Marginesy: lewy 3,5 cm, prawy 2,5 cm, górny i dolny automatyczne



Pobieranie 30.72 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar30.72 Kb.

Zasady redagowania tekstu w języku francuskim





  1. Układ strony

Marginesy: lewy – 3,5 cm, prawy – 2,5 cm, górny i dolny – automatyczne.


Interlinia: 1,5 wiersza.
Czcionka: standardowa typu Times New Roman, rozmiar 14 (tekst), rozmiar 12 (cytaty wcięte w tekście), rozmiar 10 lub 12 (przypisy); wersaliki w tytule pracy: REPRÉSENTATIONS LITTÉRAIRES DE SAINT FRANÇOIS D’ASSISE AU TOURNANT DES XIXe ET XXe SIÈCLES (koniecznie z akcentami – nie stosowanie tej zasady prowadzi między innymi do niewiedzy w pisowni nazwisk: jest ÉLUARD, a nie Eluard, jest DÉCAUDIN, a nie Decaudin, LE MOYEN ÂGE, a nie le Moyen Age); kursywa wyłącznie dla tytułów cytowanych książek (Le Rouge et le Noir), i czasopism (La Nouvelle Revue Française), słów, zdań lub wyrażeń obcojęzycznych (signum expressivum).
Przypisy: dolne, wstawiane automatycznie, numerowanie ciągłe w obrębie jednego rozdziału (pliku).
Numer strony: góra – środek (nie numerować stron tytułowych).


  1. Tekst a przypisy

W tekście dajemy pełne imię i nazwisko cytowanego autora: Louis Gillet, w przypisie – pierwszą literę imienia: L. Gillet; np.:

C’est, selon Louis Gillet, « la première fois que le saint patriarche se trouvait réhabilité et compris comme poète, et qu’on donnait son rang au Cantique du Soleil parmi les monuments du génie italien »1. Les biographies du saint vont désormais se succéder : […]

Ten przykład, który pochodzi z artykułu Dominique Millet-Gérard [D. Millet-Gérard, « Représentations littéraires de saint François d’Assise au tournant des XIXe et XXe siècles », Les représentations littéraires de la Sainteté du Moyen Âge à nos jours, sous la direction d’Élisabeth Pinto-Mathieu, Paris, PUPS, coll. « Lettres Françaises », 2006, p. 169-186] pokazuje między innymi, że używanie znaków interpunkcyjnych różni się od zasad stosowanych w tekstach pisanych po polsku, angielsku, niemiecku...:

- tytuły artykułów zawartych w czasopismach i w tomach zbiorowych, tytuły rozdziałów książek lub powieści, tytuły wierszy w tomach poetyckich dajemy w cudzysłowie ostrym, a tytuły czasopism, powieści, tomów – kursywą (nie trzeba wtedy stosować dans lub in):

D. Millet-Gérard, « Dieu parle : la figure de prosopopée dans l’exégèse claudélienne », Revue des Sciences Humaines : Mémoires de Paul Claudel, textes réunis par Pascale Alexandre-Bergues et Didier Alexandre, no 279, juillet-septembre 2005, p. 127 (jeżeli odsyłamy w przypisie do tej właśnie strony), albo :

Dominique Millet-Gérard, « Dieu parle : la figure de prosopopée dans l’exégèse claudélienne », Revue des Sciences Humaines : Mémoires de Paul Claudel, textes réunis par Pascale Alexandre-Bergues et Didier Alexandre, no 279, juillet-septembre 2005 p. 123-140 (jeżeli podajemy pelny zapis bibliograficzny w bibliografii);

J.-Cl. Fizaine (albo: Jean-Claude Fizaine, por. przykład wyżej), « ‘À Anvers et à rebours’ : La Toison d’or ou splendeurs et misères du musée », Bulletin de la Société Théophile Gautier, no 27, 2005, p. 27 (albo: p. 15-31 – patrz przykład wyżej);

A. Breton, « Second manifeste du surréalisme », Manifestes du surréalisme, Paris, Gallimard, coll. « Idées », 1963, p. 131-150;

Charles Baudelaire, « L’Invitation au voyage », Les Fleurs du mal, Paris, [etc.]


- po słowach, po których występują znaki podwójne konieczna jest spacja (w komputerach z czcionką francuską pojawia się ona automatycznie):

voyons !

pourquoi ?

il m’a dit : « soit ! »

une brochure traduite en 1833 ;

spacja (automatyczna w komputerach z czcionką francuską) jest także po cudzysłowie ostrym wprowadzającym cytat i przed cudzysłowem ostrym zamykającym cytat:



« lumière illimitée et blanche ».
- kropka, wielokropek i przecinek występują bezpośrednio po znaku lub słowie:

c’est tout.

Je ne sais...

version protestante,

« [...] dont toutes sont des images ? »2.

Po nich – zawsze spacja (wyjątek stanowią skróty imion podwójnych: P.-H. Simon, bo: Pierre-Henri Simon i op. cit.,).


- stosowanie i odpowiednie zapisywanie łącznika i myślnika:

łącznik (nie używać spacji po słowie i przed słowem): a-t-il dit, chefs-d’œuvre, Millet-Gérard

myślnik (najczęściej dla zdań wtrąconych, ze spacją po słowie i przed słowem): il est aussi ce signum expressivum sur lequel insiste Balthasar : signe imprimé et signe expressif – « intersigne », dira Massignon –, qui révèle à saint François la beauté divine suprême.  
- nawias okrągły przynależy albo do cytowanego tekstu:

« Sortant un soir de défaite (le 30 août 1219), à Damiette, du Camp des Croisées [...] »3 ;

albo do odautorskiego wtrętu:

Nos rencontrons un autre hommage à cette dimension franciscaine de l’art chez Huysmans, qui dans La Cathédrale célèbre (et l’on sait que les arts plastiques sont toujours chez lui un modèle d’écriture) les lithographies de Charles-Marie Dulac.


- nawias kwadratowy służy do zaznaczenia opuszczonego fragmentu lub słowa w cytacie:

« On monte. L’air est plus frais. […] Le voyageur se sent déjà un pèlerin »,

albo do podania dodatkowej informacji – pisząc w artykule o podróży Johannesa Joergensena do Asyżu i Florencji w roku 1894, w przypisie może pojawić się taka informacja: Voir Le Livre de la Route [éd. danoise 1895], trad. fr. de Teodor de Wyzewa, Paris, 1912.
- skróty używane w przypisach:

Ibid., p. 22-23 (lub Ibidem) oznacza odwołanie się do źródła wymienionego w bezpośrednio poprzedzającym ten zapis przypisie (ze stroną, kiedy powołujemy się na cytat z innej strony, lub bez strony, jeżeli cytat pochodzi z tej samej strony),

Op. cit. oznacza przywołanie dzieła, którego opis bibliograficzny podano już w jednym z wcześniejszych przypisów: A. Suarès, Vers Venise, op. cit., p. 120.

p. zarówno dla jednej jak i wielu stron: p. 20, p. 25-44.
- cyfra przypisu zawsze po zamkniętym cudzysłowie i dopiero potem kropka, lub inny znak.
- indeks górny w, na przykład: 1er mars, XIXe siècle, XVIIe siècle, no, etc.

(nacisnąć Ctrl i Shift, najechać kursorem od lewej do prawej na żądany element, wywołać indeks górny: kliknąć Format – Czcionka – Indeks górny – OK).


- cytaty: krótsze (w zasadzie do pięciu linijek) – ujęte w cudzysłów ostry, w tekście; dłuższe – wyodrębnione z tekstu, z wcięciem, bez cudzysłowu i bez kursywy, odstęp między wierszami – 1, rozmiar czcionki – 12.
- cytat w cytacie:

albo tak: « Il pleurait, et je pleurai jusqu’à la venue de l’aube, puis Il m’a demandé : ‘de nous deux, dis, qui est l’amant ?’ »4.

albo tak: « Il pleurait, et je pleurai jusqu’à la venue de l’aube, puis Il m’a demandé : “de nous deux, dis, qui est l’amant ?” »5.
- tytuły czasopism (Vers et Prose, La Revue Bleue, La Quinzaine Littéraire) oraz nazwy wydawców – pisane z dużych liter (Presses Universitaires Paris-Sorbonne, Les Éditions de la Maison de l’Homme).
- w przypisach i w Bibliografii można pominąć miejsce wydania książek publikowanych przez wydawców paryskich (Paris); wybierając jednak taki sposób zapisu trzeba dać, na przykład pod słowem Bibliographie, albo odsyłając od tego słowa do przypisu na dole strony, taką informację:

Sauf indication contraire, le lieu d’édition est Paris.

Podajemy natomiast inne miejsca wydania (Bruxelles, Rome, itp.)

Po tytule czasopisma nie podaje się miejsca wydania.


Uwagi końcowe i rady praktyczne:
- trzymać się wyłożonych powyżej Zasad, które odzwierciedlają widoczne ostatnio próby zmierzające do ujednolicenia technicznego zapisu tekstu; nie zwracać uwagi na różne systemy występujące w różnych książkach publikowanych po francusku we Francji (nawet w prestiżowej serii Bibliothèque de la Pléiade) i w innych krajach;
- formatować ostatecznie i uważnie (ustawienia różnego rodzaju, justowanie, odstępy, kursywa, pogrubianie, wstawianie liter i znaków z Symboli, itp.) raczej po napisaniu całego tekstu (pliku).

styczeń – luty 2006


opracował Zbigniew Naliwajek

Przykład dobrze zredagowanej strony (bez uwzględnienia marginesów):


Maurice Denis6 écrit dans son Journal : « Franciscain = enfance, naïveté, miracle quotidien. Il y a à notre époque un extrême raffinement dans la simplicité […] Il est vrai qu’il y a une folie de la pauvreté. Mais il ne faut pas perdre de vue que l’essentiel de la leçon franciscaine, c’est l’amour et le naturel »7. C’est bien ainsi qu’André Suarès lie, indissociables, Assise et saint François, dans la troisième partie de son Voyage du Condottière – « Sienne la bien-aimée »8, où, après la fascination décadente de Venise et Ravenne9 et la séduction intellectuelle de Florence10, il se laisse aller à la joie simple qui émane d’ « Assise du saint amour » et de la présence du saint qui lui ressemble :

Est-il une autre ville qui soit pleine d’un homme et d’un seul à l’égal de celle-ci ? […] Cette petite ville où j’entre précédé d’une longue émotion, est un homme et n’est plus une ville : Assise n’est pas Assise : elle est François […] Dans la lumière du matin primevère, Assise éclôt, blanche et lilas, anémone d’argent. Toute une ère nous sépare de Gœthe, qui peut passer par Assise sans nommer le Petit Pauvre […] Ce saint est le mien : il est toute hérésie, car il est tout amour11.


Que l’on n’attende pas, chez Suarès, une révérence canonique ; le saint qui séduit ce solitaire est d’emblée attaché à son appareil de pèlerinages et de dévotion publique, et pressenti comme un compagnon, une voix :

Au passage, dôme, clocher, orgueil et froid triomphe de Vignole, je reconnais Notre-Dame-des-Anges. Je ne veux même pas donner un instant à cette basilique éclatante : elle est la religion du Saint, son ordre victorieux, le Vatican des Franciscains : elle n’est pas François. […] On monte. L’air est plus frais. […] Le voyageur se sent déjà un pèlerin. Il écoute la cloche et si François l’appelle. Un invincible élan le détourne de l’énorme ruche à moines, dont la grandeur est faite d’esclavage et d’obéissance12.





1 L. Gillet, Histoire artistique des ordres mendiants, Paris, Laurens, 1912, p. 9-10.

2 H. U. von Balthasar, Styles, op. cit., p. 247.

3 Hégire d’Ismaël, tiré à 307 exemplaires hors commerce, Tours, Arrault, 1935, p. 56.

4 « Visitation de l’Étranger » [L’Âge Nouveau, no 90, janvier 1955], cité sur Parole donnée, Seuil, 1983, p. 282-283.

5 Ibid.

6 Illustrateur des Fioretti [traduites de l’italien par André Pératé, illustrations de M. Denis gravées sur bois par Jacques Beltrand, À l’Art Catholique, 1913] ; auteur également d’un chapitre intitulé « De l’esprit franciscain » dans Charmes et leçons de l’Italie [A. Colin, 1933].

7 M. Denis, Journal, t. II, 21 septembre 1926, La Colombe, 1959, p. 57.

8 Émile-Paul, 1932 ; nous citerons sur Voyage du Condottière, Granit, 1984, qui regroupe les trois parties.

9 Voyage du Condottière, « Vers Venise », Cornély, 1910.

10 Voyage du Condottière, « Fiorenza », Émile-Paul, 1932.

11 « Sienne la bien-aimée », op. cit., p. 391-392. Cf. Gœthe, Voyage en Italie [Italienische Reise, voyage de 1786], Aubier, 1961, p. 233-239.

12 Ibid., p. 392. Vignole est l’architecte de Ste Marie des Anges.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna