Ks. Franciszek Blachnicki krucjata wyzwolenia człowieka



Pobieranie 75.3 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar75.3 Kb.

Ks. Franciszek Blachnicki

  1. KRUCJATA
    WYZWOLENIA CZŁOWIEKA

czyli

  1. Dzieło Niepokalanej, Matki Kościoła
     

PODRĘCZNIK
 

Wydanie trzecie

Światło-Życie – Lublin 1997


 
  1. Słowo wstępne
    do wydania pierwszego


Przedłożony podręcznik Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jest owocem, który dojrzewał w czasie kilku miesięcy modlitw, przemyśleń i doświadczeń. Od chwili, gdy prośba Papieża Jana Pawła II – skierowana w dniu 23 października 1978 r. podczas pamiętnej audiencji pożegnalnej do Polaków, aby „przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji” – stała się ostatecznym motywem podjęcia decyzji, narastającej od dłuższego czasu, myśli ciągle poszukiwały konkretnej postaci jej realizacji. Kolejne etapy wyłaniania się tej postaci to: narady z gronem zasłużonych i doświadczonych działaczy w Zakroczymiu; pierwsze próbne serie oaz rekolekcyjnych diakonii wyzwolenia, które odbyły się w Krościenku w styczniu i w lutym bieżącego roku; referaty i dyskusje sesji specjalnej IV Krajowej Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie w Kalwarii Zebrzydowskiej; wreszcie pierwsza próba parafialnych rekolekcji wyzwolenia przeprowadzona w Zakopanem-Olczy. W tym samym czasie też coraz wyraźniej rysowała się nam – poprzez środowe katechezy, pielgrzymkę do Meksyku, wreszcie encyklikę Redemptor hominis – programowa wizja odnowy godności i wyzwolenia człowieka Papieża Jana Pawła II. To wszystko pozwoliło na opracowanie pierwszej wersji podręcznika Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Został on ukończony w dniu 8 maja 1979r. – w uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika, w roku jubileuszu 900-lecia jego śmierci – w Krościenku nad Dunajcem. Następnego dnia, 9 maja, zawarty w podręczniku plan krucjaty został przedstawiony zebranej przy grobie św. Stanisława na Wawelu ogólnopolskiej pielgrzymce delegatów Ruchu Światło-Życie, a sam podręcznik wręczony moderatorom diecezjalnym ruchu w celu zgłoszenia ewentualnych uwag i poprawek. Wręczono go również Ks. Biskupowi Tadeuszowi Błaszkiewiczowi, Delegatowi Konferencji Episkopatu oraz Ks. Arcybiskupowi Metropolicie Krakowskiemu, Franciszkowi Macharskiemu. Teraz, kiedy już dnia 8 czerwca br. na lotnisku w Nowym Targu w obecności Jana Pawła II dokonało się proklamowanie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, po kilku miesiącach doświadczeń, w pierwszą rocznicę pamiętnego orędzia Jana Pawła II do Polaków, publikujemy ten podręcznik, aby przedstawiona w nim wizja zaczęła inspirować tych, którzy dla ratowania narodu postanowili podjąć Krucjatę Wyzwolenia Człowieka.

Ks. Franciszek Blachnicki

 
  Krościenko nad Dunajcem, 23 października 1979 r.


Rozdział I

  1. GENEZA


  1. Słowa Ojca świętego Jana Pawła II zawarte w jego liście pożegnalnym do Polaków z dnia 23 października 1978 r.: „proszę, abyście przeciwstawiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa, co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła” – stały się – i to już w chwili ich wygłoszenia przez Ojca świętego podczas pamiętnej audiencji pożegnalnej – bezpośrednim bodźcem i natchnieniem do podjęcia nadzwyczajnej akcji na rzecz ratowania narodu od alkoholizmu oraz innych zagrożeń. Łączyło się z tym uświadomienie sobie w tym dziejowym momencie, że jedyny i niepowtarzalny autorytet pierwszego w historii Papieża – Polaka mógłby zmobilizować zdrową część narodu do czynu odnowy moralnej na miarę potrzeb wynikających z aktualnego zagrożenia. 2. Ruch Światło-Życie poczuł się pierwszym i odpowiedzialnym adresatem powyższego apelu Jana Pawła II skierowanego do wszystkich Polaków. Dał temu wyraz Moderator Krajowy Ruchu, gdy w orędziu do uczestników Dnia Jedności Ruchu Światło-Życie z Papieżem Janem Pawłem II wygłoszonym w dniach 28 i 29 października 1979 roku przez Radio Watykańskie powiedział: „Odpowiadając na tę prośbę rozpoczynamy od dzisiejszego Dnia Jedności kilkumiesięczne przygotowanie do diakonii wyzwolenia, którą chcemy podjąć na rzecz całej polskiej młodzieży i narodu; przygotowanie do służby wyzwolenia z nałogów społecznych – zwłaszcza nałogu alkoholizmu – oraz ze wszelkiego zakłamania i lęku, który nie pozwala człowiekowi urzeczywistniać siebie zgodnie z wzniosłym powołaniem osoby, aby stać się nowym człowiekiem na wzór Niepokalanej Matki Chrystusa i Kościoła”. W wyniku tego przygotowania, w ramach którego odbyły się m.in. narady w gronie specjalistów – działaczy przeciwalkoholowych, kilka serii oaz rekolekcyjnych diakonii wyzwolenia, sesja specjalna w ramach IV Krajowej Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie w Kalwarii, parafialne rekolekcje wyzwolenia w Zakopanem-Olczy, wyłonił się zasadniczy program Krucjaty Wyzwolenia Człowieka oraz podstawowe metody działania. Program ten został zaprezentowany po raz pierwszy przedstawicielom Episkopatu Polski oraz uczestnikom Ogólnopolskiego Dnia Jedności Ruchu Światło-Życie (delegacjom diecezjalnym i rejonowym Ruchu) zebranym w katedrze wawelskiej przy grobie św. Stanisława biskupa i męczennika dnia 9 maja 1979 r. w 900. rocznicę Jego śmierci. 3. Ruch Światło-Życie podjął inicjatywę w tej sprawie przede wszystkim dlatego, że czuje się kontynuatorem Krucjaty Wstrzemięźliwości, zwanej też Krucjatą Niepokalanej, działającej w latach 1957-1960. Krucjata ta była maryjnym ruchem abstynenckim zmierzającym przez walkę z pijaństwem i rozwiązłością do odnowy człowieka i całego społeczeństwa w duchu idei św. Maksymiliana Kolbego i programu Ślubów Jasnogórskich. Po rozbiciu jej przez władze świeckie znalazła swój azyl w Krościenku nad Dunajcem. Po kilku latach z tego ziarna, które obumarło, wyrósł oazowy ruch odnowy, zwany początkowo Ruchem Żywego Kościoła, a od 1976 Ruchem Światło-Życie. Ruch ten przejął zasadnicze treści i założenia programowe Krucjaty Wstrzemięźliwości z lat 1957-1960, pogłębiając i poszerzając je znacznie w oparciu o inspiracje II Soboru Watykańskiego. Ze spuścizny duchowości pierwszej Krucjaty Niepokalanej pielęgnowano zwłaszcza ideę całkowitej abstynencji od alkoholu i od tytoniu, wychowując w tym duchu młodzież, od której wymagano, podobnie jak kiedyś w harcerstwie, przyrzeczeń abstynenckich. W centralnej diakonii ruchu przez cały czas utrzymywało się przekonanie, że nadejdzie kiedyś moment, w którym trzeba będzie podjąć szerzej zakrojoną służbę na rzecz wyzwolenia narodu z nałogu alkoholizmu oraz innych zagrożeń. W chwili wypowiadania przez Papieża Jana Pawła II cytowanego wyżej apelu uświadomiono sobie, iż moment ten właśnie nadszedł. 4. Podejmując inicjatywę powołania Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, Ruch Światło-Życie nie zamierza ani sam przekształcić się w nowy ruch, i zrezygnować ze swojego dotychczasowego programu i ze swojej tożsamości na jego rzecz, ani włączać członków Krucjaty Wyzwolenia Człowieka do Ruchu Światło-Życie, ani traktować jej w całości jako swojej części i ekspozytury. Krucjata Wyzwolenia Człowieka ma być samodzielnym, autonomicznym programem działania i wyzwolonym przez niego ruchem. Ruch Światło-Życie natomiast chce służyć tej sprawie, chce podjąć diakonię wyzwolenia w ramach Krucjaty, chce służyć jej ludźmi przygotowanymi do tego rodzaju apostolstwa i ewangelizacji, oraz – wypracowanymi i wypróbowanymi już metodami formacji i działania, chce przy tym w całości włączyć się do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, to znaczy, że każdy członek Ruchu czułby się również członkiem Krucjaty, wyrażając to przynajmniej złożeniem deklaracji abstynenckiej. Krucjata Wyzwolenia Człowieka byłaby ruchem zakrojonym na wielką skalę, starającym się zmobilizować wokół jednolitego programu i planu działania wszystkich ludzi dobrej woli pragnących ratować naród z zagrożenia. 5. Krucjata Wyzwolenia Człowieka jest związana z Papieżem Janem Pawłem II nie tylko przez fakt, że słowa Jego apelu skierowanego do Polaków w dniu 23 października 1978 r. stały się bezpośrednim natchnieniem dla tej inicjatywy, ale głównie przez to, że cały Jego wielki program odnowy godności i wyzwolenia człowieka, ukazywany stopniowo w pierwszych miesiącach Jego pontyfikatu, a zwłaszcza w związku z Jego pielgrzymką do Meksyku oraz w Jego pierwszej encyklice Redemptor hominis, określa program Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Jest ona więc, jak zostanie to jeszcze ukazane, wielorako inspirowana przez program Jana Pawła II i pragnie być w Kościele jednym z narzędzi realizacji tego programu. Tak samo widzi swą funkcję w Kościele Ruch Światło-Życie, dlatego liczne będą obustronne związki wewnętrzne umożliwiające wzajemne inspirowanie się i wzbogacanie. Krucjata Wyzwolenia Człowieka będzie znajdowała w Ruchu Światło-Życie stałą i wieloraką pomoc, członkowie Ruchu natomiast znajdą w Krucjacie wiele okazji do aktualizacji swojej służby i swego konkretnego zaangażowania się w dziele ewangelizacji. Świadomość wspólnego wsłuchiwania się w głos Papieża w gotowości służby będzie głębokim źródłem jedności. 6. Przygotowana w ten sposób Krucjata Wyzwolenia Człowieka, której plan zawiera niniejszy podręcznik, została przedstawiona Ojcu świętemu, Janowi Pawłowi II w maju 1979 roku. Wtedy też prosiliśmy Ojca świętego o spotkanie z ogólnopolską reprezentacją Ruchu Światło-Życie z okazji Jego pobytu na Podhalu w dniu 8 czerwca. Podczas tego spotkania, zgodnie z sugestiami wysuniętymi w zaproszeniu, miało nastąpić proklamowanie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jako daru Ruchu Światło-Życie dla Papieża. Ojca świętego poproszono o pobłogosławienie tego dzieła. Przygotowanie do spotkania z Następcą świętego Piotra, które dokonywało się w ramach nowenny przed zesłaniem Ducha Świętego, a zwłaszcza w czasie nadzwyczajnej Centralnej Oazy Matki w Krościenku, w dniach 2-7 czerwca, było połączone z zapoznawaniem uczestników COM z Krucjatą Wyzwolenia Człowieka i z werbowaniem członków do niej. Członkowie zgłoszeni do 7 czerwca zostali jako członkowie-założyciele Krucjaty wpisani do pierwszej Księgi Czynów Wyzwolenia, która miała być w dniu 8 czerwca w Nowym Targu symbolicznie ofiarowana Papieżowi. 7. Dzień 8 czerwca 1979 r. stał się wielkim dniem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. W czasie Mszy św. na lotnisku w Nowym Targu delegacja Ruchu Światło-Życie, idąc na czele procesji z darami, przyniosła Papieżowi Księgę Czynów Wyzwolenia. Ojciec święty ponownie (bowiem już w przeddzień, 7 czerwca 1979 r., w Oświęcimiu wpisał do Księgi swoje błogosławieństwo dla Krucjaty) pobłogosławił niosących Księgę i wszystkich, których nazwiska zostały już lub zostaną w przyszłości do niej wpisane. W tym czasie obecni na lotnisku członkowie ogólnopolskiej reprezentacji Ruchu odmówili głośno modlitwę (zawierającą przyrzeczenia abstynenckie) i odśpiewali hymn Krucjaty Serce wielkie nam daj. W ten sposób proklamowanie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka w obecności Papieża Jana Pawła II stało się faktem. Dzień 8 czerwca 1979 r. należy więc uważać za dzień narodzin Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Pod koniec Mszy św. Papież dokonał jeszcze aktu poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę kościoła ku czci Niepokalanej, Matki Kościoła, który kiedyś ma zostać wybudowany (z ofiar powstałych z wyrzeczenia się alkoholu) jako wotum wdzięczności za ocalenie narodu od klęski alkoholizmu. 8. Księga Czynów Wyzwolenia oraz kamień węgielny zostały potem złożone w Centrali Ruchu Światło-Życie w Krościenku, gdzie powstała pierwsza Stanica Krucjaty Wyzwolenia (Stanica nr 1). W czasie następnych miesięcy kierowała ona akcją werbowania do KWC członków Oazy Żywego Kościoła 1979. Trzy razy w ramach dni wspólnoty poszczególnych turnusów oazy, w nowo zbudowanym amfiteatrze im. Jana Pawła II, odbyły się Godziny Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, w których uczestniczyło każdorazowo ponad 2 tysiące osób (głównie młodzieży). Większość z nich zgłosiła swoje przystąpienie do KWC.


Rozdział II

  1. SYTUACJA  I  ZADANIA

Punkt 1. i 2. tego rozdziału
zredagowano w 1996r. wg aktualnych danych PARPA


  1. Sytuacja Polski pod względem rozmiaru problemów alkoholowych i pod względem ich rozwiązywania i zapobiegania kształtuje się nieco inaczej niż kilka czy kilkanaście lat temu. W spadku po ubiegłych okresach historycznych pozostało nam silne zakorzenienie zwyczajów alkoholowych wpraktyce i świadomości społecznej. Jest to rzeczywiście „kultura picia”, wypełniająca natychmiast wszelkie szczeliny w życiu społecznym nieogarnięte prawdziwą kulturą. Zasięg „kultury picia” jest może nawet większy niż zasięg rzeczywistych problemów. I one jednak są niemałe. Blisko milion osób cierpiących na chorobę alkoholową i ok. 3 mln osób pijących zbyt wiele. Pierwsza grupa to kandydaci do przedwczesnej śmierci w warunkach dezaprobaty otoczenia, w społecznej izolacji. Druga grupa to główni sprawcy i ofiary aktów gwałtu i przemocy, zaburzeń porządku publicznego, chorób somatycznych powiązanych bezpośrednio zalkoholem. Znamienna jest w obu tych grupach koncentracja spożycia. Te osoby wypijają ponad 60% całego alkoholu, stanowiąc jedynie 8-10% pijących, w dodatku w modelu tym dominują alkohole wysokoprocentowe (wódka). Fakty te sprawiają, że picie tej grupy osób jest widoczne wraz ze skutkami i decyduje o powszechnym przeświadczeniu, że „pije się” w Polsce bardzo dużo. Tymczasem wraz zpewnym spadkiem ilości spożywanego alkoholu do 8 litrów alkoholu w 1995 roku (przeliczanego na czysty spirytus) na głowę zajmujemy na świecie miejsce dopiero (lub aż) w trzeciej dziesiątce spośród 200 państw ONZ. Jakkolwiek prognozowana przez PAN przed kilkunastu laty wizja „równi pochyłej” ilości spożywanego alkoholu nie ziściła się w sensie ilościowym, to zagrożenie problemami alkoholowymi jest wcale nie mniejsze. Powstaje bowiem błędne koło: często obserwowane upijanie się skłania ogół społeczeństwa do opinii, że jest to w Polsce coś normalnego. Ta opinia z kolei przyczynia się do szybszej inicjacji alkoholowej ludzi młodych. Właśnie sytuacja ludzi młodych budzi szczególny niepokój. Wszystkie dostępne wskaźniki zdają się sugerować, że młodzież pije dużo i niszcząco. Na przykład dane częstości pobytów w izbach wytrzeźwień sugerują pogarszanie się sytuacji wśród młodzieży. Około 15% ludzi młodych aktualnie przegrywa swoje życie wchodząc w intensywny kontakt z alkoholem. Straty te nie polegają jedynie na rosnącym ryzyku uzależnienia, ale dotyczą praktycznie całości życia młodych ludzi. Jednocześnie jednak istnieje w młodym pokoleniu wyraźny trend innej grupy młodzieży zmierzający do ograniczenia spożycia. Te dwie grupy rozchodzą się. W tym momencie wkracza na scenę przemysł reklamowy, który w interesie biznesu alkoholowego stara się, aby wzorem dla całego młodego pokolenia była raczej grupa pijąca niż trzeźwa. Paradoksalnie osoby „najsłabsze” i wrażliwe na działanie reklam często wywodzą się z grupy ryzyka (w tym z rodzin z problemem alkoholowym). Powoduje to utrwalanie się problemów z pokolenia na pokolenie. Wspomniana grupa osób doświadcza też przemocy w domu, utrudnień w rozwoju, w nauce, w całym swoim życiu. Osób takich – dzieci z rodzin z problemem alkoholowym jest w Polsce nie mniej niż 2 mln. Znacznie szersza jest grupa dzieci doświadczających trudnych sytuacji w rodzinie związanych z alkoholem. Do przeżycia choć raz takiej sytuacji przyznaje się w badaniach aż 35% młodych ludzi w Polsce. Ma to wpływ na rozpowszechnienie aktów agresji. Skoro mowa o członkach rodzin osób nadmiernie pijących, to trzeba wskazać na grupę kilkumilionową. Przynajmniej część tej grupy cierpi na zespół nazywany współuzależnieniem (nie polegający na piciu z alkoholikiem, choć i to się zdarza!). Osoby te wymagają podobnie intensywnej pomocy, jak ich bliscy chorzy na chorobę alkoholową lub nadmiernie pijący. Zjawiska nowe i niepokojące to głównie celowa ekspansja biznesu alkoholowego oparta na łamaniu prawa jako stałej metodzie. O ile proces rozpijania społeczeństwa w okresie ubiegłym miał charakter spontaniczny i nie był popierany oficjalnymi działaniami w sferze świadomości społecznej, o tyle dziś ekspansja biznesu alkoholowego rozwija się w oparciu o systematyczne, planowane, celowe działania marketingowe. Z tego rodzaju ekspansją Polacy stykają się po raz pierwszy w historii. Jej elementy to: nagminne łamanie prawa o sprzedaży nieletnim i innych przepisów regulujących obrót alkoholem (afery alkoholowe), działania promocyjne (koncerty, festyny) finansowane przez biznes alkoholowy, współdziałanie części prasy w urabianiu opinii publicznej w kierunku proalkoholowym, realizowanie reklamy utrwalającej mity alkoholowe, wszystko to obok albo przeciw prawu. Nie dziwi zatem fakt powstawania mafii i afer korupcyjnych związanych z alkoholem, jako wynik tego rodzaju postawy. Utrwala ona szerzej postawę konsumpcyjną, traktując alkohol jako produkt rynkowy ze wszystkimi prawami. Rzecz pojawia się przed człowiekiem i jego dobrem. Równie niepokojącym zjawiskiem jest wzrastające spożycie w grupie bezrobotnych. Będzie ono paraliżowało wiele programów gospodarczo-społecznych. Wyraźniej też widać rosnący udział kobiet w problemach alkoholowych, a należy pamiętać, że z pewnych powodów stanowi to poważniejsze zagrożenie niż problemy męskiej populacji (chociażby dlatego, że trudniej wychodzą z problemów alkoholowych, coraz więcej jest też dzieci obarczonych problemem pijących matek). Na koniec należy wskazać na źródła nadziei: rosnącą kompetencję służby zdrowia w zakresie leczenia, rozrost sieci grup samopomocowych (AA, Alanon, Alateen), powstanie i wdrożenie nowoczesnych programów profilaktycznych dla młodzieży, nauczycieli i rodziców, wreszcie zmiany prawno-organizacyjne skierowane na uruchomienie lokalnych (gminnych) społeczności. Ponad połowa młodzieży opowiada się za podwyższeniem granicy wieku zezwalającego na zakup alkoholu z 18 do 21 lat. W rzeczywistości siły społeczne działające na rzecz trzeźwości są potężne, ale zbyt często jeszcze rozproszone i zbyt nieśmiałe. Dlatego całość pracy powinna skupić się na docieraniu do ludzi z prawdą (rozbijanie mitów, przeciwdziałanie reklamie, informowanie o możliwościach zmian i zachęcanie do nich), a także na umożliwieniu im – choćby na skromną miarę – doświadczenia własnej sprawczości: tego, że można coś w tej dziedzinie osiągnąć. Po dziesiątkach lat ubezwłasnowolnienia rola drobnych, pozytywnych doświadczeń jest ogromna. 2. Omówione wyżej zagrożenie narastającymi problemami alkoholowymi może stanowić modelowy punkt wyjścia do zrozumienia innych zagrożeń współczesnego człowieka. Podobne bowiem mechanizmy funkcjonują wobec innych uzależnień. Takim jest na przykład coraz większe uzależnienie od nikotyny, które jest postrzegane w społeczeństwie co najwyżej jako szkodliwe dla zdrowia fizycznego. Ponieważ w krajach zachodnich odchodzi się już od palenia tytoniu, producenci papierosów poddają wielkiej presji reklamy kraje Europy Środkowo-Wschodniej i Trzeciego Świata. Według szacunków WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) od 20 lat Polska znajduje się wśród krajów o najwyższym zużyciu tytoniu. Ośrodek Badania Opinii Publicznej w 1995 roku wykazuje, że regularnie (!) pali w Polsce 47% mężczyzn i 32% kobiet, co stawia nas wczołówce krajów europejskich. Każdego roku na choroby spowodowane paleniem papierosów umiera przedwcześnie 70 tys. Polaków w wieku 35-69 lat. Eksperci WHO szacują, że w Polsce co drugi mężczyzna umrze w latach dziewięćdziesiątych w pełni sił biologicznych i zawodowych z powodu nałogowego palenia tytoniu. Tymczasem korporacje tytoniowe przy pomocy wielkich kampanii promocyjnych konsekwentnie realizują program wzrostu konsumpcji tytoniu w Polsce o 10-20% do końca stulecia, co oznacza wzrost przedwczesnej umieralności od 9 do 18 tys. zgonów rocznie. Na zjawisko nikotynizmu należy spojrzeć nie tylko w perspektywie szkodliwości dla zdrowia fizycznego. Palenie wpływa na psychikę i osobowość człowieka. Człowiek palący staje się ubezwłasnowolniony, niezdolny w trudnych sytuacjach do wysiłku woli. Niestety zjawisko to dotyczy w coraz większym stopniu także kobiet i coraz młodszych dzieci. Nieumiejętność poradzenia sobie z problemami osobistymi, rozkład rodziny, poczucie osamotnienia, niewiara prowadzą do coraz szerszego wPolsce zjawiska narkomanii wśród młodzieży (narkomani nie dożywają wieku dojrzałego). Podobnie, choć bezpośrednio w sposób o wiele bardziej destruktywny słabość charakteru młodego człowieka poddana jest naciskom cynicznych dealerów. Okazuje się, że doświadczeniem prowadzącym do sięgania po narkotyki jest propagowana wśród młodzieży „kultura piwa”. Powszechnym staje się dziś uzależnienie od środków masowego przekazu – telewizji spowodowane brakiem sztuki wybierania w propozycjach mass mediów. Toruje to na przykład drogę obojętności wobec pornografii i przemocy, a także zastępuje serdeczne kontakty międzyludzkie. Zresztą w imię „europejskości” jest lansowana swoboda i wynaturzenia seksualne przez masowe ilustrowane pisma dla młodzieży i dorosłych. Mówi się dziś o uzależnieniu od seksu. Uderza to w normalny rozwój rodziny, a nawet powoduje jej rozbicie. To zagubienie współczesnego człowieka, szczególnie młodego, jest wykorzystywane przez różnego rodzaju sekty uwodzące propozycjami łatwego rozwiązania wszelkich problemów życiowych za cenę całkowitego podporządkowania życia ich przywódcom. Tam gdzie nie dociera głoszenie Ewangelii i jej wyzwalającej mocy, pustka jest wypełniana przez głosicieli różnych poglądów określanych na ogół mianem New Age. Wiele sławnych osób otwarcie przyznaje się do praktyk proponowanych przez ideologów New Age. Dramatem drugiej połowy XX wieku jest zabijanie dzieci w łonach matek, torujące miejsce dla aprobowanej już w niektórych krajach eutanazji. Brak ewangelicznego uzdrowienia milionów ludzkich serc, zranionych świadomością popełnienia zabójstwa, niszczy psychikę narodu. Prawo do życia od naturalnego poczęcia do naturalnej śmierci jest ciągle w imię egoizmu człowieka kwestionowane. Domaga się ono ciągłej aktywności społecznej, zarówno w sferze oddziaływania na postawę osób nie umiejących sobie poradzić ze swoją egoistyczną postawą, jak i w sferze kształtowania prorodzinnej polityki społecznej, a także jednoznacznych rozwiązań prawnych opartych o Dekalog. Przy dalszym spadku przyrostu naturalnego powodowanym egoizmem już około 2030 roku załamie się siła biologiczna narodu, czyniąc wizję jego degradacji czymś zupełnie realnym. Łatwo też są akceptowane – nawet przez chrześcijan – poglądy, że religia dotyczy tylko sfery życia prywatnego i ewangeliczne orędzie nie dotyczy życia społecznego, gospodarczego, politycznego. Stąd u źródeł współczesnych zagrożeń leży brak prawdy o godności człowieka, o możliwości kształtowania swojego życia i lęk przeciętnego człowieka przed odpowiedzialnością za kształt życia w wymiarze szerszym niż osobiste. Dlatego tak ważne jest przełamywanie bezradności wobec trudnych problemów społecznych. 3. Naszkicowana powyżej sytuacja domaga się nie tylko wielkiej intensyfikacji stosowanych dotychczas metod i środków walki z zagrożeniami społecznymi, ale także szukania i znalezienia nowych, które mogłyby skutecznie zahamować szerzące się zło. Zadanie, które chwila obecna stawia przed nami, to nie tyle zwalczanie alkoholizmu i innych podobnych zjawisk, ile realne i rzeczywiste zwalczenie tych klęsk. Inaczej nie powstrzymamy procesu staczania się po równi pochyłej i nie uratujemy narodu. Trzeba więc znaleźć nową motywację, sięgającą samej istoty zagadnienia, ukazać nowe perspektywy rozwiązania problematyki, rozwinąć nową strategię i taktykę zdolną rzeczywiście przeciwstawić się siłom niosącym zagrożenie i zgubę. Trzeba zaplanować i zmobilizować siły i środki proporcjonalne do sił, którym chcemy się przeciwstawić i które chcemy zwyciężyć 4. W chwili obecnej wzrasta świadomość zagrożenia. Zewsząd słyszy się głosy i apele ludzi odpowiedzialnych, wzywające zwłaszcza do przeciwstawienia się alkoholizmowi. Motywacja pozostaje stale ta sama, tradycyjna, powszechnie znana. Nie przeprowadza się krytycznej refleksji nad jej skutecznością i wystarczalnością. Pozostaje się na ogół na płaszczyźnie motywacji naturalnej, naukowej, nie sięga się natomiast do źródeł objawienia i teologii. Pojawiła się wprawdzie motywacja nowa, związana z wyborem Polaka na Głowę Kościoła Powszechnego. Konieczność walki z alkoholizmem uzasadnia się przeważnie następująco: Oczy całego świata są zwrócone na nas. Musimy czuć się odpowiedzialni za to, jak reprezentujemy Ojca świętego. Aby Ojciec święty nie musiał się wstydzić za nas, musimy zerwać z obyczajem pijackim. Musimy z nim zerwać, aby swoim zachowaniem nie przynosić ujmy narodowi polskiemu i wziętemu spośród nas Papieżowi. Są to wprawdzie motywy same w sobie dobre i szlachetne, ale przecież w gruncie rzeczy naturalne. Nie ma w nich odwołania się do wiary, ale do naturalnych ambicji. I dlatego też motywacja ta nie jest dostatecznie silna i skuteczna. Wydaje się, a można tak przypuszczać na podstawie poczynionych już obserwacji i doświadczeń, że wkrótce pozbędziemy się złudzeń, iż takie odwoływanie się do ambicji pobudzi ludzi do wielkodusznej ofiary, która jedynie może przynieść nam ratunek. 5. Stwierdzenie powyższe nie oznacza bynajmniej, iż w poszukiwaniu nowej, skutecznej motywacji do podjęcia walki z alkoholizmem oraz innymi zagrożeniami należy odrzucić autorytet Papieża. Trzeba go jednak pojąć inaczej – nie w sensie narodowo-ambicjonalnym. Trzeba wsłuchać się w głos Ojca świętego, trzeba otworzyć się na Jego naukę, ukazującą współczesnej ludzkości drogę ratunku. Trzeba dać się porwać Jego żywiołowej dynamicznej wierze, która chciałaby nam zaszczepić: jeden zwrot ducha, jeden kierunek umysłu, woli i serca: ad Christum Redemptorem hominis, ad Christum Redemptorem mundi. Ku Niemu kierujemy nasze spojrzenie powtarzając wyznanie św. Piotra: „Panie do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”, bo tylko w Nim, Synu Bożym, jest nasze zbawienie (RH 7). Nowość inicjatywy Krucjaty Wyzwolenia Człowieka wyraża się w tym, że idąc za nauką Papieża, za całą wielką wizją Jego encykliki Redemptor hominis chcemy konsekwentnie szukać rozwiązania wszelkich aktualnych, palących problemów ludzkości (wśród nich także problemu alkoholizmu) w Chrystusie Odkupicielu. Swoje zadanie widzimy w doprowadzaniu ludzi do umiejętności obcowania ze swoimi problemami z głębią Odkupienia, która jest w Jezusie Chrystusie (RH 10). Ufamy bowiem, że jedynie na tej drodze dotkniemy zarazem największej głębi człowieka: ludzkich serc, ludzkich sumień, ludzkich spraw (tamże). Dotkniemy jej mocą Chrystusa w sposób uzdrawiający i wyzwalający. Nowość Krucjaty Wyzwolenia Człowieka zawiera się więc w zorientowanej według wskazań Jana Pawła II teologii wyzwolenia człowieka, której istotne elementy zostaną przedstawione w następnym rozdz


Rozdział III

  1. PODSTAWY
    BIBLIJNO – TEOLOGICZNE


1. Podejmując problem walki z alkoholizmem oraz innymi zagrożeniami i nałogami społecznymi, Krucjata Wyzwolenia Człowieka ujmuje go jako problem człowieka, którego trzeba ratować w jego godności i wyzwolić. Wyrazu krucjata – oznaczającego wyprawę wojenną podejmowaną w celu wyzwolenia spod panowania pogan Ziemi Świętej, na której żył i umarł Chrystus – używamy przenośnie dla oznaczenia akcji religijno-moralnej, której celem jest wyzwolenie tej ziemi świętej, którą jest każdy człowiek – osoba odkupiona przez Chrystusa z każdej niewoli, która nie pozwala jej żyć zgodnie ze swoją godnością i powołaniem. Przekonani, że tak pojęte wyzwolenie człowieka może być ostatecznie tylko dziełem Chrystusa, opieramy całą tę akcję na swoistej teologii wyzwolenia, o której mówił Papież Jan Paweł II podczas audiencji ogólnej w dniu 21 lutego 1979 roku:

Wyzwolenie jest rzeczywistością wiary wpisaną głęboko w wybawicielską misję Chrystusa, w Jego dzieło, w Jego nauczanie. Chciałbym dodać, że my, Polacy, mamy swoją własną teologię wyzwolenia, jest ona bardzo głęboko wpisana w dzieje naszej Ojczyzny. Wiemy, że Chrystus w najgorszych okresach tych dziejów był dla nas natchnieniem i źródłem, ażeby nie rezygnować z wolności człowieka i wolności Narodu.

  1. Teza fundamentalna tej teologii wyzwolenia głosi, że wszelką działalność na rzecz wyzwolenia człowieka, narodu czy w ogóle ludzkości należy widzieć jako kontynuację zbawczej misji Chrystusa, której program On sam proklamował w następujących słowach: „Duch Pański spoczywa na mnie, ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski u Pana” (Łk 4, 18-19). W tym kontekście Krucjatę Wyzwolenia Człowieka należy widzieć jako mobilizowanie „kolumny ratunkowej” ludzi, którzy w oparciu o misję Chrystusa oraz o uczestnictwo w Jego namaszczeniu Duchem Świętym świadomie podejmą misję wyzwalania tych swoich braci, którzy są niewolnikami nałogów. 3. Zbawienie jako kontynuowanie misji Chrystusa musi być pojmowane jako wprowadzenie do nowego życia w wolności synów Bożych. Jest ono równoznaczne z wewnętrzną przemianą człowieka, z odkupieniem i wyzwoleniem go z niewoli grzechu, z powstaniem w nim nowego człowieka. Prawdziwego wyzwolenia człowieka może dokonać tylko Chrystus mocą swego Ducha. Wszelkie naturalne akcje podejmowane na rzecz wyzwolenia człowieka załamują się w obliczu tego właśnie problemu – przemiany człowieka. Dlatego jedynie akcja wyzwolenia wszczepiona w zbawcze dzieło Chrystusa, który może uzdrowić człowieka w głębi jego istoty (in radice – od korzenia), ma realne szanse powodzenia. Dotyczy to także wyzwolenia z nałogu alkoholizmu. 4. Formuła wyzwolenia objawiona przez Chrystusa brzmi: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8, 32). Wolność w najgłębszej swej istocie nie jest całkowitą niezależnością, lecz dobrowolnym uzależnieniem się od światła prawdy. Osoba bowiem jako byt rozumny realizuje swoją wolność wtedy, kiedy żyje prawdą. Należy więc odrzucić pseudowyzwolenie, jakie przynosi alkohol przez swoje działanie „odhamowujące”, stwarzające złudzenie wolności rozumianej jako nieskrępowanie. Należy mówić o „za-mroczeniu” alkoholowym, prowadzącym poprzez utratę świadomości do zaniku wolności. 5. Powszechnie rozpatruje się problem wolności człowieka w świetle dialektyki pan-niewolnik. Pismo święte zastępuje ją relacją: niewolnik-syn: „Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znów pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać «Abba, Ojcze»” (Rz 8, 14-15). Drugi klasyczny tekst dotyczący tego zagadnienia znajdujemy w Liście do Galatów (4, 3-7): „My również, jak długo byliśmy nieletni, pozostawaliśmy w niewoli «żywiołów tego świata». Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteśmy synami Bóg wysłał do serc naszych swego Ducha, który woła: «Abba, Ojcze». A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem”. Wejście w relację dziecięctwa do Boga Ojca wyprowadza nas więc, według Nowego Testamentu, ze stanu niewoli. Relacja ta stanowi istotę naszej godności i wolności. Wszędzie natomiast, gdzie zachodzi relacja niewolnik-pan, człowiek traktowany jest jako rzecz. Na tym polega najgłębsza istota niewolnictwa. W tym świetle należy również spojrzeć na problem alkoholizmu. Pojawia się on jako zjawisko społeczne wszędzie tam, gdzie panuje dialektyka pan-niewolnik, gdzie brak jest poczucia bezpieczeństwa z powodu nieprzeżywania w wierze i ufności relacji dziecka wobec Boga Ojca. To właśnie jest przyczyną masowego sięgania po alkohol jako po środek łatwego (i pozornego) rozładowywania napięć, lęków i konfliktów. I w tym przypadku więc usynowienie ukazuje jedyną drogę do wyzwolenia. 6. Wejście w relację synowską do Boga przez Chrystusa w Duchu Świętym jest równocześnie drogą do przezwyciężenia lęku, który jest bezpośrednią i najbliższą przyczyną niewoli. Niewolę stwarza nie tyle zewnętrzna sytuacja i przemoc, co lęk wynikający z niewłaściwego przywiązania do dóbr materialnych, doczesnych, z natury utracalnych, a więc zawsze sytuacji przemocy zagrożonych. Wewnętrzna akceptacja wartości duchowych, a przede wszystkim wartości i godności dziecięctwa Bożego i postawienie tej wartości ponad wszelkie inne, uwalnia nas radykalnie od lęku i stanu niewolnictwa. Wartość synostwa Bożego została nam bowiem dana w Chrystusie w sposób nieutracalny. Jest to rzeczywistość nieodwracalna. „Niewolnik nie przebywa w domu na zawsze, lecz Syn przebywa na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni” (J 8, 35-36). Nawet grzech (świadczy o tym przypowieść o synu marnotrawnym), nie może przekreślić miłości Boga Ojca względem nas. Mamy zawsze otwartą drogę powrotu. Wyzwolenie z lęku, który rodzi niewolę, jest więc integralnym elementem Chrystusowego odkupienia. 7. Odkupienie przynosi nam nie tylko wyzwolenie od ciemności błędu i od lęku, ale przede wszystkim od egoizmu, od egocentrycznej miłości, która stanowi najgłębsze źródło wszelkiej niewoli. Z powodu niej bowiem nie tylko człowiek dla człowieka staje się przedmiotem manipulacji, ale także nie może w wolności urzeczywistniać sam siebie. KDK 24 mówi, iż „człowiek nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego”. Odkrycie prawdy, że przez bezinteresowny dar z siebie człowiek staje się prawdziwie wolny, ukazuje nam drogę do wolności, której nikt nam nie może odebrać i która jest zawsze, w każdej sytuacji, dla nas dostępna i otwarta. Jest to droga Krzyża Chrystusowego. Tajemnica Krzyża jest również kluczem do zrozumienia teologii wolności. Bez niej nie można skonstruować żadnej prawdziwej teologii wyzwolenia. Chrystus w chwili składania na krzyżu dobrowolnej, z miłości ku Ojcu i ku nam płynącej ofiary ze swego życia był zupełnie wolny, spełnił szczytowy akt wolności w swoim życiu. I odtąd podobnie każdy człowiek składający dobrowolnie w ofierze niższe wartości, a nawet życie, dla wartości wyższych, dla wartości najwyższej – bezinteresownej miłości – realizuje równocześnie siebie w akcie wolności, której mu nikt odebrać nie może! W Krzyżu objawiła się ostateczna głębia tajemnicy wolności. Dlatego Krucjatę Wyzwolenia podejmujemy pod znakiem Krzyża! Krzyż, jako symbol dobrowolnej ofiary z miłości, jest bowiem ostatecznie jedyną drogą do skutecznego wyzwalania innych. Droga do wolności wewnętrznej musi się łączyć z coraz głębszym wnikaniem w tajemnicę Krzyża. 8. Wreszcie trzeba wskazać na relację braterstwa jako na element teologii wyzwolenia. Braterstwo jest relacją pochodną od relacji synostwo-ojcostwo. Ludzie mający wspólnego ojca są sobie braćmi. Uznanie Ojcostwa Boga, wejście w relację dziecięctwa do Boga Ojca przez Chrystusa w Jego Duchu, jest jedyną drogą do ogólnego, międzyludzkiego braterstwa. Bez tego mówienie o braterstwie jest gołosłowne. Tam, gdzie realizuje się braterstwo w Chrystusie, nową miłość braterską – filadelfię – nie ma już miejsca na manipulowanie ludźmi, na traktowanie ich jako rzeczy. Na braterstwie, wyrażającym się w duchu wzajemnej służby, polega prawdziwa wolność społeczna. „Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności, tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie nawzajem” (Ga 5, 13). Na powyższych tezach biblijnej, nowotestamentalnej teologii wyzwolenia człowieka opiera się Krucjata Wyzwolenia Człowieka, której natura oraz zasadnicze elementy struktury zostaną przedstawione w rozdziale następnym.



Rozdział IV

  1. NATURA,
    PATRONOWIE  I  SYMBOLE  KWC


  1. Krucjata Wyzwolenia Człowieka nie jest organizacją ani stowarzyszeniem, ale programem działania wyrastającym z chrześcijańskiego poczucia odpowiedzialności i zaangażowania oraz formą chrześcijańskiego świadectwa życia, działalności charytatywnej i apostolstwa. Działanie to bazuje na strukturze terenowej Kościoła katolickiego i tradycyjnych oraz nowych, posoborowych formach jego działalności pastoralnej. 2. KWC jest akcją o charakterze religijnym i moralnym. Wyzwolenie człowieka nie jest pojmowane jako wyzwolenie w sensie politycznym, społecznym lub ekonomicznym, ale jako wewnętrzne wyzwolenie człowieka w sensie Ewangelii, które oczywiście będzie wywierało swój dobroczynny wpływ na wszystkie wymienione dziedziny życia ludzkiego, które domagają się uzdrowienia przez obecność i zaangażowanie nowych ludzi wyzwolonych z egoizmu ku postawie bezinteresownej służby. 3. Wobec społeczeństwa, narodu i państwa KWC podejmuje służbę ratowniczą w obliczu wielkich zagrożeń, przybierających nieraz rozmiary klęski społecznej, służby dobrze pojętemu i niewątpliwemu dobru narodu i społeczeństwa i dlatego zasługuje na poparcie władz i czynników administracyjnych, jakie przysługują stowarzyszeniom wyższej użyteczności publicznej. 4. Krucjata Wyzwolenia Człowieka powstaje z inicjatywy Ruchu Światło-Życie jako jego służba (diakonia). Ruch wyłania spośród swoich członków specjalną diakonię wyzwolenia dla zajęcia się tym zadaniem. W pierwszym okresie powstawania i rozwoju KWC będzie więc obsługiwana przez moderatorów i diakonię Ruchu Światło-Życie. Z czasem będzie się dążyło do wyłonienia samodzielnej sieci plcówek Krucjaty. KWC będzie podejmowała swoją akcję na terenie jakiejś diecezji dopiero po uzyskaniu aprobaty biskupa ordynariusza tej diecezji i po wyznaczeniu przez niego odpowiedniego moderatora diecezjalnego. Sprawę unormowania statusu ogólnopolskiego KWC pozostawia się kompetencji Konferencji Episkopatu Polski. 5. KWC, jak wynika z samego pojęcia krucjata, pomyślana jest jako akcja przejściowa, mająca dokonać wielkiej mobilizacji ludzi dobrej woli do walki z alkoholizmem oraz innymi zagrożeniami, w momencie wielkiego ich nasilenia. KWC nie zamierza odrzucać (czy zastępować) stosowanych dotychczas form walki z alkoholizmem oraz innymi zagrożeniami, przeciwnie, pragnie korzystać z dorobku i doświadczeń podjętych wcześniej inicjatyw, pragnie zjednoczyć z nimi swoje wysiłki. 6. Chociaż KWC jest z natury swej ruchem religijnym, nadprzyrodzonym, ewangelizacyjnym, opierającym się na wierze w zbawczą moc Chrystusa i Jego Ducha, to nie lekceważy jednak i nie uważa za zbędne żadnych naturalnych, opartych na nauce i doświadczeniu, zasad, metod i środków walki z alkoholizmem oraz innymi zagrożeniami. Opierając się na zasadzie jedności porządku natury i łaski, Krucjata sięga do wszelkich dostępnych pomocy w przekonaniu, że podwójna wierność wobec praw łaski i natury warunkuje owocną i skuteczną działalność. 7. Główną Patronką KWC jest Niepokalana, Matka Kościoła. Nawiązując do tradycji pierwszej Krucjaty, działającej w latach 1957-1960, Krucjaty Wstrzemięźliwości, zwanej także Krucjatą Niepokalanej. KWC przyjmuje nazwę Dzieło Niepokalanej, Matki Kościoła. W Niepokalanej widzą członkowie Krucjaty wzór osoby ludzkiej w pełni wyzwolonej i wolnej, bo całkowicie przez bezinteresowną miłość oddanej Chrystusowi i dziełu zbawienia ludzi. Objawiło się to w pełni w momencie, gdy pod Krzyżem, będąc całkowicie złączona przez miłość ze swoim Synem, stała się Matką Kościoła. Złączenie się z Maryją w postawie oddania się Chrystusowi i zjednoczenia z Nim w ofierze za zbawienie ludzi stanowi najgłębszą tajemnicę żywotności i owocności KWC. Dla wyrażenia swego związku z Niepokalaną Matką Kościoła Krucjata Wyzwolenia Człowieka zaraz na początku swego istnienia chce złożyć ślubowanie wybudowania kościoła ku Jej czci, kościoła-wotum wdzięczności za uratowanie narodu polskiego od klęski alkoholizmu. Będzie on budowany wyłącznie z ofiar uzyskanych dzięki wyrzeczeniu się przez ludzi spożywania napojów alkoholowych (czyli za pieniądze nie wydane na ich zakup). Ufamy, że Niepokalana, Matka Kościoła sama wskaże miejsce i czas wybudowania tego kościoła-wotum. 8. Drugim patronem KWC jest św. Stanisław, biskup i męczennik, patron ładu moralnego w Polsce, w którego 900, rocznicę śmierci Krucjata została powołana. Święty Stanisław jest dla członków KWC wzorem odwagi w dawaniu świadectwa, obiektywnym i najwyższym wartościom moralnym, nawet za cenę ofiary z życia. Obok św. Stanisława KWC czci także jako swego patrona św. Maksymiliana Kolbego, patrona pierwszej Krucjaty Niepokalanej, który z jednej strony uczy oddania się Niepokalanej, aby stać się Jej narzędziem w walce ze złem moralnym, z drugiej – jest wspaniałym przykładem miłości, która oddaje życie za braci. 9. Zawołaniem KWC są słowa „Nie lękajcie się”. Słowa często wypowiadane przez Chrystusa, a także często przywoływane przez Papieża Jana Pawła II. Przypominają one członkom KWC, że głównym ich zadaniem jest wyzwalanie ludzi od lęku, który czyni człowieka niewolnikiem. Godłem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jest tarcza, na której pod napisem „Nie lękajcie się” widnieje duży krzyż a pod nim z prawej strony duże „M”, z lewej – małe „m”. Krzyż to znak krucjaty – wyprawy krzyżowej, a zarazem znak najgłębszej tajemnicy wolności. Litera „M” symbolizuje stojącą pod krzyżem Maryję – wzór naszego oddania się Chrystusowi i zjednoczenia z Nim. Krzyż z literą „M” widnieje w herbie Papieża Jana Pawła II. Umieszczenie tych samych znaków na tarczy KWC jest przypomnieniem tego, co łączy Krucjatę z Papieżem. Małe „m” po drugiej stronie krzyża to „my”, którzy stajemy na zawołanie Papieża, aby wraz z Nim zjednoczyć się z Maryją („Totus Tuus”) w oddaniu się Chrystusowi. Godłem diakonii wyzwolenia jest tarcza, na której wypisane są słowa „Prawda was wyzwoli”. Pod nimi widnieją splecione dłonie i znak . Hymnem KWC jest piosenka Serce wielkie nam daj.

Rozdział V

  1. STRATEGIA  KRUCJATY


  1. Strategia KWC musi być strategią nadprzyrodzoną, to znaczy musi opierać się na Bożym planie zbawienia i na prawach ekonomii zbawczej; na uczestnictwie w Duchu Świętym w misji Chrystusa; na wierze w moc Bożą wyzwoloną pokorną i ufną modlitwą. Inaczej mówiąc musi być ściśle powiązana z ewangelizacją jako głoszeniem z mocą nadejścia Królestwa Bożego i Chrystusowego zbawienia. Jako akcja wkraczająca w historię, w konkretne uwarunkowania socjologiczne, KWC – jeśli chce być skuteczna i owocna – musi uwzględniać pochodzące od Boga Stwórcy prawa rządzące rzeczywistością, musi uwzględniać również wszelkie zasady socjotechniki i organizacji działania. Nadprzyrodzoność bowiem nie oznacza ucieczki od rzeczywistości w jakiś fałszywy spirytualizm czy supernaturalizm, lecz – życie i działanie z wiary. 2. Strategia KWC musi się cechować maksymalistycznym realizmem. Nie może zadowolić się jakimś sporadycznym i przypadkowym działaniem, ale musi ogarnąć całość działających sił zagrożenia, którym należy się przeciwstawić, planując działanie odpowiednie, na miarę celów, które muszą być osiągnięte. Zresztą dopiero wtedy można mówić o strategii, gdy planuje się, jak prowadzić zwycięską wojnę, a nie tylko jak staczać poszczególne bitwy lub potyczki. 3. Pierwszym zadaniem strategiczym jest zawsze mobilizacja, czyli zwerbowanie odpowiedniej liczby ludzi zdecydowanych świadomie podjąć zadania. Trzeba planować zwerbowanie do KWC (w najbliższych latach) takiej liczby ludzi (tj. w przybliżeniu około 10% ogółu ludzi dorosłych w społeczeństwie, czyli +/– 2 miliony osób), która zdołałaby wpłynąć na zmianę obyczaju społecznego i złamać panowanie terroru alkoholowego. Mobilizacja musi dokonywać się w sposób konkretny, poprzez indywi-dual-ne zgłoszenie się i przyjęcie zobowiązań członka Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Podstawowym zobowiązaniem jest zachowanie całkowitej abstynencji od alkoholu w czasie przynależenia do Krucjaty. Poza tym członek KWC zobowiązuje się nie częstować alkoholem i nie kupować napojów alkoholowych. Dzięki temu mobilizacja będzie się dokonywała poprzez konkretne czyny wyzwolenia, które są już realnym osiągnięciem w walce z alkoholizmem. Ludzie w ten sposób zmobilizowani będą nowym wojskiem Gedeona, którym Pan będzie mógł się posłużyć jako Swoim narzędziem w celu wyzwolenia narodu. 4. Drugim kluczowym zadaniem strategicznym jest formowanie diakonii Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (moderatorów, animatorów oraz innej diakonii). Zadanie to ma znaczenie podobne jak formowanie kadry oficerów i podoficerów w armii. Diakonia wyzwolenia w ramach Krucjaty Wyzwolenia Człowieka musi stanowić specjalną, wyodrębnioną grupę, która będzie się spotykać co tydzień i otrzymywać określone zadania do wykonania w przyszłym tygodniu. Zespół diakonii musi być zaczynem i źródłem inspiracji w każdym ośrodku terenowym KWC. 5. Następnym zadaniem w strategii Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jest formacja członków, której celem jest wdrożenie ich w duchowość ruchu, przyjęcie przez nich postawy wyzwalającej oraz podjęcie służby wyzwolenia na rzecz innych. Formacja ta dzieli się na formację wstępną w okresie kandydatury (zwykle jednorocznym) i na formację permanentną trwającą przez cały czas przynależenia do KWC. Kolejne etapy formacji wyznaczają comiesięczne spotkania. Członkowie Ruchu Światło-Życie zasadniczo nie muszą uczestniczyć w tej formacji, gdyż formacja w ramach Ruchu obejmuje elementy programu formacyjnego KWC w pełniejszym zakresie. 6. Po mobilizacji i formacji następuje akcja. Krucjata Wyzwolenia Człowieka jako „acies bene ordinata” („wojsko w szyku bojowym”) gotowa jest do przyjęcia różnych zleceń i zadań, do przeprowadzenia różnych konkretnych operacji i poszczególnych akcji w walce z alkoholizmem i z innymi zagrożeniami. Może to być np. akcja „Pierwsza komunia” lub „Święta bez alkoholu”. Wesela bezalkoholowe, zabawy bez alkoholu, likwidacja punktów sprzedaży alkoholu na podstawie ustawy itp. Walka z alkoholizmem nie jest już wtedy rzucaniem w masę anonimowych odbiorców haseł i sloganów, których nikt (albo prawie nikt) nie podejmuje, ale przybiera formę planowej akcji sterowanej przez odpowiednie ośrodki dyspozycyjne i realizowanej przez zespoły chętnych i przygotowanych ludzi. 7. Aby jednak różnego rodzaju akcje mogły być w ten sposób przeprowadzane, musi powstać centralny ośrodek dokumentacyjno-redakcyjny, który będzie zapleczem dla grup działających w terenie. Ośrodek ten – zwany Kuźnicą Krucjaty Wyzwolenia – w którym pracować będą naukowcy, twórcy, publicyści różnych specjalności itp., będzie dla KWC tym, czym są arsenały broni i amunicji oraz innego wyposażenia dla żołnierzy walczących na froncie. Zadaniem Kuźnicy będzie opracowanie i dostarczenie materiałów, referatów, instrukcji, ulotek, pomocy audiowizualnych itp. potrzebnych do przeprowadzenia konkretnych akcji. Od należytego działania Kuźnicy będzie zależała sprawność i owocność całej akcji w terenie. 8. Ośrodkami terenowymi inspirującymi i kierującymi w Krucjacie Wyzwolenia Człowieka są tzw. stanice, erygowane przez ośrodek centralny. Mają one wydzielony rejon działania (pokrywający się zasadniczo z rejonem Ruchu Światło-Życie), zlokalizowane są, o ile to możliwe w sanktuariach maryjnych lub innych ośrodkach duchowego promieniowania, gdzie dysponują odpowiednimi pomieszczeniami, posiadają zespół diakonii wyzwolenia, który w terenie działania danej stanicy przeprowadza werbunek – mobilizację, formację członków KWC oraz różnego rodzaju akcje. Należy dążyć do objęcia całego kraju siecią stanic. Na terenie diecezji może powstać strażnica, której głównym zadaniem jest formacja zespołów diakonii wyzwolenia dla stanic oraz organizowanie sieci stanic w diecezji. Ośrodki o ogólnopolskim zasięgu działania nazywają się bastionami KWC. 9. Stanica natomiast z kolei dąży do tworzenia placówek KWC w poszczególnych parafiach swojego rejonu. W każdej placówce istnieje także zespół diakonii oraz oddział członków KWC. Dla sprawniejszego działania mogą w ramach placówek powstawać tzw. widety, których terenem działania są pojedyncze zakłady (fabryki, szkoły), bloki mieszkalne itp. 10. Sposób działania, zakres zadań stanic, placówek oraz innych ośrodków terenowych KWC określą osobne, szczegółowe instrukcje i regulaminy.

Rozdział VI

  1. TAKTYKA KRUCJATY,
    czyli
    poszczególne metody i środki działania


1. Zasadniczą taktyką w walce o wyzwolenie człowieka z niewoli alkoholizmu, przyjętą przez Krucjatę, jest praktykowanie przez jej członków całkowitej abstynencji od alkoholu. Z naukowo pewnej przesłanki, że zachowanie całkowitej dozgonnej abstynencji jest jedynym środkiem ratunku dla nałogowych alkoholików, wynika postulat dobrowolnej abstynencji tych, którzy chcą podać rękę braciom dotkniętym nieszczęściem alkoholizmu. Takich ludzi skupia KWC i dlatego tylko gotowość praktykowania abstynencji z miłości „ku słabym braciom” może stanowić kryterium przynależności do Krucjaty. Abstynencja godzi przy tym skutecznie w panujący u nas powszechnie terror alkoholowy, w towarzyski przymus picia, mający swoje źródło w ogólnej psychozie alkoholowej. Abstynencja jest więc sama w sobie zwycięstwem odniesionym w walce z alkoholizmem, jest czynem odwagi i wolności oraz czynem wyzwalającym. Propagowanie abstynencji jako dobrowolnych „czynów wyzwolenia” jest więc podstawową metodą w taktyce KWC. Pełne uzasadnienie wartości tej praktyki znajduje się w opracowaniu Abstynenckie „credo” Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. 2. Krucjata Wyzwolenia Człowieka jako "nowe wojsko Gedeona" chce skupić ludzi zdecydowanych i odważnych, nastawionych na walkę ze społecznym zagrożeniem alkoholizmu i dlatego skupia tylko całkowitych abstynentów. Człowiek pijący umiarkowanie lub wyrzekający się częściowo alkoholu rozwiązuje bowiem dla siebie ten problem zgodnie z wymaganiami etyki i kultury, ale nie wnosi pozytywnego wkładu do walki z klęską społeczną. Postanowienie abstynencji równoznaczne z decyzją włączenia się do KWC powinno być zadeklarowane na piśmie i wpisane do „Księgi Czynów Wyzwolenia” istniejącej przy każdej stanicy. Przyjmuje się dwie formy składania zobowiązań abstynenckich:

  1. na jeden rok, przez co staje się ktoś kandydatem do KWC;

  2. na czas przynależenia do KWC przez co staje się członkiem KWC.

Złożenie deklaracji ma charakter zobowiązania się wobec wspólnoty ruchu – Krucjaty Wyzwolenia Człowieka – i każdy zachowuje wolność wycofania go w chwili wyłączenia się z szeregów członków KWC. Pozostawia się do decyzji każdego zgłaszającego się do KWC, czy zobowiązanie swoje chce umocnić dodatkowo przyrzeczeniem złożonym Niepokalanej, Matce Kościoła i przez Nią, Chrystusowi (w tym wypadku może ktoś złożyć to przyrzeczenie na całe życie). Członkowie Ruchu Światło-Życie stają się kandydatami KWC z chwilą włączenia się do wspólnot deuterokatechumenalnych po oazie I stopnia, a członkami przez złożenie zobowiązań abstynenckich po oazie II stopnia. 3. Ponieważ zobowiązanie abstynenckie jest deklaracją przystąpienia do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka walczącej z alkoholizmem jest ono pełne i ma sens o tyle, o ile zawiera w sobie postanowienie nieczęstowania alkoholem oraz niewydawania pieniędzy na alkohol, czyli nie kupowania go. Inaczej byłaby to walka połowiczna i niekonsekwentna, walka mająca w sobie zaród kapitulacji! Dlatego zobowiązanie abstynenckie łączy się w deklaracji członka KWC z tymi dwoma postanowieniami. 4. KWC podejmuje również walkę z nałogiem palenia tytoniu. Abstynencja od tytoniu nie jest jednak u dorosłych objęta zobowiązaniem czy przyrzeczeniem, gdyż uważamy, że przy obecnym stanie wiedzy o szkodliwości palenia tytoniu, jest ona wymogiem zdrowego rozsądku oraz obowiązkiem wynikającym z V przykazania Dekalogu. Dlatego powstrzymanie się od palenia tytoniu nie może być przedmiotem dobrowolnej ofiary z miłości, tak jak abstynencja od alkoholu. 5. Przewiduje się osobną formę włączania się do KWC dzieci ze szkoły podstawowej (na wzór istniejącej kiedyś „Dziecięcej Krucjaty Niepokalanej”), natomiast młodzież szkół średnich włącza się, podobnie jak dorośli, po roku kandydatury na „czas przynależenia” (analogicznie jak w ruchu oazowym). 6. Korzystając z owocnych metod wypracowanych w oazowym Ruchu Światło-Życie, KWC posługuje się metodą czterodniowej oazy rekolekcyjnej diakonii wyzwolenia (ORDW) w celu wstępnej formacji „diakonii wyzwolenia”. Rekolekcje te, których celem jest doprowadzić do decyzji zaangażowania się w zespole diakonii KWC, przygotowują równocześnie bezpośrednio owe zespoły do zorganizowania i prowadzenia stanicy KWC oraz do prowadzenia rekolekcji ewangelizacyjnych Ewangelia wyzwolenia. 7. Rekolekcje według programu „Ewangelia wyzwolenia” są pięciodniowymi rekolekcjami otwartymi, parafialnymi (środowiskowymi) opartymi na Ewangelii św. Łukasza, prowadzonymi metodą rekolekcji ewangelizacyjnych. Są one zasadniczą metodą mobilizacji członków KWC i powinny prowadzić do powstania w danej parafii lub ośrodku duszpasterskim placówek KWC. Głównym zadaniem stanicy będzie przeprowadzenie takich rekolekcji we wszystkich parafiach i ośrodkach duszpasterskich swojego rejonu. 8. Owocem „rekolekcji wyzwolenia” powinno być także dotarcie w danym środowisku do alkoholików nałogowych oraz niewolników innych nałogów w celu zaproponowania im akcji ratunkowej prowadzonej przy pomocy metod ruchu tzw. Anonimowych Alkoholików. Akcja ta opiera się bowiem na podobnych, biblijnych przesłankach „teologii wyzwolenia człowieka”, jak KWC. 9. Krucjata Wyzwolenia Człowieka chce także sięgnąć do pomocy i środków, jakich dostarcza dzisiejsza „odnowa w Duchu Świętym”, czyli odnowa charyzmatyczna w Kościele. Grupy modlitewne mogą współpracować z poszczególnymi stanicami KWC, bądź to w ramach rekolekcji wyzwolenia, bądź stale, głównie przez modlitwę wstawienniczą w intencji chorych i ofiar nałogu. Członkowie tych grup mogą roztoczyć szczególną opiekę nad tymi ludźmi oraz nad ich rodzinami. 10. W ramach działalności stanic i placówek mogą być stosowane wszelkie godziwe i rozumne metody i środki walki z alkoholizmem oraz innymi nałogami, a więc: wystawy, wieczornice, filmy i przeźrocza, broszury, ulotki, afisze, nagrania na taśmach itp. Można i należy także zapraszać do współpracy specjalistów z różnych dziedzin, zwłaszcza lekarzy, psychiatrów i psychologów.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna