Materiały włókiennicze Włókno



Pobieranie 19.25 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar19.25 Kb.
Materiały włókiennicze

Materiały włókiennicze

Włókno jest to twór o kształcie wydłużonym, którego długość jest znacznie większa niż grubość. Ze względu na pochodzenie wszystkie włókna przerabiane w przemyśle włókienniczym dzieli się na dwie grupy: włókna naturalne i włókna chemiczne.

Włókna naturalne mogą być pochodzenia roślinnego (bawełna, len), zwierzęcego (wełna) i mineralnego (azbest).

Włókna chemiczne są wytwarzane przez człowieka. W każdej z tych grup można wydzielić włókna pochodzenia organicznego i nieorganicznego, przy czym największe znaczenie maja włókna organiczne. Grupa włókien chemicznych pochodzenia organicznego dzieli się na włókna sztuczne i syntetyczne.

Włóknami sztucznymi nazywa się włókna wytwarzane ze związków znajdujących się w przyrodzie, np. z celulozy uzyskiwanej z drewna. Włókna zbudowane ze związków występują w przyrodzie, a otrzymywane drogą syntezy chemicznej prostych związków chemicznych noszą nazwę włókien syntetycznych.

Włókna roślinne pochodzą z różnych części roślin. Rozróżniamy włókna nasienne, łodygowe, czyli łykowe, liściowe i owocowe. Wszystkie włókna roślinne są zbudowane z celulozy. Oprócz celulozy we włóknach roślinnych występuje w niewielkich ilościach liglina, kleje roślinne tzw. pektyny.

Bawełna: włókien bawełny dostarcza roślina o nazwie bawełnica. Roślina ta zwana jest od z góry trzech tysięcy lat przed naszą era. Za ojczyznę jej uważane są powszechnie Indie Wschodnie. Włókna bawełny i wyroby bawełniane są w dotyku miłe, miękkie. Włókno i tkaniny o puszystej powierzchni są również przy dotyku „ciepłe”. Barwa naturalna włókna, zależnie od odmiany botanicznej rośliny, bywa biała, kremowa, brunatno - żółta. Z bawełny wyrabia się dzianiny, zwłaszcza nici do szycia i do haftu, tasiemki, koronki, jak również materiały techniczne oraz materiały opatrunkowe – watę i gazę lekarską.

Len: jest jedną z najstarszych roślin uprawnych. Roślina dostarczająca włókien lnianych nosi nazwę lnu pospolitego. Barwa naturalna włókien zależy od gatunku włókna i sposobu jego uprawy, najczęściej bywa jednak szaro – srebrzysta. Tkaniny bawełniane stosowane są na ręczniki, ścierki do wycierania naczyń. Z lnu wyrabia się również nici, sznurki, sieci rybackie, tkaniny techniczne.

Włókna zwierzęce dzieli się na dwie grupy: włókna stanowiące uwłosienie zwierząt oraz włókna, które są wydzieliną gruczołów gąsienic owadów. Spośród włókien pochodzących z uwłosienia zwierząt największe znaczenie ma wełna. Potocznie pod nazwą wełna rozumiemy wełnę owczą.

Wełna owcza: wełnę owczą zaczęto wykorzystywać jeszcze wcześniej niż len. Wyroby wełniane są przy dotyku „ciepłe” i mniej lub bardziej szorstkie. Noszone bezpośrednio na ciele wywołują u niektórych osób, zwłaszcza u dzieci, uczulenie w postaci wysypki na ciele.

Ze względu na właściwości wełnę stosuje się przede wszystkim do wyrobu tkanin odzieżowych i dzianin. Poza tym wyrabia się z niej tkaniny dekoracyjne, dywany, filce i koce.



Jedwab naturalny: jest to włókno pochodzące z obrzędu gąsienicy motyla nocnego z rodziny prządek, zwanego jedwabnikiem morwowym.

Barwa włókien jedwabiu surowego zależy od rasy jedwabnika, przeważnie bywa kremowa, biała lub żółta. Jedwab naturalny jest używany do wyrobu tkanin sukienkowych, bluzkowych i krawatowych, chustek na głowę, apaszek, szali, nici szwalnych, do haftu.

Z jedwabiu naturalnego wyrabia się tkaniny na czasze balonów, spadochronów oraz niektóre tkaniny techniczne.

Włóknami ponownymi nazywa się włókna otrzymane z rozwłóknienia ścieków z fabryk konfekcyjnych oraz odpadów otrzymanych podczas przerobów surowców włókienniczych.

Włókna wtórne otrzymuje się z rozwłóknienia starych szmat, zużytej odzieży itp.

Włókna mineralne (azbest) jednym naturalnym włóknem przędnym pochodzenia mineralnego jest azbest. Występuje on w kilku odmianach o różnym składzie chemicznym. Azbest zbudowany jest z cienkich, miękkich, lśniących włókien o barwie białej lub szarej. Przędza azbestowa ma zastosowanie przy wyrobie tkanin ognioodpornych i odpornych na kwasy, z których sporządza się hełmy, rękawice i kaftany ochronne dla straży pożarnej i robotników w hutach.

Oprócz włókien pochodzenia naturalnego coraz większe znaczenie i zastosowanie mają włókna pochodzenia chemicznego. Podstawową grupę stanowią włókna organiczne, które dzielą się na włókna sztuczne i syntetyczne.



Włókna sztuczne są to włókna produkowane z polimerów naturalnych (celulozy, białka).

Włókna syntetyczne są to włókna wytwarzane z polimerów nie występujących przyrodzie, lecz otrzymywane na drodze syntezy chemicznej.

Do włókien sztucznych celulozowych należą np.



Włókna wiskozowe - metoda wiskozowa jest najtańsza i dlatego najbardziej rozpowszechniona zarówno w Polsce, jak i na świecie. Surowcami wyjściowymi są: celuloza drzewna, ług sodowy i dwusiarczek węgla.

Włókna miedziowe – surowcami do produkcji są odpadki bawełniane, ostatnio używa się też celulozy drzewnej.

Włókna octanowe – włókna otrzymywane metodą octanową są utworzone z estru celulozy zwanego acetyloceluloza. Wyrabia się z nich tkaniny najrozmaitszego typu, a więc ubraniowe, płaszczowe, podszewkowe, sukienkowe, bieliźniane itp.

Oprócz wyżej wymienionych włókien sztucznych są jeszcze włókna sztuczne białkowe oraz z soku kauczukowego jednak o dużo mniejszym zastosowaniu niż opisane.



Włókna syntetyczne – otrzymuje się z polimerów wytworzonych z węgla, ropy naftowej lub gazów ziemnych drogą syntezy chemicznej.

Włókno poliamidowe – podstawowymi surowcami do produkcji są: ropa naftowa i smoła pogazowa. Z włókien tych produkuje się np. części opon samochodowych, tkaniny spadochronowe i filtracyjne.

Włókna poliestrowe – surowcem wyjściowym jest kwas tereftalowy oraz glikol etylowy otrzymany z etylenu. Stosuje się je zarówno samoistnie, jak i włókien ciętych w mieszankach z wełną, bawełną.

Włókna poliakrylonitylowe – surowcem wyjściowym jest akrylonitryl oraz węgiel kamienny i wapień. Włókna te przede wszystkim są stosowane do wyrobu dzianin.

Włókna polichlorowinylowe – mogą być stosowane tylko na wyroby użytkowane w temp. poniżej 700C . Wykonuje się z nich płaszcze laboratoryjne, kostiumy kąpielowe.

Włókna metalowe, metalizowane, metaloplastyczne.

Włókna ze stali, miedzi, srebra, złota lub stopów metali. Nici metalowe używa się do haftu, do wyrobu koronek, tiulów itp.



Włókna szklane. Jak wskazuje nazwa są wyrabiane ze szkła. Masę szklaną otrzymuje się przez stopienie rozdrobnionej mieszaniny piasku, sody i kredy. Włókna szklane w postaci waty szklanej stosowane są do izolacji cieplnej, do filtrowania stężonych kwasów itp.

Tkaniny — wyroby otrzymywane poprzez przeplatanie na krośnie w określony sposób dwóch układów przędzy, tj. osnowy i wątku.
Cechą charakterystyczną budowy tkaniny jest krzyżowanie dwóch systemów nitek osnowy i wątku, biegnących prostopadle do siebie. Dążność do uatrakcyjnienia wyglądu tkaniny, jej lepszych właściwości, prowadzi do tworzenia coraz to nowych rozwiązań strukturalnych, tworząc ogromną ilość różnorodnych splotów, od najprostszego splotu płótna, do bardziej skomplikowanych splotów: panamy, rypsu, atłasu, skośnych itp.
Dzianiny — wyroby utrzymywane przez tworzenie z przędzy oczek i wzajemne ich splatanie ze sobą na maszynach dziewiarskich.
Różne sposoby łączenia oczek powodują powstawanie różnych splotów mniej lub bardziej skomplikowanych. Dzięki luźnej strukturze dzianiny, są wyrobami o znacznej ciągliwości w porównaniu z tkaninami. Niektóre rodzaje dzianin (pochodzące z szydełkarek) odznaczają się łatwością puszczania oczek, co jest ich wadą. W odróżnieniu od tkanin, cechą charakterystyczną budowy dzianin jest to, ze tworzą ją jedna nitka lub jeden system nitek.




©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna