Majówka Teatralna Off de bicz (Teatr Na Plaży): prolog 19. 00 W póŁ do godziny teatr Fizyczny Iwony Gilarskiej 1 maja (sobota)



Pobieranie 119.21 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar119.21 Kb.



PROGRAM
30 kwietnia (piątek)


Majówka Teatralna Off de BICZ (Teatr Na Plaży): PROLOG

19.00 W PÓŁ DO GODZINY Teatr Fizyczny Iwony Gilarskiej
1 maja (sobota)
Wrocław żąda dostępu do morza: happeningi Fundacji Art Transparent, Bajkobus
Scena główna

prowadzi: Maciej Miecznikowski


12.00 otwarcie wystawy „Sopot w czasach Chopina”

koncert Sławka Jaskułke



14.00 Wrocław żąda dostępu do morza: Krzysztof Urbański Quartett

16.30 Wrocław żąda dostępu do morza: Digit all love

19.00 ATR
Muszla Koncertowa przy sopockim Molo

17.00 Grzegorz Turnau i Polska Filharmonia Kameralna Sopot
Scena bajek

12.00 „Pinezkologia” Teatr Pinezka
Majówka Teatralna Off de BICZ (Teatr Na Plaży):

12.00 Bajkowe popołudnie: TANCERECZKA I KOMINIARCZYK Teatr Stacja Szamocin, spektakl dla dzieci

19.00 Wieczór z teatrem Stajnia Pegaza: UMIŁOWANIA wg „Sybilli” Para Lagerkvista

21.00 Wieczór z teatrem Stajnia Pegaza: BYŁA ŻYDÓWKA, NIE MA ŻYDÓWKI wg Mariana Pankowskiego
2 maja (niedziela)
Wrocław żąda dostępu do morza: happeningi Fundacji Art Transparent, Bajkobus
Plaża przed Grand Hotelem

godz. 13.00 otwarcie wystawy Marek Okrassa - malarstwo i rysunek

koncert Tobiasza Bilińskiego Coldair
Scena główna

prowadzi: Maciej Miecznikowski


12.00 Kwartet smyczkowy The Strings

14.00 Marita Albán Juárez

16.30 Wrocław żąda dostępu do morza: MROZU Łukasz Mróz

19.00 Wrocław żąda dostępu do morza: Oszibarack

Scena bajek

12.00 „Pinezkologia” Teatr Pinezka

14.00 „Oj lenie, ja was odmienię!” Teatr Znak

16.00 „Zło tańcem zwyciężaj” Teatr Rozmaitości

18.00 „Kolorowy pociąg” Teatr Rozmaitości

Majówka Teatralna Off de BICZ (Teatr Na Plaży):

12.00 Bajkowe popołudnie: TANCERECZKA I KOMINIARCZYK Teatr Stacja Szamocin, spektakl dla dzieci

19.00 Starcie z kryzysem: STENDapKOMEDY Kabaret From Poland

21.00 Starcie z kryzysem: GOMOKU Teatr Off de BICZ

3 maja (niedziela)
ORKIESTRADA

godz. 12.00–17.00
Przegląd orkiestr dętych z okazji Święta Konstytucji 3 Maja. Przemarsze orkiestr ul. Bohaterów Monte Cassino co godzinę od 12.00.

O godz. 18.00 msza św. w intencji Ojczyzny w kościele św. Jerzego oraz przemarsz


uczestników uroczystości pod pomnik Żołnierzy AK w Sopocie i złożenie kwiatów
Majówka Teatralna Off de BICZ (Teatr Na Plaży): EPILOG

19.00 Męskość na scenie: HELIKOPTER TANZ STREICHQUARTETT Sopocki Teatr Tańca

21.00 Męskość na scenie: A TERAZ JA! wg Witolda Gombrowicza Teatr Stajnia Pegaza

SZCZEGÓŁOWY OPIS WYDARZEŃ
KONCERTY
MARITA ALBÁN JUÁREZ
Marita Albán Juárez studiowała wokalistykę na Wydziale Jazzu PSJ w Warszawie pod kierunkiem Ewy Bem i Izabeli Zając. Od kilku lat występuje i nagrywa. Podstawę jej zespołu tworzy sekcja – basista Maciek Szczyciński i brat Marity, perkusista José Manuel. Obaj muzycy są też współautorami aranżacji.

Do projektu >Marita Albán Juárez Latin Jazz< zaprasza znakomicie improwizujących muzyków jazzowych: pianistów – Pawła Kaczmarczyka, Janka Smoczyńskiego, Wojtka Majewskiego, Kubę Cichockiego, gitarzystów Rafała Sarneckiego, Konrada Zemlera, saksofonistę – Radka Nowickiego, trębacza – Łukasza Korybalskiego, perkusistów – Mikiego Wieleckiego, a także wokalistów Renella Valdes Cepero i Szymona Makohina. Brała udział w festiwalach Warsaw Summer Jazz Days i Jazz na Starówce w Płocku. Konsekwentnie pozostaje niezależna.

Prezentowała swój projekt podczas gali finałowej 10. edycji konkursu miesięcznika ZwierciadłoKryształowe Zwierciadła i w czasie 20. Międzynarodowego Biennale Plakatu w Muzeum Plakatu w Wilanowie.

Koncertuje w całej Polsce.

Marita wystąpiła jako pracownik naukowy Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, wokalistka oraz narrator w filmie fabularnym pt. „Efekt Chopina”. Uroczysta premiera odbędzie się 25 lutego w kinie „LUNA” w Warszawie. Film ma zostać wyemitowany przez TVP2 w ramach obchodów Roku Chopina.

Marita przygotowuje ponadto autorską płytę, która będzie zawierać 4 kompozycje autorstwa muzyków z projektu Marita Albán Juárez Latin Jazz i aranżacje 4 standardów Jobima, Legranda, Miltona Nascimento, Mercedes Sosy (Aguas de Março, Tu y yo al fin, Cafe da Manha, Drume Negrita, Afro Blue y Sol…).

Patronat medialny nad jej projektami muzycznymi objęło Radio PIN i TVP1, gdzie prowadzi cotygodniowy program „CHOPIN2010.PL”.

Koncert Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot z Grzegorzem Turnauem
W programie największe przeboje z repertuaru Grzegorza Turnaua w nowych, znakomitych aranżacjach orkiestrowych.
Grzegorz Turnau
Wokalista, kompozytor, pianista, znany z indywidualnego i niepowtarzalnego stylu. Zadebiutował w 1984 roku na XX Studenckim Festiwalu Piosenki. Za wykonanie własnych kompozycji do wierszy Szekspira, Baczyńskiego i Witkacego, został jego laureatem. Po koncercie finałowym zaproszono go do Piwnicy pod Baranami, z którą współpracuje do dnia dzisiejszego, współtworząc jej programy (m. in. spektakl „Silviludia albo Niedole Wazów”).

W swoim repertuarze ma kompozycje własne i utwory innych kompozytorów Piwnicy pod Baranami, m. in., Michała Zabłockiego i Jana Kantego Pawluśkiewicza. Od 1990 roku występuje ze swoim zespołem, z którym nagrał dziesięć solowych płyt: „Naprawdę nie dzieje się nic” (1991, 1994), „Pod światło” (1993), „Turnau w Trójce” (1994), „To tu, to tam” (1995), „Tutaj jestem” (1997), „Ultima” (1998), „Księżyc w misce” (1998), „Kawałek cienia” (2000), „Nawet” (2002) i „Cafe Sułtan” (2004), z czego trzy uzyskały status „Złotych” i dwie - „Platynowych”. Umieścił na nich wiele przebojów, m. in.: „Bracka”, „Cichosza”, „Naprawdę nie dzieje się nic”. W swoim dorobku ma dużą formę muzyczną na pograniczu koncertu i spektaklu teatralnego pt. „Wiecznie zielone jest drzewo życia”.

Był jednym z solistów „Nieszporów Ludźmierskich” i oratorium „Droga, Życie, Miłość” Pawluśkiewicza. Współpracował z Ewą Małas-Godlewską, Justyną Steczkowską, Krzesimirem Dębskim (album „Witaj, Gwiazdo Złota”), Stanisławem Sojką (piosenka „Soplicowo”) i grupą Voo Voo. Jest autorem muzyki do filmów i przedstawień teatralnych, m. in.: „Zmierzch” (1997), „Iwona księżniczka Burgunda” (2000), „Marat/ Sade” (2001) – wszystkie w reżyserii Tadeusza Bradeckiego, „Kubuś Puchatek” (1997-99), „Zielona Gęś” (2000) i „Podróże Sindbada Żeglarza” – w reżyserii Jarosława Kiliana i „Żaby” w reżyserii Zbigniewa Zamachowskiego.

Otrzymał wiele nagród, m. in.: „Fryderyk’1994” (za płytę „Turnau w Trójce”), „Fryderyk’1995” (za płytę „To tu, to tam” i dla najlepszego wokalisty), „Fryderyk’1997” (za płytę „Tutaj jestem”) i „Fryderyk’2002” (za płytę „Nawet”), „Fryderyk 2005” (za płytę „11:11”), „Fryderyk 2007” za płytę „Historia pewnej podróży”, „Wiktor’1995” (za płytę „To tu, to tam”) i „Wiktor’1998” (dla najlepszego artysty estrady), „Mateusz’1996” – nagroda radiowej „Trójki”, „Grand Prix” na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (1996) i „Philip Award’1999”. W październiku 2004 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.



O Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot

W lutym 1982 r. Wojciech Rajski stworzył 19-osobową orkiestrę smyczkową, złożoną z młodych, utalentowanych i pełnych entuzjazmu muzyków. Pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego debiutowała w czerwcu, w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a już za kilka dni otwierała festiwal Schleissheimer Sommer w Monachium i 37. Festiwal Sommerliche Musiktage Hitzacker. Młody zespół od początku zachwycił publiczność i krytyków, co skutkowało zaproszeniami na wszystkie niemieckie festiwale i do najważniejszych sal koncertowych z Filharmonią Berlińską, salą Gasteig w Monachium, Gewandhaus w Lipsku, Musikhalle w Hamburgu, Salą Pleyela w Paryżu, Musikverein w Wiedniu i Concertgebouw w Amsterdamie na czele. Od 1984 r. orkiestra występuje również w składzie powiększonym z grupą dętą i przyjęła nazwę Polska Filharmonia Kameralna Sopot. Pod koniec lat osiemdziesiątych zespół dawał prawie 100 koncertów rocznie, głównie w Niemczech, ale również we Francji, Austrii, Szwajcarii, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Szwecji, Danii, Luksemburgu, Anglii i w innych krajach. W 1987 r. orkiestra wyjechała na 33 koncerty do Stanów Zjednoczonych, grając m.in. w J. F. Kennedy Center w Waszyngtonie i Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Ponownie orkiestra odwiedziła Stany Zjednoczone w 1999 r. Również zespół gościł w dalekiej Azji – w 1990 r. w Chinach i 1997 r. w Japonii. Polskiej Filharmonii Kameralnej w koncertach towarzyszą najwybitniejsi, światowi soliści, wśród których należy wymienić przynajmniej kilku – Mścisław Roztropowicz, Borys Pergamentschikow, Natalia Gutman, Irene Grafenauer, Sabine i Wolfgang Meyer, Guy Touvron, Misha Maisky, Raphael Oleg, Gil Shaham, David Geringas, Gary Karr. Oczywiście z orkiestrą stale występują zarówno w kraju jak i za granicą czołowi polscy soliści.

Zespół jest stale zapraszany na renomowane europejskie festiwale, a wśród nich – Schleswig-Holstein Musik Festival, Mecklenburg-Vorpommern, Rheingau Festival, Praska Wiosna, Weilburger Schlosskonzerte, Festival van Vlaanderen, La Chaise-Dieu i wiele innych. Ponad 10 razy zespół gościł na Festiwalu Muzycznym w Łańcucie i wielokrotnie w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Polska Filharmonia Kameralna od początku swojego istnienia nagrywa płyty, których ma w swoim dorobku ponad 30. Pierwsze analogowe płyty długogrające zostały nagrane już w 1983 r. dla Wifonu i Thorofonu, a od roku 1986 płyty kompaktowe dla wytwórni: EMI, Midas, Thorofon, Claves, Sonomaster, Opus, Mediaphon, Wifon, DUX. Po 15 latach oczekiwań, dzięki staraniom władz Sopotu i Bałtyckiej Agencji Artystycznej BART, Polska Filharmonia Kameralna doczekała się wspaniałej własnej siedziby znajdującej się w Sopocie, na terenie Opery Leśnej. W roku 2002 orkiestra obchodziła jubileusz 20-lecia. Na koncercie galowym wystąpiła ze światowej sławy klarnecistami Wolfgangiem i Sabiną Meyer. W roku 2003 zespół gościł po raz pierwszy w Ameryce Południowej, grając koncerty w Meksyku w ramach największego festiwalu "International Cervantino". W 2005 roku Polska Filharmonia Kameralna Sopot rozpoczęła nagrania cyklu 9 Symfonii L. v. Beethovena, z których ukazały się już Symfonie nr 5 i nr 7.

W roku 2007 orkiestra obchodziła swój jubileusz 25-lecia istnienia.




SŁAWEK JASKUŁKE
Sławek Jaskułke (ur. 1979) – polski pianista jazzowy, kompozytor, aranżer, producent muzyczny. Od 2000r członek Kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego. Autor muzyki do spektakli teatralnych („Trash Story” w Teatrze Ateneum, „Garbaty Anioł Porno” w Teatrze Wybrzeże) i filmów niemych („Wicher”, „Mocny człowiek”, „Joanna D’Arc”). Skomponował muzykę do projektu Gdańsk-Bremen Jazz Bridge. Laureat wielu konkursów, m.in. Konkursu Standardów Jazzowych w Siedlcach, XXVII Pomorskiej Jesieni Jazzowej, Jazz Forum „Jazz Top” 2001 i 2002. Zdobywca pierwszej w historii prestiżowej nagrody Pegaza Telewizji Polskiej za osiągnięcia muzyczne w 2001r. Laureat Nagrody Stowarzyszenia Melomanów w Łodzi. W 2005 roku otrzymuje Nominacje do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w dwóch kategoriach: Jazzowy Muzyk Roku i Jazzowy Album Roku za Jaskułke & Hanseatica Chamber Orchestra „Fill The Harmony Philharmonics". W roku 2006 reprezentował Polskę na festiwalu Music Beyond Borders w Hongkongu. Jego najnowsza płyta „Hong Kong” zawiera zapis recitalu solowego, wykonanego właśnie przy okazji tego festiwalu. Występował na największych światowych festiwalach, m.in: North Sea Jazz Festival, Berlin Jazz Fest, Red Sea Jazz Festival, Padova Jazz Festival, Jazz Jamboree, Warsaw Summer Jazz Days. Solo, jako członek zespołu oraz sideman nagrał ponad trzydzieści albumów oraz odbył szereg koncertów na całym świecie m.in. w Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Afryce, Chinach, Izraelu, Bułgarii, Rumunii, Czechach, Ukrainie, Rosji, Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Szwecji, Danii, Włoszech. Współpracował m.in. z Davidem Murray’em, Davidem Fuczynskim, Furio di Castri, Edem Schullerem, Urszulą Dudziak, Tymonem Tymańskim, Michałem Urbaniakiem, Januszem Muniakiem, Adamem Pierończykiem.

Kwartet smyczkowy The Strings
KWARTET SMYCZKOWY „The Strings” tworzą cztery urocze dziewczyny, emanujące temperamentem i energią sceniczną, absolwentki Akademii Muzycznej im. F. Chopina.
Koncerty kwartetu „The Strings” charakteryzują się dużą dynamiką, energią, wdziękiem i świeżym podejściem do muzyki. To wszystko sprawia, że pozostawiają one niezapomniane wrażenia.
Od początku swej działalności w 1998 roku kwartet wykonał wiele koncertów w kraju i zagranicą, zyskując aplauz wśród słuchaczy o najróżniejszych gustach muzycznych.

Festiwale za granicą:

  • V festiwalu Internationale Falkenseer Musiktage w Berlinie - 2003

  • V festiwalu kultury europejskiej w Algierze - 2004

  • festiwalu kultury europejskiej w Indiach - 2005

  • I festiwalu kultury polskiej w Algierze - 2005

  • Dni Polskich w Indiach - 2006

Dzięki muzykalności, niekonwencjonalnemu podejściu do muzyki oraz elastyczności w doborze repertuaru zespół wielokrotnie brał udział w wielu programach telewizyjnych oraz festiwalach poświęconych muzyce rozrywkowej (Opole, Sopot), współpracując z najbardziej znanymi gwiazdami polskiej estrady, m.in. z legendarnym zespołem IRA, ŁZY, Justyną Steczkowską, Krzysztofem Kiljańskim, Braćmi Cugowskimi czy Krzysztofem Krawczykiem.

W swym repertuarze zespół ma zarówno przeboje muzyki klasycznej (Bach, Bacewicz, Beethoven, Haendel, Haydn, Mozart, Chopin, Czajkowski, Greeg, Pahelbel, Lutosławski, Strauss, Wieniawski, Vivaldi), jak i znane melodie z filmów ("Vabank", "Królewna Śnieżka", Śniadanie u Tiffaniego", "Kobieta i mężczyzna", "Ogniem i mieczem", "Skrzypek na dachu", "Romeo i Julia" i wiele innych) oraz standardy muzyki rozrywkowej (The Beatles, S. Joplin, L. Amstrong, D. Elington)
ATR

Najprawdopodobniej jedyny zespół w Polsce grający elektro-rocka (muzyka zwracająca uwagę już samą nazwą. Gatunek muzyczny stosunkowo młody, ale bardzo szybko zyskujący dużą popularność. Cechami charakterystycznymi są rockowe gitary połączone z elektronicznymi syntezatorami.). Do tej pory na koncie dwa wydawnictwa: EP zatytułowana Addicted To Rock i EP ATR 2009. Zagranych kilkadziesiąt koncertów plenerowych i klubowych. Obecni w rozgłośniach radiowych. W 2010 planowane wydanie debiutanckiego albumu.


MROZU

Prawdziwe nazwisko - Łukasz Mróz.

Utalentowany wokalista z Wrocławia, którego debiutancka płyta "Miliony monet" ukazała się na wiosnę 2009 roku. Jego muzyka to atrakcyjna mieszanka popu, nowych brzmień, r'n'b i soulu. Porywające rytmy, fascynujący głos i znakomita prezencja sceniczna, stwarzają wybuchową mieszankę koncertową.
Po wygraniu Comety w kategorii Debiut Roku decyzją widzów telewizji muzycznej VIVA, Mrozu zabrał się jeszcze mocniej do pracy. 7. marca wystartował "Taniec z Gwiazdami" w którym wystąpił. Chociaż nie była to długa przygoda, jednak doświadczenie z nią związane na pewno zaowocuje na koncertach.

Obecnie Mrozu przygotowuje się do wydania drugiego albumu. Pierwszy singiel promujący nowy materiał, który ma być dojrzalszy i skoncentrowany na granie w klubach, ma zostać wypuszczony jeszcze przed sierpniem tego roku.



OSZIBARACK

Wrocławska formacja powstała w 2004 roku za sprawą czwórki muzyków: dj Patrisii (znanej frontmenki zespołu HUSKY), producenta i kompozytora Agima, perkusisty Zmazika i basisty Tomka. Swoją karierę rozpoczęli od umieszczenia utworu „SKIRTS UP!” w zabawnej komercyjnej reklamie HEYAH (Kuźnia). Zaraz potem utwór ukazał się na singlu, który już teraz przechodzi do polskich pozycji kultowych wytwórni 2.47 records prowadzonej przez leadera Agressivy69, Bodka Pezdę.

Ich muzyka charakteryzuje się mieszanką elektro, funky i orchestral trip hopu. Ciepły wokal dj Patrisii, świetnie wplata się w elektroniczne loopy, pojawiające się na przemian z tradycyjnymi instrumentami.

DIGIT ALL LOVE

Polska grupa muzyczna wykonująca trip hop z wpływami muzyki elektronicznej, powstała w 2005 we Wrocławiu. Zespół powstał z inicjatywy Macieja Zakrzewskiego, który jest głównym kompozytorem oraz wokalistki Natalii Grosiak, którą jest autorką tekstów i melodii.

Zespół ma w dorobku dwa albumy: wydany 21 maja 2007 DIGITALLLOVE oraz wydany 22 lutego 2010 V [fau].



KRZYSZTOF URBAŃSKI QUARTET

Zespół powstał w 2004 roku. W ciągu tak krótkiego czasu, tworzący go muzycy - absolwenci Akademii Muzycznej we Wrocławiu i Katowicach – Przemek Jarosz , Paweł Tomaszewski, Michał Barański oraz lider Krzysztof Urbański, mają już na swym koncie duży dorobek artystyczny.

Koncerty, konkursy i festiwale na scenach muzyki jazzowej i rozrywkowej: Jazz Jamboree, Jazz Nad Odrą, Sopot Molo Jazz Festiwal, Krokus Jazz Festiwal, Honda Jazz Festiwal, Olimpus Jazz Festiwal , Hoeilaart Jazz Festival, Gent Jazz Festival , Gouvy Jazz Festival, Getxo Jazz Festival , Jazz Forum Festiwal, to tylko część ich osiągnięć.

Quartet koncertował także z wieloma znakomitymi artystami sceny jazzowej i rozrywkowej, m.in.: z Zbigniewem Namysłowskim, Mario El Indio Hernandezem, Zbigniewem Lewandowskim, Jose Torresem, Justyną Steczkowską, Bradem Terry, Yaremi De Las Mercedes.

Lider zespołu to prawdziwy rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych w Polsce nagród. Podczas 44 edycji Jazzu nad Odrą uhonorowany został również tytułem Indywidualności Jazzowej 2008 roku.

Podczas koncertu zespół zaprezentuje utwory z debiutanckiej płyty o tytule "Krzysztof Urbanski", która niedawno została wydana.

Na krażku znajdują się głównie własne kompozycje, przesycone rasowym jazzem, bluesem oraz współczesna harmonią.


SCENA BAJEK
Teatr Pinezka „Pinezkologia”

Teatr Pinezka z Gdańska obchodzi w tym roku jubileusz 30-to lecia.

Jest teatrem uliczno-jarmarcznym i występuje dla widzów w każdym wieku.

Czerpie z tradycji Commedii Dell'Arte, cyrku i teatru marionetek.

Spektakl „Pinezkologia” to godzinna uliczna clownada, łącząca magię bajki, teatru i cyrku z improwizacją i wciąganiem publiczności do wspólnej teatralnej zabawy.
Teatr Rozmaitości

Zło tańcem zwyciężaj”

scenariusz i reżyseria: Adam Gromadzki

oprawa muzyczna: Dariusz Kruk, Tomasz Kmiecik

scenografia: Natalia Gromadzka

obsada: Małgorzata Tremiszewska, Adam Gromadzki


Bajka muzyczna przeznaczona dla dzieci od 3-10 lat. To rodzaj współczesnego moralitetu opowiadającego o losach gęsiareczki Marysi, która dzieli się z wędrownym Cyganem ostatnim kawałkiem chleba. W nagrodę otrzymuje od niego moc uzdrawiania wszelkich żywych stworzeń za pomocą czarodziejskiego tańca.
Kolorowy pociąg”

widowisko plenerowe

występują: Małgorzata Remiszewska i Adam Gromadzki
Spektakl integracyjny dla dzieci i rodziców, w którym to uczestnicy wydarzenia wyruszają w podróż dookoła świata kolorowym pociągiem. Dokąd dojedzie pociąg? To zagadka dla widowni. Popularne motywy muzyczne, charakterystyczne dla wybranego kraju są podpowiedzią. Niespodzianką są natomiast zabawy i konkursy, w których biora udział Duzi i Mal, poznając kulturę odwiedzanych krajów.
Teatr Znak

Oj lenie, ja was odmienię”

Bajka dla dzieci młodszych według Lucyny Legut. Jest to jednoaktowe widowisko słowno-muzyczne o charakterze bajkowej przypowiastki. Treścią widowiska są perypetie bardzo leniwych marynarzy, których na swojej drodze spotyka Dobra Wróżka. Od dzieci dowiaduje się, że są leniami, co powoduje, że przy pomocy magii próbuje przemienić ich w symbole pracowitości. Stają się wiec kolejno: pszczołami, strażnikami królewskimi, wreszcie hinduskimi tragarzami. Nie wszystko jednak kończy się po jej myśli. A przecież rozwiązanie jest takie proste... O tym wszystkim dowiecie się z bajki, na którą serdecznie zapraszamy.
HAPPENINGI FUNDACJI ART TRANSPARENT
ART TRANSPARENT – fundacja tworzona przez pracowników, absolwentów i studentów wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, Uniwersytetu Wrocławskiego i Akademii Ekonomicznej. Fundacja stawia sobie za główny cel propagowanie nowych zjawisk w kulturze i sztuce.

Zadaniem ART TRANSPARENT jest wspieranie twórczości młodych artystów i naukowców, a zwłaszcza tych spośród ich działań, które włączają nowoczesne media i sposoby efektywnej komunikacji, przyczyniając się w ten sposób do sformułowania płaszczyzny porozumienia między twórcą i widzem, komunikującym i adresatem wypowiedzi. Fundacja prowadzi także jedną z prężniej rozwijających się wrocławskich galerii sztuki współczesnej: Mieszkanie Gepperta.

Happeningi zaprezentowane na Monciaku: „Hellow” Anny Szczepańskiej, „Morze” Dominiki Sobolewskiej, „Pokój” Tomka Opani.
TOMASZ OPANIA

Tomasz Opania urodził się w 1970 roku w Gliwicach. W latach 1989 – 1994 studia w ASP we Wrocławiu zakończone dyplomem z rzeźby w pracowni prof. Leona Podsiadłego. 1994 – 1996 studia w ESAV w Genewie w ramach Stypendium dla młodych artystów. Od 1996 pracuje na ASP we Wrocławiu . Od 2006 w stopniu adiunkta prowadzi pracownie rzeźby. Zajmuje się rzeźbą, instalacją, performance. Buduje obiekty, które nazywa „narzędziami sztuki”. Pracuje nad wehikułami, wynalazkami umożliwiającymi przesunięcie pojęcia sztuki w kierunku spektatora. Swoje prace traktuje jako komentarz zdarzeń i rzeczywistości, która go otacza w danej chwili. Wyznaje zasadę ciągłej niepewności w stosunku do stałych elementów naszego codziennego otoczenia. Umacnia w sobie głęboko zakorzenioną niechęć, do przyjmowania ich w formie, ogólnie przyjętej za poprawną i właściwą. Wykorzystuje różnorodne techniki często tylko na potrzeby jednego projektu czy działania.


DOMINIKA SOBOLEWSKA (1980) - absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, którą ukończyła w 2005 dyplomem z architektury wnętrz, na Wydziale Wzornictwa i Architektury Wnętrz. Obecnie dalej związana z wrocławską ASP, gdzie pracuje, jako asystentka w pracowni architektury wnętrz prof. Krzysztofa Wołowskiego. W roku akademickim 2008/09 zatrudniona również na stanowisku asystentki w pracowni malarstwa i rysunku prowadzonej przez prof. Marka Jakubka.

Jest laureatką wielu stypendiów i konkursów – Stypendium Zarządu Województwa Dolnośląskiego, Stypendium Ministra Kultury, Prezydenta Miasta Wrocławia, a także laureatką nagrody wARTo 2009 przyznanej wszystkim autorom projektu Interaktywny Plac Zabaw przez Gazetę Wyborczą w kategorii „plastyka.” Jest też laureatką II miejsca w konkursie na stałą ekspozycję dla dzieci w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie.

W tym roku jej praca RGB, będąca elementem wystawy Interaktywny Plac Zabaw została nominowana do nagrody ‘New Media Liedts-Meesen Foundation.’ Efektem będzie uczestnictwo w prezentacji towarzyszącej wystawie ‘Update III – Body Sound ‘ –zorganizowanej w Gent przy współpracy z Centre Pompidou.
Dominika udziela się aktywnie na polu sztuki i design’u. Jej główne działania opierają się na łączeniu doświadczeń związanych z projektowaniem oraz środków wyrazu właściwych sztuce współczesnej. Poczynania artystyczne koncentrują się wokół idei generowania dialogu pomiędzy dziełem a odbiorcą. Realizowane obiekty występują często w formie małych form architektonicznych skonstruowanych w sposób prowokujący widza do głębszej interakcji. Ważniejsze zrealizowane wystawy artystki to m.in.: „Interaktywny Plac Zabaw” (Centrum Sztuki Mediów WRO- III.2008, CSW Toruń - 06.XII-31.i.2009, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki-17.II-26.IV.2009); „Przegląd Młodej Sztuki Survival” – kolejno 4,5 i 6 edycja (V.2006, V. 2007 oraz VII.2008);, realizacja instalacji „Spacer po Niebie” (projekt w ramach Festiwalu Wrocław Non Stop – „Przestrzeń miejska”)


MAJÓWKA TEATRALNA OFF DE BICZ
30 kwietnia

19.00 W pół do godziny spektakl pokazywany z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca


Teatr Fizyczny Iwony Gilarskiej

Koncept, choreografia, wykonanie: Iwona Gilarska


Muzyka elektroniczna: Michał Jacaszek
Śpiew: Lena Majewska
Kostiumy: Iwona Gilarska, Lena Majewska, Karolina Twardowska

Światła: Adam Akerman

Czas trwania Projektu: 40 min

Premiera: 18 października 2007 / Klub ŻAK. Gdańsk


W PÓŁ DO GODZINY

Uważność to odzyskiwanie czasu. Zatrzymujemy się by doświadczyć innego stanu życia. Jedni zatrzymują się, by wyrwać zabieganemu życiu siebie, inni zatrzymują się w ostatniej chwili, kilku z nas pewnie zatrzyma się zbyt późno… Konsumpcja pochłania wielu. Są jednak tacy, którzy potrafią być wolni i uważni. Chronią swoją prywatność w walce o przestrzeń. Przekraczają granice wynikające z dwoistości natury ludzkiej.

Poszukują balnsu pomimo wszystko!

To performatywno - interaktywny akt teatralny opowiedziany współczesnym językiem tańca. Towarzyszy mu muzyka grana na żywo w formie brzmień elektronicznych, połączona z

pieśniami śpiewanymi białym głosem tworząc ożywczą energię, która sprowokuje widza do interakcji z aktorem i pozwoli mu stać się obecnym w momencie działania.

W przedstawieniu posługuję się labanowską strukturą ruchową, wykorzystując spośród wielu form kierunki i poziomy, dokonując świadomych zabiegów ich zmiany, nawiązując do przedstawianej tematyki przekraczania granic w czasie i przestrzeni.

Projekt zrealizowany w ramnach Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska

Pod Patronatem Stowarzyszenia Artystycznego KULTYWATOR 3MIEJSKI.


Recenzje:
"W pół do godziny"

"I jeszcze niemal mistyczny "ślad na samej sobie", czyli taneczny spektakl Iwony Gilarskiej, również skupiającej jak w soczewce i tłumaczącej z języka na inny język to, co można powiedzieć ruchem"



Polski Dziennik Bałtycki, 23.10.2007,Tadeusz Skutnik

"Bardzo efektowny był nietuzinkowy pomysł tańca na szczudłach, ilustrowała go na żywo muzyka elektroniczna Michała Jacaszka oraz śpiew Leny Majewskiej."


"Taniec Gilarskiej, dublowany przez głos ułożonej w długim zielonym suknie postaci (Lena Majewska) stanowiły oryginalną, pełną dramatyzmu scenografię".
Gazeta Wyborcza, 22.10. 2007, Agata Kirol

"W pół do godziny" jest zbiorem pięknych, plastycznych i bardzo teatralnych obrazów. Autorka umiejętnie wykorzystuje możliwości kreowania nastroju światłem i rekwizytami.

Zmiany muzyki z niepokojącego białego śpiewu z towarzyszeniem

elektronicznych brzmień, na szlagiery rock'n'rolla czy disco, współgrają idealnie ze zmianami nastroju bohaterki-nostalgicznej, zbuntowanej, groteskowej, złamanej, silnej, kokietującej, zobojętniałej, świadomej czy zagubionej.

Z tej bardzo osobistej i szczerej sztuki wypływa nie tylko historia, ale też bardziej uniwersalne przesłanie. Ostatnia scena, w której tancerka przywiązana do monstrualnie wielkiego balonu zdaje się unosić nad ziemią, zawieszona pomiędzy przyciąganiem a odpychaniem, przypomina, że nawet wyodrębniona i świadoma jednostka, pozostaje jedynie tworem niedokończonym. Bohaterka powstała, ale jedynie trwa. Podlega zmianom. Jest zawieszona, rozszczepiona, niedokonana.Czas i przestrzeń, które chciała ogarnąć i pokonać, opływają ją wciągając w swój przebieg. I nawet ostateczne odcięcie od ciągnącego ją w górę balonika jest jedynie kolejnym momentem, próbą uchwycenia chociaż jednego "pół do godziny", oscylując gdzieś między stałością a dalszym biegiem czasu."



Scena OFF-arta, Gazeta Teatralna, 21.10.2007, Weronika Peres Borjas
W poszukiwaniu równowagi

„[…] niemal intymny spektakl, będący znakomitym wcieleniem poszukiwań w obrębie teatru tańca skupionego na postaci samej tancerki i transmisji jej wewnętrznego świata.W pół do godziny (premierowy spektakl Iwony

Gilarskiej) to temat konfrontacji dwóch kobiet . A także konfrontacji między intelektem i siłą, emocjami i rozsądkiem, dwoma współistniejącymi ze sobą aspektami ludzkiej psyche.

W pół do godziny to taneczna wyprawa w głąb kobiecego świata, zaskakująca

różnorodnością ruchu i sugestywnością scenicznych obrazów.[…]

[…] Obserwujemy wyraźnie pauzowane sekwencje dynamicznego tańca, z

wyskokami w powietrze i częstymi zmianami poziomów działania. Każda z nich

sąsiaduje z momentami skupienia, pozycjami wyróżniającymi się ogromną

czujnością i koncentracją. U kobiety zwraca uwagę wyostrzony stan świadomości

bycia dokładnie „tu i teraz” […].“

Trójmiejskie święto tańca , listopad 1st, 2007 Julia Hoczyk, www.nowytaniec.pl

W poszukiwaniu balansu

Żyjemy w czasach internetu, zakupów i fastfoodów. Chcę się na chwilę

zatrzymać. Wychodzę przed szereg, aby o tym opowiedzieć - mówi Iwona

Gilarska.“

(fragment wywiadu z Dominiką Szalą)

„Czarna przestrzeń ściany zamknięta przestrzałem bladego światła

wyznaczającego wąską ścieźkę na horyzoncie sceny. Kobieta w białej sukience

porusza się na szczudłach w przód, powraca, przystaje, opiera się o ścianę.

Błądzi…

Poziomy, piony

Dziewczyna upada. Skrupulatnie rozwiązuje sznurówki szczudlanych

butów.Odtąd staje się jak marionetka, nad którą stracono kontrolę. Czasami ktoś

nią porusza, czasami zostawia, kiedy indziej splątuje lub obcina sznurki,

uniemożliwiając dalszy ruch. Kontrast tempa i gra poziomów wskazuje na

zabawę z Labanowską strukturą przestrzeni i sugeruje próbę znalezienia balansu

pomiędzy światem wewnętrznym i zewnętrznym. Atmosferę lęku i zagubienia

potęgują dźwięki elektronicznej muzyki, zlewającej się ze śmiechem i krzykiem

oraz szpitalnym niebieskim światłem.

Agresywna czerwień

Kolejny obraz zbudowany jest na zasadzie kontrastu. Tancerka zdejmuje

nakolanniki, sukienkę I wychodzi w ostry punkt czerwonego światła, które

z czasem miękko rozlewa się na scenie, współgrając ze stopniowym

przeistaczaniem się postaci. Bardzo erotyczny, rwany ruch, zatrzymania, zwroty,

rozglądanie się, wprowadzają poczucie zagrożenia. Liczne zawieszenia sugerują

coraz większe balansowanie na krawędzi.

Granice

Druga kobieta ukryta do tej pory pod rozłożonym na środku sceny materiałem –

„niekończącą się“ suknią, symbolicznie wyznacza granicę. Przestrzeń cały czas

budowana jest przez światło.

Rozpoczyna się prezentacja porzuconej wcześniej sukienki rodem

z hipermarketu czy kiczowatego pokazu mody. W radosnym kolażu muzyki pop,

rock‘n’rolla i disco „prezenterka“ znika, aby po chwili pojawić się z kiścią białych

baloników, które z uśmiechem próbuje „wcisnąć“ publiczności. Jakby tego było

mało w rytmie bollywoodzkiego szlagieru śpiewaczka zapoznaje nas z jakże

„głębokim“ przesłaniem: „Jestem tu, byłam i będę tu, jestem tu, czy dla niego

chyba nie…“

Ostatnie zawieszenie i ciach…

W ostatnim obrazie Gilarska pojawia się znów w sukience z gigantycznym

balonem przyczepionym do pleców. Zawisa nad rozłożonym w poprzek sceny

materiałem, jak nad płynącą rzeką. Balansuje. W końcu przechodzi na drugą

stron, skrada się do publiiczności. Jeden z widzów odcina balonik, który szybuje

aż pod sam sufit.“



Pulse Dance, V Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca w Poznaniu, 20.08.2008, Dominika

Szalą
1 maja 2010 – sobota

Bajkowe popołudnie
g. 12.00 „Tancereczka, i Kominiarczyk”
wg baśni Hansa Christiana Andersena / Teatr Stacja Szamocin

spektakl dla dzieci



LALKI Z PARASOLEK – czy to możliwe ?

Na obracającym się stoliku Luba Zarembińska realizuje spektakl w jednoosobowym wykonaniu w formie okrągłych pudeł, pudełek i pudełeczek, które ujawniają się widzowi wraz z akcją i kolejnymi scenkami.Oprócz tego najmłodszych widzów czeka wiele niespodzianek scenicznych, a wśród nich rekwizyty ozdabiane modną obecnie techniką decoupage, które oczarowują i zaskakują. Użyte są pozytywki, tym razem z muzyką Mozarta a piosenki są śpiewane a capella

„Tancereczka i kominiarczyk” stwarza magiczną atmosferę do spotkania w teatrze dziecka i dorosłego, by porozmawiać na tematy ważne i bliskie sercu. Po spektaklu omówienie i prezentacja różnych technik lalkowych, „zabawa w teatr”, nauka piosenki i rozmowa o Mozarcie.

Luba Zarembińska - Reżyserka, aktorka, absolwentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, gdzie studiowała na Wydziale Reżyserii Teatru Lalek. Urodziła się w 1954 roku, w położonym niedaleko Moskwy Szaturtorf (Rosja). Do Szamocina, w którym obecnie mieszka i tworzy, przyjechała na początku lat dziewięćdziesiątych. Prowadzi tu Społeczne Stowarzyszenie Edukacyjno-Teatralne, Ośrodek i Teatr. Jej teatralna, ale również edukacyjna i społeczna działalność, znane i cenione są nie tylko w Wielkopolsce, ale w całym kraju i za granicą.

Wieczór z Teatrem Stajnia Pegaza:




g. 19.00 UMIŁOWANIA

na podstawie „Sybilli” Pära Lagerkvista

Scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak

Obsada: Sylwia Góra Weber

Teatr Stajnia Pegaza

Produkcja: Sopocka Scena Off de BICZ

Premiera: 4.04 i 5.04.2009

„Umiłowania” to, jak sam tytuł wskazuje, spektakl o miłości, a raczej o przedmiotach miłości. Sybilla, bohaterka powieści Lagerkvista, to wieszczka, oblubienica Boga, kobieta i matka. Kocha Boga, kocha mężczyznę i stara się kochać swojego syna. W każdym z przypadków darzy uczuciem raczej wyobrażenie postaci, niż postać samą. Bo jak człowiek może kochać Boga, albo zrozumieć miłość Boga doskonałego, który we wszystkim nas przekracza. Miłość Boga nie ma nic wspólnego z niedoskonałą, ludzką emocją. Bóg nie przynosi kwiatów, nie całuje namiętnie przy studni i nie szepcze czułych słów, dlatego Sybilla, jego wybranka, zdradza go z człowiekiem. Ale i ta miłość nie spełnia oczekiwań, nie jest doskonała ani silniejsza niż wpływ losu.

Dla Ewy Ignaczak i Sylwii Góry Weber to opowieść o samotności i cierpieniu w miłości, o tym, że miłość ludzka zawsze się kończy, a boska jest dla nas niezrozumiała.


Sybilla bierze na siebie wszystkie trzy rodzaje miłości, tą której nie jest w stanie zrozumieć, tą która się kończy i tą do której nie jest zdolna. Wyznacznikiem współczesnego świata są ideały i wyobrażenia, które uniemożliwiają nam dostrzeżenie prawdziwego człowieka w obiekcie naszej miłości. Pragniemy wymarzonej osoby, nie tej konkretnej która stoi przed nami i nakładamy na nią swoje projekcje. Nie kochamy zatem, raczej to sobie wyobrażamy. Sybilla nie może zrozumieć miłości Boga, bo ona przekracza jej wyobrażenia, nie może przeżyć miłości z człowiekiem, bo jest skończona, nie może pokochać swojego syna, bo on nie jest taki jakiego sobie życzyła. Targana emocjami aktorka wprowadza siebie i nas naprzemiennie w nastrój słodkiego uniesienia romantycznej miłości, cierpienia, które widz przez jej sugestywność odczuwa niemal fizycznie, ekstazy obcowania z Bogiem i zgorzknienia w jakim znajduje się człowiek u kresu spoglądając w tył na swoje niespełnione życie.
Inspiracje do spektaklu stanowi utwór Pära Lagerkvista „Sybilla”, opowieść o losach słynnej antycznej wieszczki, która zostaje wygnana poza granice miasta. Jej historie poznajemy na podstawie opowieści, którą snuje jako stara kobieta.
Ewa Ignaczak - absolwentka wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej, założycielka i reżyser Teatru Stajnia Pegaza. Autorka ponad 30 spektakli teatralnych, które były nagradzane na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach teatralnych. Wieloletnia animatorka życia kulturalnego w Trójmieście, laureatka nagrody "Instruktor Roku" (przyznana przez warszawski Zarząd Główny Towarzystwa Kultury Teatralnej w 1992) i Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska za całokształt pracy artystycznej (2001). Inicjatorka projektów: "Teatr a natura", "Teatr a szaleństwo", Letnich Zaczyniań Teatralnych, założycielka Sceny "Na piętrze" w Elblągu. Od października 2003 roku dyrektorka Sopockiej Sceny Off de BICZ.
Sylwia Góra Weber – absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu. Drogę artystyczną zaczynała w Teatrze Wierszalin rolą Wilgefortis w przedstawieniu "Ofiara Wilgefortis" Piotra Tomaszuka oraz rolą Leah w spektaklu "Dybuk" tego reżysera, gościnnie występowała w Teatrze w Tarnowie, grając Ofelię w "Hamlecie" w reż. Stanisława Świdra. Grała także rolę Sonii w inscenizacji „Zbrodni i kary” Dostojewskiego w Teatrze Nowym w Słupsku w reżyserii Edwarda Żentary oraz Sybilli w monodramie „Sybilla – pieśń nieustająca” w reż. Adama Jarka.

g. 21.00 Była Żydówka, nie ma Żydówki
Na podstawie powieści Mariana Pankowskiego

Reżyseria: Ewa Ignaczak


Scenariusz: Katarzyna Fidos
Obsada: Ida Bocian, Aleksandra Kania
Teatr Stajnia Pegaza

Premiera: 6 i 7 listopada 2009


Powieść Mariana Pankowskiego jest parabolą polsko-żydowskiego losu. Tytułowa ostatnia Żydówka z miasta N. zostaje zaproszona już po wojnie przez swoich rodaków z odległej "amerykańskiej krainy" na spektakl, którym mają być jej własne tragiczne losy. Opowiadając swoją historię, wraca do zapomnianej przeszłości i po raz kolejny zostaje przez nią uwięziona. Pankowski przywołuje cały wachlarz ludowych stereotypów antyżydowskich w postaci owadów, węży i bezwstydnych kotów, które nigdzie długo miejsca nie zagrzeją ze względu na rewolucyjne popędy. Na tym tle rozgrywa się odwieczna rywalizacja w cierpiętnictwie pomiędzy Polakami i Żydami, dziś dostrzeganym jedynie w szumnych debatach na temat pamięci i w patetycznych rocznicach, w czasie których ofiary są już tylko aktorami.

W teatralnej wersji tej opowieści, cała historia to konflikt trzech kobiet. Podłoże konfliktu stanowi fakt przynależności do różnych pokoleń i narodów. Tytułowa bohaterka spektaklu, Żydówka, Fajga Oberlender, jedyna uratowana z transportu całego miasteczka do gazu, zjawia się w Ameryce, na zaproszenie swoich „rodaków, nie-rodaków”. Przebieg rozmów to historie Fajgi i pytania „jej braci”, a wszystko przepełnione świadectwami okrucieństwa człowieka.  

Marian Pankowski ur. 1919 - w 1938 r. zaczął studia polonistyczne na UJ, uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939, w latach 1942-1945 był więźniem obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu, Gross-Rosen i Bergen-Belsen. Od 1945 roku mieszka w Brukseli. Poeta, prozaik, dramaturg, historyk literatury, tłumacz. Wydał m.in. Smagłą swobodę (1955), Matuga idzie (1959), Kozaka i inne opowieści (1965), Rudolfa (1980, 1984, 2005, 2007), Pątników z Macierzyzny (1987, 2007), Putto (1994), Z Auszwicu do Belsen (2000), W stronę miłości (2001), Bal wdów i wdowców (2006). Był dwukrotnie nominowany do Nagrody Literackiej Nike (2001, 2002). Laureat Nagrody Literackiej Gdynia w 2008 roku. Jego książki były tłumaczone na 30 języków obcych. Jest jednym z najlepszych, a zarazem najmniej znanych w Polsce pisarzy mieszkających i tworzących poza granicami kraju.
2 maja 2010 – niedziela
Bajkowe popołudnie

g. 12.00 „Tancereczka, i Kominiarczyk”
wg baśni Hansa Christiana Andersena / Teatr Stacja Szamocin

– spektakl dla dzieci



LALKI Z PARASOLEK – czy to możliwe ?

Na obracającym się stoliku Luba Zarembińska realizuje spektakl w jednoosobowym wykonaniu w formie okrągłych pudeł, pudełek i pudełeczek, które ujawniają się widzowi wraz z akcją i kolejnymi scenkami.Oprócz tego najmłodszych widzów czeka wiele niespodzianek scenicznych, a wśród nich rekwizyty ozdabiane modną obecnie techniką decoupage, które oczarowują i zaskakują. Użyte są pozytywki, tym razem z muzyką Mozarta a piosenki są śpiewane a capella.

„Tancereczka i kominiarczyk” stwarza magiczną atmosferę do spotkania w teatrze dziecka i dorosłego, by porozmawiać na tematy ważne i bliskie sercu. Po spektaklu omówienie i prezentacja różnych technik lalkowych, „zabawa w teatr”, nauka piosenki i rozmowa o Mozarcie.

Luba Zarembińska - Reżyserka, aktorka, absolwentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, gdzie studiowała na Wydziale Reżyserii Teatru Lalek. Urodziła się w 1954 roku, w położonym niedaleko Moskwy Szaturtorf (Rosja). Do Szamocina, w którym obecnie mieszka i tworzy, przyjechała na początku lat dziewięćdziesiątych. Prowadzi tu Społeczne Stowarzyszenie Edukacyjno-Teatralne, Ośrodek i Teatr. Jej teatralna, ale również edukacyjna i społeczna działalność, znane i cenione są nie tylko w Wielkopolsce, ale w całym kraju i za granicą.

Wieczór Starcie z Kryzysem:

g. 19.00Stend Ap Komedy / Kabaret From Poland

Wykonanie: Wojciech Kowalski.

Scenariusz i reżyseria - Jarosław Filipski.

Scenografia - Joanna Chwastek.

Muzyka - Marek Makles.

Tym razem trzon Teatru from Poland postanowił wziąć na warsztat kabaret i stworzyć nową jakość. Autorem wszystkich tekstów oraz reżyserem programu jest oczywiście Jarosław Filipski. Na scenie zobaczycie tylko jedną osobę, lecz spokojnie może ona zastępować dwie, a nawet trzy postacie. Program lekko exshibicjonistyczny, ale nie zdradzajmy szczegółów! Spektakl swą premierę miał we wrześniu 2007 w Galerii Teatr from Poland. Został nagrodzony na Festiwalu Słodkobłękity w Zgierzu.

Jeden człowiek na scenie i ma godzinę, by opowiedzieć osobie i o wielu takich jak on. Będzie szokująco, śpiewająco i nielogicznie. Alternatywnie. Bo taki właśnie człowiek jest, człowieku.

Bohater monodramu to gościu ogarnięty libido tantrycznym o odcieniu prometejskości - pochodzenia bajronicznego, oczywiście. Nasz bohater doświadcza traumatyzmu cierpienia i śmierci. Czuje, że mógłby wykatapultować z orbity egzystencji do samozbawienia poprzez unieruchomienie grobu i reifikowanie trupa. Prześladuje go pobłysk dziecięcej frenezji, chociaż dzieckiem już nie jest...

Zapraszamy na interaktywne STEND ap KOMEDY. Zapraszamy jednak nie wszystkich, lecz tylko wyjątkowych gości: tych, którzy kojarzą takie nazwiska jak np. Tadeusz Kantor, rozszyfrują z łatwością symbol płonącego kieliszka, akceptują ideę bondage, w wolnym czasie w pracy wsłuchują się w muzykę konkretną oraz wierzą w absurd i ironię.


g. 21.00
Gomoku
reż. Ida Bocian,
wyk. Madalena Bochan – Jachimek i Tomasz Karwan
Muzyka: Tomasz Antonowicz

Premiera: 10 i 11 kwietnia 2010 Teatr Off de BICZ

Gomoku to starożytna japońska gra strategiczna. Para graczy dąży do tego, by jak najszybciej ułożyć rząd pięciu kamieni swojego koloru. Wygraną gwarantuje starannie przemyślana taktyka ataków, blokad, podstępów i pozornych kompromisów.

W teatralnej wersji to klasyczna historia. Ona i On. Sami. Sami ze sobą. Sami ze sobą nawzajem. Pełni kompleksów, pretensji, starych blizn, żalów i oczekiwań. Pełni nadziei, marzeń, uczuć, skrajnie emocjonalni i banalni. Odwieczna wojna płci, gdzie każde zwycięstwo bywa jednocześnie porażką, a każdy kompromis jedynie początkiem nowego konfliktu. Rozgrywając swoją wspólną codzienność, niby partyjkę popularnej gry strategicznej, tworzą jednocześnie swój intymny wszechświat. Jako widzowie, jesteśmy postawieni w niezręcznej sytuacji wścibskich sąsiadów, podglądających i podsłuchujących fragmenty ich sprzeczek, kłótni i i pieszczot, w trakcie których oboje walczą z własnymi lękami i nieumiejętnością rozmawiania ze sobą. Zmysłowa opowieść o miłości dojrzewającej, która walczy ze zwątpieniem i nieufnością.


3 maja 2010 – poniedziałek

Epilog / Męskość na scenie

godz. 19.00 Helikopter Tanz Streichquartett

choreografia: Jacek Krawczyk, Joanna Czajkowska

muzyka: Karlheinz Stockhausen

tańczy: Jacek Krawczyk

Sopocki Teatr Tańca

„Helikopter Quartett” to jeden z najbardziej ekstrawaganckich pomysłów muzycznych niemieckiego kompozytora awangardzisty Karlheinza Stockhausena. Jest to utwór na kwartet smyczkowy i cztery helikoptery. Każdy instrumentalista kwartetu grał na pokładzie latającej maszyny. Gama tonów złożona ze skrzypiec, altówki, wiolonczeli i silników tworzyła koncert ponad chmurami – dźwięk przestrzeni. Mówi się, że dzieła Stockhausena to muzyka dla ekstremistów. Dźwięki, które prowokują, były inspiracją dla wielu artystów, m.in. dla francuskiego choreografa Angelina Preljocaja.



Jacek Krawczyk, który konfrontuje swoje artystyczne „ja” z tak niepokojącą muzyką, sięga do swoich doświadczeń, doświadczeń dojrzałego mężczyzny i artysty. Tańczy ruchem silnym, fizycznym tak, by przenieść widza w świat podniebnych maszyn i spełnić odwieczne marzenie człowieka, by wznieść się w powietrze. To dialog z sobą, swoim człowieczeństwem i niebem.


A teraz Ja!
wg Witolda Gombrowicza
,

scenariusz i reżyseria: Ewa Ignaczak


wykonanie: Grzegorz Sierzputowski
Teatr Stajnia Pegaza

Autorzy spektaklu „A teraz Ja!” próbują opowiedzieć historię człowieka-artysty usytuowanego


p o m i ę d z y , odsłaniając tak charakterystyczne cechy Gombrowicza jak bycie pomiędzy afirmacją sztuki i jej odrzuceniem, pomiędzy dojrzałością i młodością, pomiędzy groteską i powagą. Stan zawieszenia, niedookreślenia, niedomknięcia. „Jak to się we mnie łączyło? Ale to się nie łączyło. I żadna z tych rzeczywistości nie była istotniejsza od innych. Byłem cały w każdej z nich i nie byłem w żadnej. Byłem pomiędzy. I byłem aktorem” (z „Testamentu” Gombrowicza).

Wykonanie monodramu reżyserka Stajni Pegaza powierzyła Grzegorzowi Sierzputowskiemu, aktorowi zawodowemu z Warszawy, z którym współpracowała wcześniej przy spektaklu „Wieczorek anarchistyczny” wg „Wilka stepowego” Hermanna Hessego. Spektakl zdobył już nagrody na festiwalach teatrów studenckich i alternatywnych.

Więcej informacji:

Dodatkowe informacje:

Mariusz Pszczółkowski

specjalista d/s marketingu

Bałtycka Agencja Artystyczna BART

81-703 Sopot, ul. Kościuszki 61

tel: 058/ 555-84-46 fax: 058/ 555-84-42

e-mail: mpszczolkowski@sopot.pl

www.bart.sopot.pl



81-703 Sopot, ul. Kościuszki 61 tel: +48 58 555 8440, fax: +48 58 555 8442

NIP 585-000-11-58 www.bart.sopot.pl



e-mail: bart@sopot.pl



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna