Konflikt na bliskim wschodzie



Pobieranie 46.62 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar46.62 Kb.
KONFLIKT NA BLISKIM WSCHODZIE

Jednym z najbardziej niestabilnych regionów politycznych na świecie jest Bliski Wschód, którego system bezpieczeństwa jest bardzo niestabilny i zróżnicowany. Kraje położone w tym rejonie nie są w stanie poradzić sobie z wieloma sporami i konfliktami, których przyczyny zwykle sięgają najdawniejszych czasów. Na Bliskim Wschodzie ścierają się różnorakie grupy interesów regionalnych i światowych. Sytuacja taka wynika z faktu, że w rejonie Zatoki Perskiej występują duże zasoby surowców mineralnych, a zwłaszcza ropy naftowej, która ma podstawowe znaczenie dla rozwoju gospodarki na świecie. Wahania jej ceny odbijają się szerokim echem w każdym miejscu na Ziemi. Miejscem szczególnie zapalnym w regionie jest Palestyna i konflikt arabsko - izraelski. Palestyńczycy, którzy zostali wyparci ze swoich ziem przez Izraelczyków domagają się zwrotu swoich terenów i utworzenia na nich suwerennego państwa. Podstawowym narzędziem presji stosowanym przez Palestyńczyków są samobójcze zamachy terrorystyczne, a odpowiedzią Izraela ostrzeliwania arabskich osiedli i bombardowanie miejsc w których mogą ukrywać się terroryści. Wcześniej, w latach 60. Izrael prowadził również wojnę z Egiptem. Dzięki interwencji Stanów Zjednoczonych konflikt udało się zakończyć podpisaniem porozumienia pokojowego. Ważnym krokiem na drodze do całkowitego pojednania Palestyńczyków i Izraelitów było porozumienie zawarte we wrześniu 1993 roku. Na jego mocy utworzono tzw. Autonomię Palestyńską w części Zachodniego Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy. Wtedy też oficjalnie zakończyło się trwające od 1987 roku arabskie powstanie przeciwko władzom w Tel Awiwie. Również tutaj zasadniczą rolę odegrały Stany Zjednoczone, które po rozpadzie ZSRR na początku lat 90. XX wieku, pozostały jedynym dużym mocarstwem w tym regionie, mającym nawiązane bezpośrednie kontakty z praktycznie wszystkimi państwami arabskimi. Pomimo podejmowania nowych pokojowych inicjatyw konflikt na Bliskim Wschodzie nie został rozwiązany. Stany Zjednoczone starają wywrzeć nacisk na Izrael, aby ten zastosował większe ustępstwa wobec Arabów, ale na razie nie wydaje się by w najbliższych latach mogło dojść do powstania w pełni niezależnego państwa palestyńskiego.

Sedno problemu tkwi pewnie też w tym, że Izrael jest najbliższym i najpewniejszym sprzymierzeńcem Stanów Zjednoczonych w tym rejonie świata, lecz ze względu na obronę swoich interesów nie skłania się do zawarcia jakiegoś poważniejszego kompromisu z Palestyńczykami, co pogarsza również stosunki między Amerykanami a Arabami, nawet z tymi o orientacji prozachodniej. Bezpieczeństwu w regionie zagraża dodatkowo zyskujący na znaczeniu fundamentalizm islamski, wymierzone przeciwko Stanom Zjednoczonym i całemu Zachodowi, a nawet przeciwko władzom państw arabskich, które podejmują współpracę gospodarczą z Ameryką i Europą. W tej sytuacji nie wydaje się aby na Bliskim Wschodzie mogła kształtować się trwała wspólnota bezpieczeństwa. Poza tym, w regionie obserwuje się silną rywalizację o dominację i przywództwo w tej części świata, w którą zaangażowana jest m.in. Arabia Saudyjska, Syria, Egipt i Iran. Sprzeczność interesów jest obecna w stosunkach między tymi państwami, stwarzając zagrożenia dla Bliskiego Wschodu i dla regionów sąsiednich (Maghreb i Środkowy Wschód). W Maghrebie wraz fundamentalizmem islamskim działa terroryzm państwowy oraz szereg konfliktów lokalnych.

Równie skomplikowana i trudna sytuacja występuje nad Zatoką Perską, a wynika z wieloletnich konfliktów lokalnych oraz mocarstwowych aspiracji niektórych państw. W latach 1980 - 1988 trwała przykładowo wyniszczająca wojna pomiędzy Irakiem a Iranem. Poważne następstwa dla bezpieczeństwa w regionie miała na początku lat 90. XX wieku wojna w Zatoce Perskiej zainicjowana przez Stany Zjednoczone, które utworzyły antyiracką koalicję w odpowiedzi na inwazję Iraku wymierzoną w Kuwejt w 1990 roku. Jednak Stanom nie udało się wtedy ani obalić irackiego reżimu, ani wyegzekwować realizacji przez ten kraj rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącej zakazu produkcji broni masowego rażenia. Obalenie dyktatury Saddama Husajna nastąpiło dopiero w 2003 roku, w ramach tzw. wojny z terroryzmem zapoczątkowanej po zamachach z 11 września 2001 roku. Interwencja w Iraku spotkała się wtedy z krytyką prawie wszystkich państw arabskich i wielu krajów europejskich (Niemcy, Francja). W samych Stanach, od czasu rozpoczęcia wojny w Iraku, stopniowo zmniejsza się poparcie dla tej operacji. Sytuację pogarszały skandale z torturowaniem więźniów w irackich więzieniach oraz fałszywe doniesienia amerykańskiego wywiadu na temat broni masowego rażenia jaką miał posiadać Irak.

Poważnym wyzwaniem dla polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych jest również postępowanie Iranu od czasu rewolucji w 1979 roku. Iran dąży do pełnienia roli mocarstwa na Bliskim Wschodzie, a ponadto upowszechnia swoją odmianę islamskiego fundamentalizmu. Fundamentalizm ten przejawia się w prowadzeniu terroryzmu państwowego, ustanowieniu prawa koranicznego jako prawa powszechnie obowiązującego oraz przejawia się w udzielaniu wsparcia finansowego różnym niebezpiecznym organizacjom islamskim. Unia Europejska w stosunkach z Iranem stosuje odmienne podejście niż Stany, wykorzystując tzw. dialog krytyczny, czyli szukanie rozwiązań kompromisowych. W ostatnim czasie nieskuteczne okazują się zarówno interwencje podejmowane przez USA, jak i UE. Iran przyznaje się, że prowadzi prace nad wzbogacaniem uranu, a działania te nie podobają się krajom zachodnim, które obawiają się, że władze Iranu w końcu podejmą decyzję o produkcji bomby atomowej. Szczególnie stanowczych działań domaga się Izrael, któremu wiele razy irański przywódca groził.

Ważnym dla bezpieczeństwa na Środkowym Wschodzie był trwający od końca lat 70. konflikt afgański. Po wycofaniu się wojsk radzieckich w 1988 roku konflikt ten przerodził się w straszliwą wojnę domową. W latach 90. sprawą tą zainteresowały się Stany Zjednoczone i Chiny, a ponadto w trochę innej formie: Arabia Saudyjska, Iran, Pakistan i niektóre kraje Wspólnoty Niepodległych Państw. Do połowy 1998 roku Talibowie przejęli kontrolę nad ¾ terytorium kraju. W 2001 roku, w wyniku działań zbrojnych podjętych przez międzynarodową koalicję pod przywództwem Stanów Zjednoczonych, Talibowie zostali odsunięci od władzy. Jednym z głównych celów interwencji w Afganistanie było pojmanie Osamy bin Ladena odpowiedzialnego za zorganizowanie zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 roku. Cel ten jak na razie nie został zrealizowany, a bin Laden co kilka miesięcy, grozi krajom zachodnim kolejnymi zamachami.

Innym poważnym źródłem zagrożeniem dla bezpieczeństwa jest ciągle nie rozwiązany problem z Kurdami. Kurdowie to 20-milionowy naród zamieszkujący Irak, Iran, Turcję i Syrię, który nie ma obecnie praktycznie żadnych szans do utworzenia swojego państwa. Skutkuje to ostrymi sporami i napięciami wewnętrznymi, łamaniem praw człowieka w tych krajach oraz masową emigracją Kurdów do państw sąsiednich i Europy Zachodniej.

Obecnie państwa położone na Bliskim i Środkowym Wschodzie nie potrafią wypracować własnego systemu bezpieczeństwa. Konflikty wewnętrzne i międzynarodowe jakie toczą się w tym rejonie są zagrożeniem dla całego regionu, ale także dla całego świata. Misje pokojowe ONZ oraz interwencje ze strony Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej nie przynoszą póki co długookresowych efektów, chociaż przynajmniej powodują czasowe załagodzenie wielu napięć



Liga Państw Arabskich

Geneza


Panarabizm - od tej doktryny politycznej należy wyjść aby zrozumieć ruch jednoczenia się państw arabskich. Jej początki wiążą się z rozwojem arabskiego nacjonalizmu w XIX wieku. Dzięki panarabizmowi w 1945 roku powstała Liga Państw Arabskich.

Państwa arabskie chciały wyzwolić się spod zależności kolonialnej od Francji i Wielkiej Brytanii, a także panowania tureckiego. Aby wzmocnić siłę arabskiego ruchu narodowowyzwoleńczego oraz wykazać wspólnotę interesów, elity przywódcze i intelektualne głosiły ideę jedności świata arabskiego.

Już w 1904 roku Negiba Azuri - pisarz arabski mieszkający we Francji -d utworzył w Paryżu Ligę Arabskiej Ojczyzny,gdzie pojawiły się hasła niepodległościowe. Ważne funkcje integracyjne spełnił I Kongres Panarabski, który odbył się w Paryżu w 1913 roku. Zmianę sytuacji na obszarach zamieszkanych przez ludność arabską przyniosły kongresy muzułmańskie w Kairze, Mekce (oba w 1926 roku) oraz w Jerozolimie (1931). Ważne także były powstania w Syrii i Libanie. W 1942 roku w Kairze powstało stowarzyszenie Unia Arabska. Stowarzyszenie to głosiło hasła o pełnej suwerenności. Istotną rolę w procesie integracji i suwerenności państw arabskich odegrał rząd brytyjski. Po ocenie sytuacji politycznej w tym regionie Brytyjczycy poparli inicjatywy Arabów, przy tym zachowali dla siebie rolę patrona integracji świata arabskiego. Podjęto decyzję, że powstanie organizacja skupiająca suwerenne państwa.

Utworzenie Ligi Państw Arabskich było tematem wystąpienia w parlamencie egipskiego premiera i jednocześnie ministra spraw zagranicznych Egiptu Mustafy en-Nahas Paszy oraz ministra sprawiedliwości Sabri Abu Alam Paszy. Dokładne warunki powołania organizacji państw arabskich określono na przełomie lipca i sierpnia 1943 roku w Iraku (tzw. plan Iraku). Przez rok miały miejsce liczne dyskusje, wizyty, spotkania przywódców arabskich. Największą aktywność wykazał Egipt. Wreszcie w dniach 25 września - 5 października 1944 roku w Aleksandrii odbyła się konferencja przygotowawcza mająca na celu powołanie panarabskiej organizacji regionalnej. W konferencji tej udział wzięły Arabia Saudyjska, Egipt, Irak, Jemen, Liban, Syria, Transjordania. Konferencji przewodniczył premier Egiptu. Podczas obrad wyłoniły się liczne różnice w poglądach przywódców tych państw odnośnie koncepcji przyszłego związku. Dzięki sprawnej i skutecznej dyplomacji brytyjskiej osiągnięto porozumienie. Konferencja zakończyła się komunikatem końcowym, którego znamy pod nazwą Protokół Aleksandryjski. Zawiera on cele i zasady działalności jednoczących się państw oraz ich stosunek do najważniejszych kwestii międzynarodowych1.

22 marca 1945 roku w Kairze podpisano Pakt ustanawiający Ligę Państw Arabskich. Pakt ten zawiera trzy ważne aneksy dotyczące:


  • współpracy z narodami, które jeszcze nie wywalczyły sobie państw,

  • powołanie sekretarza generalnego Ligi Państw Arabskich,

  • wsparcie Palestyny - dopóki kraj ten jeszcze nie jest niepodległy, do Rady Ligi będzie wyznaczony arabski przedstawiciel Palestyny

Członkowie i cele

Celem LPA jest zapewnienie współpracy państw członkowskich w sprawach:


  • gospodarczych i finansowych - wymiana handlowa, zagadnienia celne, monetarne, przemysłowe i rolnicze,

  • komunikacyjnych - kolejnictwo, drogi, poczty, telegrafy, lotnictwo, żegluga,

  • intelektualnych,

  • obywatelskich,

  • społecznych,

  • sanitarnych.

Każde państwo członkowskie posiada 1 głos, więc obowiązuje zasada równości. Zakazano stosowania siły do załatwiania sporów oraz postanowiono, że w razie zagrożenia natychmiast zwołuje się zebranie Rady Ligi.

Siedzibą Ligi Państw Arabskich jest Kair3.

Liga Państw Arabskich to organizacja regionalna (dostępna dla państw arabskich powiązanych ze sobą wspólnotą języka, historii, kultury i religii) oraz wszechstronna (ogólna, uniwersalna), mająca rozległe kompetencje przedmiotowe4.

Członkiem Ligi Państw Arabskich może być każde niepodległe państwo arabskie, które podpisze Pakt. Państwo kandydujące musi złożyć podanie w Sekretariacie Generalnym, które następnie trafia pod obrady Rady na najbliższej sesji. Skład Ligi Państw Arabskich:



  1. Arabia Saudyjska - od 22 marca 1945 roku,

  2. Egipt - od 22 marca 1945 roku (zawieszony w latach 1979 - 1989),

  3. Irak - od 22 marca 1945 roku,

  4. Jordania - od 22 marca 1945 roku - wówczas jeszcze jako Transjordania,

  5. Liban - od 22 marca 1945 roku,

  6. Syria - od 22 marca 1945 roku,

  7. Jemen - od 5 maja 1945 roku,

  8. Libia - od 28 marca 1953 roku (wycofała się w październiku 2002 roku),

  9. Sudan - od 19 stycznia 1956 roku,

  10. Maroko - od 1 października 1958 roku,

  11. Tunezja - od 1 października 1958 roku,

  12. Kuwejt - od 20 lipca 1961 roku,

  13. Algieria - od 16 sierpnia 1962 roku,

  14. Zjednoczone Emiraty Arabskie - od 6 czerwca 1971 roku,

  15. Bahrajn - od 11 września 1971 roku,

  16. Katar - od 11 września 1971 roku,

  17. Oman - od 29 września 1971 roku,

  18. Mauretania - od 26 listopada 1973 roku,

  19. Somalia - od 14 lutego 1974 roku,

  20. Palestyna reprezentowana przez Organizację Wyzwolenia Palestyny - od 9 września 1976 roku,

  21. Dżibuti - od 4 września 1977 roku,

  22. Komory - od 20 listopada 1993 roku.

Obserwatorzy:

  1. Erytrea - od 2003 roku,

  2. Brazylia - od 2003 roku,

  3. Wenezuela - od 2006 roku,

  4. Indie - od 2007 roku.

Organami Ligi Państw Arabskich są:

  1. Rada Ligi:

    • naczelny organ;

    • w skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich;

    • zbiera się na szczeblu szefów państw / szefów rządów / ministrów spraw zagranicznych;

    • każde państwo ma 1 głos;

    • decyzje - w zależności od omawianego problemu - podejmowane są jednomyślnie, zwykłą większością głosów, większością kwalifikowaną 2/3 lub przy spełnieniu wymogu quasi-jednomyślności (np. w głosowaniu nad wykluczeniem z Ligi państwa członkowskiego);

    • zbiera się dwa razy w roku - marzec i wrzesień;

    • ma 16 Komitetów Wyspecjalizowanych (m.in. polityczny - najważniejszy organ Rady, kulturalny, prawny, komunikacji, zdrowia, administracyjno - finansowy);

    • zatwierdza projekt budżetu i składki członkowskie.

  2. Rada Gospodarcza: (istniejąca od 1959 roku)

    • ministrowie lub ich przedstawiciele są odpowiedzialni za sprawy gospodarcze;

    • stymuluje międzynarodową współpracę gospodarczą.

  3. Rada Wspólnej Obrony:

    • stara się eliminować błędy popełnione przez kraje arabskie w zakresie współdziałania militarnego w wojnie z Izraelem w 1948 roku;

    • w jej skład wchodzą ministrowie spraw zagranicznych oraz ministrowie obrony;

    • podlega jej Stały Komitet Wojskowy, na który składają się przedstawiciele sztabów armii;

    • decyzje podejmowane są większością 2/3 głosów.

  4. Sekretariat Generalny:

    • główny organ administracyjny i finansowy Ligi;

    • kieruje bieżącą działalnością Ligi;

    • do 1979 roku jego siedzibą był Kair, jednak została ona przeniesiona do Tunisu na 11 lat; od 1990 roku siedzibą znowu jest Kair5;

    • personel - ok. 460 osób;

    • w strukturę sekretariatu wchodzi kilkanaście departamentów;

    • zajmuje się budżetem oraz składkami.

  5. Komitet Kontroli:

    • w skład wchodzą osobiści przedstawiciele królów i szefów państw;

    • sporządza miesięczne raporty z wykonania zadań i realizacji decyzji przyjętych na szczycie

Działalność

Płaszczyzna współpracy politycznej w Lidze Państw Arabskich opiera się głównie na zapewnieniu wolności i niepodległości wszystkim Arabom. LPA skupia uwagę na przyszłości Trypolitanii, Fezzanu i Cyranejki oraz Palestyny. 13 kwietnia 1950 roku przyjęto rezolucję zakazującą zawieranie oddzielnego traktatu czy porozumienia z Izraelem. Na nadzwyczajnej sesji Rady Ligi w styczniu 1955 roku postanowiono, że państwa członkowskie Ligi nie będą włączać się w akcje prowadzone przez NATO oraz odrzucono projekt utworzenia organizacji obronnej na Środkowym Wschodzie7. Solidarność państw członkowskich Ligi Państw Arabskich była widoczna podczas kryzysu sueskiego w 1956 roku8. W 1958 roku Liga finansowo i politycznie wspierała Front Wyzwolenia Narodowego Algierii. Wszystkie państwa arabskie przyłączyły się do ogłoszonego przez LPA bojkotu politycznego, ekonomicznego i kulturalnego Francji. W 1958 roku powstała Zjednoczona Republika Arabska - unia Egiptu i Syrii. W 1965 roku w Casablance przyjęto deklarację, która ustanowiła Kartę Arabskiej Solidarności. Te dwa powyższe przykłady pokazują tendencje zjednoczeniowe świata arabskiego. Liga ogromnie przyczyniła się do wsparcia w sferze materialnej ludności arabskiej Palestyny. Pod koniec lat 50. państwa członkowskie Ligi ujednoliciły politykę zagraniczną oraz wykazywały taką samą antyimperialistyczną postawę. Zachwianie wspólnego kierunku działań państw Ligi nadeszło wraz z rokiem 1979, kiedy to Egipt zawarł separatystyczny pokój z Izraelem w Camp David. Było to wbrew postanowieniom Ligi, dlatego też Egipt został zawieszony w prawach członka LPA na 10 lat. Kolejnym wyzwaniem na drodze współpracy państw arabskich była agresja Iraku na Kuwejt w latach 1990 - 1991. Za sukcesy Ligi można uznać arbitraż Egiptu i Arabii Saudyjskiej w sporze libańsko - syryjskim (1949 rok) oraz mediacje w sporze iracko - kuwejckim (1961 rok).

Współpraca gospodarczo - społeczna i kulturalna na rzecz integracji państw arabskich w ramach Ligi Państw Arabskich ma istotne znaczenie. Już w 1953 roku podczas konferencji ministrów gospodarki i finansów w Bejrucie powołano Arabską Radę Ekonomiczną. W 1964 roku powstała Arabska Rada Wspólnoty Gospodarczej, a w 1965 roku powołano Wspólny Rynek Arabski. W ramach LPA odnoszono lepsze efekty w organizowaniu współpracy kulturalnej i społecznej, w mniejszym stopniu gospodarczej. W 1945 roku przyjęto konwencję o ujednoliceniu systemów i programów nauczania. Dzięki współpracy państw arabskich islam odnosił sukcesy w Afryce.

Na przełomie XX i XXI wieku działalność Ligi Państw Arabskich skupiała się na problemie pokoju na Bliskim Wschodzie, sprawie powstania państwa palestyńskiego oraz interwencji Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników w Iraku w 2003 roku. Z biegiem czasu nastąpiła normalizacja stosunków z Izraelem. Jeśli chodzi o Irak to można zauważyć zmianę stosunku Ligi to swego członka w zależności od sytuacji:


  • potępienie próby aneksji Kuwejtu (1990 rok),

  • potępienie aktów międzynarodowego terroryzmu,

  • solidarność z Irakiem podczas akcji militarnej Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników (2003 rok).

Liga Państw Arabskich jako organizacja regionalna o charakterze ogólnym nie jest tak ważna jak być powinna. Organizacja ta jest krytykowana przez znawców w dziedzinie stosunków międzynarodowych. Jest nieskuteczna i nie może znacząco wpływać na wydarzenia w tym regionie

1. Bliski Wschód (Egipt, Syria, Liban)

– lipiec 1952 r. – w Egipcie wybucha rewolucja, król zostaje obalony, do władzy dochodzi Gamal Abdel Naser;

– w drugiej połowie lat 50. kraje arabskie (szczególnie Syria i Egipt) zacieśniają współpracę z ZSRR;

– 1956 r. – Naser przeprowadza nacjonalizację Kanału Sueskiego, co prowadzi do kryzysu sueskiego (patrz poprzedni temat);

– 1964 r. – powstaje Organizacja Wyzwolenia Palestyny (PLO), na czele której od 1969 r. stoi Jasir Arafat;

– w latach 50. i 60. trwają nieudane próby jednoczenia świata arabskiego, utworzona przez Nasera Zjednoczona Republika Arabska obejmująca Egipt, Syrię i Jemen istnieje od 1958 do 1961 roku, nie udaje się też próba połączenia w jedno państwo Syrii i Iraku;

– 1975 r. – w Libanie rozpoczyna się długoletnia i krwawa wojna domowa pomiędzy muzułmanami i chrześcijanami, która trwa do 1990 r., kiedy to wojska syryjskie zaprowadzają porządek, tworząc w Bejrucie zależny od siebie rząd.

2. Algieria i Libia

– w latach 1954–62 toczy się wojna algierskiego Frontu Wyzwolenia Narodowego (Ahmed Ben-Bella) z Francją o niepodległość Algierii (niepodległość uzyskuje w lipcu 1962);

– po unieważnieniu w 1991 r. przez władze algierskie wyborów, wygranych przez islamistów, rozpoczyna się krwawy terror islamskich grup zbrojnych, który mimo zmian politycznych trwa do dzisiaj;

– 1969 r. – Muammar Kadafi przejmuje władzę w Libii; wkrótce państwo to staje się ostoją międzynarodowego terroryzmu, co prowadzi do zbrojnego konfliktu z USA (1986) oraz międzynarodowej izolacji Libii. W roku 2003 Libia porzuca swoją politykę i za cenę odszkodowań finansowych rozpoczyna normalizacje stosunków z USA i Unią Europejską.



3. Irak i wojna w Zatoce

– w latach 1980–88 trwa wojna iracko-irańska, która nie powoduje zmiany granic, ginie ok. 0,5 miliona ludzi;

– sierpień 1990 r. – iracki dyktator Saddam Husajn zajmuje Kuwejt (agresję potępia ONZ i większość państw na świecie, Husajna popierają tylko OWP, Jemen i Jordania);

– styczeń-luty 1991 r. – operacja Pustynna Burza przeprowadzona zostaje z terytorium Arabii Saudyjskiej przez ok. 30 państw (główną rolę odgrywają amerykańskie wojska), powoduje klęskę Iraku oraz wyzwolenie Kuwejtu;

– po zakończeniu wojny ONZ nakłada na Irak sankcje gospodarcze oraz wyznacza dwie strefy, w których Irakowi nie wolno mieć wojsk – tereny zamieszkane przez Kurdów i tereny zamieszkane przez Szyitów;

– ponieważ Irak systematycznie nie wywiązuje się z postanowień pokojowych, w marcu 2003 wojska amerykańskie i brytyjskie zaatakowały i w ciągu nie całego miesiąca zdobyły Irak (więcej w temacie: Największe konflikty zbrojne przełomu wieków).



4. Pozostałe państwa arabskie

– marzec 1945 r. – w Kairze powstaje Liga Państw Arabskich (Egipt, Arabia Saudyjska, Irak, Syria, Liban, Jordania i Jemen), która obecnie zrzesza większość państw arabskich;



– na przełomie lat 80. i 90. państwom arabskim zagraża rozwój fundamentalizmu islamskiego walczącego za pomocą aktów terroru (porwania samolotów, zabijanie intelektualistów, dziennikarzy itp.) o utworzenie państw opartych na prawie koranicznym; największe nasilenie ataków fundamentalistów ma miejsce w Algierii i w Egipcie oraz w Palestynie.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna