Krótko o filmie 2 Prasa o filmie 3



Pobieranie 159.23 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar159.23 Kb.


Spis treści


Krótko o filmie 2

Prasa o filmie 3

Zakochany Paryż. Idea 3

Historia powstania filmu 5

O produkcji 5

Zaproszenie do współpracy 6

Przygotowania i montowanie ekipy 7

Casting 8

Montaż 8

Muzyka 10

Finał 10

Twórcy filmu 11

Twórcy o filmie – wypowiedzi z planu 13

Nowele 16

Biogramy – wybrane nazwiska 20


Krótko o filmie


Opowieść o miłości i Paryżu, jakiego nie znacie, w najnowszym filmie Claudie Ossard - producentki Amelii.

Najpiękniejsze rzeczy dzieją się między ludźmi w Paryżu. Tam wszystko jest możliwe, a czas nie ma znaczenia... Natalie Portman, Juliette Binoche, Willem Dafoe, Fanny Ardant, Nick Nolte


i Elijah Wood w obiektywie Gusa van Santa, braci Coen, Toma Tykwera i Gerarda Depardieu.

Zakochany Paryż to film niezwykły, który zabierze nas w podróż po stolicy miłości…

Paryż nastrojowy, kapryśny, dramatyczny - różne spojrzenia na miłość, nie tylko według romantycznego przepisu, w którym mieszają się wino, kafejka na Montmartre i czerwone usta Amelii.



Prasa o filmie


Ten film jest jak okno wystawowe, w którym odbija się na nowo mityczny Paryż, który ucieka od swego pocztówkowego oblicza. Ciné Live
Każda część filmu opowiada o czymś innym, lecz jednocześnie wszystkie trzymają się głównej intencji, pozwalając widzowi przeżywać prawdziwe historie… Rytm filmu jest bardzo przyjemny dzięki płynnemu montażowi i mądrej kompozycji, która prowadzi emocje odbiorcy.

MCinéma.com
Zakochany Paryż to wyznanie miłości kinu! Télérama
Miłość w całej swojej dziwności i wspaniałości! Hollywood Reporter.com

Zakochany Paryż. Idea


Reżyseria: Olivier Assayas, Frederick Auburtin i Gerard Depardieu, Gurinder Chadha, Sylvain Chomet, Joel i Ethan Coen, Isabel Coixet, Wes Craven, Alfonso Charon, Christopher Doyle, Richard Lagravenese, Vincenzo Natali, Alexander Payne, Bruno Podalydes, Walter Salles i Daniela Thomas, Oliver Schmitz, Nobuhiro Suwa, Tom Tykwer, Gus van Sant.
By zrealizować Zakochany Paryż zwrócono się do grupy reżyserów o międzynarodowej sławie z prośbą o opowiedzenie historii „romantycznego spotkania” w Paryżu. Miasto ma bogatą filmową tradycję, ale wszyscy zaangażowani w projekt zostali poproszeni, by nie cofać się w czasie, lecz pokazać Paryż dziś. Celem było uniknięcie lansowania „pocztówkowo-landszaftowego”, ogranego oblicza metropolii i ukazanie aspektów stolicy, których nie widziano jeszcze na dużym ekranie. Alternatywnym tytułem mogłoby być „Kocham Paryż i jego różnorodność”; film prezentuje bowiem wielobarwną mieszankę klas społecznych, pokoleń, kultur i nastrojów.

Większość reżyserów zaangażowanych w projekt nie pochodzi z Paryża; w rezultacie ich filmy dotykają zarówno rzeczywistości współczesnej stolicy Francji jak i oddają zachwyt


i oczarowanie, które przeżywa cudzoziemiec odwiedzając to miasto. Ciekawość zaprowadziła ich w miejsca, o których ich francuscy koledzy nie pomyśleliby nawet. Każdy z nich wniósł do filmu świeże spojrzenie na miasto, które wydawało się wytarte, ograne ze wszystkich stron, rozmywało się w swej „światowości” i doniosłości. Jednak reżyserzy, wspólnie
i „międzynarodowo” udowodnili, że oblicze Paryża to dużo więcej, niż obiegowe opinie i klisze. Ich zmierzenie się z tym miastem zaskoczy nawet tych, którzy dobrze je znają, potwierdzając jednocześnie jego status ”miasta miłości”, którym od dawna cieszy się Paryż.

Historia powstania filmu


Decydującym momentem w historii filmu był styczeń 2004, kiedy Emanuel Benbihy spotkał się z Claudie Ossard, producentką filmów takich jak Betty Blue Beneixa, Delicatessen Jeuneta i Caro, Arizona Dream Kusturicy i Amelia Jeuneta. Postanowili pracować razem nad Zakochanym Paryżem – projektem ambitnym, niekonwencjonalnym i z tych samych względów cokolwiek ryzykownym. Dołączyli do nich Gilles Caussade (partner i koproducent Ossard od ponad dekady) i Chris Bolzli (Kurka Riaba Andrieja Konczałowskiego, Szamanka Andrzeja Żuławskiego, Augustyn, król kung-fu [Augustine, the King of Kung-fu] Anne Fontaine i Plac Vendome [Place Vendome] Nicole Garcii).

Finansowanie filmu rozpoczęło się wraz z początkiem osiemnastomiesięcznego okresu produkcji. Filmy Toma Tykwera (sierpień 2002) i braci Coen (styczeń 2005), były kręcone w pierwszej kolejności i posłużyły jako „piloty”, zapowiadające charakter filmu planowanego jako obraz pełnometrażowy o nowelowej strukturze. Dużą rolę w finansowaniu filmu odegrali również Henri Jacob, Burkhard von Schenk, Pirol Film Production oraz Celsius Entertainment.

O produkcji
CLAUDIE OSSARD: Wszystko zaczęło się w dniu kiedy Emanuel Benbihy przyszedł obejrzeć ze mną film Toma Tykwera nakręcony w 10-tej dzielnicy, wyprodukowany przez firmę Toma „X-filme”. Podejście Tykwera było bardzo bezpośrednie: wytłumaczył nam, że projekt jest trudny do ogarnięcia przez początkującego producenta, którym wtedy był, i że spotyka się z nami, żeby spytać, czy pomoglibyśmy ten film wyprodukować. Jeśli mam być szczera - pomysł, który nam przedstawił, nie przekonał mnie od razu. Po tym spotkaniu powiedziałam Emmanuelowi, że z pierwszego zetknięcia z Zakochanym Paryżem najważniejsze dla mnie jest, że projekt zbiera reżyserów z całego świata. On też uważał to za duży atut i ostatecznie właśnie to zachęciło mnie, by jednak wejść w tę produkcję. Byłam ciekawa jak widzą Paryż zagraniczni reżyserzy. My, Paryżanie, znamy miasto zbyt dobrze i nie jesteśmy już wrażliwi na wiele rzeczy, które się wydarzają wokół nas - po prostu z przyzwyczajenia. Byłam przekonana, że grupa filmowców ściągniętych z wszystkich czterech stron świata sprawi, że spojrzymy na Paryż świeżo, nowymi oczyma. Potem, rozważając film z produkcyjnego punktu widzenia, wiedziałam, że mogę liczyć na urok miasta, który pomoże mi zwabić tu i przekonać międzynarodowej sławy reżyserów, by wzięli udział w naszym przedsięwzięciu. Kiedy w końcu przyszedł moment by zejść na ziemię i wejść ze sfery marzeń w sferę pracy, rozpocząć realizację projektu, Paryż okazał się naszą kartą atutową.

Zaproszenie do współpracy


CLAUDIE OSSARD: Wysłaliśmy prezentację projektu do wszystkich reżyserów, których osiągnięcia podziwialiśmy. Kluczowi okazali się dla nas bracia Coen, którzy zgodzili się od razu. Z powodów terminowych kręcili swoją część w styczniu 2005, zanim film miał jeszcze oficjalny budżet. Kiedy mieliśmy ich zgodę, reszta poszła już jak lawina. Oczywiście, były problemy z ustaleniem terminów, dostępnością, z natchnieniem, i lokacjami…Wraz z każdym kolejnym reżyserem, który przyłączał się do nas, malała ilość dzielnic do wyboru. Większość z nich była zainteresowana miejscami, w których żyje klasa pracująca, z wyjątkiem Waltera Sallesa. On kręcił w Belleville. Na początku świetnie się bawił, nakręcił nawet mini-dokument. W kilka tygodni miał całe Belleville u swoich stóp! A potem nagle wpadł na pomysł który dział się w 16-tej dzielnicy i trzeba było zaczynać jeszcze raz...

Oczywiście, choć chcieliśmy mieć „cudzoziemskie” spojrzenie na Paryż, nie mieliśmy zamiaru przegapić i pominąć naszych rodzimych reżyserów. Bruno Podalydes, Olivier Assayas, i Sylvian Chomet oczywiście zgodzili się. Ale francuskich reżyserów było najtrudniej zwerbować. Niektórzy mówili, że znają Paryż zbyt dobrze, żeby podjąć wyzwanie, które przed nimi postawiliśmy. Pytałam Jeana Pierre Jeuneta, ale kiedy się nad tym zastanowił, w końcu odmówił. Uznał, że wszystko co czuł i wiedział o Paryżu włożył w swoje poprzednie filmy. Z drugiej strony, Zakochany Paryż naprawdę wyzwolił innych filmowców. Na przykład Sylvian Chomet (Trio z Belleville) myślał na początku, by zrobić filmik animowany. Ale kiedy wyjaśniłam mu, że ten pomysł „nie przejdzie”, zdecydował się kręcić z prawdziwymi aktorami i w prawdziwych plenerach - pierwszy raz w życiu pracował w realnej, żywej materii.

Wyzwaniem dla każdego reżysera było opowiedzenie historii romantycznego spotkania Paryżu mając do dyspozycji nie więcej niż 5 minut i napięty budżet. Żaden z twórców nie czuł się w żaden sposób ograniczany; jedynie wytyczne były bardzo precyzyjne. Zakochany Paryż dał im możliwość potwierdzenia swego zawodowego kunsztu w krótkim metrażu, w którym wielu z nich wypracowywało sobie nazwisko.

Przygotowania i montowanie ekipy


CLAUDIE OSSARD: Dostarczyliśmy każdemu z reżyserów mnóstwo informacji o dzielnicy, którą wybrał, tak by wiedział gdzie są wszystkie zabytki, pomniki, najlepsze knajpki… Większość z nich sama wyszukiwała miejsca podczas pracy nad scenariuszami, albo zaraz przed zdjęciami. Tak było z Gusem van Santem. W maju 2005, zaraz po Cannes gdzie pokazywał Last days, przyjechał powłóczyć się po Marais, by dopracować pomysł na historię, którą miał w głowie.

Wybraliśmy potencjalne ekipy i przesłaliśmy informacje o nich wszystkim reżyserom, tak, by każdy z nich mógł dokonać wyboru. To oznaczało, że wszyscy twórcy, z paroma wyjątkami, będą pracować z ekipami, których nie znają. Bracia Coen, na przykład, przyzwyczajeni do swych stałych współpracowników, nigdy nie byli w podobnej sytuacji. Zdecydowaliśmy, że chcemy tylko europejskich, głównie francuskich techników. Chcieliśmy żeby zagraniczni reżyserzy poznali ich, zobaczyli jacy są dobrzy, to mogłoby ich zachęcić, by wrócili kiedyś kręcić do Europy.

Casting
CLAUDIE OSSARD: Niektórzy reżyserzy mówili nam od początku, że chcą pracować z określonymi aktorami. Oczywiście, nigdy nie sprzeciwialiśmy się. Bracia Coen zaskoczyli nas przywożąc ze sobą Steve’a Buscemi, a Vincenzo Natali sprowadził Elijah Wooda. Ale w większości, sprawy toczyły się z taką sama intencją, jaką mieliśmy w dobieraniu ekip - by zaprosić do współpracy tylu francuskich aktorów, ile to tylko możliwe. Reżyserzy opisywali nam kogo szukają, a my przesyłaliśmy im demo aktorów na DVD. Kiedy przyjeżdżali d Paryża, robili próby z osobami, które wybrali. Ostateczna obsada filmu łączy znane nazwiska, jak Juliette Binoche, Ludivine Sagnier i Fanny Ardant, które zgodziły się wszystkie zagrać za niższe stawki, z młodymi, debiutującymi dopiero aktorami. To było moje założenie od początku. Do swoich pełnometrażowych filmów nie zawsze angażuję gwiazdy i tym razem stało się podobnie. Ważne było, by każdy aktor był w swej roli wiarygodny. Jestem szczęśliwa i dumna, że umożliwiłam debiut takim aktorom jak Leila Bekhti czy Aissa Maiga.

Montaż
FREDERIC AUBURTIN: Najpierw zacząłem pracować z Emmanuelem Benbihy i Jean-Pierrem Ronssinem, ale wyniki nie były zachwycające. Potem zaprosiliśmy jeszcze montażystę - Simona Jacqueta. W montażowni musieliśmy stanąć przed wyzwaniem ułożenia „kostki Rubika”: szukaliśmy najlepszego, idealnego rozwiązania spośród 400 dostępnych.

Obejrzeliśmy film z każdego możliwego punktu widzenia, żeby uchwycić kierunek, którym powinniśmy podążyć. Było oczywiste, że to same filmy wyznaczą nam drogę. Próbowaliśmy wydobyć z każdego z nich dramaturgiczne, emocjonalne i tematyczne wątki i zobaczyć czy je wszystkie cos łączy. To było żmudne i czasochłonne zadanie - zastanawiać się i przymierzać coś, wiedząc że wpływa to na wszystko inne i zupełnie zmienia ostateczny kształt. Film, który zobaczycie w kinach to osiemdziesiąta pierwsza wersja, którą zrobiliśmy. Jedynym sposobem sprawdzenia, czy nasze pomysły "działają" było wyobrażenie sobie całości. Gdybyśmy tego nie zrobili, nie udałoby się nam przezwyciężyć naszych lęków i uprzedzeń i wyprodukować czegoś, co angażuje widza przez cały czas trwania filmu. Po drodze oczywiście mieliśmy jeszcze tysiąc innych wątpliwości: na przykład, chcieliśmy wpasować każdą nowelę tak, żeby pokazać ją od jak najlepszej strony, a nade wszystko zachować emocjonalną ciągłość i rytm całego filmu.

Tak wpadliśmy na pomysł, by podkreślić przejścia między nowelami, by je zaakcentować, a nie próbować ukrywać, że wraz z końcem jednej historii przeskakujemy do zupełnie innego „wszechświata”. Muzyczna dynamika filmu również była ważna. Nie chcieliśmy wcisnąć całego Paryża w ten film. Nie zapominajmy, że w kinie, jak w muzyce, cisza liczy się tak samo jak nuty.



Muzyka
Naszkicowaliśmy pewne przejścia w ścieżce dźwiękowej jak w filmie Lewy sercowy [Punch, Drunk, Love]. Pierre Adenot skomponował oryginalną muzykę. Elizabeth Anads i Christopher Monthieux napisali końcową piosenkę, w rytmie walca, z francuskimi i angielskimi słowami. Feist, artystka, którą bardzo lubimy, nagrała piosenkę „La meme historie” w Kanadzie, pod koniec kwietnia. Will Jennings, który napisał słowa do tytułowej piosenki Titanica - „My Heart Will Go On”, którą śpiewa Celine Dion, wygładził angielską wersję. Piosenka pojawia się na samym końcu filmu, ilustrując kompilację ujęć, które zamierzaliśmy wkleić jako łączniki między częściami filmu, ale których ostatecznie nie użyliśmy. W tych ujęciach postacie z różnych części spotykają się, mijają, po raz pierwszy i ostatni.

Piosenkę „La meme historie” wykonuje FEIST (prawdziwe nazwisko Leslie Feist). Zafascynowana od dziecka muzyką, w szkole średniej została wokalistką punkowego zespołu, który był koncertowym wsparciem The Ramones. W wieku 19 lat, podczas tournee, nagle straciła głos na pół roku. Kiedy go odzyskała, w 1999 wydała swój pierwszy album solowy „Monarch” (Lay your jewelled head down). Kilka miesięcy później podczas występów w Europie, spotkała Gonzalesa, który z Renardem Letangiem wyprodukowali jej drugi album „Let it die”. Osiedliła się w Paryżu. Jej drugi album, zmysłowa mieszanka jazzu, bossa novy, folku, rocka ze szczyptą disco, podbił, po raz pierwszy, serca szerokiej publiczności. Ostatnio wzięła udział w nagraniu nowego albumu „Kings of Convenience”, śpiewała z Mocky’m na jego płycie „Are and be” i napisała piosenkę, którą wykona z Jane Birkin na jej nowym albumie „Rendez – vous”. Ścieżka dźwiękowa do Zakochanego Paryża, to jej pierwsze tego rodzaju muzyczne doświadczenie.

Finał
FREDERIC AUBURTIN: W końcu zdaliśmy sobie sprawę, że udało nam się powołać do życia postać, która prawie nie była obecna w pierwotnym szkicu scenariusza - Paryż. Nie Paryż z przewodników, lecz raczej, tak jak film, zlepiony z różnych historii, pokoleń, backgroundów
i etniczności. Jako konsekwencja naszego pomysłu - by uczynić Zakochany Paryż filmem pełnometrażowym, mimo niezwykłej konstrukcji - pojawiła się konieczność nadania mu zdecydowanego kierunku. Kiedy widzi się film w całości, tematy takie jak śmierć, czy brak zakorzenienia, powracają raz po raz. Ale jest to krucha równowaga. Doświadczanie filmu przez widza, jego wrażenie, zmienia się z chwili na chwilę. To było wyzwanie. Mam nadzieję że stanęliśmy na wysokości zadania.

CLAUDIE OSSARD: „Myślę, że „Un certain regard” to najlepsza sekcja dla filmu, który proponuje „pewne spojrzenie" na Paryż. Ja urodziłam się i wychowałam w tym mieście. Po Amelii przyrzekłam sobie, że już nigdy nie zaangażuję się w żaden film kręcony tutaj. Myślałam, że Amelia to najlepsze, co mogło mi się przydarzyć. Ale nasz nowy film pozwolił mi spojrzeć na moje miasto z nowej perspektywy. To jest prawdziwa siła Zakochanego Paryża, która oddaje wizje reżyserów, ich odmienne charaktery, style i gusty. To prawdziwa przyjemność patrzeć jak świetnie film zafunkcjonował jako całość, mimo, że realizowali go całkiem odmienni ludzie, o tak zróżnicowanych stylach pisma i podejściu do pracy. Niektórzy opowiadali długimi ujęciami, inni szybkim montażem; niektórzy rozrysowywali każdy kadr, podczas gdy inni improwizowali pod wpływem chwili. Film naprawdę zachęca by spojrzeć na Paryż jeszcze raz, sprawia, że ma się ochotę powłóczyć się ulicami. To dlatego, że reżyserzy umiejscowili swoje historie w miejscach, które „turystycznie” nie istnieją. A jako ktoś, kto jest dumny ze swojego rodzinnego miasta, wiem, że się udało, bo wszyscy podeszli do tego miasta z sercem. Mam nadzieję, że nasz film będzie ambasadorem Paryża za granicą i nie mogło być lepszego czasu, by pojawiła się taka produkcja”.

Twórcy filmu


Claudie Ossard – producent

Ze swym reklamowym backgroundem Claudie jest osobą jedyną w swoim rodzaju w świecie niezależnej produkcji filmowej we Francji. Wyprodukowała swój pierwszy film Public Telephone Jean-Marie Perier w 1980 roku, i od tego czasu angażowała się w wiele niezwykłych projektów. To dzięki niej powstały takie filmy jak Betty Blue, Delicatessen, Miasto zaginionych dzieci, Amelia, Arizona Dream, Charlotte for Ever.



Tristan Carne – pomysłodawca filmu

Tristan rozpoczynał karierę asystując wielkim fotografom mody, a później Yannowi Artus Bertrandowi. Potem rozpoczął pracę w telewizji i filmie, sprawując przez lata funkcję asystenta reżysera. Od 1995 reżyserował wiele bardzo dobrze przyjmowanych przez widownię programów dla francuskiej telewizji. Na pomysł Zakochanego Paryża wpadł pewnego dnia podczas romantycznego spaceru po mieście.


Emmanuel Benbihy – opieka scenariuszowa i montażowa

Emmanuel studiował biznes międzynarodowy w Stanach. W 2002 roku wyprodukował swój pierwszy film pełnometrażowy Abjad Abofazil Jalil, który został wybrany do konkursu głównego na festiwalu w Wenecji. W styczniu 2000 został zaproszony przez Tristana Carne i jego brata Frederica do współpracy nad rozwijaniem scenariusza Zakochanego Paryża.


Frederic Auburtin – opieka scenariuszowa, reżyser noweli Dzielnica łacińska

Urodzony w Marsylii Frederic jest muzykiem i filmowcem. Swoją karierę w kinematografii rozpoczął od współpracy z Robertem Guediganem (Rouge midi), potem był stażystą u Claude'a Berri (Jean de Florette, Manon des sources). Wiele lat później został asystentem Berri (Terminal, Lucie Aubrac). Rolę tę sprawował kolejno również u Francisa Webera (Les Fugitives), Maurice Pialata (Under Satan's Sun), Bertranda Bliera (Thank you life), Jean-Jacques Annaud (Kochanek) i Jean-Paul Rappeneau (The horseman on the roof). W 1999 roku współreżyserował ze swym kolegą Gerardem Depardieu swój pierwszy film pełnometrażowy The Bridge, na podstawie scenariusza Francois'a Dupeyron. Frederic skomponował również muzykę do tego filmu. W 2003 roku reżyserował Depardieu w telewizyjnym filmie Volpone, rok później w San-Antonio. W marcu 2005 skontaktowali się z nim Claudie Ossard i Emmanuel Benbihy, by zaprosić go do współpracy nad tworzeniem płynnych przejść między poszczególnymi nowelami filmu, tak by Zakochany Paryż mógł stać się spójną opowieścią.

Twórcy o filmie – wypowiedzi z planu
GURINDER CHADHA

Wnoszę do tego filmu brytyjsko - indyjską wizję tego, co widzę wokół siebie tu, we Francji. Co to znaczy „być Francuzem”, kto decyduje jaka jest, a jaka nie jest kultura francuska… W moim filmie Podkręć jak Beckham (Bend it like Beckham) wpisałam na mapę jakby nową Wielką Brytanię, nowy sposób widzenia brytyjskiej kultury i społeczeństwa. Jestem bardzo podekscytowana, pełna nadziei i optymistycznie nastawiona wobec faktu, że francuscy filmowcy będą próbowali zrobić równie nowatorski film o swoim kraju.

Gdy pojawiła się okazja zrobienia filmu w Paryżu, najbardziej interesującym dla mnie tematem był temat czadoru i dziewcząt które chcą, lub nie chcą go nosić z własnego wyboru. Nie jest rolą państwa decydować, co można nosić, a co nie. Chciałam zrobić film, który byłby wyrażeniem opinii na ten temat. Mam szczęście, że w 5 dzielnicy jest meczet, choć o tym wcześniej nie wiedziałam. Ale to bardzo pomogło.

RICHARD LAGRAVNESE

Uwielbiam francuskie kino. To była okazja by pracować w Paryżu z Fanny Ardant. Dali mi jako miejsce zdjęć Pigalle… Zobaczyłem te wszystkie neony i sex-shopy i nocne życie…a potem ten cichy romantyczny zakątek. Taki kontrast podsunął mi pomysł jak napisać coś słodko-gorzkiego, coś co jest jednocześnie zabawne i poważne. Kobiety i mężczyźni… mówią innymi językami kiedy zaczyna się temat miłości i seksu.

Miałem tylko dwie noce i kręciłem bez przerwy. Zdjęcia na Pigalle są trudne, bo bary są otwarte do 5 rano, a Paryżanie lubią się zabawić, więc kiedy widzieli że kręcę, wrzeszczeli albo podkręcali muzykę. Więc trochę to zajęło.
CHRISTOPHER DOYLE

Ten mały film, który zrobiliśmy jest dla mnie naprawdę ważny. To się dzieje w Chinatown w Paryżu. Ci ludzie są Chińczykami, ale angażują się w życie społeczności miasta. Może się wydawać, że się izolują, że są inni, ale jest przestrzeń, w której się spotykają. Ścieranie się różnych światów to dziś paradoks. Ten film jest dla mnie ważny, bo celebruje inność, różnicę. Ale podkreśla że istnieje most, możliwość spotkania.


ALEXANDER PAYNE

Inne dzielnice mają swoją specyfikę. 14 dzielnica jest interesująca właśnie dlatego, że jest pozbawiona specyfiki. Nie mam żadnych przyjętych z góry pomysłów na to, jaki powinien być mój film. Po prostu dużo spacerowałem po tej dzielnicy i mam nadzieję że moja nowela zafunkcjonuje jako historia, ale również jako krótki dokument o „Czternastce”. Główne warunki projektu brzmiały: historia o miłości, która dzieje się w jednej, określonej dzielnicy. I pomyślałem sobie: „Bardzo dobrze. Zobaczmy jak to będzie”. W pewnym sensie historia, którą wybrałem posłużyła za pretekst do zrobienia dokumentu. Fajnie jest robić krótkometrażówkę. Film, w którym liczy się każda klatka, każde słowo jest ważne.


ALFONSO CUARON

Ludivine jest niesamowita. Napisałem to dla niej. Jest taka paryska, jednak główna jej cecha sprawia, że sposób w jaki wyraża emocje jest bardzo bezpośredni i uniwersalny. Nick też jest wspaniały. Pracował w wielkich hollywoodzkich produkcjach i filmach niezależnych, również w Europie.


WES CRAVEN

W dużej mierze chodziło o wycięcie wszystkich pauz z dialogu . Większość aktorów, kiedy mówią, robi między słowami strasznie długie pauzy.

Kiedy powiedzieli mi że 20-ta dzielnica nie jest jeszcze „zajęta” powiedziałem: „Świetnie! Tam jest duży cmentarz”! To wspaniałe miejsce, doskonała lokalizacja dla filmu, który chce pokazać wielopoziomową perspektywę spojrzenia na życie.
VINZENZO NATALI

Nie mogłem uwierzyć, że zagra w moim filmie, dopóki się nie pojawił. Pomyślałem: „coś się stanie”. On (Elijah Wood) ma tak niezwykłą twarz… Uważam tak, od kiedy zobaczyłem pierwszy raz Władcę pierścieni. Uznałem, że najlepszym efektem specjalnym w tym filmie będą jego oczy. Są takie nierzeczywiste. A on jest tak ekspresyjny i delikatny. Od początku wiedziałem, ze on będzie właściwą osobą. Najlepsze w Zakochanym Paryżu jest to, że spełnia moje najbardziej występne pragnienia. Producenci byli bardzo otwarci, pozwolili mi robić, co chciałem. A ja pofolgowałem sobie. Chciałem zrealizować moją największą nastoletnią fantazję o tym, jaka byłaby piękna kobieta-wampir. Ale kiedy ma się do dyspozycji 5 minut, odniesienia pop-kulturowe są po twojej stronie, bo jest tak mało czasu na ustanowienie akcji i wyznaczenie reguł. Jeśli publiczność ma już jakieś z góry ustalone skojarzenia dotyczące wampirów i całej ich mitologii, to jest bardzo pomocne.


TOM TYKWER

Nie wybrałem królowej z Gwiezdnych wojen, wybrałem najbardziej olśniewającą aktorkę w tym przedziale wiekowym, która chodzi po ziemi. Pomyślałem o tej postaci i w moich oczach była to Natalie Portman. Ona w swojej pracy naprawdę chce odkrywać, szukać. A jej postać, Francine, to dziewczyna, która bardzo chce doświadczyć czegoś, co będzie poza granicami w obrębie których dorastała .

Pięć minut - to trudne. Najtrudniej jest „jednym pociągnięciem pędzla” zbudować postacie. Chciałem zrobić film o ludziach, o dwóch osobach, które są ze sobą emocjonalnie związane, są w skomplikowanym związku. To jedyny sposób, żeby mnie zainteresować krajobrazem, czy miastem – kiedy mogę wpleść je w narrację o osobach. Mój punkt widzenia na to miasto zależał w stu procentach od faktu, że jedna z moich postaci jest niewidoma i stara się zapamiętać historię miłosną, jak również od tego, że mam do dyspozycji energię kobiety, która jest taka śliczna i kochana. Starałem się taki sposób myślenia przenieść na domy, ulice, ludzi, samochody.
JOEL I ETHAN COEN

ETHAN: To jest historia o „kliszy” miasta miłości, którym jest Paryż. Ale to też żart z kina. Naszym pierwszym pomysłem, kiedy nam to zaproponowano, był śpiewający kowboj z Texasu, który przyjeżdża do Paryża. Ale mieliśmy tylko dwa, dni, i pomyśleliśmy „a co, jak będzie padało?”. Więc zdecydowaliśmy się zejść do stacji metra, a reszta wzięła się już stamtąd.

JOEL: Było coś perwersyjnie interesującego w tym, że mieliśmy zrobić coś o Paryżu w metrze. Jedynym kawałkiem miasta jaki widzimy, jest mapa w przewodniku turystycznym.
ISABEL COIXET

W Bastylii mieszka mieszanka klasy pracującej, burżujów i fanów mody. Jako przestrzeń pasowała świetnie do mojego pomysłu na oddalenie się od „pocztówkowego” oblicza Paryża.


WALTER SALLES

Każda dzielnica ma swoją krainę cieni, którą rzadko zauważamy. Właśnie to chcieliśmy pokazać.



FREDERIC AUBURTIN

Gerard Depardieu i ja współreżyserowaliśmy jedną z części Zakochanego Paryża: „Dzielnicę Łacińską”. Gena Rowlands napisała scenariusz; ma on w sobie coś z wielkich amerykańskich komedii. Gena zasugerowała bym pracował z Gerardem, a jako że się przyjaźniliśmy, zadzwoniłem i poprosiłem go o to. Zgodził się, pod warunkiem, że będzie współreżyserować, tak jak to już kiedyś robiliśmy w filmie The Bridge. Tak więc pracowałem z Geną Rowlands. To była prawdziwa przyjemność. Stworzyliśmy nawet drugoplanową rolę właściciela restauracji specjalnie dla Gerarda. Zdecydowałem się kręcić w Rostand Cafe, by nawiązać delikatnie do Cyrano de Bergeraca. To był bardzo udany i wesoły plan. Gerard reżyserował Genę i Bena Gazzarę w gagach. To było, jak dotąd, moje najlepsze reżyserskie doświadczenie.

Nowele


PARC MONCEAU

Scenariusz i reżyseria: Alfonso Cuaron

Występują: Nick Nolte, Ludivine Sagnier

Zdjęcia: Michael Seresin


QUARTIER DES ENFANTS ROUGES

Scenariusz i reżyseria: Olivier Assayas

Występują: Maggie Gyllenhaal, Lionel Dray

Zdjęcia: Eric Gautier


PLACE DES FETES

Scenariusz i reżyseria: Olivier Schmitz

Występują: Aissa Maiga, Sydou Boro

Zdjęcia: Michel Amathieu


PIGALLE

Scenariusz i reżyseria: Richard LaGravnese

Występują: Fanny Ardant, Bob Hoskins

Zdjęcia: Gerard Sterin


QUARTIER DE LA MADELEINE

Scenariusz i reżyseria: Vincenzo Natali

Występują: Elijah Wood, Olga Kurylenko

Zdjęcia: Tetsuo Nagata, Gérard Sterin


PERE LACHAISE

Scenariusz i reżyseria: Wes Craven

Występują: Emily Mortimer, Rufus Sewell

Zdjęcia: Maxime Alexandre







FAUBOURG ST- DENIS

Scenariusz i reżyseria: Tom Tykwer

Występują: Natalie Portman, Melchior Belon

Zdjęcia: Frank Griebe


QUARTIER LATIN

Scenariusz: Gena Rowlands

Reżyseria: Frederick Auburtin i Gerard Depardieu

Występują: Gena Rowlands, Ben Gazzara, Gerard Depardieu

Zdjęcia: Pierre Aim
14 ARRONDISEMENT

Scenariusz i reżyseria: Alexander Payne

Wystąpili: Margo Martindale

Zdjęcia: Denis Lenoir


MONTMARTRE

Scenariusz i reżyseria: Bruno Podalydes

Wystąpili: Florence Muller, Bruno Podalydes

Zdjęcia: Matthieu Poirot-Delpech


QUAIS DE SEINE

Scenariusz i reżyseria: Gurinder Chadha

Wystąpili: Leila Bekhti, Cyril Descours

Zdjęcia: David Quesemand


LE MARAIS

Scenariusz i reżyseria: Gus van Sant

Wystąpili: Marianne Faithfull, Elias McConnell, Gaspard Ulliel

Zdjęcia: Pascal Rabaud


TUILERIES

Scenariusz i reżyseria: Joel i Ethan Coen

Wystąpili: Steve Buscemi, Julie Bataille, Axel Kieler

Zdjęcia: Bruno Delbonnel


LOIN DU 16E

Scenariusz i reżyseria: Walter Salles i Daniela Thomas

Wystąpili: Catalina Sandino Moreno

Zdjęcia: Eric Gautier


PORTE DE CHOISY

Scenariusz i reżyseria: Christopher Doyle

Wystąpili: Li Xin, Barbet Schroeder

Zdjęcia: Christopher Doyle


BASTILLE

Scenariusz i reżyseria: Isabelle Coixet

Wystąpili: Miranda Richardson, Sergio Castellitto, Leonor Watling

Zdjęcia: Jean-Claude Larrieu


PLACE DES VICTOIRES

Scenariusz i reżyseria: Nobuhiro Suwa

Wystąpili: Juliette Binoche, Willem Dafoe, Hippolyte Girardom

Zdjęcia: Pascal Marti


TOUR EIFFEL

Scenariusz i reżyseria: Sylvain Chomet

Wystąpili: Yolande Moreau, Paul Kutner

Zdjęcia: Eric Guichard



Biogramy – wybrane nazwiska
TOM TYKWER w wieku 14 lat zaczął pracować w kinie, aby móc nocami bez ograniczeń oglądać ulubione filmy. W 1984 roku przenosi się do Berlina, gdzie prawie przez 10 lat prowadzi jedno z najbardziej znanych kin studyjnych: Moviemento. Dodatkowo kręci dla telewizji portrety swoich ulubionych reżyserów: Akiego Kaurismäki, Wima Wendersa, Petera Geenawaya i Larsa von Triera. W 1991 roku powstaje Because, jego krótkometrażowy debiut filmowy, pokazany na festiwalu w Hof. W dwa lata później kręci pierwszy film pełnometrażowy, bardzo dobrze przyjęty przez krytyków Die tödliche Maria. Wspólnie z dawnymi współpracownikami w 1984 roku zakłada agencję produkcji i dystrybucji filmowej

X-Filme Creative Pool. Obok Tykwera pracują w niej tacy reżyserzy jak: Wolfgang Becker
i Dani Levy. W 1996 roku wspólnie z Wolfgangiem Beckerem pisze scenariusz filmu Das Leben ist eine Baustelle, a rok później do kin wchodzi drugi film Tykwera - Winterschläfer. Kolejny rok przynosi kolejny film Biegnij, Lola, biegnij (Lola rennt), który staje się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym (osiem nagród i wyróżnień przyznanych podczas rozdania Niemieckiej Nagrody Filmowej) jak i komercyjnym. Następnym filmem jest Księżniczka i wojownik (Der Krieger und die Kaiserin) (2000), a po nim powstaje nakręcony na podstawie scenariusza Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza film Niebo (Heaven).
GERARD DEPARDIEU. Słynny aktor francuski, który rozpoczął karierę w teatrze objazdowym z Patrickiem Dewaere i Miou-Miou. Wystąpił w ponad stu filmach. Za rolę w Ostatnim metrze (1980) Truffauta nagrodzony Cezarem dla najlepszego aktora. Po sukcesach w rodzinnym kraju przyszła kolej na rozgłos międzynarodowy, który artysta zyskał dzięki udziałowi w filmie Cyrano de Bergerac Jean-Paula Rappeneau. Kreował tam główną rolę, za którą uhonorowano go kolejnym Cezarem, Złotą Palma w Cannes oraz nominacją do Oscara. W 1990 roku wystąpił w Zielonej karcie (The Green Card) Petera Weira, za co nagrodzono go Złotym Globem. Sporym osiągnięciem artystycznym była tez rola pisarza w dramacie Czysta formalność (Una Pura Formalita) Tornatore. Depardieu ma na swoim koncie sporo ról w adaptacjach klasycznych dzieł literackich oraz filmach kostiumowych, jak Wszystkie poranki świata (Tous les maties du monde) Alaina Corneau, Camille Claudel, Germinal Claude'a Berri, Człowiek w żelaznej masce (The Man In the Iron Mask), czy Vatel (2000) Rolanda Joffe.
JOEL I ETHAN COEN – bracia stanowią jeden z najciekawszych duetów twórczych naszych czasów. Od dzieciństwa byli zainteresowani kinem. Pierwsze scenariusze zaczęli pisać po ukończeniu szkoły średniej. Na początku lat 80. Joel rozpoczął współpracę z reżyserem Samem Raimi, z którym zrobił głośny horror Martwe zło (The Evil Dead) a następnie wraz z Ethanem pracował nad scenariuszem kolejnego obrazu artysty "Crimewave". W 1984 r. bracia Coen nakręcili swój pierwszy film Blood Simple. Obraz ten bardzo spodobał się krytykom i przyniósł twórcom pochlebne recenzje. W tym miejscu należałoby wyjaśnić, iż jakkolwiek w każdym filmie zrobionym przez braci Coen Joel występuje jako reżyser a Ethan jako producent, to faktycznie praca nad dziełem jest wspólna. W 1987 r. ich nazwisko stało się znane na całym świecie dzięki doskonałej komedii Raising Arizona. Obraz ten otworzył braciom drogę do prawdziwej sławy. Cztery lata później otrzymali oni swoją pierwszą Złotą Palmę na festiwalu w Cannes za film Barton Fink. W 1997 r. bracia odnieśli swój największy do tej pory sukces. Za obraz Fargo otrzymali Złotą Palmę i nagrodę za reżyserię na festiwalu w Cannes a także statuetkę Oscara, nie licząc nagród, które wręczono twórcom na mniej liczących się konkursach.
GUS VAN SANT zdobył uznanie publiczności i krytyków już pierwszym swoim filmem fabularnym Mala Noche, który nagrodzony został Nagrodą Krytyków Los Angeles dla najlepszego niezależnego filmu eksperymentalnego 1987 roku. Kolejny film - Drugstore Cowboy, wyreżyserowany przez Van Santa, który był również współautorem scenariusza (z Danielem Yostem), z udziałem Matta Dillona i Kelly Lynch wyróżniony był wieloma nagrodami, w tym: 1989 National Society of Film Critics Award dla najlepszego filmu, scenariusza i za najlepszą reżyserię. Jego następny film fabularny Moje własne Idaho (My Own Private Idaho) był poetyckim obrazem o poszukiwaniu rodziny. Zagrali w nim River Phoenix i Keanu Reeves. Film wielokrotnie nagradzano; otrzymał między innymi Independent Spirit Award za najlepszy scenariusz, muzykę i za najlepszą rolę pierwszoplanową, jak również nagrodę krytyków dla najlepszego aktora na Festiwalu w Wenecji. Kolejny obraz I kowbojki mogą marzyć (Even Cowgirls Get the Blues), nowofalowy film drogi, eksplorujący zagadnienia tożsamości seksualnej i zmian społecznych. Jego scenariusz oparty został na uwielbianej przez czytelników, magicznej powieści Toma Robbina. W filmie zagrali Uma Thurman, Lorraine Bracco, Rain Phoenix i John Hurt. Inne jego filmy to Gerry i nagrodzony Złotą Palmą w 2003 roku Słoń (Elephant) oraz Last days.
WES CRAVEN to jeden z najpopularniejszych twórców horrorów. Reżyser, scenarzysta, producent i aktor. Były nauczyciel przedmiotów humanistycznych, który w latach 70. porzucił karierę naukową dla filmu. Zaczynał jako asystent producenta i reżysera, Seana Curninghama, w kilku niskobudżetowych komediach. W 1972 roku wyreżyserował swój pierwszy film, Last House on the Left - mroczną, realistyczną opowieść o gwałcie i przemocy. Po pięcioletniej przerwie Craven nakręcił swój kolejny horror, The Hills Have Eyes, który został uznany za klasyka gatunku lat 70-tych.

Największą sławę przyniósł mu Koszmar z ulicy Wiązów (A Nightmare on Elm Street) - historia Freddy'ego Krugera, potwora, prześladującego w snach nastolatków z małego amerykańskiego miasteczka. Ten sugestywny horror okazał się tak ogromnym sukcesem frekwencyjnym, że w ciągu kilkunastu lat powstał cały cykl filmów o Freddym. Wielkim hitem kinowym stał się też przewrotny Krzyk (Scream). W 1997 r. powstał Krzyk 2 (Scream 2), zaś w roku 2000, na ekrany weszła trzecia część popularnego thrillera.


NATALIE PORTMAN od dzieciństwa interesowała się aktorstwem. Na dużym ekranie zadebiutowała w 1994 r. rolą w głośnym obrazie Luca Bessona Leon zawodowiec (Leon). Stworzyła tam, partnerując Jean Reno doskonałą kreację Matyldy, za którą zebrała rewelacyjne recenzje. Od tamtej pory jej kariera rozwija się w bardzo szybkim tempie.

Wcieliła się w postać pasierbicy Ala Pacino w Gorączce (The Heat), córki prezydenta USA w filmie Marsjanie atakują (Mars Attacks!) Tima Burtona, a z Woodym Allenem spotkała się na planie Wszyscy mówią: Kocham Cię! (Everyone Sais I Love You). Zagrała rolę królowej Amidali w trzech częściach Gwiezdnych Wojen (Star Wars); swoją odwagę i kunszt aktorski zademonstrowała w filmie Mike'a Nicholsa Bliżej (Closer), w którym wciela się w postać strtiptizerki Alice. Ta rola przyniosła jej pierwszą naprawdę poważną nagrodę, Złoty Glob w kategorii najlepszej aktorki drugoplanowej.

Portman, absolwentka prestiżowego uniwersytetu Harvarda, poza aktorstwem znana jest także ze swojego zaangażowania w życie polityczne oraz działalność charytatywną.
FANNY ARDANT zadebiutowała w wieku 25 lat. Początki jej kariery nie były łatwe, ale już w 1979 roku wystąpiła w serialu TV Les Dammes de la Cote. Chociaż serial odniósł umiarkowany sukces, dla Fanny był on przełomowy. Dzięki niemu młodą aktorkę zauważył Francois Truffaut. Ardant zagrała w jego dwóch filmach: Kobieta z sąsiedztwa (The Woman Next Door)
i Nareszcie niedziela (Virement dimanche!). Dzięki pierwszemu z nich zdobyła międzynarodową sławę i nominację do Cezara. Kolejne role w Pułkowniku Chabercie (Le Colonel Chabert)
i Melo umocniły jej pozycję gwiazdy. Fanny Ardant grywała także w produkcjach włoskich (Kolacja [La cena]) i hollywoodzkich (Sabrina, Elizabeth). Francuska aktorka znana jest ze swojego trudnego charakteru. Sama twierdzi, że chociaż ma duże poczucie humoru, jest pesymistką. W 2001 roku zagrała w Boskie jak diabli (No News from God), a rok później w 8 kobietach (8 femmes) obok takich gwiazd jak Catherine Deneuve czy Isabelle Huppert. Oba filmy przysporzyły Fanny Ardant wielkiej popularności wśród widowni na całym świecie.
JULIETTE BINOCHE zyskała uznanie rolą powściągliwej Terezy w Nieznośnej lekkości bytu (The Unbearable Lightness of Being). Zadebiutowała w wieku dwudziestu lat we francuskiej produkcji Les Nanas. W filmach wybitnych francuskich reżyserów w pełni zaprezentowała swój talent. Pojawiła się w dziele Jean-Luca Godarda Je vous salue, Marie, gdzie zagrała zazdrosną byłą kochankę Josepha, oraz w Złej krwi (Mauvais sang).

Po świetnej roli w Nieznośnej lekkości bytu Binoche wróciła do rodzinnej Francji i jedynie od czasu do czasu podróżowała do Stanów, by zagrać tam w filmach. Pojawiła się jako polska prostytutka, zaprzyjaźniona ze Scottem Glennem (zawoalowana postać Henry'ego Millera) w odcinku serialu HBO Women & Men II, nakręconego przez Mike'a Figgisa. Binoche dalej umacniała swoją pozycję w Skazie (Fatale) Louisa Malles i Niebieskim, pierwszej części trylogii Krzysztofa Kieślowskiego, gdzie zagrała kobietę zmagającą się z teraźniejszością po przeżytej tragedii. Zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Wenecji.


WILLEM DAFOE zajmuje w kinie światowym wyjątkową pozycję. Jednak zanim zagrał w 1985 w Żyć i umrzeć w Los Angeles (To Live and Die i L.A.) Williama Friedkina, grywał zazwyczaj mroczne role sadystycznych szaleńców w mniej znanych obrazach. Rola w filmie Friedkina przyniosła mu zainteresowanie największych sław Hollywood. Druga połowa lat 90-tych to wielkie role Dafoe w Plutonie (Platoon) Oliviera Stone'a [nominacja do Oscara] oraz Ostatnim kuszeniu Chrystusa (The Last Temtation of Christ) Martina Scorsese. Od tego momentu grywał głownie role heroicznych bohaterów, takich jak agent FBI w Mississippi w ogniu (Mississippi Burning) czy uwięziony przez nazistów bokser w Triumfie ducha (Triumph of the Spilit). Do swego mroczniejszego wcielenia wrócił na początku lat 90-tych w Beksie (Cry Baby) i Dzikości serca (Wild At Hart) gdzie zagrał lubieżnego bandytę. Można go było zobaczyć w nagrodzonym 9 Oscarami Angielskim pacjencie (The English Patent), Speed 2: Wyścig z czasem (Speed 2: Cruise Control), Lulu na moście (Lulu on the Bridge). Zadebiutował w The Loveless, następnie wystąpił m.in. w filmach: Zagadka nieśmiertelności (The Hunger), Żyć i umrzeć w Los Angeles (To Live and Die In L.A.), Sidła miłości (Body of Evidence), Mississippi w ogniu (Mississippi Burning) Alana Parkera, White Sands, Urodzonym 4 lipca (Born of the Fourth of July) Olivera Stone'a, Light Sleeper, Stan zagrożenia (Clear and Present Danger), Tom and Viv oraz zrealizowanym w Polsce Triumph of the Spirit.
STEVE BUSCEMI to aktor, którego charakterystycznych, wyrazistych kreacji ekranowych nie sposób zapomnieć. Zanim trafił do filmu, występował w teatrze. Już na początku swej kariery kinowej wykazał się dużym kunsztem aktorskim. Stworzył przejmujący wizerunek chorego na AIDS, w niezależnej produkcji Billa Sherwooda, Parting Glances, opowiadającej o środowisku gejów. Kolejne filmy z jego udziałem to m.in. thriller Call Me (1988), Slaves of New York Jamesa Ivory'ego, Mystery Train Jima Jarmusha, Książę Nowego Jorku (Prince of New York) Abla Ferrary oraz debiut reżyserski Quentina Tarantino Wściekłe psy (Reservoir Dogs). Swoją pierwszą główną rolę zagrał w komedii Alexandre Rockwella In the Soup. Choć zwykło się go kojarzyć głównie z kinem niezależnym, brał także udział w realizacji wysokobudżetowych widowisk, jak Armageddon. W 1992 roku zadebiutował jako reżyser filmem What Happened to Pete.
GENA ROWLANDS zadebiutowała w 1955 roku, w telewizyjnym serialu Top Secret. Większa część jej aktorskiej kariery związana jest z filmami męża - znakomitego reżysera Johna Cassavetesa (byli małżeństwem przez 35 lat, aż do jego śmierci w 1989 roku). Zagrała w takich jego filmach, jak Dziecko czeka (A Child is Waiting), Twarze (Faces), Minnie i Moskowitz, Kobieta pod presją (A Woman Dunder the Influence), Premiera (Opening Night) czy Gloria. Wystąpiła również w filmach Gra w serca (Playing By Hart) i Jak jej nie kochać (She’s So Lovely) w reżyserii swojego syna Nicka Cassavetesa. Ostatnio często bierze udział w prestiżowych produkcjach telewizyjnych np.: Kolor miłości (Color of Love). Wielokrotnie nagradzana na festiwalach filmowych i dwukrotnie nominowana do Oscara. W 1978 roku otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia na MFF w Berlinie za Premierę.
NICK NOLTE przyciągnął uwagę publiczności rolą zbuntowanego młodszego brata w miniserialu telewizyjnym Bogacz, biedak. Na dużym ekranie pojawił się u schyłku lat siedemdziesiątych.
Widownia przyzwyczaiła się oglądać Nolte'ego w rolach twardych, nieustępliwych facetów; zagrał między innymi u boku Eddiego Murphy'ego w Czterdziestu ośmiu godzinach; odtwarzał ekscentrycznego obiboka w Down and out in Beverly Hills; rasistowskiego policjanta w Q & A Sidney'a Lumeta; prawnika, którego prześladuje przeszłość w Przylądku strachu i rodzica starającego się znaleźć lekarstwo na śmiertelną chorobę w Oleju Lorenza (Lorenzo’s Oil).

W roku 1994 Nolte wystąpił w trzech filmach: I'll Do Anything była komedią, w której grał nowojorskiego aktora w Hollywood. W Blue Chips zagrał trenera w koledżu, zaś w Kocham kłopoty (I Love Trouble) reportera zakochanego w Julii Roberts.








©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna