Liczba protonów danego atomu odpowiada zawsze liczbie elektronów



Pobieranie 17.65 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar17.65 Kb.
AtomAZE najmniejszy składnik materii, któremu można przypisać właściwości chemiczne. Atomy składają się z jądra i otaczających to jądro elektronów. W jądrze znajdują się z kolei nukleony: protony i neutrony. Neutrony są cząsteczkami obojętnymi elektrycznie, protony noszą ładunek elektryczny dodatni, zaś elektrony – ujemny. A – liczba masowa, liczba nukleonów w jądrze, Z – liczba atomowa, liczba protonów w jądrze. Liczba protonów danego atomu odpowiada zawsze liczbie elektronów. Konfiguracja elektronowa (struktura elektronowa) pierwiastka – uproszczony opis atomu polegający na rozmieszczeniu elektronów należących do atomów danego pierwiastka na poszczególnych powłokach, podpowłokach i orbitalach. Każdy elektron znajdujący się w atomie opisywany jest przy pomocy zbioru liczb kwantowych. Maksymalna liczba elektronów na powłoce 2n2 . Kolejność zajmowania powłok 1s, 2s, 2p, 3s, 3p, 4s, 3d, 4p, 5s, 4d, 5p, 6s, 4f, 5d, 6p, 7s, 5f, 6d. Reguła Hunda – liczba niesparowanych elektronów w danej podpowłoce powinna być możliwie jak największa. Pary elektronów tworzą się dopiero po zapełnieniu wszystkich poziomów orbitalnych danej podpowłoki przez elektrony niesparowane. Elektrony niesparowane w poziomach orbitalnych danej podpowłoki mają jednakową orientację spinu. Zakaz Pauliego – na jednym orbitalu dwa elektrony muszą mieć przeciwną orientację spinu. Układ okresowy pierwiastków – zestawienie pierwiastków chemicznych w postaci rozbudowanej tabeli, uporządkowanej według ich rosnącej liczby atomowej, grupujące pierwiastki według ich cyklicznie powtarzających się podobieństw właściwości. Zbiór sztucznie i naturalnie stworzonych pierwiastków. Grupy główne 1,2,13,14,15,16,17. Hg – rtęć jedyny metal występujący w warunkach ziemskich w stanie ciekłym. Ma skłonność do agregacji (łączenia się w większe kształty). Rtęć paruje, wchłaniana jest przez skórę, odkłada się w jelitach i mózgu, nie jest wydalana. Chlor Cl – występują 2 jej izotopy A-35(17pr, 18 neu) i A=37 (17pr,20neu). Masa atomowa – średnia ważona mas atomowych obu izotopów z uwzględnieniem ich rozpowszechnienia w przyrodzie. Wodór – jego izotopy Prot 1H(1prot) – trwały, Deuter 2H (1p,1n) – trwały, może zastąpić H w H20 tworząc ciężką wodę D20, Tryt 3H – nietrwały. IZOTOPY pierwiastków – dzielą się na trwałe(nie ulegają samorzutnej przemianie na izotopy innych pierwiastkó), nietrwałe (izotopy promieniotwórcze (ulegają...). Związki chemiczne – jednorodne połączenia co najmniej dwóch pierw chem za pomocą dowolnego wiązania chem posiadające zerowy sumaryczny ładunek elektryczny. Mieszanina – połączenie dwóch lub więcej pierwiastków albo zw. Chem, które po zmieszaniu nadal wykazują swoje wł. Mieszaninę można rozdzielić filtracją, ekstrakcją, sedymentacją, destylacją, krystalizacją. Koloidy – cząstki substancji rozproszonej. Mają rozmiary większe od cząstek rozpuszczalnika. Układ koloidalny – faza ciągła (subs rozpraszająca), faza rozproszona (subst zawieszona). Właściwości układów – rozpraszanie światłą, zmętnienie roztworu. Ruchy Browna to chaotyczne ruchy cząstek w płynie (cieczy lub gazie), wywołane zderzeniami zawiesiny z cząsteczkami płynu. Zawiesina – miszanina niejednorodna, ciało stałe-ciecz, w którym cząstki fazy nie rozproszonej mają średnice powyżej 1nano m. Roztwór – mieszanina jednorodna – co najmniej dwa składniki – rozpuszczalnik i subst rozpuszczonej. Rozpuszczanie – proces mieszania prowadzący do powstania roztworu. Cząsteczki subst rozpuszczonej są otaczane przez cząsteczki rozpuszczalnika. Proces ten nazywa się solwatacją. Jeżeli rozpuszczalnikiem jest woda to hydratacją. Rozpuszczalność – maksymalna liczba gramów substancji, która można rozpuścić w 100g rozpuszczalnika w danej temp aby otrzymać roztwór nasycony. Prawo Henry’ego m=k*p, m-masa gazu, p-ciśnienie, k-współ.proporcjonal. Skala Paulinga - powszechnie stosowana skala elektroujemności. Wiązanie chemiczne według klasycznej definicji to każde trwałe połączenie dwóch atomów. Wiązania chemiczne powstają na skutek uwspólnienia dwóch lub więcej elektronów pochodzących bądź z jednego, bądź z obu łączących się atomów lub przeskoku jednego lub więcej elektronów z jednego atomu na atom i utworzenia w wyniku tego tzw. pary jonowej. Wiązanie jonowe jest to rodzaj wiązania chemicznego. Istotą tego wiązania jest elektrostatyczne oddziaływanie między jonami o różnoimiennych ładunkach. Wiązanie to powstaje najczęściej między metalem a niemetalem. Różnica elektroujemności w skali Paulinga jest większa lub równa 1,7. Największy udział tego rodzaju wiązania można zaobserwować w związkach litowców z fluorowcami. Najsilniejszym wiązaniem jonowym charakteryzuje się fluorek fransu - FrF, gdyż posiada największą różnicę elektroujemności. Wiązanie kowalencyjne niespolaryzowane powstaje na skutek nakładania się orbitali atomowych obsadzonych pojedynczymi elektronami o przeciwnej orientacji spinu. Wiązanie to powstaje, gdy różnica elektroujemności wynosi od 0 do 0,4. Wiązanie kowalencyjne spolaryzowane powstaje między dwoma atomami niemetali, których wzajemna różnica elektroujemności jest mniejsza od 1,7 w skali Paulinga. Elektrony uwspólnione tworzące wiązanie są przesunięte w stronę atomu pierwiastka o większej elektroujemności, co sprawia, że przy tym atomie tworzy się cząstkowy ładunek elektryczny ujemny, natomiast przy atomie o mniejszej elektroujemności tworzy się dodatni. Wiązanie kowalencyjne spolaryzowane ma charakter dipola elektrycznego. Wiązanie jonowe powstaje między dwoma atomami, których wzajemna różnica elektroujemności jest bardzo duża (Δeu≥1,7). Elektrony zamiast się uwspólnić "przeskakują" na stałe do jednego z atomów. Wiązanie wodorowe – rodzaj stosunkowo słabego wiązania chemicznego polegającego głównie na przyciąganiu elektrostatycznym między atomem wodoru i atomem elektroujemnym zawierającym wolne pary elektronowe. oddziaływania van der Waalsa, zwane też oddziaływaniami Londona lub oddziaływaniami dyspersyjnymi - są to oddziaływania między trwałym dipolem i wzbudzonym dipolem lub między dwoma wzbudzonymi dipolami. Hybrydyzacja - w chemii kwantowej to matematyczne przekształcenie funkcji orbitalnych, polegające na "skrzyżowaniu" dwóch lub więcej orbitali atomowych, na skutek czego powstają nowe orbitale, posiadające inny kształt i energię. Dyfuzja - proces samorzutnego rozprzestrzeniania się cząsteczek lub energii w danym ośrodku (np. w gazie, cieczy lub ciele stałym), będący konsekwencją chaotycznych zderzeń cząsteczek dyfundującej substancji między sobą i/lub z cząsteczkami otaczającego ją ośrodka. Lepkość – właściwość płynów i plastycznych ciał stałych charakteryzująca ich opór wewnętrzny przeciw płynięciu. Napięcie powierzchniowe – zjawisko fizyczne występujące na styku powierzchni cieczy z ciałem stałym, gazowym lub inną cieczą. Polega na powstawaniu dodatkowych sił działających na powierzchnię cieczy w sposób kurczący ją (dla powierzchni wypukłej przyciągający do wnętrza cieczy, dla wklęsłej odwrotnie). Podział stopów: homogeniczne (jednofazowe) – atomy różnych metali są rozmieszczone równomiernie np. mosiądz, brąz, stopy monetowe, heterogeniczne (wielofazowe) – stanowią mieszaniny obszarów krystalicznych o różnym składzie. Proces pasywacji – pokrywanie bierną warstwą osłonową (ochronną – tlenkową). Molekuła – cząsteczka. Krystalografia – dział nauki zajmujący się opisem, klasyfikacją i badaniem kryształów, krystalitów. Anizotropia – uzależnienie właściwości fizycznych od kierunku badania. Translacja – izometria polegająca na równoległym przesunięciu figury, zbioru o pewien ustalony wektor na prostej łaszczyźnie, w przestrzeni euklidesowej lub dowolnej innej. Prawo Bragga – zależność wiążąca geometrię kryształu z długością fali padającego promieniowania i kątem, pod którym obserwowane jest interferencyjne maksimum. Alotropia – występowanie pierwiastka lub związku w postaci dwóch lub kilku odmian. Alkany – organiczne związki chemiczne zbudowane wyłącznie z atomów węgla i wodoru, przy czym atomy węgla połączone są ze sobą wiązaniami pojedynczymi. CnH2n+2 . Cykloalkany(n=3,4..) i Alkeny(n=1,2...) CnH2n , Alkiny (n=2,3...) CnH2n-2 Ropa naftowa – mieszanina węglowodorów różniących się wielkością i strukturą. Rafinacja – procesy przekształcające ropę naftową w bardziej użyteczne produkty. Destylacja frakcyjna – rozdzielanie ropy na frakcje wg ich temp wrzenia.(produkt – benzyna) Frakcja- mieszanina cieczy o podobnych temp wrzenia. Kraking – reakcja rozpadu dłuższych łańcuchów alkanów na krótsze alkany i alkeny. Kraking następuje na skutek wys temp lub katalizatora. Reforming – proces otrzymywania benzyny z lżejszych frakcji przez rozbicie prostych łańcuchów alkanów i przebudowanie ich w łańcuchy rozgałęzione. Frakcje ropy – benzyna, nafta, ON, mazut. Polimery – związki o budowie łańcuchowej, w których cząsteczki zbudowane są z połączonych ze sobą powtarzających się elementów. Najmniejszy powtarzający się element budowy to mer. Otrzymuje się je w reakcji łączenia ze sobą pojedyńczych cząsteczek prostych związków (monomerów) w długie łańcuchy. Reakcje polimeryzacji – monomery łączą się ze sobą bez powstania produktów ubocznych. Polimer jest jedynym produktem tej reakcji. Wulkanizacja – chemiczny proces sieciowania cząsteczek polimeru prowadzący do otrzymania gumy. Polega na ogrzewaniu kauczuku z ok.3% dodatkiem siarki. Podstawowy postulat teorii kompleksu aktywnego – zderzenie cząsteczek (drobin) może doprowadzić do utworzenia nietrwałego, przejściowego układu tj. kompleksu aktywne. Reakcja endoenergetyczna (endotermiczna) – do swojego przebiegu potrzebują dostarczenia energii z zewnątrz. Energia produktów będzie większa niż energia substratów. Reakcja egzoenergetyczna (egzotermiczna) – przebiegają z wydzieleniem energii w postaci ciepła (spalanie). Energia produktów nie będzie niższa niż energia substratów. Spektroskopia – nauka o powst. I interpretacji widm powstających w wyniku oddziaływań wszelkich rodzajów promieniowania na materię. Prawo Lamberta-Beera - opisuje pochłaniane promieniowania elektromagnetycznego przy przechodzeniu przez częściowo absorbujący i rozpraszający ośrodek. Prawo to głosi, że stopień atenuacji (uwzględniającej absorpcję oraz rozpraszanie) światła jest proporcjonalny do grubości warstwy i jej własności optycznych, np. w przypadku roztworów należy uwzględnić stężenie molowe czynnika powodującego pochłanianie. Kataliza - zjawisko zmiany szybkości reakcji chemicznej pod wpływem dodania do układu niewielkiej ilości związku chemicznego, zwanego katalizatorem, który sam nie ulega trwałym przekształceniom lecz tylko tworzy z innymi substratami przejściowe kompleksy. Rozszczepienie światła - w fizyce to zjawisko rozdzielenia się fali na składowe o różnej długości. Rozszczepienie światła jest wynikiem ogólniejszego zjawiska fizycznego zwanego dyspersją, które określa zjawiska zachodzące dla fal na skutek zależności prędkości rozchodzenia się fali w ośrodku od częstotliwości fali. Rozpraszanie światła - zjawisko oddziaływania światła z materią w wyniku którego następuje zmiana kierunku rozchodzenia się światła, z wyjątkiem zjawisk opisanych przez odbicie i załamanie światła. Wywołuje złudzenie świecenia ośrodka. Może być sprężyste – podczas rozpraszania nie następuje zmiana energii (częstotliwości) światła,

niesprężyste – podczas rozpraszania zmienia się energia (częstotliwość) światła. Załamanie -w fizyce to zmiana kierunku rozchodzenia się fali (refrakcja fali) związana ze zmianą jej prędkości, gdy przechodzi do innego ośrodka. Inna prędkość powoduje zmianę długości fali, a częstotliwość pozostaje stała. Odbicie — zmiana kierunku rozchodzenia się fali na granicy dwóch ośrodków powodująca, że pozostaje ona w ośrodku, w którym się rozchodzi. Odbicie może dawać obraz lustrzany lub być rozmyte, zachowując tylko właściwości fali, ale nie dokładny obraz jej źródła.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna