzialności formalnej, którejś z organizacji nie musi zmienić sposobu dochodzenia do decyzji. A to, że formalnie podpisze ją jedna z organizacji to nie zmienia relacji miedzy partnerami.


Nie każda forma współpracy jest partnerstwem – trzeba odróżnić sponsoring, zadania zlecone, czy otrzymanie grantu od partnerstwa. Oczywiście każda z tych form może mieć pewne jego cechy – zadania zlecone gmin(decyzje po stronie jednego partnera, ale może towarzyszyć im zaufanie i dobra komunikacja), programy grantowe (ograniczone zaufanie do realizatorów, współpraca z podwykonawcami (decyzje skoncentrowane u zamawiającego, ale możliwość delegowania, dążenie do współodpowiedzialności, ale jednak przewaga pozycji zamawiającego), sieci współpracy (zaufanie, dobre relacje, wymiana informacjami, ale raczej koncentracja na wymianie informacji i ewentualnym podzlecaniu sobie niż wspólnej pracy nad problemem.
Partnerstwo (def.) – forma współpracy między instytucjami (zdarza się, że różnych sektorów) nawiązana w celu rozwiązania problemu, opierająca się na dobrej komunikacji, zaufaniu, współdecydowaniu, współodpowiedzialności i równości podmiotów.



  1. Nie da się przyspieszyć - etapy budowania partnerstw

Wydaje nam się często, że wystarczy wysłać kilka maili, zebrać kilka podpisów pod wcześniej przygotowanymi listami i już mamy partnerstwo. Owszem ta metoda sprawdza się wtedy, gdy chcemy zebrać listy poparcia, rekomendacje dla naszych działań, ale nie, jeśli chcemy przez kilka lat pracować razem nad projektem. Partnerstwa nie da się wybudować zaocznie, bez rozmów i wspólnej pracy nad problemem.


Kilka typowych etapów budowy partnerstwa:


    • Prezentacja problemu i potencjalnych zysków z partnerstwa

    • Zebranie wstępnych deklaracji zainteresowania współpracą

    • Poznanie się partnerów

    • Wypracowanie zasad działania

    • Akces do działania

    • Rozpoczęcie pracy nad problemem czy wdrażaniem przedstawionego już jego rozwiązania

    • Ewaluacja partnerstwa

Oczywiście przedstawione etapy są pewnym modelem i czasem przebiega to inaczej. Generalnie jednak taki proces gwarantuje, że partnerstwo powstanie. Kluczową sprawa jest etap poznawania się i tworzenia zasad działania bez niego bardzo łatwo jest stworzyć sytuację, w której często będzie dochodzić do konfliktów interesy, a po jakimś czasie okaże się, ze partnerzy nie są realnie zainteresowani celem partnerstwa tylko celami swoich instytucji. Drugim ważnym etapem jest właściwe nie etap, a ciągłe nastawienie ewaluacyjne. Warto badać czy realizacja naszego przedsięwzięcia w partnerstwie przynosi efekt dodany czy może jest bardziej efektywna niż realizacja w pojedynkę.


Co zrobić by partnerstwo było efektywne – zasady funkcjonowania?

Ważne jest ustalenie w ramach partnerstwa kwestii, które są kluczowe dla jego funkcjonowania. O ile nie zawsze partnerstwa muszą być sformalizowane to jednak minimum zasad funkcjonowania jest konieczne. Może to być regulamin, który podpiszą czy przyjmą wszyscy członkowie lub inna forma. Istotny dla trwałości partnerstwa jest tez proces wypracowywania tego regulaminu, bo wtedy mogą się ujawniać cele i interesy poszczególnych partnerów. Minimalne zasady określone w takim regulaminie to te kwestie, które w największym stopniu wpływają na trwałość partnerstwa, motywacje jego członków i dobre relacje, czyli: kwestia podejmowania decyzji, dostępu i przepływu informacji oraz tryb pracy. Pamiętajmy, że w znacznej części przypadków sprawność partnerstw spada, a także obniża się motywacja ich członków właśnie ze względu na brak dostępu do informacji, niedogodne godziny spotkań, brak jasnego trybu podejmowania decyzji czy inne kwestie związane ze sposobem pracy partnerstwa.

W tym punkcie koncentruje się na uwagach natury technicznej, ale oczywiście na efektywności i sprawność partnerstwa ma tez wpływ sam fakt identyfikacji się z celami partnerstwa i kwestia unikania partnerów, którzy mogliby się znaleźć w sytuacji konfliktu interesu, – o czym pisałem powyżej.


  1. Relacje wewnątrz partnerstw, czyli piramida celów

Interes partnerstwa

Interesy instytucji


Interesy osób reprezentujących instytucje



Kluczową sprawą w tworzeniu partnerstwa jest świadomość, że w warstwie celów i interesów jest bardzo skomplikowaną strukturą. Można wyodrębnić cel partnerstwa, ale także szereg celów instytucji je tworzących oraz osób, które fizycznie je tworzą – reprezentantów instytucji. Nie zawsze zaspokajanie wszystkich celów jest możliwe. Są sytuacje, w których cele instytucji są sprzeczne z celami partnerstwa, a instytucje przystąpiły do niego ze względów prestiżowych czy innych. Poszczególne osoby tworzące partnerstwo, poza reprezentowaniem swoich instytucji mają też swoje indywidualne cele – rozwój, prestiż, zdobycie pozycji, ale także pewne interesy – na przykład konieczność kończenia spotkań partnerstwa o określonej godzinie, itp. Rolą osoby koordynującej partnerstwo jest takie zarządzanie nim, aby o ile to możliwe dbać o cele i interesy poszczególnych członków instytucjonalnych i ich reprezentantów. Nie zawsze jest to możliwe i wtedy partnerstwo powinno rozwiązać ten problem nawet doprowadzając do rezygnacji jakiegoś partnera. Warto też, znać interesy instytucji, a nie tylko jej reprezentantów – tak by w sytuacji zmiany reprezentanta nie tracić ciągłości współpracy. Jest to jeden z najtrudniejszych elementów zarządzania partnerstwami i na jego tle niestety często rodzą się konflikty lub spada motywacja partnerów do angażowania się w partnerstwo.




  1. Przykłady partnerstw



Wieś tematyczna http://www.wioskitematyczne.org.pl/
Wieś tematyczna rozwija się wokół wspólnie wypracowanego pomysłu na rozwój,

dążąc do tego, by stać się quasi-firmą, posiadającą produkt kompleksowy. Do jego tworzenia

wykorzystane mogą być czynniki rozwoju i umiejętności, których ważności i przydatności

wcześniej nie brano pod uwagę. Utworzenie zespołu wsi współpracujących ze

sobą wynika z potrzeby:

• sprawdzenia modelu wsi tematycznej w warunkach kilku różnych wsi na podobnym

obszarze;

• wzajemnego wspierania się mieszkańców wsi tematycznych i wsparcia procesów

uczenia się;

• zwiększenia siły oddziaływania na rynek i szans „przeżywalności” modelu, poprzez

utworzenie sieci/klastru wsi tematycznych.

Tworzenie wsi tematycznej zakłada interwencję w system społeczny wsi, kształtowanie

przestrzeni do uczenia się i zarabiania, jest odpowiedzią na potrzebę wprowadzenia

mieszkańców wsi w obszar gospodarki opartej na wiedzy. W ramach projektu testowane

będą nowe obszary zarobkowania związane z tzw. „gospodarką opartą na emocjach”, oraz

nowe formy szkoleń i pracy. Wspólnie z mieszkańcami wsi, które uczestniczą w projekcie,

określono wstępnie następujące tematy specjalizacji:

• Dąbrowa – Wioska Zdrowego Życia

• Iwięcino – Wioska Końca Świata

• Paproty – Wioska Labiryntów i Źródeł

• Podgórki – Wioska Baśni i Zabawy

• Sierakowo Sławieńskie – Wioska Hobbitów


Partnerstwo Doliny Środkowej Odry http://www.partnerstwoodry.pl/
Grupa Partnerska została zawiązana w 2002 roku, jako porozumienie gmin, organizacji

pozarządowych, biznesu i instytucji współpracujących na rzecz rozwoju zrównoważonego

tego obszaru. Partnerstwo Doliny Środkowej Odry zajmuje obszar 2319 km², obejmujący

teren 15 gmin położonych na odcinku Odry pomiędzy Wrocławiem a Głogowem.

Są to gminy: Miękinia, Brzeg Dolny, Malczyce, Środa Śląska, Wołów, Prochowice, Ścinawa,

Wińsko, Rudna, Jemielno, Niechlów, Pęcław, Głogów (gmina wiejska), Głogów

(miasto), Szlichtyngowa.

Obecnie trójsektorowe porozumienie przedstawicieli samorządu lokalnego, organizacji

pozarządowych oraz lokalnych przedsiębiorców liczy 40 partnerów.

Współpraca koncentruje się na kreowaniu i realizacji działań z zakresu rozwoju turystyki,

produktów lokalnych, lokalnej przedsiębiorczości, ochrony dziedzictwa przyrodniczo

– kulturowego oraz promocji tego ciekawego obszaru.

Celem partnerstwa jest wspólne działanie samorządu, przedsiębiorców, instytucji, organizacji

na rzecz zrównoważonego rozwoju Doliny Środkowej Odry a celami szczegółowymi

są:

• Integracja samorządów, biznesu i organizacji pozarządowych w celu podejmowania



wspólnych działań na rzecz zrównoważonego rozwoju Doliny Środkowej Odry,

• Aktywizowanie społeczności lokalnej w zakresie ochrony dziedzictwa przyrodniczokulturowego,

rozwoju turystyki i produktów lokalnych
Literatura
Podstawowa
Grupy Partnerskie. Od idei do współdziałania. Praktyczny poradnik, red. Rafała Serafina, Barbary Kazior i Anny Jarzębskiej; Kraków, 2005 http://www.grupypartnerskie.pl/publikacje/Poradnik_GP2.pdf
„PRZEZ WSPÓŁPRACĘ DO SUKCESU. Partnerstwo lokalne na rynku pracy” Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej Warszawa 2007 http://www.wrotapomorza.pl/res/defs/publikacje/podrecznik[1].pdf
G. McAlinden, Partnerstwo na rzecz rozwoju regionalnego – w kontekście funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, [w:] Praca, kształcenie, partnerstwo, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Warszawa 2004;

http://www.parp.gov.pl/files/74/81/95/praca_ksztalcenie.pdf.
Jarzębska Anna, Brzeski Szczepan: Grupy Partnerskie motorem przedsiębiorczości. Praktyczny poradnik, Kraków, 2006;

http://www.epce.org.pl/epce/publikacje/gp-przedsiebiorczosc.pdf
Dodatkowa
Angażowanie partnerów biznesowych i publicznych w działania lokalne – Zeszyty tematyczne, red. Małgorzata Łuszczek, Małgorzata Więckiewicz; Kraków, 2005. http://www.ekoszkola.pl/publikacje/Broszura2.pdf
Biderman Andrzej, Kazior Barbara: Pokonać Bierność na Wsi (Program Aktywizacji Społeczności Wiejskich; Grupy Partnerskie na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju); Kraków, 2002.

http://www.grupypartnerskie.pl/publikacje/pokonac_biernosc_na_wsi_1.pdf
Moseley Malcolm J., Stenlas Nikolas, Westholm Erik. Local Partnerships and Rural Development in Europe

(A Literature Review of Practice and Theory). Falun, Sweden: Sahlanders Grafiska AB, 1999.

L. Gralewski, Budowanie Porozumień na rzecz Zatrudnienia – wybrane elementy Procesu [w:] Praca, kształcenie, partnerstwo, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Warszawa 2004;
http://www.parp.gov.pl/files/74/81/95/praca_ksztalcenie.pdf;
Getry. Lloyd, Partnerstwo i przedsiębiorczość społeczna: budowanie społeczeństwa obywatelskiego przy jednoczesnym zaspokajaniu zapotrzebowania na usługi społeczne, [w:] Praca, kształcenie, partnerstwo, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Warszawa 2004;

http://www.parp.gov.pl/files/74/81/95/praca_ksztalcenie.pdf;
P. Rachwalski, W. Betkiewicz, M. Izdebska, Powiat obywatelski; Partycypacja społeczna w powiecie, [w:] Poradniki dla powiatów 4, FISE Brytyjski Fundusz Know How, Fundusz Współpracy 2000
Partnerstwo dla Mazowsza, materiały z I Mazowieckiego Forum Partnerstwa Lokalnego, które odbyło się w dniu

26 października 2004 roku w Warszawie. Wojewódzki Urząd Pracy w Warszawie Opracowanie Jolanta Wanielista, Marta Pyzel





Instytut Polityki Społecznej, Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytet Warszawski

ul. Nowy Świat 67, 00-927 Warszawa | T: +48 22 826 66 52, F: +48 22 826 66 52 | ips@uw.edu.pl, www.gospodarkaspoleczna.pl



Projekt „Zintegrowany System Wsparcia Ekonomii Społecznej” współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego











©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna