Międzynarodowe Standardy dla Środków Fitosanitarnych (International Standards for Phytosanitary Measures) ispm nr 17 Sporządzanie raportów o agrofagu



Pobieranie 61.97 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar61.97 Kb.


Międzynarodowe Standardy dla Środków Fitosanitarnych

(International Standards for Phytosanitary Measures)


ISPM Nr 17
Sporządzanie raportów o agrofagu
(2006)

Sporządzone przez Sekretariat Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin


Spis treści*


ZaTWIERDZENIE


3

Wstęp

3

ZAKRES

3

Materiały odniesienia

3

Definicje

3

Skrócony opis wymagań


3

Wymagania

4

1.


Postanowienia Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin dotyczące sporządzania raportów o agrofagu



4

2.


Cel sporządzania raportów

4

3.

Obowiązki państwowe

4

3.1

Nadzór

4

3.2

Źródła informacji

5

3.3

Weryfikacja i analizy

5

3.4


Motywacja do sporządzania raportów krajowych

5

4.

Obowiązki dotyczące sporządzania raportów

5

4.1

Sporządzanie raportów o bezpośrednim lub potencjalnym zagrożeniu

5

4.2

Inne raporty o agrofagu

5

4.3

Sporządzanie raportów o zmienionym statusie, braku lub poprawie wcześniejszych raportów

5

4.4


Sporządzanie raportów dotyczących agrofagów w przesyłkach importowanych


6

5.

Inicjowanie raportów

6

5.1

Występowanie

6

5.2

Pojaw

6

5.3

Rozprzestrzenienie

6

5.4

Udane wyniszczenie

6

5.5


Ustanowienie obszaru wolnego od agrofaga

6

6.

Sporządzanie raportów o agrofagu

6

6.1

Zawartość raportów

6

6.2

Określenie czasu sporządzenia raportów

7

6.3

Mechanizm sporządzania raportów i ich przeznaczenie

7

6.4

Dobra praktyka sporządzania raportów

7

6.5

Poufność

7

6.6


Język

8

7.


Informacje dodatkowe

8

8.


Przegląd

8

9.

Dokumentacja

8


ZATWIERDZENIE

Niniejszy standard został zatwierdzony przez Tymczasową Komisję Do Spraw Środków Fitosanitarnych w marcu


2002 r.
WSTĘP

ZAKRES

Niniejszy standard określa obowiązki i wymagania wobec stron umowy dotyczące sporządzania raportów o występowaniu, pojawie i rozprzestrzenieniu agrofagów na obszarach, za które strony umowy ponoszą odpowiedzialność. Dostarcza także wskazówek dotyczących sporządzania raportów o udanym wyniszczeniu agrofaga oraz ustanowieniu obszarów wolnych od agrofaga


Materiały ODNIESIENIA

Determination of pests status in an area, 1998. ISPM No. 8, FAO, Rome.

Glossary of phytosanitary terms, 2001. ISPM No. 5, FAO, Rome.

Guidelines for pest eradication programmes, 1999. ISPM No.9, FAO, Rome.

Guidelines for pest risk analysis, 1996. ISPM No. 2, FAO, Rome.

Guidelines for surveillance, 1998. ISPM No. 6, FAO, Rome.

Guidelines for the notification of non-compliance and emergency action, 2001. ISPM No. 13, FAO, Rome.

International Plant Protection Convention, 1997. FAO, Rome.

Pest risk analysis for quarantine pests, 2001. ISPM No. 11, FAO, Rome.

Requirements for the establishment of pest free areas, 1996. ISPM No. 4, FAO, Rome.
Definicje

Definicje terminów fitosanitarnych użytych w niniejszym standardzie można znaleźć w ISPM (skrót z ang. od: Międzynarodowy Standard dla Środków Fitosanitarnych (przyp. tłum.)) Nr 5 (Słownik terminów fitosanitarnych).


SKRÓCONY OPIS wymagań

Międzynarodowa Konwencja Ochrony Roślin (skrót z ang.: IPPC (przyp. tłum.)) (1997) wymaga od krajów sporządzania raportów dotyczących występowania, pojawu i rozprzestrzenienia agrofagów w celu zakomunikowania o bezpośrednim lub potencjalnym zagrożeniu. Państwowe Organizacje Ochrony Roślin mają obowiązek zbierania informacji dotyczących agrofagów poprzez nadzór oraz mają obowiązek weryfikacji zgromadzonych w ten sposób stwierdzeń wystąpienia agrofagów. Znane występowanie, pojaw i rozprzestrzenienie agrofagów (na podstawie obserwacji, wcześniejszego doświadczenia lub analizy zagrożenia agrofagiem), stanowiące bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie powinny być przedstawione w postaci raportu innym krajom, w szczególności krajom sąsiadującym i partnerom handlowym.


Raporty o agrofagu powinny zawierać informacje dotyczące tożsamości agrofaga, lokalizacji, jego statusu oraz charakteru bezpośredniego lub potencjalnego zagrożenia. Powinny być dostarczone bez nadmiernej zwłoki. Preferowanym sposobem dostarczenia jest użycie środków elektronicznych, dostarczenie poprzez komunikację bezpośrednią, ogólnie dostępną publikację i/lub poprzez Międzynarodowy Portal Fitosanitarny (International Phytosanitary Portal (IPP) (przyp. tłum.))1.
Wykorzystując tę samą procedurę sporządzania raportów mogą być także dostarczone raporty dotyczące udanego wyniszczenia, ustanowienia obszarów wolnych od agrofaga oraz inne informacje.

Wymagania

1. Postanowienia Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin dotyczące sporządzania raportów o agrofagu

Międzynarodowa Konwencja Ochrony Roślin (1997) w związku ze swoim głównym celem „wspólnej ochrony i skutecznego działania zapobiegającego rozprzestrzenieniu i wprowadzeniu agrofagów roślin i produktów roślinnych, (Artykuł I.1) wymaga od krajów, w miarę możliwości, podjęcia kroków w celu utworzenia oficjalnej państwowej organizacji ochrony roślin” (Artykuł IV.1), której zakres odpowiedzialności obejmuje:


... nadzór nad roślinami uprawnymi, włączając obszary upraw (między innymi: pola, plantacje, szkółki, ogrody, szklarnie i laboratoria) oraz nad roślinami dziko rosnącymi, a także nad roślinami i produktami roślinnymi przechowywanymi, transportowanymi, w szczególności w celu sporządzania raportów o występowaniu, pojawie i rozprzestrzenieniu agrofagów oraz zwalczaniu tych agrofagów, włączając sporządzanie raportów wspomnianych w Artykule VIII paragraf 1(a)...” (Artykuł IV.2b.).
Kraje są odpowiedzialne na ich terytoriach za rozprowadzanie informacji dotyczących agrofagów podlegających przepisom (Artykuł IV.3a) oraz są zobowiązane do „pełnienia nadzoru i zapewnienia informacji o statusie agrofaga, aby wspierać kategoryzację agrofagów oraz do rozwijania środków fitosanitarnych, najlepiej jak to potrafią. Te informacje będą na prośbę udostępnione stronom umowy.” (Artykuł VII.2j). Kraje są zobowiązane do „wyznaczenia punktu kontaktowego w celu wymiany informacji związanych z wprowadzeniem w życie” Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin (Artykuł VIII.2).
W ramach stosowania tych systemów, zgodnie z Międzynarodową Konwencją Ochrony Roślin, kraje są zdolne wypełniać obowiązek:

... współpracy ze sobą w najpełniejszym, praktycznym stopniu, w celu osiągania celów niniejszej Konwencji (Artykuł VIII.1) oraz w szczególności współpracy przy wymianie informacji dotyczącej agrofagów roślin, szczególnie poprzez sporządzanie raportów dotyczących wystąpienia, pojawu lub rozprzestrzenienia agrofagów, które mogą stanowić bezpośrednie lub potencjalne niebezpieczeństwo, zgodnie z tymi procedurami, które mogą być ustanowione przez Komisję ...” (Artykuł VIII.1a).


2. Cel sporządzania raportów

Głównym celem sporządzania raportów dotyczących agrofaga jest zakomunikowanie o bezpośrednim lub potencjalnym zagrożeniu. Bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie powstaje w normalnych warunkach w wyniku występowania, pojawu lub rozprzestrzenienia agrofaga, który jest agrofagiem kwarantannowym w kraju, w którym jest wykryty albo jest agrofagiem kwarantannowym w kraju sąsiadującym lub uznanym za agrofaga kwarantannowego przez partnerów handlowych.


Warunek niezawodnych i natychmiastowych raportów o agrofagach potwierdza działanie skutecznego nadzoru i systemów sporządzania raportów w kraju.
Sporządzanie raportów pozwala krajom modyfikować, jeśli jest to konieczne, ich wymagania i działania fitosanitarne oraz pozwala wziąć pod uwagę każde zmiany zagrożenia. Dostarcza użytecznych, bieżących i historycznych informacji do działania systemów fitosanitarnych. Dokładna informacja o statusie agrofaga ułatwia uzasadnienie techniczne środków i pomaga zminimalizować nieuzasadnioną ingerencję w handlu. Każdy kraj wymaga raportów o agrofagu w tych celach i może je tylko otrzymać w drodze współpracy z innymi krajami. Działania fitosanitarne oparte na raportach o agrofagach i podjęte przez kraje importujące powinny być współmierne do ryzyka oraz powinny być uzasadnione technicznie.
3. Obowiązki państwowe

Państwowe Organizacje Ochrony Roślin powinny stworzyć postanowienie dotyczące zabezpieczenia zbierania, weryfikacji i analiz krajowych raportów o agrofagu.


3.1 Nadzór

Sporządzanie raportów o agrofagu zależy od ustanowienia państwowego systemu nadzoru w krajach, jak tego wymaga Międzynarodowa Konwencja Ochrony Roślin (1997) (Artykuł IV.2b). Informacje potrzebne do sporządzania raportów o agrofagu mogą pochodzić z któregoś z dwóch systemów nadzoru określonych w ISPM Nr 6 (Wskazówki dotyczące nadzoru), z nadzoru ogólnego lub z określonych badań. Systemy powinny być dostępne na miejscu w celu zapewnienia, że takie informacje są wysłane i zebrane przez Państwową Organizację Ochrony Roślin. Systemy nadzoru i zbierania powinny działać na ciągłych i odpowiednich czasowo podstawach. Nadzór powinien być prowadzony zgodnie z ISPM Nr 6.


3.2 Źródła informacji

Informacje potrzebne do sporządzana raportów o agrofagu mogą pochodzić od Państwowej Organizacji Ochrony Roślin lub mogą być udostępnione Państwowej Organizacji Ochrony Roślin z wielu innych źródeł (instytucje badawcze i czasopisma, strony internetowe, hodowcy i ich czasopisma, inne Państwowe Organizacje Ochrony Roślin itp.). Ogólny nadzór Państwowej Organizacji Ochrony Roślin obejmuje przegląd informacji z innych źródeł.


3.3 Weryfikacja i analizy

Państwowe Organizacje Ochrony Roślin powinny posiadać na miejscu systemy weryfikowania krajowych raportów o agrofagu pochodzących z oficjalnych i nieoficjalnych źródeł (włączając te, na które zwróciły im uwagę inne kraje). Powinno się to odbywać poprzez potwierdzenie identyfikacji danego agrofaga i wykonanie wstępnego określenia jego rozmieszczenia geograficznego oraz w ten sposób określenia jego statusu agrofaga w kraju, zgodnie z ISPM Nr 8 (Określenie statusu agrofaga na obszarze). Państwowe Organizacje Ochrony Roślin powinny także posiadać na miejscu systemy przeprowadzania analizy zagrożenia agrofagiem w celu określenia, kiedy nowa lub nieoczekiwana sytuacja związana z agrofagiem stanowi bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie dla obszaru ich kraju (np. kraju sporządzającego raport) wymagające działania fitosanitarnego. Analiza zagrożenia agrofagiem może być także użyta do rozpoznania, jeśli ma to zastosowanie, w jakim przypadku sytuacje które zostały przedstawione w raporcie mogą dotyczyć innych krajów.


3.4 Motywacja do sporządzania raportów krajowych

Kiedy jest to możliwe, kraje powinny zachęcać do sporządzania raportów krajowych. Hodowcy i inne osoby mogą podlegać urzędowemu wymogowi dostarczania raportów dotyczących nowych lub nieoczekiwanych sytuacji związanych z agrofagiem oraz mogą być motywowani do tego poprzez: np. reklamy, akcje społeczne, nagrody lub kary.


4. Obowiązki dotyczące sporządzania raportów

Sporządzanie raportów dotyczących występowania, pojawu i rozprzestrzenienia agrofaga, który może stanowić bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie, jest obowiązkiem określonym zgodnie z Międzynarodową Konwencją Ochrony Roślin (1997, Artykuł VIII.1a). Kraje mogą opcjonalnie sporządzać raporty dotyczące innych szkodników. Spełnia to ogólne zalecenie dotyczące współpracy w osiąganiu celów Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin, zgodnie z Konwencją, ale nie stanowi określonego obowiązku. Niniejszy standard dotyczy również takich innych przypadków sporządzania raportów o agrofagu.


4.1 Sporządzanie raportów o bezpośrednim lub potencjalnym zagrożeniu

Zagrożenie, które zostało już zidentyfikowane (agrofag podlega już przepisom) lub zostało uznane za oczywiste na podstawie obserwacji lub wcześniejszego doświadczenia jest uważane za zagrożenie bezpośrednie. Zagrożenie, które zostało zidentyfikowane w wyniku analizy zagrożenia agrofagiem to zagrożenie potencjalne.


Bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie agrofagiem znalezionym w kraju sporządzającym raport w normalnych warunkach prowadzi w tym kraju do podjęcia działania fitosanitarnego lub nadzwyczajnego.
Występowanie, pojaw i rozprzestrzenienie agrofagów, które stanowi bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie dla kraju sporządzającego raport, może być takim samym rodzajem zagrożenia dla innych krajów. Przedstawienie tej sytuacji innym krajom w postaci raportu jest obowiązkowe.
Kraje mają obowiązek sporządzać raporty dotyczące występowania, pojawu lub rozprzestrzenienia agrofagów, które dla nich nie stanowią niebezpieczeństwa, ale są znane jako organizmy podlegające przepisom w innych krajach lub stanowią dla tych krajów bezpośrednie zagrożenie. Będzie to dotyczyło partnerów handlowych (dla danych dróg przenikania) i krajów sąsiadujących, gdzie agrofag mógłby rozprzestrzenić się bez udziału handlu.
4.2 Inne raporty o agrofagu

Kraje, jeśli ma to zastosowanie, mogą także użyć tych samych systemów sporządzania raportów do dostarczenia raportów dotyczących innych agrofagów lub sporządzania raportów dla innych krajów, jeśli to przyczynia się do wymiany informacji o agrofagach roślin przewidzianych w Artykule VIII Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin. Kraje mogą zawierać dwu- lub wielostronne porozumienia dotyczące sporządzania raportów, np. poprzez Regionalne Organizacje Ochrony Roślin.


4.3 Sporządzanie raportów o zmienionym statusie, braku lub poprawie wcześniejszych raportów

Kraje mogą również sporządzać raporty w przypadku, kiedy zmienił się status bezpośredniego lub potencjalnego zagrożenia albo zagrożenie przestało istnieć (włączając w szczególności nieobecność agrofaga). Kiedy istniał wcześniejszy raport wskazujący na bezpośrednie lub potencjalne zagrożenie, a w późniejszym okresie okazało się, że był on niepoprawny lub zmieniły się okoliczności i doszło do zmiany w statusie bezpośredniego lub potencjalnego zagrożenia albo zagrożenie przestało istnieć, kraje powinny przedstawić te zmiany w raportach. Kraje mogą również sporządzać raporty informujące, że część ich terytorium została uznana za obszar wolny od agrofaga zgodnie z ISPM Nr 4 (Wymagania dotyczące ustanawiania obszarów wolnych od agrofaga). Mogą też sporządzać raporty o udanym wyniszczeniu zgodnie z ISPM Nr 9 (Wskazówki dotyczące programów wyniszczania) lub o zmianach dotyczących zakresu żywicieli albo statusu agrofaga zgodnie z jednym z opisów w ISPM Nr 8 (Określenie statusu agrofaga na obszarze).


4.4 Sporządzanie raportów dotyczących agrofagów w przesyłkach importowanych

Sporządzanie raportów dotyczących agrofagów wykrytych w przesyłkach importowanych jest omówione w ISPM Nr 13 (Wskazówki dotyczące zawiadomienia w przypadku braku zgodności i działania nadzwyczajnego) i nie jest określone w niniejszym standardzie.


5. Inicjowanie raportów

Przygotowanie raportów o agrofagu jest inicjowane w wyniku występowania, pojawu, rozprzestrzenienia lub udanego wyniszczenia agrofagów albo w każdej innej, nowej lub nieoczekiwanej sytuacji związanej z agrofagiem.


5.1 Występowanie

W normalnych warunkach występowanie powinno być przedstawione w raportach, kiedy została nowo określona obecność agrofaga, który jest znany jako agrofag kwarantannowy w kraju sąsiadującym lub jest uznany za agrofaga kwarantannowego przez partnerów handlowych (dla danych dróg przenikania).


5.2 Pojaw

Pojaw odnosi się do ostatnio wykrytej populacji agrofaga. Pojaw powinien być przedstawiany w raportach, kiedy jego wystąpienie odpowiada co najmniej statusowi Przejściowy: wywołujący działanie w ISPM Nr 8 (Określenie statusu agrofaga na obszarze). Oznacza to, że powinien być on przedstawiony w raporcie nawet w przypadku, kiedy agrofag może przeżyć w najbliższej przyszłości, ale nie należy spodziewać się jego zasiedlenia.


Termin „pojaw” ma również zastosowanie wobec nieoczekiwanej sytuacji związanej z zasiedleniem przez agrofaga, które skutkuje znaczącym wzrostem zagrożenia fitosanitarnego wobec kraju sporządzającego raport, krajów sąsiadujących lub partnerów handlowych, w szczególności jeśli wiadomo, że jest to agrofag podlegający przepisom. Takie nieoczekiwane sytuacje mogłyby obejmować nagły wzrost populacji agrofaga, zmiany w zakresie żywicieli, powstanie nowych, bardziej żywotnych szczepów lub biotypów albo wykrycie nowej drogi rozprzestrzeniania.
5.3 Rozprzestrzenienie

Rozprzestrzenienie dotyczy zasiedlenia przez agrofaga, który rozszerza swój zasięg występowania, co skutkuje znaczącym wzrostem zagrożenia wobec kraju sporządzającego raport, krajów sąsiadujących lub partnerów handlowych w szczególności, kiedy jest on znany jako agrofag podlegający przepisom.


5.4 Udane wyniszczenie

Wyniszczenie może być przedstawione w raporcie w przypadku, kiedy jest udane, co oznacza że zasiedlony lub przejściowo obecny agrofag został wyeliminowany z obszaru i została zweryfikowana jego nieobecność. (patrz: ISPM Nr 9: Wskazówki dotyczące programów wyniszczania)


5.5 Ustanowienie obszaru wolnego od agrofaga

Ustanowienie obszaru wolnego od agrofaga może być przedstawione w raporcie w przypadku, kiedy stanowi to zmianę statusu agrofaga na tym obszarze. (patrz: ISPM Nr 4: Wymagania dotyczące ustanowienia obszarów wolnych od agrofaga)


6. Sporządzanie raportów o agrofagu

6.1 Zawartość raportów

Raport o agrofagu powinien wyraźnie wskazywać na:



  • przynależność taksonomiczną agrofaga z nazwą naukową (kiedy to możliwe na poziomie gatunku, a na niższych poziomach, jeśli nazwy są znane i mają istotne znaczenie),

  • datę sporządzenia raportu,

  • żywiciela(i) lub odnośne artykuły (jeśli ma to zastosowanie),

  • status agrofaga w myśl ISPM Nr 8,

  • rozmieszczenie geograficzne agrofaga (włączając mapę, jeśli ma to zastosowanie),

  • charakter bezpośredniego lub potencjalnego zagrożenia albo inne powody sporządzenia raportu.

Raport może także wskazywać na zastosowane lub wymagane środki fitosanitarne, ich cel oraz każde inne informacje dotyczące sporządzania raportów wskazane w ISPM Nr 8 (Określenie statusu agrofaga na obszarze).


Jeśli nie są dostępne wszystkie informacje dotyczące sytuacji związanej z agrofagiem, powinien zostać sporządzony raport wstępny, a kiedy będą dostępne dalsze informacje, powinien zostać zaktualizowany.
6.2 Termin sporządzenia raportu

Raporty dotyczące występowania, pojawu i rozprzestrzenienia powinny być dostarczone bez zbytniej zwłoki. Jest to szczególnie ważne, kiedy istnieje wysokie zagrożenie bezpośrednim rozprzestrzenieniem. Uznano, że działanie państwowych systemów nadzoru i sporządzania raportów (patrz: część 3), a w szczególności procesy weryfikacji i analizy, wymagają pewnego czasu, ale powinien on być ograniczony do minimum.


Raporty powinny być aktualizowane, kiedy będą dostępne nowe i bardziej kompletne informacje.
6.3 Mechanizm sporządzania raportów i ich przeznaczenie

Raporty o agrofagu, które są obowiązkowe zgodnie z Międzynarodową Konwencją Ochrony Roślin, powinny być sporządzane przez Państwowe Organizacje Ochrony Roślin przy wykorzystaniu jednego z następujących trzech systemów, którymi są:



  • bezpośrednia komunikacja z urzędowymi punktami kontaktowymi (poczta, poczta elektroniczna, faksymile) – zachęca się kraje do użycia podczas sporządzania raportów środków elektronicznych w celu ułatwienia szerokiej i natychmiastowej dystrybucji informacji,

  • publikowanie na ogólnie dostępnej, urzędowej, państwowej stronie internetowej (taka strona może być wyznaczona jako część urzędowego punktu kontaktowego) – dokładna informacja dotycząca dostępu i adresu strony internetowej z raportami o agrofagu powinna być udostępniona innym krajom lub co najmniej Sekretariatowi,

  • Międzynarodowy Portal Fitosanitarny.

Dodatkowo, w przypadku agrofagów stanowiących znane i bezpośrednie zagrożenie dla innych krajów, w każdej sytuacji zaleca się bezpośrednią komunikację z tymi krajami poprzez pocztę lub pocztę elektroniczną.


Kraje mogą także przekazywać raporty o agrofagu do Regionalnych Organizacji Ochrony Roślin, prywatnie zleconych systemów sporządzania raportów, poprzez dwustronnie uzgodnione systemy sporządzania raportów lub w każdy inny sposób zaakceptowany przez zaangażowane kraje. Niezależnie od tego jaki system sporządzania raportów został użyty, Państwowa Organizacja Ochrony Roślin powinna ponosić odpowiedzialność za raporty.
Publikowanie raportów o agrofagu w czasopismach naukowych albo w urzędowym dzienniku lub czasopiśmie, które mają typowo ograniczoną dystrybucję, nie spełnia wymagań niniejszego standardu.
6.4 Praktyki dobrego sporządzania raportów

Kraje powinny stosować się do „praktyk dobrego sporządzania raportów” przedstawionych w ISPM Nr 8 (Określenie statusu agrofaga na obszarze).


W przypadku kwestionowania statusu agrofaga w kraju przez inny kraj, w pierwszej kolejności powinno dojść do próby obustronnego rozwiązania tej kwestii.
6.5 Poufność

Raporty o szkodniku nie powinny być poufne. Jednakże państwowe systemy: nadzoru, krajowego sporządzania raportów, weryfikacji i analizy mogą zawierać informacje poufne.


Kraje mogą posiadać na miejscu wymagania dotyczące poufności pewnych informacji np. identyfikacji hodowców. Wymagania krajowe nie powinny wpływać na podstawowe obowiązki dotyczące sporządzania raportów (zawartość raportów, ponadczasowość).
Poufność porozumień dwustronnych nie powinna pozostawać w konflikcie z międzynarodowymi obowiązkami dotyczącymi sporządzania raportów.

6.6 Język

Międzynarodowa Konwencja Ochrony Roślin nie zawiera obowiązków odnoszących się do języka użytego do sporządzenia raportów z wyjątkiem sytuacji, kiedy kraje proszą o informację w myśl Artykułu VII.2j (IPPC, 1997), w której powinien być użyty jeden z pięciu urzędowych języków Organizacja Do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa (skrót z ang.: FAO (przyp. tłum.)). Zachęca się kraje do dostarczania raportów o agrofagu również w języku angielskim, w szczególności w celach ogólnoświatowego, elektronicznego systemu sporządzania raportów.


7. Informacje dodatkowe

W oparciu o raporty o agrofagu, kraje mogą prosić o dodatkowe informacje poprzez urzędowe punkty kontaktowe. Kraj sporządzający raport powinien przedstawić wymagane informacje w myśl Artykułu VII.2j (IPPC, 1997), jak to najlepiej potrafi.


8. Przegląd

Państwowe Organizacje Ochrony Roślin powinny okresowo przeglądać swoje systemy nadzoru nad agrofagiem oraz systemy sporządzania raportów, aby zapewnić, że spełniają wymagania dotyczące sporządzania raportów oraz w celu identyfikacji możliwości ulepszenia niezawodności i ponadczasowości. Jeśli ma to zastosowanie, powinny stworzyć uregulowania.


9. Dokumentacja

Państwowe systemy nadzoru nad agrofagiem oraz systemy sporządzania raportów powinny być odpowiednio opisane i udokumentowane. Te informacje powinny być na prośbę udostępniane innym krajom (patrz: ISPM Nr 6: Wskazówki dotyczące nadzoru).



Tłumaczenie z języka angielskiego: Tomasz Konefał (Główny Inspektorat Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Centralne Laboratorium), 15.12.2006 r.

* Niniejszy standard jest opublikowany wraz z innymi standardami jako „International Standards for Phytosanitary Measures No. 1 to 24 (2005 edition)” i znajduje się na stronach 195–203 tej publikacji. W tłumaczeniu został uwzględniony oryginalny układ tekstu, ale przyjęto inną numerację stron (począwszy od 1). (przyp. tłum.)

1 Międzynarodowy Portal Internetowy jest elektronicznym mechanizmem dostarczonym przez Sekretariat Miedzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin w celu ułatwienia wymiany urzędowej informacji fitosanitarnej (włączając sporządzanie raportów o agrofagu) pomiędzy Państwowymi Organizacjami Ochrony Roślin, Regionalnymi Organizacjami Ochrony Roślin i/lub Sekretariatem Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna