"MŁodzież zapobiega pożarom"



Pobieranie 261.57 Kb.
Strona5/5
Data29.04.2016
Rozmiar261.57 Kb.
1   2   3   4   5

3.4. ZWIĄZEK OCHOTNICZYCH STRAŻY POŻARNYCH RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ.

Związek zrzesza ochotnicze straże pożarne i inne osoby prawne w celu re­prezentowania ich interesów w zakresie działalności na rzecz ochrony przeciw­pożarowej oraz propagowania i realizacji zadań statutowych. Terenem działal­ności Związku jest obszar Rzeczypospolitej Polskiej, a siedzibą władz naczel­nym miasto stołeczne Warszawa. Związek posiada terenowe jednostki organizacyjne zgodne z podziałem administracyjnym państwa tj. oddziały wojewódzkie, powiatowe i gminne.

Związek i jego ogniwa posiadają swój sztandar oraz używają pieczęci, godła, mundurów, dystynkcji, odznak i flagi organizacyjnej. Pismem Związku OSP RP jest czasopismo „Strażak".

Związek opiera swoją działalność na pracy społecznej działaczy oraz prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie prze­pisami. Do prowadzenia swoich spraw Związek może zatrudniać pracowników, których zakres działania określa regulamin zatwierdzony przez Prezydium Za­rządu Głównego Związku. Aktualnie pracownicy zatrudnieni są w Biurze Za­rządu Głównego oraz biurach terenowych mających swoje siedziby w byłych miastach wojewódzkich.


Członkowie Związku dzielą się na:

1) zwyczajnych,

2) wspierających.
Członkami zwyczajnymi są:

- ochotnicze straże pożarne zarejestrowane w sądzie rejestrowym, które zgłosiły swoje przystąpienie, zobowiązały się realizować postanowienia statutu i zostały przyjęte przez Związek,

- inne osoby prawne, nie mające celów zarobkowych (organizacje, stowarzy­szenia), które zgłoszą swoje przystąpienie do Związku, zobowiążą się reali­zować postanowienia statutu i zostaną przyjęte.
Członkami wspierającymi mogą być przedsiębiorstwa i instytucje, które zgłaszają swoje wsparcie dla Związku i zostaną przez niego przyjęte.
Członkowie zwyczajni zrzeszają się i są przyjmowani na szczeblu gminy (miasta), po zgłoszeniu deklaracji o przystąpieniu do Związku. Członkowie wspierający mogą zgłosić swoje przystąpienie do dowolnego ogniwa organizacyjnego Związku (przeważnie zgodnie z terenem swojej działalności) i są przyjmowani w trybie uchwał zarządów tych jednostek. Do obowiązków członków Związku należy:


  • uczestniczenie w pracach Związku bądź wspieranie jego działalności,

  • propagowanie wśród społeczeństwa zasad ochrony przeciwpożarowej,

  • przestrzeganie postanowień statutu, regulaminów i uchwal władz Związku,

  • regularne opłacanie składek członkowskich.

Władzami naczelnymi Związku są:

1) Zjazd Krajowy,

2) Zarząd Główny,

3) Główna Komisja Rewizyjna,

4) Główny Sąd Honorowy. Kadencja władz Związku trwa 5 lat.


Zjazd Krajowy jest najwyższą władzą Związku. Biorą w nim udział z głosem decydującym (mający prawo do głosowania) - delegaci wybrani na zjazdach wojewódzkich, a z głosem doradczym - przedstawiciele członków wspierających, członkowie ustępujących władz naczelnych i osoby zaproszone. Zjazd Krajowy może być zwyczajny zwoływany przez Zarząd Główny raz na 5 lat lub nadzwyczajny zwoływany z inicjatywy Zarządu Głównego, na żądanie Głównej Komisji Rewizyjnej lub na pisemny wniosek co najmniej 1/3 ogólnej liczby za­rządów wojewódzkich.
Do podstawowych zadań Zjazdu Krajowego należy:

  • rozpatrywanie sprawozdań z działalności Związku oraz jego naczelnych władz i udzielanie absolutorium Zarządowi Głównemu na wniosek Głównej Komisji Rewizyjnej,

  • uchwalanie programów działalności i wytycznych do prac Związku,

  • podejmowanie uchwał w sprawach wnoszonych przez władze naczelne i de­legatów,

  • zatwierdzanie składu Zarządu Głównego,

  • wybór Głównej Komisji Rewizyjnej i Głównego Sądu Honorowego,

  • uchwalanie zmian statutu Związku.

Zasady dotyczące Zjazdu Krajowego są odpowiednio stosowane do zjaz­dów na niższych szczeblach, z następującymi zmianami:



  • delegatami na zjazd gminny (miejski) są przedstawiciele członków zwyczaj­nych (ochotniczych straży pożarnych) wybierani na Walnym Zebraniu sprawozdawczo-wyborczym,

  • zjazdy niższego szczebla nie mają prawa uchwalać zmian statutu,

  • zjazdy nadzwyczajne mogą być również zwoływane na żądanie zarządów wyższego szczebla.

W okresie międzyzjazdowym działalność Związku reguluje Zarząd Głów­ny oraz odpowiednio na poszczególnych szczeblach organizacyjnych zarząd wojewódzki, powiatowy i gminny (miejski). W skład zarządów wchodzą przed­stawiciele zarządów ogniw niższego szczebla. Na szczeblu gminy (miasta) są to przedstawiciele zarządów ochotniczych straży pożarnych i innych członków zwyczajnych. Zarządy gminne wybierają swoich przedstawicieli do zarządu powiatowego, te z kolei do zarządu wojewódzkiego, a zarządy wojewódzkie do Zarządu Głównego. Skład zarządu zatwierdza zjazd odpowiedniego szczebla, który może dodatkowo powołać do niego działaczy Związku oraz przedstawi­cieli organizacji, stowarzyszeń i innych instytucji współpracujących ze Związ­kiem, w liczbie nie przekraczającej 1/5 ogólnej liczby członków zarządu.


Posiedzenia zarządów odbywają się w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż 2 razy w roku. Główne zadania zarządów są następujące:

  • wybór prezesa zarządu, wiceprezesów oraz pozostałych członków prezy­dium,

  • opiniowanie i przedstawianie wniosków mających na celu podniesienie stanu ochrony przeciwpożarowej,

  • uchwalanie rocznych planów działalności i budżetu oraz zatwierdzanie spra­wozdań z ich wykonania,

  • powoływanie komisji problemowych lub zespołów zadaniowych jako orga­nów doradczych zarządu.

Zarząd Główny ponadto ma uprawnienia do ustalanie wzorów sztandarów, pieczęci, godła, munduru, dystynkcji, odznak i flagi organizacyjnej oraz do uchwalania regulaminów, instrukcji i wytycznych.

Bieżącą działalnością Związku kieruje Prezydium Zarządu Głównego, a w poszczególnych ogniwach terenowych odpowiednio prezydia zarządów woje­wódzkich, powiatowych, gminnych (miejskich). Posiedzenia Prezydium powin­ny się odbywać przynajmniej raz w kwartale.


Komisje rewizyjne są organami kontroli wewnętrznej Związku. Do głównych zadań komisji należy:

kontrolowanie całokształtu działalności Związku i jego ogniw terenowych, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki finansowej, przynajmniej raz w roku,



  • kontrolowanie opłacania składek członkowskich,

  • składanie zjazdom sprawozdań z działalności oraz wnioskowanie o udziele­nie absolutoriom zarządowi,

  • przedstawianie zarządom uwag i wniosków dotyczących działalności Związ­ku.

Główny Sąd Honorowy składa się z 7 - 11 członków, którzy wybierają ze swego grona Przewodniczącego, Wiceprzewodniczącego i Sekretarza. Do Głównego Sądu Honorowego należy rozpatrywanie i rozstrzyganie spraw członków, władz naczelnych i wojewódzkich dotyczących naruszania zasad statutowych i programowych Związku, przyjmowania postaw godzących w do­bre imię Związku, bądź postępowania niegodnego z zasadami koleżeństwa w stosunkach między sobą i naruszania zasad solidarności organizacyjnej. Główny Sąd Honorowy może wymierzać następujące kary:

a) upomnienia,

b) nagany,

c) wystąpienie z wnioskiem o pozbawienie funkcji pełnionych we władzach Związku.
Związek posiada majątek, na który głównie składają się obiekty oraz fun­dusze pochodzące z:

1) składek członkowskich,

2) dotacji z budżetu państwa i budżetów organów samorządowych,

3) środków przekazanych przez instytucje ubezpieczeniowe,

4) zapisów, darowizn i spadków,

5) wpływów z działalności gospodarczej i dochodów z majątku,

6) ofiarności publicznej.

Dochód z działalności gospodarczej służy realizacji celów statutowych Związku i nie może być przeznaczony do podziału między jego członków.


Związek Ochotniczych Straży Pożarnych RP może nadawać następujące odznaki i wyróżnienia:

  • Złoty Znak Związku.

  • Medal im Bolesława Chomicza.

  • Medal „Za zasługi dla pożarnictwa" - złoty, srebrny, brązowy.

  • Odznaka „Strażak Wzorowy".

  • Odznaka „Za wysługę lat".

  • Odznaka Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej - złota, srebrna, brązowa.

  • Dyplom uznania.

  • List pochwalny.


3.5. POZOSTAŁE JEDNOSTKI OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ.
W sytuacji, gdy istniejąca sieć straży pożarnych nie zapewnia wymaganej ochrony przeciwpożarowej lub występuje zagrożenie wymagające specjalnej organizacji działań ratowniczych ministrowie, wojewodowie, organy jednostek samorządu terytorialnego, instytucje, organizacje, przedsiębiorstwa mogą two­rzyć i przekształcać (ewentualnie likwidować po ustaniu zagrożenia) zakładowe straże pożarne lub zakładowe służby ratownicze, gminne, miejskie albo powia­towe straże pożarne, terenowe służby ratownicze lub inne jednostki ratownicze, jako jednostki umundurowane i wyposażone w specjalistyczny sprzęt.

Organizację i szczegółowe zasady funkcjonowania wymienionych wyżej jednostek określają tworzące je osoby prawne lub fizyczne, w porozumieniu i pod nadzorem komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. W jednostkach tych zatrudniani są pracownicy podlegający szczególnym obowiąz­kom wynikającym z charakteru pracy oraz posiadający odpowiednie kwalifika­cje i warunki psychofizyczne określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zwani „strażakami jednostek ochrony przeciwpożarowej".

Koszty wyposażenia, utrzymania, wyszkolenia i zapewnienia gotowości bojowej jednostek ochrony przeciwpożarowej ponoszą podmioty tworzące te jednostki.
ROZDZIAŁ 4

SZKOLENIE POŻARNICZE
4.1. ORGANIZACJA SZKOLENIA POŻARNICZEGO.
Szkoleniem członków ochotniczych straży pożarnych od samego początku do dzisiaj zajmują się ich jednostki macierzyste. Aktualnie szkolenie podstawo­we wg 80-godzinnego programu szkolenia szeregowców OSP zatwierdzonego przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Kurs kończony jest egzaminem prowadzonym przez Komendę Powiatową PSP.

Szkolenie działaczy, dowódców i funkcyjnych członków OSP było dome­ną związków straży pożarnych, od początków ich powstania aż do drugiej wojny światowej. Szkolenie prowadzono systemem kursowym. Aktualnie szkolenie to jest prowadzone w Powiatowych Ośrodkach Szkolenia Pożarniczego zorganizo­wanych przy niektórych Komendach Powiatowych PSP. Obowiązują następujące programy zatwierdzone przez Komendanta Głównego PSP:

I Szkolenie dowódców OSP - 40 godz.

V Szkolenie naczelników OSP - 24 godz.

VI Szkolenie operatorów sprzętu OSP - 40 godz.

IV Szkolenie członków Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych - 42 godz.

V Szkolenie dowódców MDP - 40 godz.

Również szkolenie członków Korpusu Technicznego Pożarnictwa w okre­sie międzywojennym organizował Związek Straży Pożarnych RP systemem kur­sowym. Większość kursów prowadzona była przy poszczególnych zawodowych strażach pożarnych. W 1938 r. postanowiono powołać do życia stały ośrodek, w którym kształcono by oficerów i podoficerów zawodowych straż pożarnych. Na mocy decyzji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ze składek strażaków, dotacji skarbu państwa i PZU, wybudowany został w Warszawie na Żoliborzu gmach Centralnego Ośrodka Wyszkolenia Pożarniczego. W początku 1939 r. ośrodek zainaugurował swoją pracę 6 miesięcznym kursem dla oficerów pożarnictwa.

Po wojnie obiekt był użytkowany przez Związek OSP, a w 1959 r. przeka­zany został zorganizowanej w 1957 r. Szkole Oficerów Pożarnictwa. Szkoła dzięki staraniom Komendy Głównej Straży Pożarnych w 1971 r. uzyskała status wyższej uczelni i została przemianowana na Wyższą Oficerską Szkołę Pożar­nictwa. Kolejna zmiana nazwy nastąpiła w 1981 r. po strajku okupacyjnym słu­chaczy i do dzisiaj nosi nazwę Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Ponadto szkoleniem kadr dla PSP zajmują się:

- Centralna Szkoła PSP w Częstochowie,

- Szkoły Aspirantów Pożarnictwa PSP w Krakowie i Poznaniu,

- szkoły podoficerskie PSP w Bydgoszczy, Opolu i Supraślu,

- wojewódzkie ośrodki szkolenia pożarniczego.
Szkoła Główna Służby Pożarniczej w Warszawie, ul. Słowackiego 52/54 jest jedyną w Polsce wyższą szkołą techniczną kształcącą oficerów pożarnictwa. Na studia dzienne w SGSP przyjmowane są osoby, które zdały maturę i nie ukończyły 25 roku życia, nie były karane przez sąd, stanu wolnego, posiadają orzeczenie lekarskie stwierdzające przydatność do służby w Państwowej Straży Pożarnej uzyskane po specjalistycznych badaniach robionych w placówkach służby zdrowia MSWiA.

Kandydaci na studia muszą zdać egzamin testowy z matematyki, fizyki i języka obcego oraz zaliczyć próby sprawnościowe, na które składają się: bieg na 1000 m, bieg na 50 m i podciąganie na drążku. Po przyjęciu i złożeniu ślubowa­nia kandydaci stają się studentami - podchorążymi SGSP i strażakami w służbie kandydackiej. Studia są dwustopniowe. Nauka na i stopniu - inżynierskim trwa 3.5 roku, na drugim - magisterskim 1,5 roku. Studia magisterskie mogą być sta­cjonarne lub zaoczne. SGSP prowadzi też studia zaoczne dla strażaków PSP ze skierowaniami swoich jednostek służbowych. Absolwenci uzyskują tytuł inży­niera lub magistra pożarnictwa oraz stopień młodszego kapitana.



Szkoły Aspirantów Pożarnictwa PSP przyjmują na naukę osoby, które ukończyły szkołę średnią (nie jest wymagane świadectwo maturalne), są w wieku do 23 lat, stanu wolnego i spełniają pozostałe warunki wymagane od kandy­datów do SGSP. Ubiegający się o przyjęcie do szkoły aspirantów muszą zdać egzamin testowy obejmujący wybrane zagadnienia z fizyki i chemii oraz zali­czyć próbę sprawnościową analogiczną jak w SGSP.

Przyjęci do szkoły uczniowie po złożeniu ślubowania stają się kadetami i strażakami w służbie kandydackiej. Nauka trwa 3 semestry (1,5 roku). Absol­wenci otrzymują tytuł technika pożarnictwa i stopień młodszego aspiranta.



Szkoły podoficerskie PSP przyjmują na naukę tylko osoby zatrudnione przez państwową straż pożarną i jednostki ochrony przeciwpożarowej, skiero­wane przez właściwych przełożonych. Muszą mieć ukończoną co najmniej za­sadniczą szkołę zawodową i kurs dla szeregowców PSP. Nauka trwa 100 dni ro­boczych. Słuchacze w tym czasie są skoszarowani w szkole i nie wykonują obowiązków zawodowych. Absolwentom zatrudnionym w PSP nadawany jest stopień sekcyjnego.

Centralna Szkoła PSP została powołana do kształcenia i doskonalenia za­wodowego podoficerów i aspirantów dla PSP oraz innych jednostek ochrony przeciwpożarowej.

Wojewódzkie ośrodki szkolenia pożarniczego organizują i prowadzą kursy szeregowych dla strażaków PSP w służbie przygotowawczej.
4.2. MŁODZIEŻOWE DRUŻYNY POŻARNICZE.
Młodzieżowe drużyny pożarnicze organizuje się w celu stworzenia mło­dzieży możliwości udziału w ochronie przeciwpożarowej oraz przygotowania jej do służby w szeregach OSP. MDP zostaje powołana na podstawie uchwały za­rządu OSP i stanowi jej integralną część. Drużyna może być żeńska, męska i koedukacyjna. Członkiem MDP może być osoba w wieku 12 - 18 lat, która uzyskała zgodę opiekunów, ma odpowiedni stan zdrowia i złożyła ślubowanie. O przyjęciu do drużyny decyduje zarząd OSP.

Do zadań młodzieżowej drużyny pożarniczej należy:

- wychowawcze oddziaływanie na środowisko w kierunku przestrzegania za­sad bezpieczeństwa przeciwpożarowego w trosce o zabezpieczenie życia i mienia przed pożarami,

- kształtowanie i wyrabianie zamiłowania do społecznej działalności pożarni­czej członków drużyny,

- wykonywanie czynności pomocniczych w zakresie:

- prac propagandowych mających na celu przeciwdziałanie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów,

- współudziału w akcjach ratowniczych (Poza terenem akcji ratowniczej),

- udziału w pracach kulturalno-oświatowych, sportowych i innych wynikają­cych ze statutowej działalności OSP,

- szkolenia pożarniczego swych członków.

Zarząd OSP na wniosek naczelnika wyznacza dla drużyny opiekuna-instruktora, który służy pomocą i radą i odpowiada za jej działalność. Członkowie drużyny wybierają spośród siebie większością głosów dowódcę i jego za­stępcę. Podlegają oni zatwierdzeniu przez Zarząd OSP na wniosek naczelnika straży, poprzedzony opinią opiekuna drużyny. Dowódca jest przełożonym członków drużyny, dowodzi nimi i przewodniczy na zebraniach członków i rady drużyny.

Drużyna dzieli się na sekcje liczące od 5 do 11 osób. Sekcje są podstawo­wym ogniwem działalności drużyny. Rada drużyny, w skład której wchodzą dowódca i zastępca dowódcy drużyny oraz dowódcy sekcji, jest organem samo­rządu młodzieżowego przy jednostce OSP.

Wszyscy członkowie młodzieżowych drużyn pożarniczych mogą zdoby­wać odznaki specjalności pożarniczych. Specjalności pożarnicze zdobywa się indywidualnie. Wybór specjalności jest dowolny według grupy wiekowej. Każ­da ma siedem zadań do spełnienia. Wyróżnia się specjalności:

grupa I (12-15 lat): znawca przepisów przeciwpożarowych, łącznik zwiadowca,

pomocnik strażaka, specjalista podręcznego sprzętu gaśniczego,

ratownik-sanitariusz, organizator sportu i turystyki, grupa II (16-18 lat): strażak propagandzista, mechanik sprzętu pożarniczego,

przewodnik wyszkolenia pożarniczego, prądownik, opiekun dzieci,

organizator działalności kulturalno-oświatowej.

4.3. SPORTOWE ZAWODY POŻARNICZE.

Zawody pożarnicze są istotnym czynnikiem doskonalenia umiejętności in­dywidualnych i zespołowych szczególnie w ochotniczych strażach pożarnych. Pozwalają porównać sprawność i stopień wyszkolenia zarówno zespołu jak i po­szczególnych jego członków. Element rywalizacji jest dodatkowym bodźcem do prowadzenia intensywnych i systematycznych ćwiczeń.

Zawody rozgrywane są na podstawie regulaminów zatwierdzonych przez Komendanta Głównego PSP, odrębnie dla ochotniczych straży pożarnych i od­rębnie dla jednostek zawodowych. Rozgrywki dla ochotniczych straży pożar­nych otrzymały określenie zawodów sportowo-pożamiczych, a dla jednostek zawodowych organizuje się mistrzostwa w sporcie pożarniczym. W zawodach sportowo-pożarniczych prowadzone są tylko rozgrywki zespołowe. Mistrzostwa w sporcie pożarniczym rozgrywane są w konkurencjach indywidualnych i ze­społowych, jak również ustalana jest łączna klasyfikacja za wszystkie konkuren­cje.
ZAWODY SPORTOWO-POŻARNICZE.

W zawodach sportowo-pożamiczych mogą uczestniczyć 8-osobowe dru­żyny reprezentujące jednostkę OSP, w następujących grupach:

grupa I - młodzieżowe drużyny dziewcząt lub chłopców w wieku 12-15 lat, grupa II A - młodzieżowe drużyny dziewcząt lub chłopców w wieku 15-18 lat, grupa II B - kobiece drużyny w wieku powyżej 18 lat, grupa III - członkowie ochotniczych straży pożarnych w wieku powyżej 18 lat.

Zawody gminne (miejskie) powinno się organizować co roku. Startować w nich mogą wszystkie zgłoszone przez jednostki OSP drużyny. Zawody powia­towe organizuje się co 2 lata (w latach nieparzystych), a wojewódzkie i krajowe co 4 lata, z tym, że na szczeblu krajowym organizuje się zawody tylko dla grupy ni. W zawodach wyższego szczebla biorą udział zwycięzcy z niższego szczebla. Organizatorzy tych zawodów (komendanci właściwi terenowo) mogą dopuścić również drużyny, które zajęły drugie lub trzecie miejsce. Zawody sportowo-pożamicze rozgrywa się w konkurencjach: ćwiczenia bojowe. bieg sztafetowy 7 X 50 m oraz do szczebla powiatu może być wprowadzona musztra. Podstawą oceny jest uzyskany czas w poszczególnych konkurencjach, powiększony o punkty karne za popełnione błędy w relacji l sęk. = l pkt- Oce­nę końcową drużyny stanowią zsumowane punkty (czas) z poszczególnych konkurencji. Zwycięża drużyna, która zbierze najmniej punktów. W przypadku uzyskania takiej samej ilości punktów przez dwie lub więcej zespołów, o wyż­szym miejscu decyduje krótszy czas wykonania ćwiczenia bojowego.


Zasady przeprowadzania konkurencji
Musztra.

Drużyna w kolumnie dwójkowej wykonuje na komendę dowódcy sekcji prze­widziane regulaminem musztry czynności: zbiórkę, przyjmowanie postawy za­sadniczej, zwroty, odliczanie, marsz i zwroty w marszu. Za niewłaściwe wydanie lub wykonanie rozkazu zespół sędziowski nalicza punkty karne. Sekcja, która wykona musztrę zgodnie z regulaminem otrzymuje O pkt..


Ćwiczenie bojowe.

Drużyny występują w składach ośmioosobowych. Wszyscy członkowie sekcji noszą na piersiach i plecach oznaczenia funkcyjnych. W grupie I obsługującym motopompę powinien być dorosły członek OSP lub strażak PSP. Ćwiczenia bojowe obejmują:

1) dobiegnięcie 10 m od linii startowej do miejsca ułożenia sprzętu na podeście.

2) zbudowanie linii ssawnej od motopompy do zbiornika wodnego (w grupie I linia ssawna jest zbu­dowana przed startem i podłączona do motopompy),

3) zbudowanie linii głównej z dwóch odcinków W-75,

4) zbudowanie dwóch linii gaśniczych po dwa odcinki W-52 każda (w grupie III od szczebla zawo­dów wojewódzkich trzech linii gaśniczych),

5) uruchomienie motopompy i zassanie wody,

6) podanie dwóch prądów wody ze stanowisk gaśniczych i wykonanie zadania -złamanie tarczy,

przewrócenie pachołków,

grupa III począwszy od zawodów wojewódzkich trzeci prąd wody podaje ze stojącej drabiny

z zadaniem obrócenia tarczy obrotowej.

Ocenę stanowi czas wykonania ćwiczenia wg. zasady l sek.= l pkt. ujemny. Do uzyskanego czasu zespół sędziowski dodaje punkty karne za popełnione błędy w regulaminowym sprawianiu sprzętu.


Bieg sztafetowy 7 X 50 m - grupa I.

Konkurencja rozgrywana jest na torze o długości 50 m i szerokości 2 m. Za­wodnicy każdej drużyny ustawiają się - 4 na linii startu, 3 na linii mety. Bieg sztafetowy rozpoczyna pierwszy zawodnik z linii startu, z prądownicą o długo­ści co najmniej 25 cm z nasadą „Storz" 052 mm. Biegnie pokonując kolejne 3 przeszkody: na 6 m - równoważnię o dł. 4 m, wys. 0,5 m i szer. 0,3 m, na 28 m -ścianę o wys. 1,3 m, na 38 m tunel do czołgania o dł. 4m, szer. l m, wys. 0,5 m. Przy ścianie i tunelu do czołgania rozwinięte są odcinki węża W-52 z przypiętą prądownicą za przeszkodą. Dodatkowym zadaniem zawodnika przy przeszko­dzie jest przyłączenie swojej prądownicy do wolnej końcówki a odpięcie z dru­giej strony. Po pokonaniu całego toru przeszkód zawodnik przekazuje prądow-nicę następnemu zawodnikowi. Ten przebiega tor i pokonuje przeszkody w od­wrotnym kierunku. Po zakończeniu biegu przez ostatniego zawodnika mierzy się czas, który jest podstawą oceny konkurencji. Bieg sztafetowy 7 X 50 m dla grupy HA. 1IB i III. Konkurencja rozgrywana jest na torze o długości 350 m, szerokości l ,5-2,0 m, podzielonym na 7 równych odcinków. Strefa zmian wynosi 10 m, po 5 m przed i za linią kończącą odcinek. Zadaniem zawodników jest przebiegnięcie swojego odcinka, wykonanie na nim określonego regulaminem zadania lub pokonanie przeszkody i przekazanie pałeczki sztafetowej którą stanowi prądownicą o dłu­gości co najmniej 25 cm zakończona nasadą „Storz" 052 mm. Zadania do wy­konania lub przeszkody na poszczególnych odcinkach są następujące:

- pierwszy odcinek: rozwinięcie ułożonego na 10 m odcinka węża W-52 i podłą­czenie go do znaj­dującego się na 35 m rozdzielacza,

- drugi odcinek: pokonanie na 25 m płotka lekkoatletycznego o wys. 76 cm (dla dziewcząt i kobiet równoważnia o dł. 6 m, wys. 0,6 m, szer. 0,2 m),

- trzeci odcinek: pokonanie na 25 m rowu o szer. 2m,

- czwarty odcinek: pokonanie na 25 m slalomu pomiędzy 3 tyczkami ustawio­nymi co l m,

- piąty odcinek: pokonanie na 25 m równoważni opisanej przy odcinku drugim,

- szósty odcinek: pokonanie na 25 m ściany o wys. 1,7 m (dla dziewcząt i kobiet płotek lekkoatle­tyczny),

- siódmy odcinek: zbudowanie na 35 m linii gaśniczej z odcinka węża W-52 i podłączenie go do stojącego rozdzielacza.

Ocenę stanowi uzyskany czas wg. zasady l sek.= l pkt. Do czasu dodaje się punkty karne za nieprawidłowe wykonanie zadania lub pokonanie przeszkody oraz za przekroczenie strefy zmian.


MISTRZOSTWA W SPORCIE POŻARNICZYM.

Zawody organizowane są co roku i dzielą się na: powiatowe, wojewódzkie i Mistrzostwa Polski. W mistrzostwach prawo startu mają strażacy zawodowo pełniący służbę w jednostkach ochrony przeciwpożarowej.

Do udziału w mistrzostwach powiatu można zgłosić drużynę - reprezenta­cje zmiany służbowej lub jednostki w składzie: l kierownik drużyny, l trener, 10 zawodników. Rozgrywane są następujące konkurencje, do których kierownik drużyny wyznacza zawodników z całej drużyny: pożarniczy tor przeszkód - 8 zawodników, wspinanie przy użyciu drabiny hakowej - 8 zawodników, sztafeta pożarnicza 4 X 100 m z przeszkodami - 2 zespoły 4-osobowe (sztafeta A i B), pożarnicze ćwiczenia bojowe - 7 zawodników.

Kryterium klasyfikacji w poszczególnych konkurencjach jest wyłącznie czas poprawnie wykonanych zadań. Jeżeli zawodnik lub zespół nie ukończy konkurencji lub wykona ją niezgodnie z regulaminem jest wówczas dyskwalifi­kowany i nie klasyfikowany. Na mistrzostwach prowadzi się następujące klasy­fikacje:

1) indywidualną - oddzielnie w konkurencji pożarniczy tor przeszkód i konku­rencji wspinanie po drabinie hakowej zaliczając lepszy czas z dwóch wykonanych prób oraz w dwuboju, podsumowując czasy z obu kon­kurencji,

2) zespołową - w konkurencjach pożarniczy tor przeszkód i wspinanie po drabinie hakowej zaliczając sumę czasów uzyskanych przez 6 naj­lepszych zawodników drużyny,

- w sztafecie pożarniczej 4 X 100 m z przeszkodami zaliczając wynik lepszy uzyskany przez jeden z zespołów sztafetowych,

- w ćwiczeniach bojowych zaliczając wynik uzyskany przez zespół.

3) drużynową - na podstawie sumy miejsc uzyskanych przez poszczególne

zespoły danej drużyny we wszystkich konkurencjach.


Zasady rozgrywania konkurencji.

Pożarniczy tor przeszkód 100 m.

Konkurencję rozgrywa się na bieżni, na torach o szerokości 2,5 m i długości 100 m.

Zawodnik zgłasza się na start wyposażony w prądownicę, 2 odcinki węży W-52 oraz rozdzielacz. Po sprawdzeniu przez sędziego ustawia na swoim torze: na 28 m odcinki węży, na 75 m rozdzielacz i zajmuje miejsce w blokach startowych. Na sygnał startu zawodnik biegnie po torze pokonując na 23 m ścianę o wys. 2 m, zabiera ustawione węże. pokonuje na 38 m równoważnię o dł. 8 m, wys. l 2 m, szer. 0,18 m, buduje od rozdzielacza linię gaśniczą. Węże mogą być łączone w dowolny sposób w czasie biegu lub na stojąco, nie może tylko podnosić lub przemieszczać rozdzielacza. Prądownica musi być połączona z linią wężową przed przekroczeniem mety.

Wspinanie przy użyciu drabiny hakowej na 3 piętro wspinalni.

Konkurencję przeprowadza się na 3-piętrowej wspinalni posiadającej co naj­mniej dwa rzędy okien o szer. 1,1 m, wys. 1,87 m odległe od siebie w płasz­czyźnie poziomej 0,6 m. Górne płaszczyzny parapetów okiennych znajdują się:

- na I piętrze - na wysokości 4,25 od powierzchni poduszki amortyzacyjnej przed wspinalnią,

- pomiędzy piętrami w odległości 3,3 m.

Zawodnik zgłasza się na start wyposażony w drabinę hakową. Na sygnał startu przebiega z drabiną po torze o długości 32,25 m i szerokości 2 m do wspinalni i zawiesza ją na parapecie okna I piętra. Następnie wchodzi po drabinie i siada na parapecie okna, sprawia drabinę na II piętro i powtarza czynności w celu spra­wienia drabiny do III piętra. Na III piętrze zeskakując na podłogę kończy kon­kurencję.
Sztafeta pożarnicza 4 X 100 m z przeszkodami.

Konkurencję przeprowadza się na torach okrężnych o długości 400 m, szeroko­ści 2,5 m.Tor podzielony jest na odcinki po 100 m z oznaczonymi strefami zmian o długości 20 m, 10 m przed i za linią kończącą odcinek. Na torach roz­stawione są następujące przeszkody:

- I zmiana - na 30 m domek o dł. 5m. szer. 2,5 m, wys. do kalenicy dachu, dach dwuspadowy o spadku 30°,

- II zmiana - na 50 m ustawiona jest ściana jak dla pożarniczego toru przeszkód 100 m,

- III zmiana - na 25 m ustawiona jest pochylnia jak dla pożarniczego toru prze­szkód 100 m.

- IV zmiana - na 350 m ustawiona jest wanna z płynem łatwopalnym w ilości 33,5 dm3.

Zawodnicy ustawiają na torze: na 3-cim odcinku na 15 m dwa odcinki węży W-52, a na 55 m rozdzielacz; na 4-tym odcinku na 20 m gaśnicę proszkową GP-2 (2 kg), druga gaśnica rezerwowa stoi l ,5 m za wanną. Zawodnik stojący na starcie jest wyposażony w drabinę i prądownicę, która peł­ni rolę pałeczki sztafetowej. Na sygnał startu biegnie z drabiną do domku i po niej wchodzi na dach. Przebiega po dachu, zeskakuje i dobiega do końca swoje­go odcinka, gdzie następnemu zawodnikowi przekazuje prądownicę. Zawodnik drugiej zmiany na swoim odcinku pokonuje ścianę. Zawodnik III zmiany buduje linię gaśniczą analogicznie jak na pożarniczym torze przeszkód 100 m, z tym że pracownica musi zostać połączona z linią wężową przed 80 m, a następnie do­biegając do końca swojego odcinka odpina ją i przekazuje zawodnikowi startu­jącemu na IV zmianie. Ostami zawodnik zespołu podczas biegu chwyta gaśnicę proszkową, dobiega z nią do wanny i gasi proszkiem palący się płyn. Jeżeli nie ugasi ognia przy pomocy pierwszej gaśnicy może użyć rezerwowej.

Ćwiczenia bojowe.

Konkurencja rozgrywana jest na torze o długości 105 m i szerokości 20 m. W odległości 10 m od linii startu i bocznych linii ustawia się podest drewniany do ułożenia na nim potrzebnego sprzętu. W odległości 4 m od lewej krawędzi po­destu stoi zbiornik o pojemności minimum l m3. Na 100 m zaznacza się linie stanowisk prądowników, od których w odległości 5 m stoją tarcze nalewowe. Tarcze wykonane są z płyty blaszanej o wymiarach 50 cm X 50 cm. W środku tarczy znajduje się otwór o średnicy 5 cm na wysokości 160 cm od podłoża. Za tarczą umieszczony jest zbiornik o pojemności 15 dm3. Zbiornik zaopatrzony jest w urządzenie sygnalizujące napełnienie 10 dm3 wody. Zespół po sygnale startowym dobiega do podestu ze sprzętem, sprawia, a na­stępnie przez rozdzielacz podaje dwa prądu wody do otworów w tarczach nale-wowych. Konkurencja jest ukończona wtedy, gdy obydwa zbiorniki są napeł­nione 10 dm3 wody.




1   2   3   4   5


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna