Materiały szkoleniowe spis treści Str. Prof. Andrzej Wróbel



Pobieranie 474.23 Kb.
Strona1/7
Data08.05.2016
Rozmiar474.23 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7






MATERIAŁY SZKOLENIOWE


Spis treści

Str.
Prof. Andrzej Wróbel.

Wspólnotowe funkcje sądów polskich. Zasady stosowania

prawa wspólnotowego przez sądy.

Materiały szkoleniowe. 2


Marcin Radwan.

Wybór orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. 63

Wybór literatury. 95
Dr Anna Kalisz.

Europejski system ochrony praw człowieka – kazusy. 96

Wybór literatury. 106

Konspekt wykładu. 108


Wojciech Sadowski.

Konspekt wykładu: Odpowiedzialność odszkodowawcza państw

członkowskich UE za orzeczenia sądów krajowych naruszające

prawo wspólnotowe. 109


Prof. Andrzej Wróbel. Wspólnotowe funkcje sądów polskich. Zasady stosowania prawa wspólnotowego przez sądy (materiały szkoleniowe)


1. Zasadnicze założenia i problemy
1. Polski porządek prawny od dnia 1 maja 2004 r. jest zasadniczo dualistyczny, bowiem składa się – biorąc pod rozwagę aspekt podmiotowy, tj. prawodawcę - z podsystemu prawa wspólnotowego (Unii Europejskiej), zasadniczo stanowionego przez prawodawcę wspólnotowego (unijnego) i podsystemu prawa polskiego, stanowionego przez krajowego prawodawcę. Z punktu widzenia przedmiotowego, polski porządek prawny jest porządkiem prawnym monistycznym, bowiem prawo wspólnotowe (unijne) stanowi część krajowego porządku prawnego. Wzajemne relacje między prawem wspólnotowym (unijnym) a prawem polskim są jednak bardziej złożone, niż wynika to z powyższych koncepcji, bowiem pozostaje nadal sporne, czy relacje te należy oceniać według przepisów Konstytucji RP czy według przepisów i zasad (ogólnych) prawa wspólnotowego lub przepisów i zasad (klasycznego) prawa międzynarodowego.
2. Wymiar sprawiedliwości RP od dnia 1 maja 2004 r. należy do wspólnotowego systemu wymiaru sprawiedliwości ( ochrony prawnej), który jest systemem dualistycznym, bowiem kompetencje w zakresie wykładni i stosowania prawa wspólnotowego (unijnego) należą do sądów wspólnotowych w znaczeniu ustrojowym, a mianowicie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) i Sądu Pierwszej Instancji (SPI) oraz do sądów wspólnotowych w znaczeniu funkcjonalnym, a mianowicie sądów państw członkowskich rozpoznających sprawy wspólnotowe. Rozdział kompetencji między sądy wspólnotowe sensu stricte a sady krajowe jest oparty na zasadzie kompetencji powierzonych ( art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), co oznacza, że sądy wspólnotowe sensu stricto są właściwe w sprawach wyraźnie wymienionych w przepisach prawa wspólnotowego, natomiast w pozostałych sprawach sądowych właściwe są sądy państw członkowskich.
3. Sprawy rozpoznawane przez sądy polskie po dniu 1 maja 2004 r. dzielą się na dwie kategorie, a mianowicie sprawy wspólnotowe i sprawy (krajowe) czysto wewnętrzne (purely internal). Zakwalifikowanie danej sprawy należącej do właściwości sądu polskiego jako sprawy wspólnotowej lub sprawy krajowej wymaga uwzględnienia pewnych specyficznych kryteriów, które wskazuje orzecznictwo ETS. Ustalenie prawnego charakteru sprawy rozpoznawanej przez sąd jako wspólnotowej lub krajowej jest niezbędne dla prawidłowego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia. W przypadku bowiem, gdy sąd ustali, że sprawa ma charakter sprawy wspólnotowej, wówczas jest obowiązany do podejmowania – niekiedy z urzędu – wielu kwestii, ocen i czynności, które z reguły nie są podejmowane w sprawach czysto wewnętrznych, czyli w sprawach bez elementu wspólnotowego. Obowiązki sądów w zakresie interpretacji i stosowania prawa wspólnotowego są „twórczo” kształtowane orzecznictwem ETS, a ich naruszenie przez sąd skutkuje nie tylko wadliwością orzeczeń w rozumieniu polskich przepisów procesowych, lecz także wspólnotową odpowiedzialnością Rzeczypospolitej Polskiej za naruszenie prawa wspólnotowego.


4. Prawidłowe stosowanie i wykładnia prawa wspólnotowego przez sądy wymaga nie tylko należytego rozeznania w prawie obowiązującym ( materialnym i procesowym), lecz przede wszystkim poznania zasad rządzących stosunkiem prawa wspólnotowego do prawa krajowego oraz samym procesem stosowania prawa przez sądy krajowe. Zastosowanie w konkretnej sprawie przepisu prawa wspólnotowego jako podstawy rozstrzygnięcia sądu następuje najczęściej po rozważeniu przez sąd wielu okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących charakteru prawnego sprawy (wspólnotowa lub krajowa), ustalenia przepisu prawa wspólnotowego doniosłego dla rozstrzygnięcia ( zasada bezpośredniego skutku), określenia charakteru relacji między przepisem prawa wspólnotowego a przepisem prawa polskiego ( zgodność lub niezgodność) oraz ich konsekwencji ( substytucja lub wyłączenie), z koniecznością usunięcia niezgodności w drodze wykładni zgodnej z prawem wspólnotowym, a także rozważenie – w razie wątpliwości co do wykładni lub obowiązywania (ważności) prawa wspólnotowego - zwrócenia się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prawnym ( art. 234 TWE).



II. Sprawa „czysto” wewnętrzna
1. Ustalenie przez sąd, że sprawa ma charakter sprawy czysto wewnętrznej, oznacza, iż po pierwsze – do sprawy tej nie mają zastosowania przepisy (materialnego) prawa wspólnotowego, po drugie – niedopuszczalne jest zwracanie się z pytaniem prawnym do ETS, po trzecie – dopuszczalne jest – z punktu widzenia prawa wspólnotowego - gorsze traktowanie, także w sensie procesowym, obywateli polskich dochodzących roszczeń opartych wyłącznie na przepisach prawa polskiego niż obywateli polskich i obywateli Unii Europejskiej, którzy dochodzą roszczeń opartych na prawie wspólnotowym ( dyskryminacja á rebours); po czwarte – sąd może – dla celów zasady ekwiwalentności – dokonać porównania roszczeń opartych na prawie krajowym z roszczeniami na prawie wspólnotowym.
2. Pojęcie sprawy czysto wewnętrznej jest sporne. Tradycyjnie definiowano sprawę czysto wewnętrzną jako sprawę, w której ( w sensie negatywnym) nie ma ‘elementu transgranicznego” albo brak jest związku z prawem wspólnotowym albo jest poza zakresem zastosowania Traktatu. Za sprawę czysto wewnętrzną w sensie pozytywnym uznawano sprawę, w której wszystkie jej doniosłe elementy faktyczne i prawne ziściły się na terytorium jednego państwa członkowskiego.
Przykłady z orzecznictwa:

a. sprawa wspólnotowa

- wyrok z dnia 7 lutego 1979 r. w sprawie 115/78 J. Knoors / Staatssecretaris van Economische Zaken (Rec.1979,p.399): Knoors - obywatel holenderski zamieszkały w Belgii, gdzie wykonywał zawód instalatora centralnego ogrzewania i urządzeń sanitarnych, domagał się autoryzacji wykonywania tego zawodu w państwie pochodzenia (Holandii). Władze holenderskie odmówiły autoryzacji na tej podstawie, że Knoors nie ma wymaganych prawem holenderskim kwalifikacji oraz że Knoors jako obywatel holenderski nie może w Holandii powoływać się na przepisy dyrektywy 64/427, która zobowiązywała państwa członkowskie do uznawania kwalifikacji nabytych w innych państwach członkowskich. Według. ETS beneficjentami dyrektywy są obywatele wszystkich państw członkowskich, niezależnie od miejsca ich zamieszkania i obywatelstwa, jednakże przy założeniu, że znajdują się (obiektywnie) w sytuacji przewidzianej w dyrektywie. Teza: „Mimo że przepisy Traktatu dotyczące przedsiębiorczości i przepisy dotyczące usług nie mogą być stosowane do sytuacji, które są czysto wewnętrzne w państwie członkowskim, to jednak zawarte w art. 52 Traktatu odniesienie do “obywatela państwa członkowskiego”, który zamierza podjąć działalność gospodarczą “na terytorium innego państwa członkowskiego” nie może być rozumiane jako wyłączające własnych obywateli danego państwa członkowskiego z zakresu zastosowania (korzyści wynikających z) prawa wspólnotowego. Obywatele danego państwa członkowskiego, którzy legalnie osiedlili się na terytorium innego państwa członkowskiego i nabyli w nim kwalifikacje uznane przez przepisy prawa wspólnotowego są w porównywalnej sytuacji z sytuacją, w jakiej znajdują się inne osoby korzystające z prawa i wolności gwarantowanych przez Traktat.


b. sprawa czysto wewnętrzna

-wyrok z dnia 28 Marca 1979 r. w sprawie 175/78 The Queen / Saunders (Rec.1979,p.1129): Saunders, obywatelka brytyjska, została zwolniona przez sąd w Bristolu pod warunkiem, który przyjęła, że wyjedzie do Irlandii Pn. i nie powróci do Anglii lub Walii przez okres trzech lat. Pani Saunders jednakże powróciła przed upływem tego okresu i została aresztowana. Problem prawny polegał na tym, czy obywatel państwa członkowskiego może powoływać się na traktatową swobodę przemieszczania się pracowników w procesie przeciwko własnemu państwu. ETS przyjął, że przepisy Traktatu o swobodzie przemieszczania się pracowników nie maja zastosowania do sytuacji całkowicie wewnętrznych w państwie członkowskim, inaczej, gdy brak jest jakiegokolwiek czynnika (elementu) łączącego z sytuacją przewidzianą w prawie wspólnotowym. Teza: „Zastosowanie przez władzę lub sąd państwa członkowskiego - w stosunku do pracownika, który jest obywatelem tego państwa – środków, takich jak środki karne przewidziane przez prawo krajowe ograniczających lub pozbawiających tę osobę uprawnień wynikających ze swobody przemieszczania się osób na terytorium tego państwa, z powodu czynów popełnionych na terytorium tego państwa, jest sytuacją całkowicie wewnętrzną, która nie mieści się w zakresie przepisów Traktatu o swobodzie przemieszczania się pracowników.”

- wyrok w sprawie Case C-97/98 Jägerskiöld/Gustafsson (Rec.1999,p.I-7319): Gustafsson, który uiścił stosowne opłaty, łowił ryby spinningiem w wodach należących do Jägerskiölda ( obaj obywatele fińscy). Gustafsson żądał ustalenia przez sąd (fiński), że Jägerskiöld nie był uprawniony do połowów na jego wodach bez jego uprzedniej zgody, przy czym powołał się na wiele przepisów traktatowych, w tym przepisów dotyczących swobody przepływu towarów i świadczenia usług. ETS stwierdził, że z akt sprawy wynika jasno, że postępowanie toczące się przed sądem w Finlandii dotyczy sporu miedzy obywatelami fińskimi, zamieszkałymi w Finlandii, o prawo połowu ryb w wodach należących do jednego z nich, a położonych na terytorium Finlandii. W ocenie ETS, taka sytuacja nie przedstawia jakiegokolwiek związku z sytuacją przewidzianą w przepisach prawa wspólnotowego o swobodzie świadczenia usług.

- wyrok z dnia 16 stycznia 1997 r. w sprawie C-134/95 Unita Socio-Sanitaria Locale nş 47 di Biella (USSL)/ Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)(Rec.1997,p.I-195). Teza: Przepisy art. 48, 52 i 59 Traktatu nie mają zastosowania do sytuacji, która we wszystkich jej aspektach, “zawarta” jest w jednym państwie członkowskim, jak wtedy, gdy spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim świadczy usługi, nie korzystając w tym celu z pracowników z innych państw członkowskich, na rzecz instytucji publicznej mającej siedzibę w tym samym państwie członkowskim.

-wyrok z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie C-206/91 Ettien Koua Poirrez / Caisse d'allocations familiales de la région parisienne, substituée par la Caisse d'allocations familiales de la Seine-Saint-Denis ( Rec.1992,p.I-6685): Skarżący, obywatel Wybrzeża Kości Słoniowej; został adoptowany przez Poirrez, który jest obywatelem francuskim zamieszkałym i zatrudnionym we Francji. Skarżący nie uzyskał obywatelstwa francuskiego. Złożył wniosek o przyznanie zasiłku z tytułu inwalidztwa na podstawie prawa francuskiego, które przewidywało, że taki zasiłek przysługuje obywatelowi francuskiemu lub obywatelowi państwa, które jest stroną wzajemnych konwencji o świadczeniach z tytułu inwalidztwa Wniosek został oddalony z uzasadnieniem, że Wybrzeże Kości Słoniowej nie jest stroną takich konwencji. Powód w postępowaniu sądowym podniósł, że jest adoptowanym dzieckiem obywatela francuskiego, a zatem na podstawie Wyjaśnień do rozporządzenia (regulaminu) przysługują mu stosowne uprawnienia jako zstępnemu obywatela francuskiego. Pozwany twierdził, że zgodnie z dyrektywą 1612/68 i dyrektywą 1251/70 tylko członkowie rodziny migrującego obywatela państwa członkowskiego mogą żądać takich świadczeń, tymczasem adoptujący nie przemieszczał się jako pracownik na terytorium Wspólnoty. Sąd uznał, że przyjęcie argumentacji pozwanego może prowadzić do dyskryminacji a rebours: skarżący nie może uzyskać świadczeń, ponieważ jego ojciec jest obywatelem francuskim, który mieszka i pracuje we Francji; gdyby ojciec ten mieszkał lub pracował w innym państwie członkowskim niż Francja lub pracował we Francji, lecz był obywatelem innego państwa francuskiego, wówczas skarżący mógłby otrzymać takie świadczenie. ETS stwierdził, że: “przepisy art. 7 i 48(2) Traktatu i rozporządzenia przyjęte celem wykonania tych przepisów mają zastosowanie tylko w sytuacjach mieszczących się w obszarach, do których stosuje się prawo wspólnotowe, w tym wypadku w obszarze swobody przemieszczania się pracowników, a zatem nie mogą mieć zastosowania do sytuacji, której wszystkie elementy są czysto wewnętrzne w jednym państwie członkowskim. Z tego powodu członek rodziny pracownika-obywatela państwa członkowskiego nie może powoływać się na przepisy prawa wspólnotowego z żądaniem przyznania świadczeń socjalnych przysługujących migrującym pracownikom i członkom ich rodzin, gdy pracownik, którego rodziny jest członkiem, nigdy nie wykonywał uprawnień wynikających ze swobody przemieszczania się pracowników na terytorium Wspólnoty.



- wyrok z dnia 16 lutego 1995 r. w sprawie C-29/94, C-30/94, C-31/94, C-32/94, C-33/94, C-34/94 i C-35/94 Criminal proceedings against Jean-Louis Aubertin, Bernard Collignon, Guy Creusot, Isabelle Diblanc, Gilles Josse, Jacqueline Martin and Claudie Normand (Rec.1995,p.I-301): obywatele francuscy, zamieszkali we Francji zostali oskarżeni o to, że wykonywali zawód fryzjera bez odpowiedniego, wymaganego prawem francuskim dyplomu i udziału wykwalifikowanego managera. Przepisy prawa francuskiego przewidywały, że obywatele państw członkowskich, którzy wykonywali zawód fryzjera w innym niż Francja państwie członkowskim, nie muszą spełniać tych wymagań, jeżeli spełniają inne nie mające zastosowania w sprawie warunki; regulacja ta dotyczyła także obywateli francuskich, którzy wykonywali zawód fryzjera w innym państwie członkowskim. Oskarżeni zarzucali, że powyższe przepisy prawa francuskiego są niezgodne z art. 52 i 59 TWE, bowiem dyskryminują obywateli francuskich, zezwalając obywatelom innych państw członkowskich wykonywanie we Francji zawodu fryzjera bez wymaganego od obywateli francuskich dyplomu. ETS stwierdził, że: „ Ponieważ przepisy Traktatu o swobodzie przemieszczania się osób nie mogą być stosowane do działalności, która we wszystkich jej aspektach jest zamknięta w jednym państwie członkowskim, a dyrektywa 82/489 ustanawiająca środki ułatwiające wykonywanie prawa przedsiębiorczości I świadczenia usług fryzjerskich nie ma celu harmonizowania określonych prawem krajowym warunków dostępu do zawodu fryzjera I jego wykonywania, prawo wspólnotowe nie wyklucza krajowych przepisów, zgodnie z którymi państwo członkowskie wymaga od swych obywateli, którzy uzyskali wykształcenie w tym państwie, posiadania dyplomu celem prowadzenia salonu fryzjerskiego (…).”

- wyrok z dnia 19 marca 1992 r. w sprawie Case C-60/91 Criminal proceedings against José António Batista Morais (Rec.1992,p.I-2085): José António Batista Morais, instruktor nauki jazdy w szkole jazdy założonej w Lizbonie został oskarżony o to, że udzielał lekcji nauki jazdy w gminie sąsiadującej z Lizboną. Oskarżony zarzucił, że przepisy prawa portugalskiego, według których udzielanie lekcji jazdy w gminie innej niż miejsce położenia szkoły, jest wykroczeniem, są sprzeczne z dyrektywą 80/1263. Teza: „1. Przepisy Traktatu o swobodzie przemieszczania się osób i usług nie obejmują przeszkód (barier) dotyczących obywateli państwa członkowskiego w tym państwie, jeżeli nie łącznika miedzy sytuacja tych obywateli a sytuacją przewidzianą w prawie wspólnotowym.”

- wyrok z dnia 28 stycznia 1992 r. w sprawie C-332/90 Volker Steen/ Deutsche Post (Rec.1992,p.I-341). Teza: “ Od kiedy przepisy Traktatu o swobodzie przemieszczania się osób nie mogą być stosowane do działań, które są we wszystkich jej aspektach zamknięte w jednym państwie członkowskim, obywatel państwa członkowskiego, który nigdy nie korzystał ze swobody przemieszczania się we Wspólnocie, nie może powoływać się na przepisy art. 7 i 48 Traktatu przeciwko państwu, którego jest obywatelem, odnośnie do warunków rekrutacji na stanowisko na terytorium tego państwa.”

- wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawach połączonych C-64/95 i C-65/96 Land Nordrhein-Westfalen / Uecker and Jacquet / Land Nordrhein-Westfalen (Rec.1997,p.I-3171). Teza: „Przepisy Traktatu regulujące swobodę przemieszczania się pracowników i rozporządzenia wydane celem wykonania tych przepisów nie mogą być stosowane w sprawach, w których brak jest elementu łączącego te sprawy z sytuacjami określonymi przez prawo wspólnotowe a wszystkie elementy sprawy są czysto wewnętrzne w jednym państwie członkowskim. Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem pracownika mającego obywatelstwo państwa członkowskiego nie może z tego względu powoływać się na prawo określone w art. 11 rozporządzenia nr 1612/68 o swobodzie przemieszczania się pracowników we Wspólnocie, gdy ten pracownik nigdy nie wykonywał prawa swobody przemieszczania się we Wspólnocie.”




3. Zakres spraw czysto wewnętrznych stale się zmniejsza; po pierwsze – niektóre przepisy prawa wspólnotowego mają zastosowanie do sytuacji w nich określonych bez względu na to, czy sprawa ma charakter wspólnotowy lub czysto wewnętrzny; np. na przepis art. 119 TWE zakazujący dyskryminacji ze względu na płeć może powoływać się zarówno obywatel polski, który skorzystał ze swobody przemieszczania się, jak i obywatel polski który nie skorzystał z tej swobody; po drugie – sprawa czysto wewnętrzna w tradycyjnym rozumieniu może być kwalifikowana jako sprawa wspólnotowa przez odwołanie się do ogólnych zasad prawa wspólnotowego, po trzecie – sprawa czysto wewnętrzna w tradycyjnym rozumieniu może być kwalifikowana jako sprawa wspólnotowa ze względu na przepisy art. 17 i 18 TWE ( por. jednak paragraf 23 wyroku z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawach połączonych C-64/95 i C-65/96 Land Nordrhein-Westfalen / Uecker and Jacquet / Land Nordrhein-Westfalen (Rec.1997,p.I-3171), po czwarte – sprawa czysto wewnętrzna może mieć kontekst wspólnotowy, gdy sąd interpretuje przepisy prawa polskiego zgodnie z prawem wspólnotowym lub gdy strona podnosi zarzut niezgodności prawa polskiego z prawem wspólnotowym albo nienależytego wykonania dyrektywy.


4. W sprawach czysto wewnętrznych jest zasadniczo bezskuteczne powoływanie się przez strony procesu na przepisy prawa wspólnotowego, bowiem w sprawie mają zastosowanie wyłącznie przepisy prawa polskiego. Można to jednak uczynić celem wykazania, że przepis prawa polskiego jest niezgodny z przepisami prawa wspólnotowego (inaczej w paragrafie 15 opinii rzecznika generalnego Geelhoeda z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-403/03 Egon Schempp/Finanzamt München). Sąd powinien jednak uzasadnić, dlaczego w sprawie nie mają zastosowania przepisy prawa wspólnotowego, gdy strona powołuje przepisy tego prawa.
4. Sporne jest, czy sąd – w sytuacji gdy strona nie powołuje się na przepisy wspólnotowe - jest obowiązany rozważyć z urzędu, czy sprawa przezeń rozpoznawana jest sprawą wspólnotową lub czysto wewnętrzną. Wydaje się, że gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika jasno, że wystąpił w niej element transgraniczny, sąd powinien ocenić charakter sprawy pod kątem zastosowania przepisów wspólnotowych. Mieści się to bowiem w zakresie obowiązku sądu ustalenia przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia ( decyzja walidacyjna).


III. „Wspólnotowe” funkcje sądów polskich


1. Do wspólnotowych funkcji sądów polskich rozpoznających sprawy wspólnotowe należy zaliczyć: 1. przedstawianie pytań prawnych Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości lub Sądowi Pierwszej Instancji (funkcją kooperacyjna), 2. efektywne i jednolite stosowanie bezpośrednio skutecznych przepisów prawa wspólnotowego ( funkcja integracyjna), 3. orzekanie w sprawach wyrównania szkód wyrządzonych obywatelom Unii Europejskiej naruszeniem prawa wspólnotowego przez organy państwa członkowskiego ( reguła Francovich) , 4. wykładnia prawa polskiego zgodnie z prawem wspólnotowym ( reguła Murphy/Marleasing), 5. ocena zgodności prawa polskiego z prawem wspólnotowym ( reguła SimmenthalPeterbroeck).
2. Proces sądowego stosowania materialnego (bezpośrednio skutecznego) prawa wspólnotowego podlega regułom procesowym określonym w krajowych przepisach procesowych. Należy jednakże uwzględniać następujące sytuacje: 1. reguły prawa wspólnotowego, które nie wywołują skutku bezpośredniego, zostały inkorporowane do prawa wewnętrznego państwa członkowskiego w wykonaniu zobowiązań traktatowych i są przestrzegane (chronione) w drodze zastosowania krajowych przepisów proceduralnych, środków zaskarżenia lub sankcji, 2. reguły prawa wspólnotowego, które nie wywołują skutku bezpośredniego, nie zostały inkorporowane do prawa wewnętrznego państwa członkowskiego, lecz mimo to są brane pod rozwagę przy interpretacji reguł prawa wewnętrznego i urzeczywistnianiu krajowych środków prawnych lub sankcji albo są realizowane poprzez „wspólnotowe” roszczenie odszkodowawcze zgodnie z odpowiednimi regulacjami prawa wewnętrznego odnoszącymi się do odpowiedzialności odszkodowawczej państwa, 3. bezpośrednio skuteczne przepisy prawa wspólnotowego są “uzupełniane” przez bezpośrednio skuteczne wspólnotowe przepisy proceduralne, 4. bezpośrednio skuteczne przepisy wspólnotowe są „uzupełniane” przez krajowe przepisy proceduralne i krajowe środki prawne.


3. W przypadku, gdy nie wywołujące bezpośredniego skutku normy prawa wspólnotowego zostały inkorporowane do prawa wewnętrznego państwa członkowskiego, np. w drodze należytej implementacji dyrektyw, wówczas wspólnotowa inspiracja dla przepisów tego prawa może być relewantna dla wykładni i stosowania odpowiednich przepisów prawa polskiego. W szczególności chodzi tu o obowiązek sądów wykładni prawa wewnętrznego zgodnie z przepisami Traktatu oraz wykładni zgodnej przepisami dyrektyw, przy czym w tym ostatnim przypadku chodzi o przepisy prawa państwa członkowskiego, które zostały ustanowione zarówno przed wydaniem dyrektywy jak i po jej wydaniu. W szczególnych okolicznościach niewykonanie przez państwo członkowskie tego rodzaju norm prawa wspólnotowego może stanowić podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej. Może być tak, że przepis prawa wspólnotowego przyznaje kompetencję organowi państwa członkowskiego, jednocześnie nie przyznając prawa podmiotom prywatnym do zobowiązania tego organu do czynienia użytku z tej kompetencji. Do tego rodzaju przepisów należy art. 234 TWE, który jest bezpośrednio skuteczny w tym sensie, że określona w nim kompetencja sądu państwa członkowskiego, nie jest zależna od regulacji prawa wewnętrznego danego państwa członkowskiego. Trzecia grupa przepisów prawa wspólnotowego, to bezpośrednio skuteczne przepisy prawa materialnego i prawa procesowego zawarte w rozporządzeniach wspólnotowych dotyczących np. prawa ochrony konkurencji, zamówień publicznych, nadużywania pozycji dominującej. Osobną grupę przepisów stanowią przepisy rozporządzeń dotyczące wzajemnego uznawania i wykonywania orzeczeń w określonych sprawach sądowych, np. cywilnych, handlowych.

  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna