Mgr Maria Młodzianowska-Synowiec dr Grzegorz Synowiec Wrocław, 2010 spis treśCI



Pobieranie 247.29 Kb.
Strona3/7
Data28.04.2016
Rozmiar247.29 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

2. Stan środowiska


Powietrze atmosferyczne

Dopuszczalne wartości stężeń substancji zanieczyszczających w powietrzu, określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. (Dz.U.08.47.281) przedstawiono w tab. 1.

Tab. 1. Wartości dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających w powietrzu, określone ze względu na ochronę zdrowia ludzi i roślin.


Nazwa substancji

Okres uśredniania wyników pomiarów

Poziom dopuszczalny substancji w powietrzu

[µg/m3]

Margines tolerancji

[%]

----------

[µg/m3]

2008 r.

2009 r.

od 2010 r.

Benzen

rok kalendarzowy

5c)

40

---


2

20

---


1

0

Dwutlenek azotu

jedna godzina

200c)


10

---


20

5

---


10

0


rok kalendarzowy

40c)


10

---


4

5

---


2

0


Tlenki azotud)

rok kalendarzowy

30e)

0

0

0

Dwutlenek siarki

jedna godzina

350c)

0

0

0

24 godziny

125c)

0

0

0

rok kalendarzowy i pora zimowa (okres od 01 X do 31 III)

20e)

0

0

0

Ołówf)

rok kalendarzowy

0,5c)

0

0

0

Pył zawieszony

24 godziny

50c)

0

0

0

rok kalendarzowy

40c)

0

0

0

Tlenek węgla

osiem godzin

10.000c)

0

0

0

c) Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi; d) Suma dwutlenku azotu i tlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu; e) Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę roślin.

O jakości powietrza na obszarze miasta Imielin decydują masy powietrza napływające głównie z sektora zachodniego (SW, W, NW). Znaczny udział ma także wiatr z kierunku północno-wschodniego (NE). Taki rozkład napływających mas powietrza powoduje, iż docierają do miasta zanieczyszczenia z aglomeracji katowickiej. Jednak zasadnicze znaczenie dla jakości powietrza w obrębie miasta ma emisja zanieczyszczeń ze źródeł lokalnych, do których należą paleniska domowe, kotłownie, zakłady produkcyjno-usługowe oraz szlaki komunikacyjne. Zanieczyszczenia te kształtują poziom tła zanieczyszczeń powietrza, zarówno w okresie grzewczym, jak i w sezonie letnim. Natomiast występujące na terenie miasta Imielin emitory (zwłaszcza wysokie kominy) powodują wyrzucenie zanieczyszczeń na znaczną wysokość, przez co większa ich część opada poza obszarem Imielina.

Na obszarze miasta brak jest dużych emitorów zanieczyszczeń. Do największych takich emitorów (emisja wysoka) na terenie miasta należy Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe „Metale” S.A. w Katowicach – Skład Metali Nieżelaznych w Imielinie oraz Zakład Produkcji Wody „Dziećkowice”. W obu tych zakładach źródłem emisji są zakładowe kotłownie.

Głównym i uciążliwym dla atmosfery źródłem zanieczyszczeń na obszarze Imielina jest emisja niska (zwana też dolną), związana głównie z paleniskami w indywidualnych kotłowniach w budynkach jedno- i wielorodzinnych. Głównym paliwem stosowanym w takich paleniskach pozostaje węgiel kamienny. Spalanie węgla w kotłach małej mocy i o niskiej sprawności, bez dodatkowych systemów oczyszczania spalin powoduje nadmierną emisję do atmosfery substancji szkodliwych, m.in. CO2, SO2, NOx i pyłów. Sytuacja ta zapewne będzie ulegać stopniowej poprawie, dzięki przyjętemu przez Miasto w 2004 roku Programowi Ograniczenia Niskiej Emisji dla Gminy Imielin. Wielkości emisji niektórych zanieczyszczeń na obszarze Miasta pochodzących z emisji niskiej przedstawia tab. 1.

Tab. 2. Emisja zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł emisji niskiej na obszarze Miasta Imielin (źródło: Prognoza oddziaływania na środowisko projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Imielin, „Geograf”, Dąbrowa Górnicza, 2009).

SO2

[ton/rok]



NOx

[ton/rok]



CO

[ton/rok]



CO2

[tys. ton/rok]



Pył zawieszony [ton/rok]

Benzo(α)piren [kg/rok]

10,9

8,2

96,6

5,8

25,5

32,8

Innym znaczącym źródłem zanieczyszczeń powietrza są źródła komunikacyjne. Związane są one z ruchem komunikacyjnym wzdłuż sieci drogowych i przyczyniają się do emisji tlenków węgla, tlenków azotu i węglowodorów. Wielkość tej emisji zależy m.in. od budowy i stanu technicznego silników pojazdów, stanu jezdni, rodzaju paliwa czy płynności ruchu. Dlatego obszary o szczególnych utrudnieniach w ruchu będą przyczyniać się do zwiększenia emisji zanieczyszczeń przez pojazdy. W Imielinie zanieczyszczenia ze źródeł komunikacyjnych związane są głównie z autostradą A4 w północno-wschodniej części miasta oraz drogą krajową nr 934 Katowice–Oświęcim przebiegającą przez centralną część miasta.

Istotny wpływ na jakość powietrza na obszarze Imielina ma także transgraniczna emisja zanieczyszczeń, przy czym pod pojęciem „emisji transgranicznej” należy rozumieć zanieczyszczenia przychodzące spoza granic miasta. Masy powietrza z sektora zachodniego jako dominującego kierunku sprawiają, iż nad analizowany obszar docierają zanieczyszczenia z aglomeracji katowickiej. Największym „wysokim” emitorem w najbliższym sąsiedztwie miasta pozostaje ciepłownia KWK „Ziemowit” w Lędzinach o łącznej mocy 52,2 MW. Wielkość emisji wybranych substancji z ciepłowni znajdującej się na terenie KWK „Ziemowit” przedstawia tab. 3.

Tab. 3. Wielkość emisji wybranych substancji z ciepłowni znajdującej się na terenie KWK „Ziemowit” w latach 2001-2005 (Prognoza oddziaływania na środowisko projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Imielin, „Geograf”, Dąbrowa Górnicza, 2009).


Rok

Emisja zanieczyszczeń [Mg/rok]

SO2

NO2

CO

Pył

2001

299

57

106

98

2002

109

33

27

30

2003

157

41

36

70

2004

286

65

70

135

2005

346

65

82

45

Wartości dopuszczalne

284,1

68,1

39,4

73,5

Istotnym źródłem emisji zanieczyszczeń zwłaszcza pyłowych jest także wydobycie, przeróbka i transport surowców skalnych w kamieniołomach Imielina.

Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach wydał w 2009 roku „Raport o stanie środowiska w województwie śląskim w 2008 roku”. Województwo zostało podzielone na strefy, Imielin znalazł się w strefie bieruńsko - lędzińskiej. Ze względu na ochronę zdrowia, zanieczyszczenie dwutlenkiem siarki (SO2), dwutlenkiem azotu (NO2), benzenem (C6H6), arsenem (As), kadmem (Kd), niklem (Ni), tlenkiem węgla (CO) oraz ozonem (O3 – poziom docelowy) sytuowało strefę bieruńsko - lędzińską w klasie A, dla której stężenia zanieczyszczenia na terenie strefy nie przekraczają odpowiednio poziomów dopuszczalnych, poziomów docelowych lub poziomów celów długoterminowych. Natomiast zanieczyszczenie benzo(a)pirenem, ozonem (O3 – poziom celu długoterminowego) oraz pyłu zawieszonego (PM 10) sytuowało tą strefę w klasie C, dla której stężenia zanieczyszczeń na terenie strefy przekraczają poziomy dopuszczalne powiększone o margines tolerancji, w przypadku gdy margines tolerancji nie jest określony – poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe, poziomy celów długoterminowych.

W roku 2004 r. opracowano „Program Ograniczenia Niskiej Emisji dla Gminy Imielin”, w którym określono działania techniczne konieczne do realizacji na terenie gminy polegające przede wszystkim na wymianie urządzeń kotłowych starej konstrukcji i niskiej sprawności na urządzenia nowe, o wysokiej sprawności. PONE określa także działania mające na celu oszczędność energii poprzez zastosowanie termomodernizacji budynków. Działania te spowodowałyby zmniejszenie emisji substancji szkodliwych.

Klimat akustyczny

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określa standardy akustyczne w środowisku dla terenów o różnych funkcjach. Obowiązujące w Polsce kryterium oceny hałasu wpro­wadzone ww. Rozporządzeniem ustala dopuszczalny poziom hałasu LAeq wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A w dB, który zależy zarówno od charakteru terenu jak i od rodzaju źródła hałasu, a także od pory doby.

Tab. 4. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby.


Rodzaj terenu

Dopuszczalny poziom hałasu w [dB]

Drogi lub linie kolejowe

Pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu

LAeq D

przedział czasu odniesienia równy 16 godzinom



LAeq N

przedział czasu odniesienia równy 8 godzinom



LAeq D

przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym



LAeq N

przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy



Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

Tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży

Tereny domów opieki społecznej

Tereny szpitali w miastach



55

50

50

40

Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego

Tereny mieszkaniowo-usługowe

Tereny rekreacyjno – wypoczynkowe

Tereny zabudowy zagrodowej



60

50

55

45

Tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców

65

55

55

45

Na klimat akustyczny wpływ ma głównie hałas komunikacyjny (drogowy, kolejowy). Hałas komunikacyjny można oceniać wg subiektywnej skali uciążliwości (opracowanej przez PZH). Dla niektórych terenów poziom dopuszczalny należy do kategorii o średniej, a nawet dużej uciążliwości.

Tab. 5. Skala subiektywnej uciążliwości hałasu komunikacyjnego



Uciążliwość

Laeq [dB]

mała

< 52

średnia

52...62

duża

63......70

bardzo duża

> 70

Na obszarze opracowanie nie ma głównych ciągów komunikacyjnych, które mogły emitować ponadnormatywny hałas.

Jakość wód powierzchniowych i zagrożenie powodziowe

Stosunki wodne w obrębie miasta zostały silnie zantropogenizowane. Dotyczy to głównie utworzenia we wschodniej części miasta zbiornika Dziećkowice, będącego pozostałością dawnego wyrobiska. Również przebieg np. Imielinki został zmieniony w związku z tą inwestycją. Zmiany stosunków wodnych na obszarze Imielina to również problem zmian chemizmu wody spowodowanych jej zanieczyszczeniem. Zmiany te dotyczą w szczególności potoku Imielinka, który prowadzi wody pozaklasowe. Zanieczyszczaniu wód powierzchniowych na obszarze Imielina sprzyja niewystarczająca długość sieci kanalizacyjnej. Na terenie miasta od 2007 r. funkcjonuje oczyszczalnia w rejonie ulicy Wandy o przepustowości docelowej 1000 m3/d. Wody wykorzystane przez gospodarkę komunalną i przemysł są zrzucane do wód powierzchniowych jako wody w większości zanieczyszczone.

Tab. 6. Wyniki analiz chemicznych wód powierzchniowych.



Źródło: „Badania występowania zagrożenia jakości wód powierzchniowych i podziemnych na terenie miasta Imielin” 2007, Państwowy Instytut Geologiczny w Warszawie oddział Górnośląski im. ST. Doktorowicza – Hrebnickiego w Sosnowcu

Jakość wód podziemnych

Z uwagi na znaczne zasoby i dobrą jakość część wód podziemnych zalegających na terenie Imielina zostało zaliczonych do głównych zbiorników wód podziemnych o znaczeniu regionalnym (GZWP nr 452 „Zbiornik Chrzanów”; woda klasy Ib). Karboński poziom wodonośny (GZWP nr 457 Tychy-Siersza), z uwagi na znaczne zasolenie i konieczność uzdatniania, nie ma większego wykorzystania jako woda pitna (woda klasy II). Przeprowadzone badania podatności poziomów wodonośnych na zanieczyszczenia antropogeniczne z powierzchni terenu wykazały, że należy zaliczyć cały obszar ich występowania do wysokiego stopnia zagrożenia.

W ramach badań wód powierzchniowych wykonano badania wód podziemnych (w.w. opracowanie „Badania występowania zagrożenia jakości wód powierzchniowych i podziemnych na terenie miasta Imielin” 2007, Państwowy Instytut Geologiczny w Warszawie oddział Górnośląski im. ST. Doktorowicza – Hrebnickiego w Sosnowcu). Wody na obszarze gminy Imielin zostały zaklasyfikowano do klasy III czystości wód (II klasa – wskaźnik decydujący temp., PEV, F, SO4, Ca, Mg, III klasa - wskaźnik decydujący NO3, PO4). Badania były prowadzone na poziomie warstwy triasowej „T2” w ramach monitoringu diagnostycznego

Promieniowanie jonizujące i elektromagnetyczne

Dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, dla pól stałych oraz zmiennych o częstotliwości 50 Hz i o częstotliwości od 0,001 do 300 000 MHz zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z dnia 14 listopada 2003 r.).

Linie wysokiego napięcia (110, 220, 400 kV) są źródłami pola elektromagnetycznego mogącego powodować przekroczenie wartości dopuszczalnych na terenach zamieszkałych. Największa wartość natężenia pola elektrycznego, jaka może wystąpić pod linią lub w jej pobliżu nie powinna przekraczać 3 kV/m. Szacuje się, że granica strefy, w obrębie, której nie dopuszcza się do stałego przebywania ludzi wynosi 14 m od osi linii (mierząc na poziomie 1,8 m npt. lub 1,6 m od krawędzi balkonu, tarasu, dachu albo ściany budynku mieszkalnego). Ostatecznie jednak o zachowaniu norm rozstrzygać powinny stosowne pomiary.

Prawo ochrony środowiska nie ustala obowiązku uzyskania pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych przez linie i stacje elektroenergetyczne o napięciu znamionowym 110 kV lub wyższym, oraz przez instalacje radiokomunikacyjne (telefonia komórkowa), radionawigacyjne i radiolokacyjne, których równoważna moc promieniowana izotropowo jest równa lub przekracza 15W, generujące pola o częstotliwościach od 30kHz do 30 GHz.

Potencjalnym źródłem emisji promieniowania elektromagnetycznego mogą być stacje bazowe telefonii komórkowej. Rozkład pola w terenie wokół stacji bazowych był przedmiotem pomiarów wykonywanych w wielu krajach i w różnych warunkach. Wyniki tych badań wskazują, że intensywność promieniowania MF wokół stacji bazowych jest bardzo niewielka i wynosi zwykle poniżej 1 mW/m2.

W ocenie specjalistów, stacje bazowe telefonii komórkowej nie przedstawiają problemu z punktu widzenia oddziaływania na stan zdrowia ludności i na środowisko.

Również w Polsce wykonano wiele pomiarów natężenia pól MF w otoczeniu stacji bazowych, zarówno zlokalizowanych na dachach budynków, jak i na specjalnych wieżach. Zmierzone wartości na zewnątrz budynków i w mieszkaniach wahały się w granicach 0,1 – 0,5 mW/m2 (0.0001 – 0.0005 W/m2), a więc 200 – 1000 razy mniej niż dopuszczalna w Polsce norma. Nawet na balkonach w budynkach zlokalizowanych naprzeciw stacji bazowych na dachu sąsiedniego budynku natężenie pola nie przekraczało 1 mW/m2 (0.001 W/m2).

Tab. 7. Natężenia pól mikrofalowych 900 MHz i 1800 MHz w okolicy anten stacji bazowych telefonii komórkowej (na podstawie 10 protokółów pomiarowych wykonanych w Polsce).

Na obszarze planu znajdują się dwie linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia o wartościach 220 kV i 110 kV, dla których wyznaczono strefy ograniczonego użytkowania zgodnie z normami szczególnymi. Linie elektroenergetyczne przebiegają prze obszary pól uprawnych.


1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna