Kultura współczesnej Europy wypływa z wielowiekowej tradycji, która nie pozostaje bez znaczenia wobec aktualnych poglądów Europejczyków



Pobieranie 35.15 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar35.15 Kb.
Kultura współczesnej Europy wypływa z wielowiekowej tradycji, która nie pozostaje bez znaczenia wobec aktualnych poglądów Europejczyków. Specyficzne cechy europejskiej cywilizacji i szczególny wkład do kultury ludzkiej zawdzięczamy w dużej mierze cywilizacjom śródziemnomorskiej, greckiej, rzymskiej, chrześcijańskiej. Wspólne sąsiedztwo z innymi narodami Europy, wzajemne oddziaływanie kultury krajów starego kontynentu wytworzyło wiele elementów wspólnych przejawiających się w występujących kolejno po sobie tych samych tendencjach literackich, artystycznych, podobnego rozwoju myśli filozoficznej. Wszystko to daje nam poczucie wspólnoty kultury. Wspólne dziedzictwo kulturowe jest czymś niezaprzeczalnym. Każdy naród ma niezastąpiony wkład. Ale jest przecież jasne, że dziedzictwo naukowe jest wspólne. Najbardziej jednak znamiennymi cechami cywilizacji europejskiej, które trudno traktować rozłącznie, są i pozostaną umiłowanie wolności i akceptacja różnorodności. Obywatele Europy, mający wspólne korzenie, wspólne gniazdo rodzinne, dążąc do wspólnej Europy, chcą byśmy wszyscy razem mogli sobie nawzajem pomagać i dzielić doświadczeniami, wspierać się w trudnych chwilach.
Europa składająca się z 43 państw nie może być całkowicie jednolita. Posiadając jednak swoja historię i tradycję łączy wszystkie narody w jedną rodzinę – Europejczyków. Bardzo trafne jest tu stwierdzenie „co kraj – to obyczaj”. Każdy osobny naród ma wpisany w swoją kulturę elementy, które są charakterystyczne tylko dla niego, i które wyróżniają go od innych. To co może być takim elementem to na przykład wszelkie festiwale, zabawy i imprezy. W Anglii odbywa się m.in. w ostatnim tygodniu marca University Boat Race. Bardzo popularne regaty wioślarskie na Tamizie pomiędzy drużynami Oxfordu i Cambridge, na przełomie maja i czerwca Glyndbourne Opera Festival, East Sussex. Najświetniejszy i najbardziej snobistyczny festiwal operowy w całym kraju, pod koniec czerwca Royal Ascot, Berkshire. Sławna gonitwa i spotkanie brytyjskiej śmietanki towarzyskiej, podczas której najlepsze miejsca na trybunach są zarezerwowane dla dworu królewskiego, a pozostali gniotą się wzdłuż toru. W Portugalii natomiast popularny jest Feira Nacional w Santarém, który trwa 10 dni (rozpoczyna się w pierwszy piątek czerwca). Są to tańce, walki byków i targi rolnicze, a także Romaria de Nossa Senhora dos Remédios w Lamego (pielgrzymka odbywa się 8 IX, ale uroczystości trwają od ostatniego tygodnia sierpnia do połowy września). Nieodłączną częścią wielu świąt w Hiszpanii są walki byków, zwane corrida. Jest wszakże jednym z symboli Hiszpanii. Z nich na czoło wysuwa się San Fermin - chyba najbardziej znana na świecie hiszpańska fiesta. Na początku lipca odbywa się ulicami Pamlpony słynna gonitwa byków, przed którymi ucieka tłum odważnych, ubranych w czerwone chusty. Niemcy mają prawdopodobnie więcej dorocznych uroczystości niż jakikolwiek kraj w Europie. Święta wypełniają cały kalendarz, a w czasie lata prawie każda wieś ma swój jarmark. Słynny monachijski Oktoberfest odbywa się w przeważającej części we wrześniu: rozpoczyna się w przedostatnią sobotę miesiąca, ale może to być nawet druga sobota w miesiącu. Jest to także okres bachanaliów, takich jak Weindorf w Heilbronn i zabawa ludowa (Volksfest) w Bad Cannstatt. W październiku trwa jeszcze Weinfest w Nadrenii i ludowy festiwal Freimarkt w Bremie, a w rejonie Alp kilka świąt religijnych, z których najsłynniejszym jest Colomansfest w Schwangau. Istnieją jednak i takie festiwale, które są podobne w kilku państwach. Minehead Hobby Horse, Minehead, Somerset to takie trzydniowe święto wywodzące się z kultu płodności; Hobby Horse-festiwalowa maskotka przypomina polskiego lajkonika. Walki byków, choć może w nieco innej formie odbywają się zarówno w Hiszpanii, jak i w Portugalii. Często spotykane są także wszelkiego rodzaju imprezy międzynarodowe, np. Festiwal Filmowy w Cannes.
Tym co łączy, równocześnie dzieląc Europę jest wszelkiego rodzaju jedzenie i picie. Są potrawy, które spożywane są wyłącznie w jednym kraju, a także takie, które spotkać można wszędzie. Do popularnych i sycących zup w Portugalii zalicza się gęsty bulion warzywny caldo verde (z kapustą, ziemniakami, a niekiedy także z kawałkami szynki). Sposób odżywiania się mieszkańców południowych Włoch, wyróżniający się dużą ilością świeżych owoców, jarzyn i ryb, należy do najzdrowszych. Niewiele jest narodowych kuchni, które mogą się poszczycić taką różnorodnością zarówno składników, jak i metod gotowania. Pieczona baranina (arní psitó) i koźle mięso (katsíki stó fournó), są wysoko cenione przez Greków jako najlepsze przysmaki. Lubiane są także keftédes (smażone kulki z mielonego mięsa), biftékia (rodzaj befsztyku lub hamburgera). Kuchnia niemiecka jest bardzo kaloryczna i pożywna. Stały składnik niemieckiego menu to wieprzowina. To również główny składnik kiełbasy, która jest nie tylko popularną przekąską, ale i podstawowym elementem tutejszej kuchni. W Bawarii są np. specjalne, objęte klasyfikacją Michelina, Wurstküchen (kuchnie kiełbasowe). Potrawami, które spotykane są wszędzie są najczęściej te, które przyjęły się pod wpływem amerykanizacji, czyli hot-dogi, hamburgery i frytki.
Jest jeszcze wiele innych aspektów łączących państwa europejskie. Chociaż każdy kraj posiada własny język, to prawie wszędzie porozumieć się można po angielsku, gdyż jest on językiem bardzo rozpowszechnionym. Za granicą, głównie w Ameryce i Australii, mieszkało lub pracowało tylu Greków, że w prawie każdej wiosce można porozumieć się za pomocą języka angielskiego. W Finlandii pomimo iż w szkołach uczy się ojczystego języka, ludzie (szczególnie młodsi) rozmawiają po angielsku.
Ciekawe mogą być dozwolone prędkości dla pojazdów samochodowych w różnych państwach Europy. W większości na terenie zabudowanym nie można przekraczać 50km/h. Natomiast ograniczenie na trasach szybkiego ruchu rozciąga się od 80km/h w Danii, poprzez 100km/h w Austrii i Holandii do nieograniczonej prędkości w Niemczech.
Kultura europejska miała różny wygląd w poszczególnych okresach jej tworzenia się. Na samym początku w czasach, w których zaczął się kształtować porządek polityczny, który do dziś dnia funkcjonuje na tym obszarze, istniało wiele kręgów cywilizacyjnych, kręgów zamkniętych gospodarczo, samowystarczalnych, w niewielkim stopniu kontaktujących się z kręgami położonymi na zewnątrz swoich granic. Te kultury były zupełnie oddzielnymi organami, które nie miały ze sobą wiele wspólnego. Zmieniło się to w średniowieczu, gdy nie było granic i obowiązywał jeden język – łacina. Ta epoka oraz wszystkie po niej następujące były wspólne dla wszystkich państw europejskich. W każdym z nich tworzyli inni artyści jednak robili to według reguł danego nurtu. Gdzieniegdzie wszystko rozwijało się szybciej, gdzie indziej wolniej, jednak zawsze chodziło o to samo. Ujednoliciło to znacznie ogólnie pojętą kulturę. Jednak kulturę nie tworzy jedynie sztuka, w jej skład wchodzi także szeroko pojęta nauka, czyli wszystkie osiągnięcia, wynalazki i dokonania z tej dziedziny. Oczywiste jest, że człowiek nie dokonałby czegoś sam opierając się tylko na własnym doświadczeniu, nie korzystając w ogóle z wiedzy innych. Dlatego też i ta dziedzina połączyła ludzi i ich narody.

Powolne łączenie się i przenikanie tożsamości poszczególnych państw stworzyło obraz współczesnej Europy, która jest jednym silnym organizmem i dąży do całkowitego zjednoczenia. W dzisiejszych czasach istnieje wiele wspólnot i organizacji, które łączą i integrują ludzi. Pomaga to pominąć różnice, jakie między nimi pozostają. Bo nie da się całkowicie o nich zapomnieć, można je natomiast usunąć na drugi plan. Stare przyzwyczajenia, nawyki, przywary i zachowania różne dla osobnych narodowości pozostaną zawsze. Nie muszą one jednak wadzić we wspólnych kontaktach, dążeniach do wspólnych celów. A jednym z nich na pewno jest ogólne dobro, które wyklucza jakąkolwiek nietolerancję i nieporozumienia.


Współczesny świat pełen jest wszelkich zagrożeń i niebezpieczeństw, aby je zwalczać trzeba współdziałać. Podczas jakiejkolwiek klęski żywiołowej, czy innego kataklizmu na większą skalę państwo działając same nie dałoby rady. Dopiero z pomocą innych może dojść do siebie, umocnić się i dojść do poprzedniego stanu. Należy, więc w takich momentach zapomnieć o różnicach, a pomyśleć o podobieństwach.

Pomimo jednak, iż nie warto zawsze szukać różnic należy mieć na nie wzgląd, ponieważ od nich zależy tożsamość ludzka. Gdyby cała Europa była zupełnie jednakowa – zbędne by były podróże, poznawanie ludzi, czy uczenie się o nich, ponieważ nie stanowiłoby to nic nowego. A tak dzięki różnicom możemy doświadczać czegoś nowego i wzbogacać się tym, co może nas zafascynować. Łącząc to, co nas dzieli możemy stworzyć coś zupełnie świeżego i jeszcze lepszego.


Kończąc można stwierdzić, że Europa składa się z wielu różnych kultur, które poprzez swą wspólną historię stają się jednością. Wzajemnie przenikanie się tradycji napędza postęp i wprowadza nowe pomysły. Rozmaitość narodów chroni przed całkowitym ujednoliceniem ludności naszego kontynentu. Choć tworzy to niekiedy pewne konflikty, zaciera się, gdy niezbędne jest zgranie i współdziałanie. Różnorodność kultur Europy jest jej bogactwem, o którym nie można zapominać i brać pod uwagę. Jednak jej współdziałanie i wszelkie podobieństwa są równie ważne, a niekiedy nawet ważniejsze. Dlatego aby kultury poszczególnych państw stały się kulturą europejską należy wyróżnić podobieństwa, pamiętając przy tym o różnicach, ale nie w takim stopniu, aby były one jakąkolwiek przeszkodą we wspólnym działaniu.
Kultura:

Kultura w Europie rozwijała się niezależnie od siebie w poszczególnych rejonach kontynentu, jednak w okresie starożytnym najwyższy poziom (włącznie z zastosowaniem pisma) osiągnęła ona w rejonie Morza Śródziemnego.


W okresie średniowiecza, wraz z postępami chrześcijaństwa rodzime kultury ludów germańskich i słowiańskich przyswajały sobie liczne elementy kultury śródziemnomorskiej, co wytworzyło pewne poczucie wspólnoty kulturowej państw chrześcijańskich, której głównymi elementami jednoczącymi były religia i język literacki (łacina).
Kultura poszczególnych krajów składa się z licznych elementów nakładających się na siebie, które w konsekwencji wytworzyły różniące się między sobą kultury poszczególnych krajów a nawet ich części. Na rodzimą kulturę plemion zamieszkujących dany obszar w minionych epokach historycznych, w starożytności i wczesnym średniowieczu nałożyły się wpływy rzymskie i greckie oraz hebrajskie (po przetworzeniu ich w duchu rzymskim i greckim). W wiekach następnych kultury poszczególnych krajów wpływały na siebie (silny wpływ w Europie środkowej wywarła zwłaszcza kultura niemiecka); poza tym na niektóre części kontynentu wpływ miały kultury krajów pozaeuropejskich (kultura arabska i islamska na Półwyspie Iberyjskim, Bałkanach, a także w sarmackiej Polsce).
Wzajemne różnice powodują, iż kulturze europejskiej jako o pewnej jedności można mówić jedynie w opozycji do innych kultur (np. kultury muzułmańskiej, chińskiej lub indyjskiej), gdyż często różnice w tym zakresie pomiędzy poszczególnymi częściami kontynentu są duże, i w konsekwencji kulturze angielskiej bliżej do kultury amerykańskiej niż hiszpańskiej, którą z kolei liczne więzi łączą z kulturą latynoamerykańską.
Jednocześnie kultura europejska, jakkolwiek niejednolita, stanowi pewien punkt odniesienia dla badania całości dziejów kultury: to w Europie wytworzyły się stosowane obecnie podziały dziejów literatury czy architektury na poszcególne epoki np. średniowiecze czy renesans.
darmowy hosting obrazków

Rzeźba Wita Stwosza z ołtarza w Kościele Mariackim w Krakowie - przykład sztuki gotyckiej Autor: Robert Breuer


Sztuka:

Najstarsze znalezione w Europie ślady działalności człowieka określane mianem sztuki mają kilkadziesiąt tysięcy lat i są nimi rzeźby odkryte w pobliżu dawnych obozowisk ludzkich, a także młodsze, bo sprzed kilkunastu tysięcy lat, malowidła naskalne w jaskiniach (m.in. w Salève i Chaffaund we Francji, Thayngen w Szwajcarii, Altamira w Hiszpanii, w Lascaux we Francji). Najstarsze malowidła są przedstawieniami zoomorficznymi, a przyczyna ich powstania jest nieznana. Znaleziska te określa się zbiorczym nmianem sztuki prehistorycznej.


Od III tys. p.n.e. w poszczególnych częściach kontynentu zaczęła pojawiać się sztuka w postaci znacznie bardziej rozwiniętej, zaś najwcześniej (ok. 3000 r. p.n.e.) nastąpiło to na wyspach Morza Egejskiego (kultura i sztuka minojska). W wiekach następnych, częściowo pod jej wpływem rozwinęły się inne kultury, które z powodu niskiego poziomu wzajemnych kontaków wytworzyły odrębne style w sztuce (m.in. kultura mykeńska). Od 2. poł. II tys. p.n.e. można jednak mówić o wspólnej dla całego obszaru starożytnej Grecji kierunku sztuki. W okresie póżniejszym nastąpił też rozwój sztuki w innych częściach kontynentu położonych na wybrzeżu Morza Śródziemnego, m.in. sztuki etruskiej na Półwyspie Apenińskim. Od V wieku rozwijała się sztuka starożytnego Rzymu, która na przełomie I tys. p.n.e. dominowała już w całym obszarze śródziemnomorskim, zarówno w Europie, jak w Azji i w Afryce. W tym samym czasie w Europie północnej i wschodniej zamieszkujące ten obszar ludy wytworzyły własną sztukę, stojącą jednak na znacznie niższym poziomie.
W latach natępnych, w wyniku postępującej chrystianizacji kontynentu, stopniowo cała Europa zaczęłą tworzyć pewną jedność kulturową, stąd powstające nowe style w sztuce rozpowszechniały się stopniowo na całym niemal kontynencie, przy czym regułą było, iż kolejno następujące po sobie style w sztuce rodziły się na zachodzie, zaś do Europy Środokwej i Wschodniej docierały z opóźnieniem, początkowo kilkusetletnim, potem kilkudziesięcioletnim.
Poniżej wymieniono poszczególne, następujące po sobie style w sztuce europejskiej, bez ich omawiania. Należy pamiętać, iż daty graniczne dominowania danego kierunku są płynne i orientacyjne, i gdy w jednychkrajach obowiązywał już nowy styl, inne tworzyły wg reguł z poprzednie epoki (np. w Anglii bardzo długo utrzymywały się tradycje gotyku). Ponadto należy pamiętać, iż w ramach jednego styli istniały odrębności pomiędzy poszczególnymi krajami. Niektóre kraje wytworzyły własne style sztuce, nie wymienione tutaj, gdyż obowiązywały jedynie lokalnie (np. sztuka mozarabska na Półwyspie Iberyjskim).

Wymienione niżej style w sztuce nie dotyczą obszarów Europy południowo-wschodniej, tam bowiem od końca IV w. doXV w. obowiązywała sztuka bizantyjska.


darmowy hosting obrazków

Leonardo da Vinci "Dama z łasiczką"


Główne kierunki w sztuce europejskiej V - XIX w.:
* sztuka wczesnochrześcijańska IV w. - VII w.

* sztuka karolińska - IX - X w.

* sztuka przedromańska - X w.

* sztuka romańska - X - XIII w.

* gotyk - XII - XIII w. (w :Angli do XVII w.)

* renesans - XV - XVI w.

* manieryzm - 2. poł. XVI w.

* barok - ok. 1600 - 1770 r.

* rokoko - ok. 1720 - 1770 r.

* klasycyzm - ok. 1760 - 1830 r.

* romantyzm - ok. 1790 - 1840 r.

* historyzm - ok. 1750 - 1850 r.

* realizm - ok. 1830 - 1870 r.

* impresjonizm - ok. 1860 - 1900 r.

* neoimpresjonizm - ok. 1885 - 1900 r.

* postimpresjonizm - ok. 1886 - 1905 r.


Muzyka

Niezależnie od ogólnych trendów występujących na kontynencie, muzyka poszczególnych krajów rozwijała się odrębnymi drogami, ulegając wpływom ludów sąsiednich, zarówno europejskich, jak i pochodzących z innych kręgów kulturowych (zwłaszcza Bliskiego Wschodu), zaś opisany podział na epoki i ich charakterystyka dotyczy spraw ogólnych. Należy także pamiętać, że obok głównego nurtu, popularnego w kręgach dworskich i kościelnych, szerokie masy społeczeństwa tworzyły muzykę ludową, która tylko w niewielkim stopniu da się sklasyfikować w poniższym podziale.


Muzyka starożytna znana jest słabo. Źródła archeologiczne wskazują na znajomość przez ówczesne społeczeństwa licznych rodzajów instrumentów muzycznych. W starożytności muzykę europejską charakteryzowała monodyczność. Wykształciły się systemów tonalnych i notacji muzyczna. Ważną cechą było współgranie śpiewu, słowa i tańca. Muzyka odgrywała istotną rolę w obrzędach religijnych.
Od ok. 300 r. zasadniczy nurt muzyki na kontynencie związany był z liturgią chrześcijańską. Wykształcił się jednogłosowy chorału gregoriańskiego. Od wczesnego średniowiecza w muzyce europejskiej istniały psalmy, hymny kościelne. Z czasem pojawiła się wielogłosowość. Od pełnego średniowiecza istniały także jednogłosowe (rzadziej wielogłosowe) pieśni świeckie, często o charakterze dworskim, śpiewanie m.in. przez trubadurów, truwerów i minnesingerów; z tym typem muzyki wiążą się takie rodzaje utworów jak ballada, rondo, virelai, madrygał, caccia.

Do zapisu utworów stosowana była notacja neumatyczna, oraz modalna i menzuralna.

Twórcami z tego okresu byli m.in. Notker, Alfons X Mądry, Adam de la Halle
O okresie renesansu, od połowy XV wieku, rozwijała się polifonia. Częstymi typami utworów były religijne utwory jak msze i monety, oraz świeckie: madrygał, frottola, canzona, chanson itd.

Nastąpił rozwój muzyki instrumentalnej, której formami były m.in. preludium, toccata, ricercar, canzona, wariacje, suity.

Przykładowymi twórcami z tego okresu byli m.in. Adrianus Petit Coclico, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Orlando di Lasso, Josquin des Pres.

W barok nastąpił rozwój monodii. Rozwijała się opera, system tonalny dur-moll; pojawiły i rozwinęły się: belcanto, oratorium, kantata. W okresie późniejszym opera podzieliła się na operę seria i operę buffa. Rozwijała się muzyka instrumentalne. Ważnymi rodzajami ówczesnej muzyki były m.in. preludium, ricercar, toccata, fuga, suita. W końcowym okresie barok wykształcił się tzw. styl koncertujący, reprezentowany przez np. concerto grosso i koncert solowy. Najbardziej znanym twórcami barokowymi są m.in. Jean-Baptiste Lully, Antonio Vivaldi, J. H. Bach, G. F. Händel, Giovanni Battista Pergolesi itd.

Kolejną epoką był klasycyzm, który rozpoczął się na początku XVIII wieku. W okresie tym nastąpił dalszy rozwój znanych już odmian muzycznych, a także wykształciło się kilka nowych. Ugruntowała się homofonia, rozwój przeżywała muzyka instrumentalna. Najbardziej znanymi twórcami byli m.in. Carl Maria von Weber, Gaetano Donizetti oraz tzw. klasycy wiedeńscy: Wolfgang Amadeusz Mozart, Franz Joseph Haydn i Ludwig van Beethoven.
darmowy hosting obrazków

Beethoven obraz:Joseph Karl Stieler (1820)


Romantyzm istniejący w pierwszej połowie XIX wieku inspirował się w dużej mierze tematyką ludową, baśniową i mitologiczną. W zakresie formy istniały bardzo różne typy utworów, pojawiły się także nowe, jak pieśń, miniatura instrumentalna. Kompozytorzy owego okresu to m.in. Franz Schubert, Robert Schumann, Michał Glinka, Johann Strauss (ojciec), Felix Mendelssohn-Bartholdy, Fryderyk Chopin. Do mistrzostwa doszła wirtuozeria instrumentalna, w której to dziedzinie zasłynęło zwłaszcza nazwisko Niccolo Paganiniego.
Po romantyzmie nastąpił neoromantyzm. Zasadniczo był on kontynuacją poprzedniej epoki. Istniało wiele form muzycznych, a także pojawiły się nowe kierunki, spośród których największą popularność zdobył dramat muzyczny. W okresie tym tworzyli m.in. Modest Musorgski, Piotr Czajkowski, Antonín Dvořak, Edvard Grieg, Stanisław Moniuszko, Ferenc Liszt, Giuseppe Verdi, Richard Wagner, Johann Strauss (syn),Henryk Wieniawski, Georges Bizet, Modest Musorgski, Piotr Czajkowski, Mikołaj Rimski-Korsakow, Bedřich Smetana.
Od ok. 1910 r. datuje się rozwój muzyki określanej mianem współczesnej.

Na proces jednoczenia Europy składają się nie tylko aspekty polityczne i gospodarcze – ważną rolę odgrywa również wymiar kulturowy. Skierowana do obywateli inicjatywa "Dusza dla Europy" skupia się na aspektach kulturalnych oraz promuje ideę "Europy tworzonej przez i dla Europejczyków", która nie ogranicza się jedynie do unijnych instytucji.


Kulturalny wymiar Europy nabiera coraz większego znaczenia – zbliża on do siebie obywateli oraz przyczynia się do intensyfikacji stosunków z krajami sąsiadującymi oraz pozostałą częścią świata. Na konferencji Dusza dla Europy (zwołanej po raz pierwszy w 2004 r.) English spotkali się przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, naukowcy, przedstawiciele środowisk akademickich oraz kręgów kulturalnych, politycznych i biznesu, by wspólnie zastanowić się, jak w sposób efektywny i trwały korzystać z europejskich zasobów kulturowych.
Druga konferencja poświecona temu tematowi odbywa się w Berlinie w dniach 17-19 listopada. Po sukcesie, jakim okazała się pierwsza konferencja, uczestnicy zastanawiają się teraz nad dokładniejszym zdefiniowaniem koncepcji oraz skuteczniejszą realizacją inicjatywy, zwłaszcza w świetle Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego 2008 DeutschEnglishfrançais . W ramach konferencji odbywają się spotkania z komisarzami oraz przedstawicielami europejskich wspólnot żydowskich i muzułmańskich. Przewodniczący Komisji José Manuel Barroso, który weźmie udział w konferencji powiedział: „Pytania co Europa może zrobić dla kultury DeutschEnglishfrançais , a co kultura dla Europy, nie są nowe. Jednak w tym kontekście, znalezienie odpowiedzi na nie jest jeszcze bardziej naglące."
Oprócz konferencji, wspomnieć należy o trzyletnim projekcie (którego realizacja zakończy się w 2008 r.) współpracy z Aleph – Agencją ds. Europy i Bliskiego Wschodu, który podkreśla rolę, jaką Europa odgrywa na międzynarodowej scenie kulturalnej. Innymi ważnymi celami jest wykorzystanie zasobów kulturowych Europy Wschodniej przy intensyfikacji rozwoju regionalnego, a także prezentacji filmów w celu zademonstrowania bogactwa kulturalnego i różnorodności Europy.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna