Materiały szkoleniowe drogerii natura



Pobieranie 0.92 Mb.
Strona3/24
Data07.05.2016
Rozmiar0.92 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   24

X. PODSTAWY SZTUKI MAKIJAŻU .......................................................166


  1. ANALIZA KOLORYSTYCZNA ...........................................................................166

  2. KOSMETYKI KOLOROWE .................................................................................177

    1. Podkłady .....................................................................................................................177

    2. Pudry ..........................................................................................................................182

2.3 Podkłady i pudry- najczęstsze wątpliwości ...............................................................185

2.4 Korektory ...................................................................................................................187

2.5 Tonery i rozświetlacze ...............................................................................................189

2.6 Róże ...........................................................................................................................190

2.7 Modelowanie twarzy ..................................................................................................192

2.8 Modelowanie brwi .....................................................................................................193

2.9 Cienie do powiek .......................................................................................................196

2.10 Eyeliner’y .................................................................................................................199

2.11 Tusze do rzęs ............................................................................................................200

2.12 Malowanie ust ..........................................................................................................203



  1. NAJCZĘSTSZE BŁĘDY W MAKIJAŻU .............................................................206



XI. PIELĘGNACJA MĘSKIEJ SKÓRY .....................................................207


  1. CHARAKTERYSTYKA MĘSKIEJ SKÓRY .......................................................207

1.1 Typy cery ...................................................................................................................207

1.2 Problematyka męskiej cery ........................................................................................208



  1. GOLENIE I PREPARATY DO GOLENIA ..........................................................210

2.1 Golenie na mokro .......................................................................................................210

2.2 Golenie na sucho ........................................................................................................211



  1. PYTANIA I WĄTPLIWOŚCI ................................................................................212


XII. ZAPACHY ..............................................................................................231

  1. PACHNĄCE KOMPOZYCJE ...............................................................................231

1.1 Perfumy gwiazd .........................................................................................................231

1.2 Nuty zapachowe .........................................................................................................231

1.3 Sposób na zapach .......................................................................................................232

1.4 Sposób na trwałość .....................................................................................................233



  1. KATALOG ZAPACHÓW ......................................................................................233


XIII. SUBSTANCJE CZYNNE STOSOWANE W KOSMETYCE ..........236

BIBLIOGRAFIA ............................................................................................248




  1. PODSTAWY WIEDZY O SKÓRZE.

Dzisiejsza wiedza kosmetyczna pomaga kobietom i mężczyzną „cofnąć czas” i oszukać naszą metrykę. Jednakże walka z upływającym czasem nie jest prosta i zależy od odpowiedniego i świadomego doboru środków do pielęgnacji skóry. Aby umożliwić klientowi dokonanie takiego wyboru poprzez profesjonalne doradztwo, należy poznać strukturę, funkcjonowanie oraz potrzeby naszej skóry.


1. FUNKCJE SKÓRY.

Skóra dorosłego człowieka zajmuje powierzchnię 1,5-2 m2, a jej przeciętny ciężar to około 18-20 kg. Grubość skóry waha się pomiędzy 0,5 do 4 mm, zmienia się wraz z wiekiem, sposobem odżywiania i jest zależna od płci. Spełnia ona bardzo ważne funkcje osłaniając nasze narządy wewnętrzne oraz utrzymując równowagę pomiędzy ustrojem a otoczeniem.



Zabarwienie skóry zależy od szeregu czynników: od jej grubości, unaczynienia czy zawartości barwnika skóry zwanego melaniną i jego skupienia (zawartość melaniny ulega wahaniom i zależy także od płci oraz wieku osoby).
Funkcje, jakie pełni skóra człowieka dzielimy na bierne i czynne.

Do biernych funkcji zalicza się:

    • ochrona przed zimnem, ciepłem i promieniowaniem,

    • ochrona przed uciskiem, uderzeniem i tarciem,

    • ochrona przed działaniem substancji chemicznych,

    • ochrona przed wnikaniem drobnoustrojów, przede wszystkim dzięki tworzeniu płaszcza lipidowego.

Do funkcji aktywnych należą:

    • obrona przed mikroorganizmami, które przedostały się do skóry,

    • wchłanianie określonych substancji czynnych,

    • czynności wydzielnicze - wydalanie potu oraz funkcja chłodzenia, wraz z gruczołami łojowymi wytwarzanie płaszcza lipidowego,

    • regulacja krążenia krwi wraz z termoregulacją poprzez ukrwienie naczyń,

    • skóra jako narząd zmysłu odbierający bodźce ucisku, drgań, bodźce bólowe oraz temperatury.


Ochronę lipidową skóry, czyli sebum, stanowi mieszanina łoju wydzielanego przez gruczoły łojowe wraz z lipidami pochodzącymi z komórek naskórka, a w częściach odsłoniętych dołączają jeszcze do tej mieszaniny związki zewnętrzne, np. składniki preparatów kosmetycznych. Ostatecznie więc płaszcz ten zawiera woski, tłuszcze, kwasy tłuszczowe oaz węglowodory. Po zmieszaniu się z potem stanowi płaszcz hydrolipidowy, który na powierzchni warstwy rogowej wraz z keratyną odpowiada za procesy wchłaniania oraz przenikania do skóry różnych substancji. Grubość jego zmienia się wraz z wiekiem i ma na celu chronić skórę przed wpływem szkodliwych czynników mechanicznych, regulować stan natłuszczenia oraz przeciwdziałać jej wysychaniu i pękaniu. Substancje zawarte w pocie, kwas węglowy oraz kwasy tłuszczowe PTS utrzymują pH na powierzchni skóry na poziomie 4,5-7, co ma stanowić zabezpieczenie przed czynnikami chemicznymi, bakteriami oraz grzybami. Niszczący wpływ na płaszcz lipidowy mają mydła alkaliczne i detergenty, które powodują zobojętnienie kwasów PTS
i wzrost pH skóry. Czas całkowitego odtłuszczenia skóry trwa od 10-20 minut, natomiast odbudowa płaszcza lipidowego już około godziny. Dobre preparaty kosmetyczne nie powinny zmieniać naturalnego pH skóry człowieka, dostosowując się do niego, dlatego należy pamiętać, aby wybierać takie, których pH jest najbardziej zbliżone do pH skóry człowieka, tak by nie wpływać destrukcyjnie na struktury lipidowe i nie zmniejszać przepuszczalności skóry. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy chcemy wprowadzić w głąb naskórka substancje aktywne kosmetyku.

2. BUDOWA SKÓRY.
Skóra składa się z trzech warstw: naskórka, skóry właściwej oraz tkanki podskórnej.
2.1. Naskórek.
Stanowi granicę pomiędzy organizmem a światem zewnętrznym. Składa się z 5 warstw. Pierwszą, najniżej położoną, stanowi warstwa podstawowa, zwana także rozrodczą, która zawiera specjalne komórki melanocyty, zawierające brunatny barwnik skóry - melaninę. Kolejna to warstwa kolczysta, która stanowi naskórek żywy i jest najgrubszą częścią naskórka. Trzecia warstwa nazwana została ziarnistą od znajdujących się w niej ziaren keratohialiny, które pośredniczą w procesie wytwarzania keratyny. Warstwa ta jest nieprzezroczysta i zasłania naczynia znajdujące się w skórze właściwej (brak jej na wargach, stąd ich czerwony kolor). Czwartą warstwę stanowi warstwa jasna , inaczej zwana pośrednią
i ma ona duże znaczenie w zaburzeniach rogowacenia. Warstwa ta jest widoczna w bardzo grubym naskórku np. na dłoniach czy podeszwach stóp. Ostatnią warstwę stanowi rogowa, która w 50 % składa się z keratyny, a pozostałe 50 % to substancje rozpuszczalne w wodzie, tj. aminokwasy, lipidy oraz sama woda. Po kolorze i grubości tej warstwy można określić jej wiek- im jest grubsza i bardziej żółta, tym jest starsza. W warstwie tej ostatecznie zachodzi proces rogowacenia komórek. Warstwa rogowa chroni skórę przed wpływem szkodliwych czynników zewnętrznych, zarówno mechanicznych, chemicznych jak i promieni pozafioletowych, nadając jej elastyczność i sprężystość, a to wszystko dzięki zawartości keratyny.

Proces odnowy naskórka następuje poprzez jego złuszczanie i w normalnych warunkach dziennie złuszcza się 0,005- 0,5 g komórek warstwy rogowej.

Na pograniczu naskórka i skóry właściwej znajduje się błona podstawowa, której składniki wpływają na namnażanie i różnicowanie się keratynocytów, co jest bardzo ważne w trakcie procesów regeneracji po uszkodzeniu naskórka i błony podstawowej.

Naskórek zbudowany jest z ceramidów, cholesterolu, wolnych kwasów tłuszczowych, naturalnego czynnika nawilżającego NMF oraz keratyny.


  • CERAMIDY stanowią 65% naskórka, tworząc spoiwo między komórkami zabezpieczające grubsze warstwy skóry. Ceramidy są wytwarzane w wewnętrznych warstwach naskórka. Ich funkcja polega na skutecznym zatrzymywaniu wody w skórze, ochronie jej przed odparowywaniem oraz zapewnieniu spoistości warstwy rogowej. Spoiwo to zaczyna zanikać w wieku 40 lat i nie produkuje już ceramidów, niszczy je także promieniowanie UV oraz środki powierzchniowo czynne, dlatego trzeba je uzupełniać przez wprowadzanie ceramidów, np. w kremach.

  • CHOLESTEROL należy do grupy naturalnych związków steroidowych.

  • WOLNE KWASY TŁUSZCZOWE są składnikami tzw. witaminy F
    i lipidów międzykomórkowych warstwy rogowej. Odgrywają dużą rolę w zatrzymywaniu wody przez skórę, nie są produkowane w procesach metabolicznych, więc muszą być pobierane z otoczenia (głównie w olejach roślinnych).

  • NATURALNY CZYNNIK NAWILŻAJĄCY NMF to składnik warstwy rogowej naskórka nadający jej zdolność pochłaniania wody.

  • KERATYNA jest włóknistym białkiem, nierozpuszczalnym w wodzie. Jej skład oraz wiązania warunkują strukturę, wygląd, sztywność, podatność na skręcanie i układanie włosów. Preparaty zawierające keratynę wbudowują się we włókno włosowe, dzięki obecności ugrupowań siarczkowych takich jak w ludzkiej keratynie.

Proces odnowy komórkowej trwa średnio 28 dni.



    1. Skóra właściwa.

Składa się z dwóch części: warstwy brodawkowej oraz siateczkowej. Warstwa brodawkowa zapewnia rozciągliwość skóry, zaopatrywanie naskórka, odprowadzanie produktów przemiany materii oraz ciał obcych i odpowiada za przekazywanie bodźców. Warstwa siateczkowa zapewniać ma wytrzymałość i odporność skóry na uderzenia, uciski, pchnięcia oraz ma wiązać wodę.


Skóra jako bariera ochronna jest dość oporna na wnikające w nią preparaty. Wchłaniane są nieliczne składniki preparatów kosmetycznych, ich mała część pozostaje na powierzchni naskórka, a około 50% z niej odparowuje. Składniki kosmetyków mogą wchłonąć się jedynie do warstwy rogowej, gdyż skóra stanowi doskonale zabezpieczenie przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi (jedynie liposomy wchłaniane są do głębszych warstw naskórka, do warstwy ziarnistej).
Skóra właściwa zbudowana jest z kolagenu, elastyny oraz mukopolisacharydów.


  • KOLAGEN jest białkiem włóknistym o właściwościach pochłaniających wodę (kumuluje 70% wody naszej skóry) i zbudowanym z 19 aminokwasów. Zjawisko starzenia się skóry związane jest z postępującym przekształcaniem się kolagenu, który staje się coraz bardziej odporny na działanie chemiczne i mniej zdolny do utrzymywania wilgoci. W skórze występuje kilka rodzajów kolagenu.

  • ELASTYNA jest białkiem włóknistym i ma zapewniać skórze elastyczność, sprężystość i ciągliwość. Można ją rozciągnąć do podwójnej długości i powróci ona do swojej wyjściowej długości.

  • MUKOPOLISACHARYDY stanowią główny składnik tkanki łącznej, zapewniając tkankom elastyczność oraz przepływ substancji odżywczych. Odpowiadają za utrzymanie właściwego poziomu nawilżenia skóry oraz prawidłowej struktury skóry, działają osłaniająco na organy wewnętrzne
    i spełniają funkcję łącznika naskórka ze skórą właściwą.




    1. Tkanka podskórna.

Tkanka podskórna ma znaczenie podporowe dla skóry i spełnia funkcję ochronną przy urazach mechanicznych. Jej wielkość, kształt i grubość zmienia się wraz z wiekiem i stanem odżywiania i jest zależna od płci.




  1. PRZYDATKI SKÓRY.

Przydatki skóry stanowią gruczoły potowe, gruczoły łojowe, włosy oraz paznokcie.



Gruczoły potowe regulują gospodarką cieplną organizmu, a ich wydzielanie zależne jest od układu nerwowego.

Gruczoły łojowe znajdują się na całej powierzchni skóry, z wyjątkiem stóp i dłoni. Największe ich nagromadzenie występuje na głowie i twarzy, w okolicach mostka i okolicy międzyłopatkowej. Łój wydzielany jest poprzez skurcz mięśni przywłosowych, pod wpływem zimna lub bodźców psychicznych (tzw. „gęsia skórka”). Ma on chronić skórę przed działaniem czynników mechanicznych, chemicznych i bakteryjnych, a jego wydzielanie zmienia się w różnych okresach życia. Duże jest u noworodków, następnie się zmniejsza, ponownie narastając w okresie pokwitania. Powyżej 40 roku życia jego wydzielanie zmniejsza się wyraźnie, szczególnie u kobiet około 60 roku życia. Czynność tych gruczołów podlega wpływom hormonalnym - testosteron i progesteron powodują ich przerost
i wzmożone wydzielanie, estrogeny z kolei, jeśli są podawane w bardzo dużych dawkach, mają działanie hamujące. Odnowa łoju następuje bardzo szybko i jeśli jest on często usuwany z powierzchni skóry, może spowodować jego wzmożone wydzielanie.
Włosy występują na całej powierzchni skóry, z wyjątkiem dłoni, podeszw, bocznych powierzchni palców dłoni i stóp oraz miejsc przejścia skóry w błonę śluzową. Liczba włosów ulega wahaniom w zależności od wieku i okolic skóry. Szacuje się, że na skórze głowy jest ich około 120 000, a na całym ciele do 5 mln. Grubość, długość i sposób skręcenia zależą od rasy, płci oraz wieku. Miesięcznie mogą przyrastać o 1-1,5 cm, warunkuje to klimat, pora roku, płeć, wiek oraz stan naszego zdrowia. W starszym wieku włosy rosną wolniej - wyraźny spadek prędkości przyrostu zauważa się między 50 a 60 rokiem życia, najszybciej między 15 a 30 rokiem życia.
Paznokcie są zrogowaciałymi płytkami, a ich wzrost wynosi ok. 3 mm miesięcznie
i podlega rytmowi dobowemu - w dzień jest szybszy. Całkowity odrost paznokcia trwa 150 dni w obrębie rąk, natomiast w obrębie stóp 2-3 razy dłużej. W dzieciństwie i w starszym wieku wzrost paznokci jest wolniejszy.



  1. SKÓRA DZIECKA.

Skóra dziecka jest bardzo wrażliwa a jej funkcje ochronne są ograniczone. Ma słabo wykształconą tkankę podskórną oraz nie w pełni wykształcony układ immunologiczny


i posiada większą zdolność do wchłaniania różnych substancji.

W związku z większą wrażliwością skóry dziecka oraz jej większymi właściwościami do wchłaniania substancji z zewnątrz, należy uważać przy stosowaniu jakichkolwiek preparatów, gdyż łatwiej może dojść do zatrucia. Układ odpornościowy dziecka nie jest jeszcze w pełni sprawny i stopniowo się rozbudowuje, stąd noworodki są bardziej narażone na zakażenia, choć ich układ immunologiczny jeszcze nie jest w stanie wywołać uczulenia kontaktowego.

Skóra dziecka nie posiada również w pełni sprawnie funkcjonujących gruczołów łojowych, które swą pracę rozpoczynają dopiero w okresie dojrzewania, stąd ważne jest aby stosować kremy ochronne, zabezpieczające skórę dziecka przed mrozem, wiatrem czy słońcem.

4.1 Jak wybrać właściwe kosmetyki dla niemowlęcia?
Skóra niemowlęcia jest bardzo delikatna i łatwo ulega podrażnieniom. Często dzieje się tak z powodu stosowania zbyt dużej ilości kosmetyków. Im mniej, tym lepiej – to generalna zasada. Dlatego wybór mydełka, maści, kremów nie powinien być przypadkowy. Najlepiej sięgać po kilka kosmetyków, ale właściwie dobranych. Poniżej kilka ważnych podpowiedzi:
Atestowane kosmetyki. Tylko takich można używać do pielęgnacji niemowlęcia. Nie stosuj się środków przeznaczonych dla dorosłych! Nawet najlepsze mogą powodować stany zapalne skóry dziecka.

Balsamy dla dzieci. Nawilżają i natłuszczają, mają lżejszą konsystencję niż kremy i maści. Najlepiej używać ich po kąpieli. Można nimi smarować całe ciałko.

Chusteczki pielęgnacyjne. Polecane do przecierania okolic pupy (wybór jest duży: Pampers, Cleanic, Nivea Baby, Johnson&Johnson, Huggies). Oczyszczają, nawilżają, zawierają substancje pielęgnacyjne i zapachowe. Jeśli jednak dziecko ma pieluszkowe zapalenie skóry, nie wolno używać chusteczek pielęgnacyjnych! Okolice pupy myje się wtedy wodą i delikatnym mydłem dla dzieci.

Higieniczne patyczki. Są bardzo przydatne do czyszczenia uszu.

Kremy do twarzy. Niemowlę ma bardzo delikatną skórę na policzkach. W chłodne jesienne dni buzię malca należy posmarować kremem tłustym (np. Nivea Baby, Bambino, Johnson&Johnson) lub maścią, gdyż skóra łatwo ulega przemrożeniu (nawet jeśli temperatura jest powyżej zera!).

Kremy przeciw odparzeniom pupy. Najlepsze są z dodatkiem cynku oraz innych substancji ochronnych (np. Sudocrem, Bobini, Bübchen). Zabezpieczają delikatną skórę dziecka przed szkodliwym działaniem substancji zawartych w moczu i w kale, chroniąc przed pieluszkowym zapaleniem skóry.

Maści. Mają właściwości natłuszczające, np. Linomag, Linola, maść z witaminą A. Długo utrzymują się na powierzchni skóry, a substancje w nich zawarte (np. witaminy) przenikają w głąb jej struktur. Maści świetnie nadają się do skóry wysuszonej np. po kontakcie z detergentami, a także w przypadku atopowego lub pieluszkowego zapalenia skóry.


  1. SKÓRA KOBIETY I MĘŻCZYZNY.

Wszystkie odmienne cechy skóry u obu płci zależą od pracy żeńskich i męskich hormonów płciowych. Poniżej zostaną przedstawione najważniejsze różnice:




CECHA PORÓWNYWANA




MĘŻCZYŹNI
CERA




skóra mniej sucha, w większości mieszana lub tłusta, z powodu silniejszego wydzielania łoju (działanie hormonów- androgenów), a trądzik młodzieńczy jest bardziej nasilony

WRAŻLIWOŚĆ SKÓRY




mniejsza niż u kobiety

NASKÓREK




grubszy od kobiecego o około 25%, gdyż warstwa rogowa ma więcej zrogowaciałych komórek

BARWNIK




więcej barwnika i ciemniejsza karnacja

SKÓRA WŁAŚCIWA




grubsza, z mniejszą ilością włókien sprężystych

ZMARSZCZKI




zmarszczki są głębsze, bardziej widoczne, co jest najprawdopodobniej związane ze słabą pielęgnacją oraz brakiem ochrony przed czynnikami zewnętrznymi, jednakże później powstają

ZAWARTOŚĆ KOLAGENU




większa i podobnie jak u kobiet, ubywa go o 1% z każdym rokiem dorosłego życia

WŁOSY




włosy mogą być grubsze niż u kobiety, ale cykl włosowy jest znacznie krótszy i trwa około 3 lat, stąd są krótsze. Częściej też wypadają, gdyż reagują na hormony płciowe

OWŁOSIENIE CIAŁA




obfitsze owłosienie ciała, wynikające z pracy hormonów płciowych

GRUCZOŁY POTOWE




więcej gruczołów potowych powoduje wzmożoną potliwość skóry; męski pot ma także niższe pH skóry - około 5,0

TKANKA TŁUSZCZOWA PODSKÓRNA




mniej tkanki i mocniejsza, a więc i mniejsze skłonności do występowania cellulitu


II. DIAGNOSTYKA KOSMETYCZNA SKÓRY.
Diagnozowanie skóry polega na umiejętnym rozróżnianiu różnych rodzajów skóry, wiedzy na temat jej pielęgnacji, ocenie czy defekty cery zależne są od fizjologii danej cery, tj. rozszerzone pory, zaskórniki, zmarszczki, czy też nie. Istotna jest także wiedza na temat fizjologii skóry, mięśni, sposobu właściwego odżywiania się oraz znajomość odpowiednich preparatów. Diagnostyka polega także na uświadamianiu klientowi jak ważny jest zdrowy tryb życia, dbanie o zdrowie fizyczne oraz psychiczne, a więc racjonalny rozkład dnia, unikanie używek, hałasu, stresu, skażenia środowiska. Aby dobrze zdiagnozować skórę należy dokonać wywiadu z klientem, poprzez który należy określić jego wiek, rodzaj wykonywanej pracy, jakość i efekty dotychczasowej pielęgnacji skóry, kondycję zdrowotną, sposób odżywiania się, przebyte choroby, tryb życia, warunki pracy oraz sposób odpoczynku. Kolejnym etapem diagnozowania jest dokonanie oceny cery za pomocą różnych aparatów oraz etap końcowy, jakim jest poradnictwo kosmetyczne, dotyczące stosowania odpowiednio dobranych preparatów, sposobu pielęgnacji cery, prawidłowego sposobu odżywiania się
i zapobiegania procesowi starzenia się organizmu.
Badanie skóry i przydatków skóry przeprowadza się za pomocą:

  • lupy oraz okularów powiększających,

  • szkiełka przedmiotowego, specjalnych folii, papieru pergaminowego w celu zbadania zawartości tłuszczu w skórze,

  • szpatułki, służącej do badania wrażliwości skóry oraz zabarwienia właściwego,

  • dermaskopu (podświetlone od spodu szkło powiększające) służącego do badania powierzchni skóry i charakteru zmian skórnych,

  • lampy bezcieniowej z lupą służącej do oceny rzeźby powierzchni skóry,

  • lampy Wooda emitującej promienie UV mającej właściwości fluorescencyjne, dzięki której można zdiagnozować różne rodzaje oraz schorzenia cery.

1. CECHY SKÓRY I ICH ANALIZA.


    1. Napięcie skóry.

Opisując tę cechę skóry możemy wyróżnić dwa podstawowe pojęcia: turgor i tonus. Turgor to napięcie skóry spowodowane ciśnieniem płynów wewnątrz tkanek. Tonus to ciągły stan napięcia tkanek i mięśni, spowodowany działaniem systemu nerwowego.



Sposób analizowania tej cechy polega na uniesieniu skóry pod okiem dwoma palcami i kontroli czasu, w którym skóra powraca do pozycji wyjściowej.

Metoda ta pozwala określić subiektywne napięcie skóry:



  • jeśli skóra odpręża się natychmiast, to oznacza, że jej elastyczność jest bardzo dobra;

  • jeśli po 10 sekundach- średnia;

  • dłużej niż po 10 sekundach – oznacza, że skórze brak elastyczności.

Czynniki mające zły wpływ na napięcie skóry to:

  • dieta ze zbyt dużą ilością soli,

  • niedostatek minerałów,

  • zbyt mało płynów,

  • nadmiar promieni UV,

  • używki, lekarstwa,

  • stosowanie diet odchudzających

  • proces starzenia,

Czynniki mające zły wpływ na napięcie tkanek i mięśni:

  • diety odchudzające,

  • nadmierne przeciążenie ćwiczeniami,

  • brak aktywności ruchowej i mięśniowej,

  • proces starzenia się.




    1. Rzeźba powierzchni skóry.


Rzeźba powierzchni skóry stanowi plastyczny obraz jej ukształtowania, który zależy od wieku badanej osoby, rodzaju cery, działania czynników mechanicznych oraz fizycznych. Rzeźba to wielkość porów, zmarszczki, zanieczyszczenia, blizny, zrogowacenia oraz wszelkie znamiona.

Sposób analizowania polega na wzrokowym badaniu przy użyciu dermaskopu, lampy bezcieniowej z lupą, lampy Wooda oraz diagnozowaniu poprzez dotyk.

Przy ocenie rzeźby powierzchni skóry określa się jej szorstkość, spowodowaną uszkodzeniem warstwy rogowej, głębokość oraz liczbę zmarszczek.

Skóra sucha jest bardziej skłonna do rogowacenia; tłusta ma rozszerzone pory, a dojrzała i starcza charakteryzują się licznymi zmarszczkami.

Czynniki mające negatywny wpływ na rzeźbę skóry:


  • promieniowanie UV,

  • stosowanie preparatów zawierających tłuszcze roślinne,

  • źle przeprowadzona epilacja,

  • oczyszczanie, złuszczanie,

  • niewłaściwe odżywianie,

  • krótki czas snu

  • używki.



    1. Zabarwienie skóry.


Zabarwienie skóry zależy od grubości naskórka, unaczynienia skóry, zawartości melaniny, naturalnego zabarwienia włókien kolagenowych skóry mających odcień niebieskawo-biały, obecności chorobowych lub przypadkowych barwników, np. karotenu.

Zabarwienie właściwe oznacza zabarwienie naskórka i zawartość melaniny w skórze.



Analiza tej cechy skóry polega na:

  • przyporządkowaniu do określonego fototypu skóry na podstawie wywiadu z klientem oraz reakcji na opalanie (typ celtycki, płn.-europejski, środkowo-europejski, płd.-europejski),

  • analizie ukrwienia skóry poprzez odchylenie dolnej powieki i sprawdzenie jak bardzo zaczerwieniona jest błona śluzowa (metoda ta pozwala na ocenę zabarwienia samego naskórka wraz z melaniną, bez obecności prześwitujących naczyń włosowatych, które w znaczny sposób zmieniają zabarwienie skóry.)

  • ocenie wizualnej,

  • ocenie odcienia skóry i zabarwienia właściwego dokonanej na podstawie diaskopii, czyli wyciskania krwi z naczyń za pomocą szpatułki (metoda ta tylko warunkowo umożliwia wyciąganie wniosków co do ukrwienia całej powierzchni skóry, gdyż prześwitywanie naczyń krwionośnych, uzależnione jest także od grubości naskórka. Osoby z cienkim naskórkiem mają skórę bardziej różową od osób o grubszej skórze.).


Charakterystyka fototypów:

  • typ celtycki: włosy rude lub blond, oczy jasne, liczne piegi, po kontakcie ze słońcem skóra mocno zaczerwieniona,

  • typ północno-europejski: włosy ciemny blond, oczy i skóra jasne, piegi, częste poparzenia słoneczne,

  • typ środkowo-europejski: włosy szatyn, lekko śniada cera, oczy jasne lub ciemne, rzadkie poparzenia słoneczne,

  • typ południowo-europejski: włosy ciemny szatyn lub czarne, śniada cera, oczy ciemne, bardzo rzadkie poparzenia słoneczne.



    1. Zawartość tłuszczu.


Zawartość tłuszczu w skórze oceniamy poprzez przyciśnięcie do czoła, brody i nosa pergaminowego papieru, szkiełka przedmiotowego czy specjalnej folii:

  • na papierze pergaminowym przyciśniętym do twarzy, pozostaje tym bardziej tłusta plama, im bardziej tłusta cera,

  • szkiełko położone na twarzy mniej lub bardziej matowi się i powstają na nim kropelki świadczące o stopniu wydzielania tłuszczów poprzez skórę,

  • folia ze specjalnego tworzywa położona na twarzy staje się tym bardziej przezroczysta, im silniej natłuszczona jest skóra.




    1. Grubość skóry.


Grubość skóry oceniamy poprzez próbę wałeczkową czyli chwycenie i uniesienie fałdu skóry w okolicy skroni. Między palcami wyczuwamy podwójną grubość naskórka i skóry właściwej. Grubość naskórka nie wpływa na skuteczność zabiegów kosmetycznych.

    1. Wrażliwość skóry.


Wrażliwość skóry to jej podatność na podrażnienia objawiające się zaczerwienieniem, bąblami, pieczeniem i świądem. Skóra wrażliwa skłonna jest do wysuszania, złuszczania, zaczerwieniania, małych pęknięć oraz zmian zapalnych.

Ocena wrażliwości skóry możliwa jest dopiero na podstawie wyników analizy wszystkich cech skóry. Badanie wrażliwości skóry przeprowadzamy w oparciu o:



  • wywiad z klientem na temat reakcji skóry na kosmetyki, warunki pogodowe oraz inne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne,

  • analizę dermografizmu, czyli tzw. „pisania po skórze”, za pomocą szpatułki i ocenie poziomu zaczerwienienia skóry. Metoda ta pozwala na ocenę wrażliwości naczyń włosowatych na rozszerzanie i zwężanie się pod wpływem czynników mechanicznych. Podczas badania, pod wpływem nacisku pojawia się biała powierzchnia, a następnie skóra zaczerwienia się. Jeśli skóra nie zaczerwienia się oznacza to, że mamy do czynienia ze skórą, której naczynia reagują paradoksalnie - zwężają się, zamiast rozszerzać. Jeśli zaczerwienienie utrzymuje się przez dłuższy czas, tzn. że skóra jest wrażliwa.

Czynniki działające negatywnie na skórę wrażliwą:

  • chłodne powietrze na zewnątrz oraz ciepłe w pomieszczeniach,

  • promieniowanie UV,

  • peelingi mechaniczne,

  • alkoholowe toniki,

  • środki zapachowe

  • inne środki powierzchniowo ją podrażniające.


1.7. Zawartość wody w warstwie rogowej.
Warstwa rogowa skóry zawiera około 10% wody. Przy wilgotności powietrza 60% skóra nie pobiera wilgotności z zewnątrz, ale także jej nie traci. Mała wilgotność powoduje odparowywanie wody ze skóry i jej wysuszanie.

Analiza zawartości wody odbywa się poprzez:

  • wzrokową ocenę stopnia wysuszenia i złuszczania przy użyciu dermaskopu,

  • badanie przy użyciu lampy Wooda i lampy bezcieniowej z lupą.

Wzrokowa analiza za pomocą dermaskopu jest metodą bardzo subiektywną, natomiast przy użyciu lampy Wooda otrzymujemy obiektywne wyniki badania.

Skóra niedostatecznie nawilżona jest skłonna do wysuszania, złuszczania, jest mało elastyczna i mogą na niej występować przebarwienia, rozszerzone naczynka oraz zaczerwienienia.
Czynniki mające wpływ na obniżenie zawartości wody w skórze to:

  • mała wilgotność powietrza,

  • detergenty,

  • toniki alkoholowe,

  • promieniowanie UV,

  • wiatr,

  • leki

  • zaburzenia rogowacenia.



      1. RODZAJE CERY I JEJ PIELĘGNACJA.

W zależności od aktywności i rozmieszczenia gruczołów łojowych w skórze wyróżnia się cztery rodzaje cery:



    1. normalną,

    2. suchą,

    3. tłustą,

    4. mieszaną.




      1. CERA NORMALNA.


1.1. Charakterystyka cery normalnej:

  • cera gładka, matowa, lekko różowa, jędrna, napięta, sprężysta, dobrze nawilżona, bez widocznych defektów, z niewidocznymi naczyniami krwionośnymi, mogą występować plamy barwnikowe,

  • nie ma problemów z łuszczeniem się,

  • nie ma problemów z nadmierną produkcją łoju przez gruczoły łojowe,

  • nie występują problemy z rozszerzonymi porami skórnymi,

  • u osób o jasnej karnacji może sprawiać wrażenie przezroczystej,

  • odporna na wpływy atmosferyczne, czynniki mechaniczne, chemiczne oraz fizyczne,

  • najczęściej występuje u dzieci, choć w późniejszym okresie (dojrzewanie) może przeradzać się w cerę tłustą, rzadziej występuje u dorosłych, u których z czasem przeradza się w cerę suchą,

  • na skórze normalnej pierwsze objawy starzenia się i powstawanie zmarszczek następuje dopiero około 30 roku życia.

1.2. Pielęgnacja cery normalnej.
Najczęstszym błędem w traktowaniu cery normalnej jest brak pielęgnacji. Pielęgnując ten rodzaj cery u młodych osób należy pamiętać o ochronie fizjologicznej równowagi skóry.

Czasem cera normalna może czasem sprawiać wrażenie skóry podrażnionej. Zazwyczaj zdarza się to u osób po 20 roku życia. Dla tego typu cery polecane do mycia są mydła syntetyczne, czyli tzw. „mydła bez mydła”, nie zmieniające odczynu skóry, chroniące ją przed podrażnieniami i alergiami. Ten rodzaj cery może źle tolerować mydła antyseptyczne, ponieważ przy dłuższym stosowaniu mogą one powodować znaczne odwodnienie naskórka i niektóre mydła oraz emulsje z dodatkiem środków zapachowych oraz koloryzujących, gdyż mogą one dodatkowo podrażniać skórę i wywoływać alergie. Skóra normalna nie potrzebuje preparatów regeneracyjnych. Wymaga jednak ochrony oraz kosmetyków podtrzymujących i utrzymujących jej prawidłowy stan.



Zasady pielęgnacji cery normalnej:

  • oczyszczanie cery: mycie przegotowaną wodą z dodatkiem delikatnego mydła, przetłuszczonego, wzbogaconego o oleje roślinne, lanolinę bądź z dodatkiem żelu bez mydła, z naturalnymi substancjami zmywającymi tj. betaina lub środki roślinne, spłukiwać zimną wodą, stosować mleczka i toniki przeznaczone dla cery normalnej.

  • na dzień stosowanie kremów nawilżających, półtłustych,

  • na noc stosowanie kremów nawilżających, półtłustych zawierających wyciągi z ziół
    i owoców,

  • zimą używanie kremów ochronnych, a latem kremów z filtrami, dla natłuszczenia skóry podczas opalania; ponieważ skóra normalna ma skłonności do podrażnień, przy zimnym powietrzu oraz silnym wietrze konieczna jest dodatkowa ochrona kremami półtłustymi bądź tłustymi, aby osłonić ją przed działaniem niekorzystnych warunków atmosferycznych. Kremy te tworzą na skórze porowatą, lipidową błonę ochronną,

  • przemywanie płynami lub naparami zawierającymi wyciągi z ziół śluzorodnych (np. siemię lniane),

  • stosowanie maseczek z witaminami A, D, E,

  • po 30. roku życia skóra normalna najczęściej zmienia się w skórę suchą, stąd należy przejść do pielęgnacji przeznaczonej dla skóry suchej.



      1. CERA SUCHA.


2.1. Przyczyny powstawania cery suchej.
Przyczyny powstawania cery suchej mogą być wrodzone lub nabyte poprzez wadliwą pielęgnację, zły dobór kosmetyków, długotrwałe stosowanie środków złuszczających, choroby skóry, stres, przemęczenie, leki odwadniające. Cera sucha może być konsekwencją cery normalnej, która około 30-40 roku życia nabywa cech cery suchej. Cera sucha występuje również jako wynik trudności w produkowaniu odpowiedniej ilości tłuszczu przez skórę właściwą i gruczoły łojowe. Niedobór tłuszczu przyczynia się do odwodnienia skóry, ponieważ jest ona niedostatecznie osłonięta i stale traci wodę. Z wiekiem proces ten nasila się i skóra staje się coraz bardziej wiotka.


    1. Charakterystyka cery suchej.

Cera sucha wyróżnia się następującymi cechami:



  • jest cienka, jasnoróżowa, delikatna,

  • matowa,

  • mało elastyczna,

  • z tendencją do łuszczenia się,

  • pory skórne są zamknięte i niewidoczne,

  • mogą występować przebarwienia i teleangiektazja, czyli rozszerzone naczynka,

  • zazwyczaj źle znosi wodę oraz mydło, powodujące uczucie ściągania i napięcia skóry,

  • wrażliwa na zmiany atmosferyczne - w zimie oddaje dużo wilgoci do otoczenia, staje się spierzchnięta, zrogowaciała, a latem jest wysuszona przez promienie słoneczne,

  • źle znosi niską wilgotność w ogrzewanych i klimatyzowanych pomieszczeniach,

  • długotrwałe narażanie tego rodzaju cery na zimno, wiatr, słońce może spowodować przedwczesne pojawienie się zmarszczek oraz starzenie się skóry,

  • na tego typu cerze dość szybko pojawiają się zmarszczki, choć rzadko dochodzi do powstawania głębokich bruzd.


2.3. Pielęgnacja cery suchej.
Podstawowym błędem w pielęgnacji cery suchej jest dostarczanie tylko wody, ponieważ wytwarzanie tłuszczu staje się jeszcze bardziej ograniczone, a skóra coraz bardziej się wysusza. Skóry nie nawilży się wodą, lecz kosmetykami umożliwiającymi dłuższe zatrzymywanie wilgoci w naskórku. Nawilżanie skóry wodą w aerozolu dodatkowo przyspiesza jej utratę z wnętrza naskórka - po chwilowym uczuciu ulgi, wraca na nowo ściąganie i pieczenie. Skóra nie wchłania wody ze środowiska zewnętrznego!

Kolejnym błędem jest stosowanie lekkich, szybko znikających ze skóry kremów nawilżających, które z reguły nawilżają szybko, ale na bardzo krótko. Przy tym rodzaju cery zaleca się oprócz stosowania kremów nawilżających, także półtłustych i tłustych, zapobiegających parowaniu wody z naskórka.

Trzeba także pamiętać, że skóra sucha źle toleruje większość zwykłych mydeł oraz mydeł z dodatkiem środków zapachowych, m.in. ze względu na skłonność do podrażnień
i alergii. Skóra sucha potrzebuje dużo czasu, aby się zregenerować po kąpieli. Czasem potrzeba kilku godzin, aby odtworzyć cenne składniki ochronne naskórka.

W pielęgnacji cery suchej należy unikać: mydła, stosowania wody chlorowanej, nie sprawdzonych preparatów kosmetycznych, środków przeciwtrądzikowych dla skór przetłuszczających się, długotrwałego opalania się na słońcu bądź w solarium, wiatru, mrozu, suchych i zadymionych pomieszczeń, ziarnistych peelingów i wód w aerozolach.

Podstawą pielęgnacji jest stosowanie kremów. W przypadku skóry suchej powinno się je nakładać kilka razy dziennie, ponieważ nawet najwyższej jakości preparaty działają zaledwie przez parę godzin. Preparaty do pielęgnacji tego typu cery powinny mieć postać emulsji o właściwościach nawilżających, kojących i odżywczych. Kremy przeznaczone dla cery suchej powinny zawierać substancje hamujące parowanie wody tj. NMF, a więc aminokwasy, mocznik, kwas mlekowy, oraz kwas hialuronowy i mukopolisacharydy. Kremy te dają natychmiastowe uczucie komfortu i odświeżenia skóry, ponieważ woda kosmetyku odparowuje chłodząc powierzchnię skóry. Efekt nawilżający nie trwa długo, stąd dla osób
o bardzo cienkiej i odtłuszczonej skórze, niezdolnej do dłuższego przetrzymywania wody, kremy nawilżające są niewystarczające. Lepszym rozwiązaniem jest używanie kremów tłustych i ochronnych.

Zasady pielęgnacji cery suchej:


  • do oczyszczania zalecane jest stosowanie mydeł syntetycznych (syndetów), wzbogaconych o dodatki natłuszczające skórę, stosowanie mydeł przetłuszczonych, glicerynowych oraz wzbogaconych o kremy pielęgnacyjne, które odtłuszczają skórę
    w mniejszym stopniu niż tradycyjne mydła toaletowe, w razie „ściągania” używanie mleczka i toników bezalkoholowych, w razie łuszczenia się zmywanie odwarem siemienia lnianego lub korzenia ślazu,

  • na dzień używanie kremów półtłustych i nawilżających,

  • na noc stosowanie kremów odżywczych, półtłustych i tłustych w zależności
    od potrzeby i uczucia „ściągania” skóry - nałożyć wówczas grubą warstwę kremu,
    a nadmiar po godzinie usunąć,

  • w zimie używanie kremów tłustych, ochronnych, natomiast latem tłustych
    i półtłustych z filtrami, szczególnie pamiętając o okolicach oczu,

  • stosowanie maseczek witaminowe i owocowe,

  • stosowanie peelingów enzymatycznych.




      1. CERA TŁUSTA.


3.1. Przyczyny powstawania cery tłustej.
Główną przyczyną powstawania cery tłustej jest nadczynność gruczołów łojowych prowadząca do łojotoku i powikłań trądzikowych. Łojotok to wzmożone wydzielanie łoju, najbardziej widoczne w okolicach, gdzie jest najwięcej gruczołów łojowych. Prawdopodobnie pochodzi on z zakażenia drożdżakami, głównie Pityrosporum ovale.

Skóra jest lśniąca, tłusta, z wyraźnie rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionych masami łojowo-rogowymi. Czynnikami usposabiającymi nadczynność gruczołów łojowych mogą być:



    • wrodzona skłonność, związana z nadmiernym rogowaceniem ujść mieszków włosowych,

    • zaburzenia czynności wewnątrzwydzielniczej, zwłaszcza hiperandrogenizm
      i nadmierne wytwarzanie progesteronu u kobiet (estrogeny hamują,
      a androgeny pobudzają czynności gruczołów łojowych),

    • produkcja łoju ze zmniejszoną ilością kwasu linolowego, odpowiedzialnego za regulację procesu rogowacenia naskórka - jego niedobór powoduje zaburzenie złuszczania się naskórka i przerost warstwy rogowej,

    • zaburzenia układu nerwowego, np. w parkinsonizmie, zapaleniu mózgu, przy stosowaniu leków psychotropowych.

Wydzielanie łoju waha się w różnych okresach życia - duże jest u noworodków, zmniejszeniu ulega w wieku około 5 lat, znów wzrasta w okresie pokwitania, a następnie zmniejsza się bardzo wyraźnie powyżej 40 roku życia. Wzmożone wydzielanie łoju związane jest z owłosioną skórą głowy, czołem, nosem, fałdami nosowo-policzkowymi, okolicami zausznymi, mostkiem czy okolicą międzyłopatkową.


Czynnikami zwiększającymi wydzielanie łoju są m.in.:

- wadliwe odżywianie,

- schorzenia przewodu pokarmowego,

- niedobór witamin (E, H, B6),



  • - zaburzenia układu wegetatywnego.


3.2. Charakterystyka cery tłustej.
Cera tłusta posiada następujące cechy:

  • ma kolor szarożółty, ziemisty,

  • jest dość gruba, o powierzchni błyszczącej, pokrytej warstwą tłuszczu,
    o rozszerzonych porach, nieestetycznym wyglądzie,

  • często towarzyszą jej pokwitania trądzikowe i łojotok,

  • występują zaskórniki otwarte i zamknięte,

  • w dotyku wyczuwalne są nierówności i ziarnistości,

  • przetłuszczona najbardziej w obszarze twarzy „T”- czoło, nos, broda,

  • dobrze reaguje na działanie czynników atmosferycznych - wiatr, mróz, natomiast źle znosi stres, zaburzenia hormonalne, napięcia nerwowe i zaburzenia układu trawiennego,

  • jest odporna na działanie czynników chemicznych oraz środków higienicznych,

  • łój zapobiega procesowi starzenia się skóry oraz jej wysuszenia i nadmiernego nawodnienia,

  • w starczym wieku nie ulega patologicznemu wysuszeniu, starzeje się inaczej niż skóra sucha i normalna, ponieważ tworzą się na niej bruzdy i głębokie zmarszczki wokół ust i na policzkach,

  • z wiekiem przekształca się cerę mieszaną, normalną bądź suchą.


3.3. Pielęgnacja skóry tłustej.
W pielęgnacji skóry tłustej szczególny nacisk należy położyć na zmniejszenie grubości warstwy rogowej i regulację wydzielania gruczołów łojowych. Łój jest niezbędny, by chronić powierzchnię skóry przed utratą wody i przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi, jednak w przypadku tego rodzaju cery, jest go zbyt dużo. Należy stosować kremy o działaniu leczniczym, specjalnie przeznaczone dla cery tłustej, czyli matujące, normalizujące wydzielanie sebum oraz kremy stosowane przy pielęgnacji cery normalnej stanowiące bazę pod makijaż, ochronne i nawilżające. Preparaty te powinny mieć postać żelu bądź emulsji, powinny łatwo się wchłaniać, nie zawierać komedogennych czyli zaskórnikorodnych ciał tłuszczowych, posiadać właściwości nawilżające, kojące, bakteriobójcze oraz bakteriostatyczne. Kremy nawilżające, matujące, maseczki przeznaczone dla tego rodzaju cery regulują pracę gruczołów łojowych i zawierają kaolin, talk, skrobię, pochodne cynku, miedzi, witaminy B6, A i E, kwasy owocowe oraz sole glinu.
W pielęgnacji cery tłustej należy unikać:

    • środków agresywnie działających, naruszających naturalną florę bakteryjną, zmieniających odczyn skóry na zasadowy, nadmiernie odtłuszczających
      i wysuszających, gdyż może się ona przeistoczyć w skórę trądzikową
      i odwodnioną. Środkami, których należy unikać są mydła zasadowe, toniki alkoholowe (powyżej 30%), woda kolońska, spiritus salicylowy, ponieważ powodują one odwodnienie i podrażnienie skóry oraz przyspieszenie wytwarzania łoju,

    • preparatów z dużą ilością fazy tłuszczowej (powyżej 30%) - komedogenych czyli zaskórnikotwórczych, a także olejów mineralnych, wazeliny, wosków, większości olejów roślinnych, mydeł przetłuszczonych oraz kremowych,

    • wysuszenia skóry w solarium i na słońcu, ponieważ początkowo poprawia się stan skóry, ale bardzo szybko dochodzi do zwiększenia produkcji łojotoku.


Zasady pielęgnacji cery tłustej:

    • do oczyszczania należy stosować środki myjące o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym – pH 4,5-5,5, ponieważ niskie zawartości pH hamują rozwój flory bakteryjnej, zapobiegając podrażnieniom. Zwykłe mydła się pienią i mają bardzo wysoki odczyn pH, tym samym podrażniając skórę i stymulując ją do wydzielania łoju. Stosować delikatne mydła, żele antybakteryjne, mydła
      i syndety przeciwtrądzikowe, które zawierają składniki przeciwłojotokowe
      i zapobiegające powstawaniu zmian trądzikowych,

    • spłukiwać twarz zimną wodą, aby zamknąć pory skórne,

    • stosować toniki bezalkoholowe lub alkoholowe (10-15%), płyny zawierające kwasy owocowe o właściwościach keratolitycznych, tzn. usuwających zewnętrzną, martwą warstwę naskórka, oczyszczających cerę i poprawiających jej koloryt, używanie płynów z wyciągami ziołowymi, triclosanem, siarką czy kwasem salicylowym 2-4%,

    • stosowanie ziół tj. skrzyp polny, korzeń łopianu, mięta, kora dębu, fiołek trójbarwny, jałowiec pospolity, len zwyczajny, nostrzyk żółty, ogórecznik lekarski, rumianek pospolity czy szałwia lekarska, w formie naparów, płynów, okładów,

    • używanie olejków eterycznych tj. bergamotowy, cedrowy, cytrynowy,
      z drzewa herbacianego, eukaliptusowy, geraniowy, jaśminowy, jałowcowy, lawendowy, limetkowy, mandarynkowy, miętowy, z neroli, pomarańczowy, rozmarynowy czy sosnowy, w postaci okładów, kąpieli i masaży,

    • stosowanie warzyw i owoców tj. ogórka, pomidora, cytryny, dzikiej róży, jabłka, maliny, pomarańczy czy poziomki w postaci naparów z liści, płynów
      i okładów.




      1. CERA MIESZANA.

Cera mieszana najczęściej występuje po 20 roku życia jako konsekwencja cery tłustej. Po 25 roku życia nie można jej traktować tak samo, jak łojotokowej czy trądzikowej skóry nastolatków, ponieważ prowadzi to do odwodnienia i przedwczesnego starzenia się skóry. Przetłuszczanie się skóry w okolicy czoła, nosa i brody powoduje, że kobiety często nadmiernie odtłuszczają te okolice skóry i pozbawiają ją kremów nawilżających oraz odżywczych, sądząc, że łojotok powstaje od nadmiaru tych kosmetyków. Cera mieszana powstaje w większości przypadków od niedostatku wielu substancji i zakłócenia równowagi wodno-lipidowej na powierzchni naskórka, a więc broniąc się przed czynnikami zewnętrznymi oraz silnym odtłuszczeniem produkuje więcej łoju.


4.1. Charakterystyka cery mieszanej.
Cera mieszana wyróżnia się następującymi cechami:

    • błyszcząca i tłusta środkowa część twarzy, tzw. strefa „T” a więc czoło, nos
      i broda, natomiast sucha bądź normalna cera na policzkach (czasem wyjątkowo może być odwrotnie),

    • przetłuszczająca się część twarzy jest odporna na działanie czynników chemicznych, natomiast część sucha jest wrażliwa i skłonna do podrażnień.


4.2. Pielęgnacja cery mieszanej.
Pielęgnacja tego typu cery jest tym trudniejsza im większa jest różnica między partią tłustą a suchą skóry. Należy zwracać szczególną uwagę na nawilżanie, ochronę i regenerację suchych i odtłuszczonych partii skory oraz na normalizację miejsc nadmiernie przetłuszczających się.

Zasady pielęgnacji cery mieszanej:


    • do oczyszczania należy używać łagodnych kosmetyków, nie odtłuszczających nadmiernie, przeciwwskazane jest stosowanie antybakteryjnych mydeł oraz klasycznych mydeł toaletowych, alkalizujących skórę, stosować mydła delikatne, glicerynowe, żele przeznaczone dla skóry wrażliwej, syndety
      z dodatkiem środków nawilżających,

    • w razie „ściągania” skóry należy stosować mleczka i toniki przeznaczone dla cery tłustej lub mieszanej oraz specjalne preparaty przeznaczone do demakijażu cery mieszanej, powinny łatwo się wchłaniać i nie zawierać zaskórnikotwórczych ciał tłuszczowych,

    • stosować preparaty regulujące i normalizujące wydzielanie sebum, sprawiające że tłuste partie będą zmatowione, a suche nawilżone i chronione,

    • należy stosować kremy witaminowe oraz nawilżające,

    • używać maseczek oczyszczających,

    • stosować peelingi enzymatyczne.


IV. PROBLEMY SKÓRNE CERY.
1. CERA ATOPOWA (ALERGICZNA) I WRAŻLIWA.

Zarówno cera atopowa, jak i wrażliwa uzależnione są od czynników endogennych


i egzogennych. Zmiany na skórze zazwyczaj rozpoczynają się od reakcji nerwowo- naczyniowych, które uwarunkowane są przeważnie genetycznie i prowadzą do zaburzeń
w prawidłowym funkcjonowaniu skóry. Uszkodzona zostaje bariera lipidowa skóry i warstwa rogowa, dochodzi do wzmożonego przenikania i powstania reakcji zapalnych z pobudzeniem zakończeń nerwowych przez mediatory stanu zapalnego. Podczas takiej reakcji występuje zaczerwienienie, intensywny rumień oraz odczucie pieczenia.

Cera wrażliwa może być nabyta, w wyniku nieprawidłowej pielęgnacji, niehigienicznego trybu życia, stresu, przegrzania i suchości pomieszczeń, braku ruchu, czy nadmiernej ekspozycji na promieniowanie UV bądź uwarunkowana genetycznie – alergiczna. Atopowym zmianom towarzyszy suchy, zgrubiały naskórek, zmniejszona ilość gruczołów potowych, płytkie unaczynienie, alergia skórna lub wewnątrzustrojowa.

Zmiany występujące na skórze wrażliwej przedstawić można następująco:

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   24


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna