Maksymalna temperatura powierzchni



Pobieranie 269.23 Kb.
Strona2/4
Data29.04.2016
Rozmiar269.23 Kb.
1   2   3   4

a) pośrednio- kiedy jest osadzony w pierścieniu metalowym za pomocą żywic chemoutwardzalnych odpornych na działanie wysokich temperatur, a następnie pierścień jest mocowany w korpusie oprawy tak , że pomiędzy nimi powstaje złącze ognioszczelne,

b) bezpośrednio- do korpusu oprawy przy zastosowaniu uszczelki z klingerytu ( azbestu itp.) pokrytej dwustronnie metalową folią. Minimalna długość przylegania uszczelki do klosza i oprawy nie może być mniejsza od wymaganej długości złącza ognioszczelnego,

c) bezpośrednio do korpusu oprawy przy zastosowaniu uszczelki z elastomerów pod warunkiem że:

- materiał uszczelki będzie odporny na działanie temperatur występujących w czasie pracy opraw,

- uszczelka będzie umieszczona w sposób gwarantujący, że nie zostanie wypchnięta podczas wybuchu,

- długość drogi styku uszczelki z kloszem i korpusem oprawy nie będzie mniejsza od wymaganej długości złącza ognioszczelnego.

Wprowadzenie przewodów elektrycznych powinno być zgodne z normą PN-83/E-081 16. Dla przewodów o średnicy zewnętrznej większej od 10 mm i nieprzekraczającej 30 mm dopuszcza się pierścień z elastomerów o grubości ścianki, co najmniej 6 mm oraz długości, co najmniej 20 mm.

Dopuszcza się bezpośrednie wprowadzenie przewodów do wnętrza oprawy (bez skrzynki zaciskowej) pod warunkiem że oprawa jest wyposażona w oprawkę i inne elementy które w normalnych warunkach pracy nie spowodują zapalenia mieszaniny wybuchowej.


Oprawy oświetleniowe budowy wzmocnionej ,e,
Elementy wbudowane do wnętrza oprawy oświetleniowej budowy wzmocnionej ,e, mogące spowodować zapłon ( elementy iskrzące) powinny mieć osłonę ognioszczelną, lub posiadać inny rodzaj budowy przeciw wybuchowej. Elementy nieiskrzące powinny spełniać wymagania budowy wzmocnionej wg normy PN83/E-081 15.

Temperatury poszczególnych elementów opraw budowy wzmocnionej nie powinny przekraczać wartości podanych w poniższej tablicy nr 1 zgodnie z normą PN-83/E-08 115.



Lampy należy konstruować, aby wymiana żarówki odbywała się w stanie bezprądowym.

Lampy zasila z sieci (np. sieć 3 fazowa) mające wpusty przelotowe, powinny mieć, co najmniej 3 zaciski przyłączeniowe dla przewodów zasilających i jeden dla przewodu ochronnego.



Gospodarka urządzeniami elektrycznymi budowy przeciwwybuchowej
Wstęp.

Z pojęciem gospodarki urządzeniami elektrycznymi budowy przeciwwybuchowej wiąże się szereg takich zagadnień , jak:

- ewidencja urządzeń,

- ewidencja urządzeń w technice komputerowej,

- eksploatacja urządzeń,

- przeglądy i konserwacja urządzeń.

- naprawy i remonty urządzeń,

- warsztaty remontowe,

- dokumentowanie procesu remontowego,

- badania poremontowe.

- dokumenty przekazywane użytkownikowi,

- kontrole okresowe urządzeń,

- eksploatacja urządzeń elektrycznych w trakcie robót inwestycyjnych,

- wycofanie urządzeń budowy przeciwwybuchowej z eksploatacji

- znajomość obowiązujących zarządzeń, przypisów i wytycznych z zakresu gospodarki urządzeniami elektrycznymi budowy przeciwwybuchowej.
Przeglądy i konserwacja urządzeń

Przeglądy urządzeń są to działania obejmujące staranne zbadanie elementu instalacji, urządzenia, dokonane bez demontażu albo z potrzebnym częściowym demontażem, uzupełnione pomiarami w celu wiarygodnego określenia stanu tego elementu.

Rozróżnia się:

- przegląd sondażowy części urządzeń elektrycznych, systemów i instalacji;



- przegląd okresowy wszystkich urządzeń elektrycznych, instalacji i systemów;

- przegląd odbiorczy to przegląd wszystkich urządzeń elektrycznych, systemów i instalacji przed ich oddaniem do eksploatacji;

- przegląd szczegółowy to przegląd, który obejmuje aspekty ujęte podczas oględzin z bliska a ponadto wykrywa te nieprawidłowości np. poluzowanie się zacisków przyłączowych, które stają się widoczne tylko przy otwarciu obudowy lub przy użyciu narzędzi i aparatury badawczej;

- oględziny z bliska są to przeglądy, które obejmują aspekty ujęte w oględzinach takie jak:

poluzowane śruby. które mogą być uwidocznione tylko przy użyciu sprzętu udostępniającego. narzędzi lub drabin (w razie potrzeby). Oględziny z bliska nie wymagają normalnie otwierania obudowy, ani wyłączenia urządzeń spod napięcia.

- oględziny: są to przeglądy, które pozwalają na wykrycie bez użycia sprzętu udostępniającego (np. drabin) lub narzędzi uszkodzeń widocznych gołym okiem, takich jak brakujące śruby itp.

Przeglądy urządzeń elektrycznych budowy przeciwwybuchowej w zasadzie powinny być wykonywane wg zaleceń producenta w/w urządzeń zawartych w dokumentacji techniczno — ruchowej.

W interesie użytkownika jest, aby fakt dokonania przeglądu był odnotowany w książce ewidencyjnej urządzeń lub innym odpowiednim dokumencie prowadzonym przez osobę nadzorującą. Przeglądom należy również poddać miejsca pracy urządzeń — każda zmiana kwalifikacji obszaru zagrożenia wybuchem musi być odnotowana w dokumentach urządzenia. Przeglądy mogą być również wykonywane doraźne na podstawie decyzji osoby odpowiedzialnej za nadzór nad prawidłową eksploatacją. Osoby wykonujące przeglądy powinny mieć kwalifikacje zdobyte, potwierdzone i aktualizowane na odpowiednim kursie specjalistycznym, który w swej tematyce powinien obejmować podstawowe zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa przeciwwybuchowego i metod jego oceny.
Konserwacja urządzeń

Konserwacją urządzeń są czynności wykonywane w celu utrzymania lub przywrócenia takiego stanu elementu instalacji, urządzenia, aby spełniały one wymagania techniczne i prawidłowo funkcjonowały. Podobnie jak w przypadku przeglądów zakres oraz częstotliwość wykonywania czynności konserwacyjnych najlepiej oceni producent urządzenia. W przypadku silników może to być np. usuwanie z powierzchni zewnętrznej zanieczyszczeń lub pyłu, smarowanie łożysk. Dokonanie konserwacji nie wymaga odnotowanie w dokumentacji identyfikacyjnej urządzenia.

Jeżeli producent nie określił czynności konserwacyjnych i ich częstotliwości wykonywania wskazane jest opracowanie indywidualnej lub ogólnej instrukcji stosowania. Konserwacje powinny być wykonywane przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Wystarczająca jest znajomość zasad funkcjonowania i zabezpieczenia przeciwwybuchowego zastosowanego urządzenia.
Naprawy urządzeń

Działania mające na celu przywrócenie wadliwego urządzenia do stanu zgodności z odnośną normą określa się jako naprawa. Odnośna norma to norma, według której urządzenie było zaprojektowane. Najprostszą naprawą jest wymiana elementu wadliwego na element sprawny dostarczony przez producenta. W dokumentacji techniczno — ruchowej powinien być podany wykaz części zamiennych oferowanych przez producenta. Producenci silników oferują jako

część zamienną uzwojony stojan. Wymiana uzwojonego stojana (wyciśnięcie i wprasowanie) może być wykonana przez dowolnego wykonawcę , jednakże czynności centrujące

( planowanie wirnika względem stojana) wymaga już czynności regeneracji, a to już nie jest

naprawa, lecz remont. Również wymiana uzwojenia, wymaga wysoce specjalistycznej wiedzy , nie może być wykonywana we własnym zakresie oraz dowolny zakład naprawczy. Bardzo duża odpowiedzialność ciąży na osobach decydujących (dozoru) czy dana czynność

jest naprawą, czy może remontem. Osoby te powinny posiadać wiedzę zdobytą i potwierdzoną na kursach obejmujących swym zakresem specjalistyczne zagadnienia bezpieczeństwa przeciwwybuchowego związane z konstrukcją urządzeń i zabezpieczeń

przeciwwybuchowych, metod oceny stanu technicznego jak i eksploatacji.
Remonty urządzeń

Remonty urządzeń, jako że ze swej istoty ingerują w sposób znaczący w konstrukcję urządzenia muszą być wykonane przez specjalistyczny zakłady remontowe. Kierując urządzenie do remontu należy mieć pewność, że dany warsztat posiada odpowiednie kwalifikacje (uprawnienia) i potencjalne zdolności do remontu. Bardzo często bywa, że remont, który również może wpłynąć negatywnie na bezpieczeństwo przeciwwybuchowe powinien zakończyć się wykonaniem odpowiednich prób, których wyniki należy odnotować w dokumentacji poremontowej. Stąd ogromna odpowiedzialność spoczywa na osobach (dozoru), decydujących o skierowaniu urządzenia do remontu. Należy wybrać odpowiedni zakład, ocenić jego możliwości, sprawdzić uprawnienia (kompetencje) oraz nadzorować przebieg remontu. Po zakończeniu remontu należy ocenić wyniki i zakres prób, jakim poddano urządzenia oraz podjąć decyzję o dalszym eksploatowaniu urządzenia. Niejednokrotnie zachodzi potrzeba przekwalifikowania — zmiany poziomu bezpieczeństwa remontowanego urządzenia.

Przekazując urządzenie do remontu należy również brać pod uwagę możliwość obniżenia poziomu bezpieczeństwa urządzenia do poziomu urządzenia budowy zwykłej. W takim przypadku warsztat remontowy lub komisja zakładowa dokonuje kasacji cechy dopuszczenia usuwając ją w sposób trwały z tabliczki urządzenia oraz dokonując odpowiedniej adnotacji w zaświadczeniu fabrycznym. Takie postępowanie nie neguje dalszego stosowania urządzenia w pomieszczeniach i strefach niezagrożonych wybuchem pod warunkiem spełnienia ogólnych warunków bezpieczeństwa.
Zalecenia dla użytkownika urządzeń przeciwwybuchowych

Dokonując zakupu urządzenia należy dokonać starań, aby urządzenie dostarczone było wraz z niezbędną dokumentacją techniczno — ruchową zawierającą informacje dotyczące przeglądów konserwacji i wykazem części i podzespołów zamiennych, kopią certyfikatu stacji badawczej zaświadczeniem fabrycznym.

Przyjęcie urządzenia do eksploatacji powinno nastąpić po dokonaniu odbioru polegającym między innymi na sprawdzeniu typu. danych znamionowych, kompletności dokumentacji. Poprawne zainstalowanie urządzenia musi znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji indywidualnej urządzenia.

Historię urządzenia należy wpisać do karty ewidencyjnej urządzenia budowy przeciwwybuchowej. Wskazane jest nawiązanie współpracy z wiarygodnymi warsztatami remontowymi w celu łatwiejszego ustalania procedury remontowej.


Warsztaty remontowe

Warsztat remontowy powinien dysponować odpowiednią bazą sprzętową umożliwiającą wykonanie remontu oraz przeprowadzenie niezbędnych prób poremontowych. Powinien mieć możliwość zakupu części zamiennych i podzespołów u producenta remontowanych urządzeń. W tym zakresie wskazana jest ścisła współpraca z producentem.

Dzięki poprawnej współpracy, producent może udostępnić warsztatowi dokumentacją konstrukcyjną urządzenia. W przeciwnym wypadku należy przygotować własną dokumentację, wykonywania napraw oraz metodykę przeprowadzania prób. Pracownicy warsztatu powinni posiadać odpowiednią wiedzę do wykonywania oraz dozorowania prac remontowych. Wiedza ta powinna obejmować między innymi:

-ogólną znajomość rodzaju budowy urządzeń przeciwwybuchowych i ich oznakowań;

-aspekty konstrukcji urządzeń, które mają wpływ na bezpieczeństwo przeciwwybuchowe;

-przebieg procesu atestacyjnego;

-znajomość technik stosowanych w naprawach;

-znajomość wymagań odpowiednich norm;

-sposób identyfikacji części zamiennych dostarczonych przez producenta.

Głównym celem warsztatu powinno być wykonanie usługi na jak najwyższym poziomie.

Przed przyjęciem urządzenia do remontu użytkownik powinien zostać powiadomionym o możliwości utraty cechy dopuszczenia (przeciwwybuchowości).
Dokumentowanie prac remontowych

Proces remontu począwszy od przyjęcia urządzenia do naprawy, kwalifikację, poszczególne czynności naprawcze i odpowiednie próby aż do momentu przekazania urządzenia użytkownikowi powinien być szczegółowo dokumentowany W przypadku dokonania regeneracji powinna ona być odpowiednio udokumentowana a zapisy przechowywane.

Zapisy takie powinny obejmować między innymi wyszczególnienie wszystkich wymiarów

różniących się od podanych w dokumentach (rysunkach) atestacyjnych lub od wymiarów oryginalnych.

Remontowane urządzenie powinno być oznakowane w celu identyfikacji remontu oraz tożsamości wykonawcy.

Oznakowanie może być na oddzielnej tabliczce, jak również może zaistnieć konieczność usunięcia lub uzupełnienia oryginalnej tabliczki.


Badania poremontowe

Badania poremontowe powinny być wykonywane w celu potwierdzenia zachowania przez

urządzenia własności przeciwwybuchowych lub w celu określenia ewentualnych ograniczeń stosowania urządzenia lub zmiany cechy dopuszczenia urządzenia (po wystąpieniu do stacji badawczej). Polska Norma PN-EN 50014 + AC precyzuje podstawowe badania, jakie powinny być wykonane przy naprawie urządzeń określonego rodzaju budowy przeciwwybuchowej.
Dokumenty przekazywane użytkownikowi
Wydanie użytkownikowi urządzenia po naprawie może nastąpić po stwierdzeniu przez rzeczoznawcę lub inspektora do Spraw urządzeń budowy przeciwwybuchowej że odpowiada ono warunkom dopuszczenia i dokonaniu przez mego adnotacji na karcie ewidencyjnej i

zaświadczeniu fabrycznym lub po wystawieniu nowego zaświadczenia fabrycznego.

Zakład naprawczy obowiązany jest zwrócić użytkownikowi naprawione urządzenie wraz z uzupełnionym zaświadczeniem fabrycznym i karta ewidencyjną.

Ponadto powinien dostarczyć:

-opis uszkodzenia ( usterki);

-szczegóły prac;

-listę części wymienionych oraz regenerowanych z przedstawieniem metody regeneracji;

-szczegółowe wyniki kontroli i badań;

-informację o ograniczeniach stosowania urządzenia.
Rola osób Dozoru zajmujących się eksploatacją urządzeń elektrycznych budowy przeciwwybuchowej
W przypadku, jeżeli zawęży się zakres obowiązków dla zapewnienia bezpieczeństwa przeciwwybuchowego, to należałyby do nich następujące wymagania:

- częste uświadomienia personelowi obsługującemu urządzenia i instalacje, zagrożeń wywołanych nieprawidłową eksploatacją;

-ciągłe kierowanie prawidłową eksploatacją urządzeń i instalacji,

-okresowe szkolenia personelu obsługującego urządzenia i zatrudnionego w

pomieszczeniach i strefach zagrożonych wybuchem;

-wstępna ocena możliwości kontynuowania bezpiecznej eksploatacji urządzeń i instalacji

elektrycznych na podstawie kontroli bieżących.

W związku z wymienionymi wymaganiami osoby dozoru ruchu elektrycznego

Przewidzianego do pracy w pomieszczeniach i strefach zagrożonych wybuchem muszą

posiadać odpowiednie wykształcenie zawodowe oraz doświadczenie zawodowe.


Dziennik Ustaw Nr 139

10. Stosowanie i eksploatacja urządzeń budowy przeciwwybuchowej.

10.1. W polach metanowych zakładów górniczych w wyrobiskach (pomieszczeniach) zaliczonych do stopnia ,b, lub ,c, niebezpieczeństwa wybuchu w środowisku gazowym należącym do grupy wybuchowości I powinny być stosowane wyłącznie maszyny oraz urządzenia elektryczne i spalinowe o konstrukcji dostosowanej do rodzaju zagrożenia.

10.2 W wyrobiskach (pomieszczeniach) zagrożonych wybuchem gazów i par cieczy palnych innych niż metan, w szczególności wodoru, acetylenu, par oleju napędowego należących do grupy wybuchowości II, powinny być stosowane wyłącznie maszyny oraz urządzenia elektryczne i spalinowe o konstrukcji dostosowanej do rodzaju zagrożenia.

10.3. W zakładach górniczych eksploatowane mogą być tylko takie maszyny oraz urządzenia elektryczne i spalinowe budowy przeciwwybuchowej, zwane dalej ,urządzeniami,, które zostały uprzednio poddane odbiorowi u producenta.

10.4. Eksploatacja urządzeń, o których mowa w pkt. 10.1 110.2, może być prowadzona przy spełnieniu warunków określonych w dokumentacji techniczno-ruchowej producenta.

10.5. Za prawidłowy stan techniczny użytkowanych urządzeń zapewniający bezpieczeństwo odpowiedzialne są wyznaczone osoby obsługi, które w razie stwierdzenia nieprawidłowości powinny je natychmiast wyłączyć i zgłosić osobie dozoru ruchu elektrycznego.

10.6. W zakładach górniczych, mających pola metanowe, za prawidłowe użytkowanie urządzeń odpowiedzialna jest osoba dozoru ruchu elektrycznego wyznaczona przez kierownika ruchu zakładu górniczego, która powinna zorganizować właściwy nadzór nad eksploatacją, konserwacją oraz naprawą urządzeń.

10.7. W zakładach górniczych, mających poła metanowe trzeciej lub czwartej kategorii zagrożenia metanowego, osoba, o której mowa w pkt 10.6, powinna posiadać kwalifikacje osoby wyższego dozom ruchu elektrycznego.

10.8. W podmiotach wykonujących prace w zakładach górniczych mających pola metanowe, za prawidłowe gospodarowanie urządzeniami odpowiedzialna jest osoba wyznaczona przez kierownika podmiotu, która powinna zorganizować właściwy nadzór nad eksploatacją, konserwacją i naprawą urządzeń.

10.9. Kierownik ruchu zakładu górniczego na wniosek osoby, o której mowa w pkt 10.6, powinien powołać służbę nadzoru nad urządzeniami.

10.9.1. Służba nadzoru, o której mowa w pkt 10.9. powinna kontrolować wszystkie urządzenia znajdujące się w posiadaniu zakładu górniczego i odpowiednio podmiotów wykonujących prace w tym zakładzie.

10.9.2. Służba nadzoru, o której mowa w pkt 10.9. obejmuje kontrolą również:

1) górnicze lampy osobiste,

2) elektryczny sprzęt strzałowy,

3) metanomierze,

4) urządzenia telekomunikacyjne i systemów bezpieczeństwa, przyrządy sejsmograficzne, geofony, lasery, przenośną aparaturę pomiarową, elektryczny sprzęt ratowniczy.

10.10. Każda osoba dozoru ruchu elektrycznego raz na 5 lat powinna być przeszkolona w zakresie budowy, eksploatacji, konserwacji i na prawy urządzeń.

10. 1.0.1. Każda osoba dozoru ruchu oddziału eksploatującego urządzenie oraz osoba obsługująca urządzenie powinna być przeszkolona w zakresie jego prawidłowej eksploatacji.

10.11. Zakłady górnicze oraz podmioty wykonujące roboty w ruchu tych zakładów powinny prowadzić ewidencję urządzeń stanowiących ich własność.

10.11.1. Ewidencję urządzeń prowadzi służba nadzoru powołana zgodnie z pkt 10.9, która przechowuje wszystkie dokumenty dotyczące urządzeń, w szczególności:

1) karty ewidencyjne urządzeń,

2) zaświadczenia fabryczne,

3) wykazy rodzajów i typów urządzeń stosowanych w zakładzie górniczym.



10.11.2. Wszystkie urządzenia zakładu górniczego i podmiotów wykonujących roboty w ruchu tego zakładu powinny być zewidencjonowane zgodnie z pkt 10.11.1.

10.11.3. Karta ewidencyjna powinna zawierać informację o miejscu eksploatacji, przechowywania i dokonywanych naprawach oraz być wystawiona dla każdego urządzenia, z wyjątkiem opraw oświetleniowych i osprzętu kablowego.

10.11.4. Karty ewidencyjne segreguje się w następujące grupy:

1) urządzenia czynne (zainstalowane),

2) urządzenia dzierżawione z przedsiębiorstw wynajmu maszyn i innych,

3) urządzenia w rezerwie( w rubryce ,miejsce pracy podać miejsce przechowywania urządzenia,)

4) urządzenia w naprawie,

5) urządzenia ze skasowaną cechą dopuszczenia,

6) urządzenia zainstalowane i eksploatowane przez obce podmioty.

10.11.5. Zakład górniczy wynajmujący urządzenie w podmiocie prowadzącym wynajem ma szyn górniczych powinien odebrać urządzenie wraz z zaświadczeniem fabrycznym i kartą ewidencyjną.

10.11.6. Ewidencjonowanie urządzeń i przeprowadzonych kontroli ich stanu technicznego może być prowadzone za pomocą techniki komputerowej, zgodnie z wymaganiami zawartymi w pkt 10.11.1—10.11.5.

10.11.7. Programy komputerowe do ewidencjonowania urządzeń powinny spełniać następujące wymagania:

1) system powinien być zabezpieczony przed dostępem osób niepowołanych do wprowadzenia zmian w informacjach w nim zawartych,

2) wprowadzenie do systemu potwierdzenia przeprowadzenia wymaganych kontroli powinno być możliwe wyłącznie przy użyciu keya lub kodowanych dyskietek identyfikacyjnych osób dokonujących zapisów,

3) zawarte w pamięci systemu informacje powinny być zabezpieczone przed zniszczeniem lub zniekształceniem poprzez utrzymywanie kopii ich zapisów na zewnętrznych nośnikach informacji,

4) system powinien umożliwiać wydruki:

a) kart ewidencyjnych,

b) wykazów urządzeń wedtug typów, lokalizacji, terminów kontroli, oraz dat i miejsc zainstalowania urządzeń,

c) list osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli.



10.12. Wszystkie urządzenia (wraz z siecią zasilającą) przed ich uruchomieniem w wyrobiskach (pomieszczeniach) powinny być poddane przez osobę dozoru ruchu elektryczne go odbiorowi technicznemu.

10.12.1. Odbiory techniczne urządzeń (wraz z siecią zasilającą) nowo zainstalowanych w wyrobiskach (pomieszczeniach) zaliczonych do stopnia ,b, lub ,c, niebezpieczeństwa wybuchu w połach trzeciej i czwartej kategorii zagrożenia metanowego powinny być wykonywane tylko przez rzeczoznawcę. Odbiorom tym nie podlegają urządzenia, o których mowa w pkt 10.9.2. Odbiory techniczne urządzeń nowo zainstalowanych powinny być przeprowadzone zgodnie z pkt 10.12. Odbiorowi technicznemu przez rzeczoznawcę podlegają również urządzenia, o których mowa w pkt 10.2.

10.12.2. Odbiory techniczne, o których mowa w pkt 10.12.1, powinny być wykonywane zgodnie z instrukcjami opracowywanymi przez rzeczoznawcę.

10.12.3. Wyniki odbioru technicznego należy odnotować w książce kontroli.

10.12.4. Zezwala się w wyrobiskach (pomieszczeniach), o których mowa w pkt 10.12.1. na

wymianę uszkodzonego urządzenia i oddanie go do ruchu, pod warunkiem, że:

1) urządzenie rezerwowe, zgodnie z dokumętacją techniczno-ruchową, będzie wymienne z urządzeniem zainstalowanym,

2) urządzenie rezerwowe będzie posiadało identyczne parametry znamionowe,

3) urządzenie rezerwowe będzie odebrane przez rzeczoznawcę,

4) wymiana będzie odbywała się pod nadzorem osoby dozoru ruchu elektrycznego, przeszkolonej zgodnie z wymaganiami pkt 10.10, która dokona odbioru technicznego urządzenia po zainstalowaniu, a wynik odbioru wpisze do książki oddziałowej. ruchu elektryczngo oraz zawiadomi w celach ewidencyjnych służbę nadzoru, o której mowa w pkt. 10.9.



10.12.5. Urządzenia powinny być eksploatowane, naprawiane, konserwowane i przechowywane w sposób zapewniający zachowanie budowy przeciwwybuchowej, zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową producenta.

10.12.6. W przypadku stwierdzenia, że urządzenia w osłonie ognioszczelnej nie odpowiadają warunkom budowy przeciwwybuchowej, powinny posiadać skasowaną w sposób trwały cechę budowy przeciwwybuchowej i znak dopuszczenia; zaświadczenie fabryczne i kartę ewidencyjną należy skasować przez przekreślenie lub opieczętowanie z odpowiednią adnotacją (data i podpis) osoby lub zespołu dokonującego kasacji cechy.

10.12.7. Eksploatacja urządzeń w polach metanowych oraz pomieszczeniach zaliczonych do klasy ,B, zagrożenia wybuchem pyłu węgłowego, bez zaświadczeń fabrycznych jest niedopuszczalna; w razie braku oryginalnego zaświadczenia fabrycznego odda nie takiego urządzenia do eksploatacji może nastąpić po uzyskaniu duplikatu zaświadczenia fabrycznego od producenta i dokonaniu odbioru technicznego, zgodnie z przepisami niniejszego załącznika. W razie niemożności uzyskania duplikatu zaświadczenia fabrycznego zaświadczenie zastępcze wydaje rzeczoznawca.

10.13.1. Wymiany uszkodzonych części lub podzespołów na fabrycznie nowe znajdujące się W wykazie części zamiennych danego urządzenia, zawartym w dokumentacji techniczno-ruchowej, mogą być wykonywane w zakładzie górniczym, jeżeli czynności te nie zostały zastrzeżone do wykonywania przez producenta bądź upoważnioną jednostkę.

10.13.2. Naprawy urządzeń wykonane przez użytkownika, zgodnie z pkt 10.13.1., powinny być odnotowane w ,książce napraw urządzeń budowy przeciwwybuchowej,.

10.13.3. Eksploatacja urządzenia po naprawie może nastąpić tylko po dokonaniu odbioru technicznego zgodnie z pkt 10.12 lub10.12.1.

10.13.4. Naprawę urządzeń związaną z regeneracją części lub modyfikacją może wykonywać tylko producent lub upoważniona jednostka.

10.13.5. Zakład górniczy może odebrać naprawione urządzenie po stwierdzeniu przez producenta lub upoważnioną jednostkę, że odpowiada ono dokumentacji techniczno-ruchowej, oraz dokonaniu adnotacji na zaświadczeniu fabrycznym lub po wystawieniu nowego zaświadczenia fabrycznego.

10.14. Urządzenia eksploatowane w wyrobiskach (pomieszczeniach) zaliczonych do stopnia ,b, lub ,c, niebezpieczeństwa wybuchu powinny być, niezależnie od bieżących kontroli, kontrolowane również przez uprawnione osoby dozoru ruchu w okresach ustalonych przez kierownika działu energomechanicznego według zaleceń producenta określonych w dokumentacji techniczno-ruchowej, jednak nie rzadziej niż co 3 miesiące. Za kres kontroli oraz sposób jej przeprowadzania powinien być uzgodniony z wyznaczoną osobą dozoru ruchu zgodnie z pkt 10.6 lub10.8.

10.14.1. Wyniki przeprowadzonej kontroli należy wpisać do książki okresowych kontroli, której wzór określi kierownik działu energomechanicznego, wpisując datę kontroli oraz nazwisko i imię osoby, która ją prze prowadziła

10.14.2. Urządzenia zainstalowane i eksploatowane przez podmiot wykonujący roboty w zakładzie górniczym podlegają kontroli przez osoby dozoru tego podmiotu, natomiast osoby dozoru ruchu zakładu górniczego, o których mowa w pkt 10.1.14, sprawują nadzór nad prawidłowością i terminowością kontroli urządzeń należących do obcych podmiotów.

10.14.3. Urządzenia stanowiące własność innych podmiotów, a eksploatowane przez zakład górniczy, podlegają kontroli przez służbę nadzoru zakładu górniczego.

10.15. Za prawidłową eksploatację, odbiory techniczne, kontrole, naprawy, konserwacje i ewidencjonowanie urządzeń podczas montażu i prób rozruchowych obiektów w zakładzie górniczym odpowiedzialny jest podmiot wykonujący te roboty w zakładzie górniczym oraz inspektorzy nadzoru inwestycyjnego zakładu górniczego.

10.15.1. W przypadku konieczności przeprowadzenia prób rozruchowych podmiot wykonujący te roboty powinien uzyskać zezwolenie kierownika ruchu zakładu górniczego i uzgodnić warunki przeprowadzenia prób z wyznaczoną osobą dozoru odpowiedzialną za urządzenia, jeśli taka osoba została wyznaczona.

10.15.2. Po przekazaniu obiektu inwestycyjnego zakładowi górniczemu podmiot, o którym mowa w pkt 10.15.1, przejmuje nadzór nad urządzeniami.
KARTA EWIDENCYJNA URZĄDZENIA BUDOWY PRZECIWWYBUCHOWEJ




Wzór nr 19.1.

ZAŚWIADCZENIE FABRYCZNE




Urządzenia elektryczne w osłonie gazowej z nadciśnieniem

Urządzenie elektryczne w wykonaniu przeciwwybuchowym w osłonie gazowej z nadciśnieniem polega na wytworzeniu w osłonie nadciśnienia gazu ochronnego zapobiegającemu powstaniu mieszaniny wybuchowej we wnętrzu osłony.

Nadciśnienie gazu ochronnego może być utrzymywane statycznie lub dynamicznie ( stałe przepłukiwanie osłony gazem). Maksymalna temperatura powierzchni zewnętrznej osłony musi odpowiadać wymaganiom normy PN-EN-50014+AC.

Dla urządzeń elektrycznych grupy I nie powinna przekraczać:

- 150°C na dowolnej powierzchni, na której może osadzić się warstwa pyłu węglowego,

- 450°C tam gdzie osadzanie się warstwy pyłu węglowego jest wykluczone pod warunkiem, że:

a) rzeczywista maksymalna temperatura powierzchni będzie zaznaczona na urządzenia lub

b) symbol ,X, będzie zamieszczony po numerze certyfikatu w celu zaznaczenia warunków specjalnych bezpiecznego użytkowania.

Gaz ochronny może pełnić również rolę czujnika chłodzącego urządzenie elektryczne. Jako gaz ochronny do wypełnienia lub przedmuchiwania osłony z nadciśnieniem należy stosować powietrze atmosferyczne o składzie normalnym, azot lub inny gaz obojętny. Nie dopuszcza się stosowania powietrza atmosferycznego z kompresorów ogólnego stosowania bez wstępnego oczyszczenia. gaz ochronny nie powinien zawierać gazów palnych, par i pyłów, a także agresywnych chemicznie domieszek wpływając ujemnie na pracę urządzenia. Temperatura gazu ochronnego nie powinna przekraczać 40o C na wejściu do urządzenia elektrycznego.

Urządzenia doprowadzające gaz ochronny


Urządzenia doprowadzające gaz ochronny powinny być wykonane tak, aby wykluczały przedostawanie się otaczającego powietrza do systemu doprowadzania gazu ochronnego i powinny zapewniać:

1) utrzymanie założonych wartości nadciśnienia i zużycia gazu ochronnego w osłonie i rurociągach w celu zagwarantowania ochrony przeciwwybuchowej i jeżeli to jest wymagane, także chłodzenia urządzenia elektrycznego,

2) przedmuchiwanie osłony i wszystkich rurociągów przed włączeniem,

3) uzupełnianie ubytków gazu ochronnego przez nieszczelność osłony i rurociągów przy normalnej pracy urządzenia elektrycznego.


Urządzenia do kontroli i blokady
Urządzenia elektryczne powinny mieć następujące blokady:

1) umożliwiające włączenie urządzenia pod napięcie tylko po przedmuchaniu osłony i rurociągów gazem ochronnym w ilości wystarczającej do usunięcia w nich atmosfery pierwotnej, lecz nie mniej niż 5 — krotna objętość osłony i wszystkich rurociągów;

2) włączające sygnał lub wyłączające urządzenie elektryczne spod napięcia przy spadku nadciśnienia w osłonie i rurociągach poniżej dopuszczalnej wartości.

Działanie blokady na sygnał lub wyłączającej urządzenie elektryczne spod napięcia należy uzgodnić z użytkownikiem urządzenia w zależności od stopnia zagrożenia przeciwwybuchowego.

3) pokrywy, wzierniki, zawory, zasuwy i inne zamknięcia otworów w urządzeniach elektrycznych i rurociągach przeznaczone do otwierania przez obsługę podczas eksploatacji powinny być wyposażone w odpowiednią blokadę uniemożliwiającą ich otwarcie, gdy urządzenie jest pod napięciem lub załączenie urządzenia pod napięciem, gdy są one otwarte.

Przyrządy służące do kontroli zabezpieczeń sterowania i blokady montowane wewnątrz osłony lub rurociągach włączone w sieć elektryczną, w przypadku, gdy w osłonie lub rurociągach może powstać mieszanina wybuchowa, jak również przyrządy i aparaty montowane w strefie niebezpiecznej pod względem wybuchowym, powinny mieć budowę przeciwwybuchową zgodną z normą PE-EN500 14


Cechowanie
Cechowanie zabezpieczenia przeciwwybuchowego urządzenia powinno odpowiadać normie

PN-EN 50014.

W metryce urządzenia lub na dodatkowych tablicach urządzeń elektrycznych należy podać:

1) minimalne dopuszczalne wartości zużycia i nadciśnienia gazu ochronnego na wejściu do osłony.

2) minimalne dopuszczalne wartości nadciśnienia, przy którym powinny zadziałać czujniki kontroli zadziałań oraz miejsce instalacji tych czujników.,

3) minimalna ilość gazu ochronnego lub minimalny czas konieczny do wstępnego przewietrzenia osłony urządzenia,

4) wolną przestrzeń osłony urządzenia,

5) maksymalną i minimalną temperaturę gazu ochronnego.


Urządzenie z osłoną olejową.

Urządzenie elektryczne z osłoną olejową jest to urządzenie, którego elementy zanurzone są w oleju.

Osłony olejowej nie należy stosować do elektrycznych urządzeń przenośnych oraz do urządzeń dźwigowych i trakcyjnych zasilanych z szyn lub przewodów ślizgowych.
Obudowa
1) Stopień ochrony przed wnikaniem ciał stałych i wody powinien być, co najmniej IP —54 z wyjątkiem, co najmniej jednego otworu stale otwartego w obudowie, umożliwiającego wydostawanie się na zewnątrz gazów powstających przy pracy urządzenia elektrycznego zanurzonego w oleju.

2) Wytrzymałość mechaniczna

Obudowa urządzeń normalnie iskrzących podczas pracy powinna wytrzymać statyczne ciśnienie próbne równe 1,5 krotnej wartości największego ciśnienia występującego przy wyłączeniu prądu równego 1,33 krotne wartości znamionowej prądu odłączalnego,

3) Zamknięcia specjalne

Dostęp do części będących pod napięciem powinien być możliwy tylko po otwarciu zamknięć specjalnych wykonanych wg PN-EN 50041. Wymaganie to nie dotyczy transformatorów olejowych.

4) Zbiornik oleju.

Zbiornik oleju powinien być metalowy, szczelny, odporny na działanie czynników

chemicznych z otaczającej atmosfery Zbiornik powinien również posiadać olejowskaz. Poziom oleju powinien być taki by powstające podczas pracy urządzenia elektrycznego iskry nie dosięgały powierzchni oleju. Odległość części, w których mogą powstać iskry lub łuki od lustra oleju w stanie zimnym nie może być mniejsza niż 25 mm. Najwyższa dopuszczalna temperatura górnej warstwy oleju przy temperaturze otoczenia 40°C powinna być zgodna z normąPN-72/E08114.

Aparatura łączeniowa znajdująca się nad lustrem oleju powinna mieć osłonę ognioszczelną grupy II C.

Pozostałe urządzenia elektryczne lub ich części znajdujące się pod lustrem oleju powinny mieć budowę wzmocnioną wg PN-83/E-08 115.


Urządzenie elektryczne z osłoną piaskową
Wykonanie przeciwwybuchowe urządzenia z osłoną piaskową polega na umieszczeniu urządzenia elektrycznego w obudowie wypełnionej piaskiem zgodnie z PN-72/E-08 113. Zbiornik powinien być metalowy * szczelny, odporny na działanie czynników chemicznych z otaczającej atmosfery. Stopień ochrony obudowy przed wnikaniem ciał stałych i wody powinien być, co najmniej IP —54 a ścianki i spawy co najmniej IP — 67 zgodnie z normą

PN-92/E-08 106.

Obudowa przeznaczona do wypełnienia piaskiem powinna w ciągu 1 minuty wytrzymać bez trwałych odkształceń ciśnienie statyczne wody równe 0,05 MPa. Zamknięcie specjalne powinno być wykonane zgodnie z normą PN-EN 50014+AC p.9.
Maksymalna temperatura powierzchni zewnętrznej obudowy nie powinna przekraczać:

1) dla urządzeń elektrycznych grupy I:

- 150°C na dowolnej powierzchni, na której może osadzić się warstwa pyłu węglowego,

- 450°C tam gdzie osadzenie się warstwy pyłu węglowego jest wykluczone, pod warunkiem, że:

a) rzeczywista maksymalna temperatura powierzchni będzie oznaczana na urządzeniu lub

b) symbol X będzie umieszczony po numerze certyfikatu w celu zaznaczenia warunków specjalnych bezpiecznego użytkowania,

2) dla urządzeń elektrycznych grupy II zgodnie z poniższą tablicą lub określone przez rzeczywistą, maksymalną temperaturę powierzchni

- ich stosowanie powinno zostać ograniczone do konkretnego gazu np. EEx pII (NH3) EExepII 125°C (T4)



Maksymalny dopuszczalny przyrost temperatury określa się w odniesieniu do temperatury otoczenia 40°C.

Obudowa powinna mieć z dwóch stron, co najmniej dwa okienka kontrolne umożliwiające kontrolę wzrokową minimalnej przeciwwybuchowej warstwy wypełnienia.
Powierzchnia każdego z okienek nie powinna być większa od 10 cm. Poziom wypełniacza wyznaczają górne obrzeża okienek w normalnym roboczym położeniu urządzenia.

W obwodach nierozbieralnych stosowanie okienek nie jest konieczne. Na wypełniacz osłony należy stosować piasek kwarcowy hydrofobowany w granulacji 0,25 ÷16 mm, przy czym co najmniej 75% ziaren powinno zawierać się w granicach

0.5÷1,2 mm. Grubość warstwy piasku zależy od konstrukcji i rodzaju urządzenia. Grubość ta zależy od rodzaju i wartości napięcia, rodzaju urządzenia i obecności ekranu.

Ekran jest to ,dodatkowy pojemnik, zamontowany pomiędzy zewnętrzną obudową a urządzeniem elektrycznym.

Części urządzenia elektrycznego znajdujące się poza piaskiem powinny również posiadać budowę przeciwwybuchową. Rodzaj budowy jest uzależniony od przeznaczenia urządzenia.

Urządzenie powinno być tak wykonane, aby załączenie go do sieci a także przełączenie jego układów można było wykonać bez usunięcia piasku.




Urządzenia elektryczne hermetyzowane masą izolacyjną

Urządzenie hermetyzowane masą izolacyjną jest to ochrona, w której układ elektryczny z wszystkimi elementami przewodzącymi prąd jest zalany masą izolacyjną, zaś w niezbędnych przypadkach jest zastosowane dodatkowe zabezpieczenie wyłączające urządzenie i które uniemożliwia zapalenie znajdującej się na zewnątrz osłony mieszaniny wybuchowej, zarówno w normalnym stanie pracy , jak i w przypadku uszkodzeń wewnątrz urządzenia. Rozróżnia się dwa stopnie ochrony przeciwwybuchowej urządzeń hermetyzowanych masą izolacyjną.

Stopień 1 zapewnia bezpieczne użytkowanie urządzeń elektrycznych zarówno w normalnych stanach pracy jak i w stanach awaryjnych. Ochronę przed uszkodzeniem masy izolacyjnej stanowi dobór odpowiednich parametrów obwodu elektrycznego lub wbudowane zabezpieczenie elektryczne.

Stopień 2 zapewnia bezpieczne użytkowanie urządzenia elektrycznego hermetyzowanego masą izolacyjną w ich normalnym stanie pracy Maksymalna temperatura powierzchni zewnętrznych obudowy nie powinna przekraczać wartości podanych w normie PN-EN50014+AC p.5.l ; 5.1.2. Maksymalny dopuszczalny przyrost temperatury określa się w odniesieniu do temperatury otoczenia 40°C.

Masa izolacyjna powinna wytrzymać temperatury zgodnie z wymaganiami podanymi w normie PN-87/E-081 11

W budowie zabezpieczenie elektryczne powinno wyłączyć urządzenie przed wystąpieniem niebezpiecznego przegrzania masy izolacyjnej i jej mechanicznym uszkodzeniem. Wytrzymałość mechaniczna elektrycznego urządzenia hermetyzowanego masą izolacyjną powinna odpowiadać wymaganiom normy PN-EN50014±AC i być zapewniona przez samą masę izolacyjną bądź przez masę izolacyjna wraz z osłoną zabezpieczającą.

Masa izolacyjna nie powinna zawierać gazów lub powietrza powodujących obniżenie bezpieczeństwa przeciwwybuchowego, wytrzymałość dielektryczna masy powinna wynieść, co najmniej 1 kV/mm.

Urządzenie zabezpieczające wbudowane urządzenie elektryczne o stopniu 1 ochrony przeciwwybuchowej powinno go wyłączyć przy wzroście natężenia prądu do wartości powodującej uszkodzenie masy izolacyjnej.

Przy użytkowaniu urządzenia elektrycznego o stopniu 2 ochrony przeciwwybuchowej powinny być stosowane zabezpieczenia elektryczne ogólnego przeznaczenia.

Dyrektywa nr 94/9/CE (ATEX 100)


Przepisy Unii Europejskiej dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracobiorców zawarte są w dyrektywach uchwalanych przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej. Dyrektywa 94/9/CE ( ATEX 100) integruje problematykę z zakresu zabezpieczeń przeciwwybuchowych zarówno w przemysłach wydobywczych jak i w innych przemysłach, w których występują przestrzenie zagrożone wybuchem gazów, par i pyłów i jest jedną z dyrektyw tzw. Nowego Podejścia. Celem dyrektyw jest zharmonizowanie krajowych przepisów prawnych dla likwidacji przeszkód w swobodnej wymianie towarów, osób, usług, a także zapewnienie pracobiorców, że we wszystkich krajach członkowskich obowiązują te same minimalne wymagania dla ochrony ich zdrowia i bezpieczeństwa. Producent, który zapewnia i deklaruje zgodność z wymaganiami odpowiedniej dyrektywy. powinien umieścić znak CE na każdym wyprodukowanym egzemplarzu i wystawić pisemną deklarację zgodności Wyroby przeznaczone do eksploatacji w przestrzeniach zagrożonych wybuchem muszą być urządzeniami przeciwwybuchowymi i powinny być oznakowane

symbolem



Dyrektywa wyróżnia dwie grupy urządzeń:

- grupa I — wyroby elektryczne i nieelektryczne przeznaczone do stosowania w

podziemnych wyrobiskach oraz na powierzchni zakładów górniczych

zagrożonych wybuchem metanu i pyłu węglowego

- grupa II urządzenia przeznaczone do stosowania w innych przemysłach, narażone na zagrożenie wybuchem czynnika palnego ,G, ( gazy, pary, mgły) i/lub .,D,

(pyły, włókna).

Każda z tych grup dzieli się na kategorie.

Zasady klasyfikacji urządzeń na grupy i kategorie przedstawiono w poniższej tablicy.


Urządzenia kategorii 1 i Ml powinny pozostać bezpieczne nawet w przypadku rzadko występujących uszkodzeń w obecności mieszaniny wybuchowej występującej stale, często lub w długich okresach czasu.

Urządzenia kategorii 2 są urządzeniami zaprojektowanymi tak, aby mogły funkcjonować zgodnie z parametrami ruchowymi ustalonymi przez producenta i zapewnić wyrobom stopień ochrony wobec mieszanin wybuchowych, których pojawienie się jest prawdopodobne.

Urządzenia kategorii M2 powinny być wyłączone przy pojawieniu się atmosfery wybuchowej a przez ich normalną pracę rozumie się także niekorzystne warunki użytkowania.

Urządzenie kategorii 3 powinno być tak zaprojektowane, aby mogło działać zgodnie z parametrami ruchowymi ustalonymi przez producenta i zapewniać normalny poziom ochrony, wówczas, gdy prawdopodobieństwo pojawienia się mieszaniny wybuchowej jest małe lub może ona występować jedynie krótko.

Z tablicy wynika jednoznacznie przyporządkowanie urządzeń określonej kategorii grupy H do określonej strefy zagrożenia.
Znakowanie

Wyroby spełniające wymagania dyrektywy 9/94/EC powinny być oznakowane w następujący sposób:



Znakowanie będzie kompletne i bardziej czytelne poprzez umieszczenie w tabliczce znamionowej wyrobu cechy jednostkowej rodzaju budowy przeciwwybuchowej zgodnie z zasadami cechowania zawartymi w normie PN — EN 50014 np. dla wyrobu w osłonie ognioszczelnej:




Każdemu urządzeniu i systemowi ochronnemu muszą towarzyszyć instrukcje podające, co najmniej następujące informacje:

- zwięzłe zestawienie danych, którymi urządzenie lub system ochronny jest oznakowany, z wyjątkiem numeru serii, łącznie z odpowiednimi informacjami dodatkowymi pozwalającymi na ułatwienie konserwacji (np. adres zakładu naprawczego, importera itp.)


- instrukcje bezpieczeństwa:

a) uruchomienia,

b) użytkowania,

c) montażu i demontażu,

d) utrzymania ( obsługiwania i napraw awaryjnych),

e) instalowania,

f) regulacji,

- w razie potrzeby, wskazanie obszarów niebezpiecznych usytuowanych naprzeciw urządzeń dekompresyjnych,

- w razie potrzeby, instrukcje szkoleń,

- szczegóły umożliwiające określenie bez wątpliwości, czy sztuka urządzenia określonej kategorii lub system ochronny może być użytkowany bezpiecznie w przewidywanych warunkach pracy,

- parametry elektryczne i ciśnieniowe, maksymalne temperatury powierzchni lub inne wartości graniczne,

- w razie potrzeby specjalne warunki użytkowania , w tym informacje o możliwym niewłaściwym użyciu, które mogłoby się zdarzyć,

- w razie potrzeby, zasadnicze charakterystyki narzędzi, w jakie może być wyposażone urządzenie lub system ochronny.

Instrukcje muszą być zredagowane przez producenta lub jego autoryzowanego pełnomocnika w jednym z języków Wspólnoty. Każde urządzenie lub każdy system ochronny przy oddawaniu do użytkowania musi być wyposażony w tłumaczenie instrukcji na język kraju użytkownika.


Wykaz norm zharmonizowanych i ich odpowiedników


Dziennik Ustaw Nr 99

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW
z dnia 30 kwietnia 2004 r.
w sprawie dopuszczania wyrobów do stosowania w zakładach górniczych
Na podstawie art. 111 ust. 8 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. — Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z późn. zm. zarządza się, co następuje:

1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna