Monty brogan edward norton



Pobieranie 63.12 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar63.12 Kb.

25. godzina


film Spike’a Lee

25. GODZINA”
Reżyseria: SPIKE LEE
Obsada:
MONTY BROGAN...................................................................................EDWARD NORTON

JACOB ELINSKY ………………………………….............PHILIP SEYMOUR HOFFMAN

FRANCIS XAVIER SLAUGHTERY ……………………………............... BARRY PEPPER

NATURELLE RIVIERA ……………..……………………….............. ROSARIO DAWSON

MARY D'ANNUNZIO …………....…………………………………........... ANNA PAQUIN

JAMES BROGAN ………………………………………………………............ BRIAN COX

KOSTYA NOVOTNY ……………………………………………............ TONY SIRAGUSA

NIKOLAI ………………………………………………..……………....................... LEVANI

SENKA VALGHOBEK ………………………………………............ MISHA KUZNETSOV

AGENT FLOOD ……………………………………………….......... ISIAH WHITLOCK JR.

AGENT CUNNINGHAM ………………………………………….......... MICHAEL GENET

KHARI ……………………………………………………………............. PATRICE ONEAL

SALVATORE DOMINICK ………………………………………….......... AL PALAGONIA

MARCUSE ……………………………………………………............. AARON STANFORD


Scenariusz na podstawie własnej powieści………………...................... DAVID BENIOFF

Zdjęcia ………………………………………………...……................. RODGRIGO PRIETO
Montaż …………………………………………................ BARRY ALEXANDER BROWN
Scenografia ………………………………………..……….................... JAMES CHINLUND
Kostiumy ………………………………………...………............... SANDRA HERNANDEZ
Muzyka…………………………………………………................ TERENCE BLANCHARD
Producent wykonawczy ………………………………............................ NICK WECHSLER
Producenci…................SPIKE LEE, JON KILIK, TOBEY MAGUIRE i JULIA CHASMAN
Produkcja: 40 Acres and a Mule Filmworks/Industry Entertainment/Gamut Films, Touchstone Pictures, 2002
Tytuł oryginalny: „25th Hour”
Dystrybucja: FORUM FILM
Czas projekcji: 135 min.


O filmie
Dla nowojorskiego dilera narkotyków Monty’ego Brogana ( Edward Norton ) liczy się każda minuta: już za 24 godziny pójdzie do więzienia - został skazany na całe długie siedem lat. Brogan musi porzucić to, czym do tej pory żył. Przede wszystkim chce pożegnać się z bliskimi: z ojcem - byłym strażakiem ( Brian Cox ), który nigdy nie stracił wiary w syna oraz z dawnymi przyjaciółmi ze szkolnych lat - nauczycielem literatury, Jacobem ( Philip Seymour Hoffman ) i bezwzgędnym maklerem, Slaughterym ( Barry Pepper ). Najtrudniejsza rozmowa czeka go jednak z jego dziewczyną, Naturelle ( Rosario Dawson ). Monty, pod wpływem plotek, podejrzewa, że to właśnie ona wydała go policji. Czas jest nieubłagany, a on próbuje zmienić całe swoje życie w jeden dzień.

Jak pisała Maja Staniszewska w „Co jest Grane”, „film Spike’a Lee opowiada o tym, co ważne - o przyjaźni, lojalności i odpowiedzialności. Za siebie, za swoich bliskich i za własne czyny.(...) Ten film to także hołd Spike’a Lee dla Nowego Jorku po 11 września. Nietypowy hołd”.



Norton i Lee: nowojorskie spotkanie na szczycie
W roli Monty’ego Brogana wystąpił Edward Norton, nominowany do Oscara za ”Więźnia nienawiści” i ”Lęk pierwotny”. Norton znany jest ze starannego doboru ról. Gdy gra, gotowy jest do największych poświęceń. Nigdy nie interesuje go jedynie aspekt komercyjny.

Podobne podejście do kina ma Spike Lee. „Pytacie jaka jest różnica pomiędzy postaciami z typowych hollywoodzkich produkcji, a tymi z moich filmów. To bardzo proste. Moje postaci są po prostu prawdziwe” – powiedział kiedyś reżyser.

„Ed to aktor o ogromnych możliwościach, wymarzony odtwórca roli Monty’ego, człowieka skomplikowanego, który budzi na przemian sympatię i lęk” - mówił producent Jon Kilik. Nie wspomniał natomiast o tym, że niektórzy reżyserzy przystępują do współpracy z Nortonem nie bez obaw. Znany jest on bowiem ze swego perfekcjonizmu i uporu w forsowaniu własnych koncepcji - nawet wbrew realizatorom. Tak było chociażby w przypadku filmu „American History X”, gdzie postać neonazisty grana przez Nortona zdominowała cały film, a scenariusz był zmieniany pod jego dyktando. Także ostatecznego montażu dokonano pod jego nadzorem. Spowodowało to ostry konflikt z młodym reżyserem Tony Kaye’m, który nawet groził wycofaniem z czołówki swego nazwiska. Jednak w starciu ze zdeterminowanym i mającym już mocną pozycję Nortonem był bez szans. Mimo to, w wywiadach Norton podkreśla, że bynajmniej nie jest rozkapryszonym gwiazdorem-awanturnikiem i jeśli bywa nieprzyjemny, to dlatego, że chodzi mu o „artystyczną jakość”.
Ze Spike’iem Lee spotkał się w trudnym dla reżysera momencie. Przez wiele lat Lee uważany był za sztandarowego filmowego twórcę wyrażającego aspiracje Afroamerykanów, ze skłonnością do radykalizmu. Głównym przeciwnikiem Lee był - przez lata przez niego krytykowany - hollywoodzki system produkcyjny, z jego skłonnością do powielania nie tylko gatunkowych, ale i rasowych klisz. W każdym dotychczasowym filmie Lee (przeważnie na początku, w dialogach) pojawiały się słowa „Zbudź się!”, co często było odczytywane jako wezwanie skierowane do czarnoskórej publiczności.

„Moim zadaniem jest wyrazić jak najwierniej punkt widzenia tych przedstawicieli czarnej społeczności, którzy nie mają dostępu do mediów ani do władzy. I będę to robił, dopóki będę wypłacalny”. Tego typu deklaracje składał Lee często; przez przeciwników był zresztą nieraz atakowany za to, że artystyczną prawdę poświęca na ołtarzu publicystyki. Zdaje się, że Lee przejął się krytyką, zwłaszcza, że rola ludowego trybuna i aktywisty zaczęła go ograniczać. Dlatego w połowie lat 90. podjął kolejne próby zdystansowania się od niej, co początkowo przynosiło co najmniej dyskusyjne efekty.

W „Clockers” (1995) podjął próbę diagnozy przyczyn przestępczości i przemocy, przekraczając wyraźnie etniczny punkt widzenia i wprowadzając do filmu bohaterów nie-Afroamerykanów oraz korzystając ze stylistyki thrillera.

W „Dziewczynie numer 6” poważył się na ryzykowne stylistyczne eksperymenty, mające oddać psychiczne wahania bohaterów. Krytyka potraktowała film surowo, publiczność nie dopisała. W dodatku w środowisku czarnych filmowców pojawiły się oskarżenia o zdradę dawnych ideałów; coraz częściej zaczęto używać też w stosunku do Lee złośliwego określenia „Pan Egomaniak”.

Za kolejny krok w niebezpiecznym kierunku uznano „Mordercze lato” (Summer of Sam, 1999). Był to w zamierzeniu epicki fresk z szalonych lat disco (1977), portretujący praktycznie jedynie środowisko „małej Italii”. Znowu nasiliły się głosy mówiące o ucieczce Lee od środowiska, z którego wyszedł. Wielu miało mu też za złe to, że wziął aktywny udział w kampaniach reklamowych Nike’a, co nie licowało z jego antykorporacyjnym wizerunkiem. W dodatku część krytyki nie bez racji uznała „Mordercze lato” za wtórne wobec klasycznych już filmów Martina Scorsese. Lee bronił się z charakterystyczną dla siebie zadziornością, twierdząc, że kręci filmy o ludziach i ich dramatycznych problemach, bez względu na kolor skóry.
Pomimo więc, że z wielu stron mu to odradzano, podjął się realizacji „25. godziny”. Tym bardziej, że zyskał entuzjastyczne wsparcie Nortona, który bez wahania przyjął proponowaną mu rolę. Aktor tłumaczył: „Nasz film opowiada o konsekwencjach bierności moralnej, o ludziach, którzy niepostrzeżenie staczają się na dno. To niemal przypowiastka moralna. Od dawna marzyłem o współpracy ze Spike’iem Lee, którego zaliczam do swych ulubionych reżyserów. Myślę, że przyjąłbym rolę nie zajrzawszy nawet do scenariusza. Monty to bardzo złożona postać. Zmaga się ze sobą i dokonuje niesłychanie trudnych wyborów. W końcu bierze całą winę na siebie, choć kusi go, by zwalić ją na innych. Uczy się ponosić konsekwencje swoich własnych czynów”.
Wbrew obawom praca na planie przebiegała harmonijnie. Obeszło się bez ostrych spięć, choć Lee znany jest ze swej niecierpliwości i wybuchowego temperamentu, a Norton z wyniesionej z teatru skłonności do precyzyjnego cyzelowania roli i szczegółowego dociekania motywacji postaci. Norton twierdził też, że każdy aktor zmaga się z pokusą reżyserowania, zwłaszcza scen z własnym udziałem. Mówił jednak także, półżartem, że po wyreżyserowaniu „Zakazanego owocu”, te jego ciągoty zostały bardzo ograniczone. Ale Lee ma naturalny autorytet, któremu nie miał ochoty, ani potrzeby przeciwstawiać się.
Norton nie bez racji uważany jest za jednego z najzdolniejszych aktorów swego pokolenia. Uważa, że niepozorna powierzchowność jest jego atutem. „Wyraziste, mocno określone warunki fizyczne ograniczają wielu wspaniałych aktorów – mówił. - Część swojej energii muszą oni tracić na walkę ze swym utrwalonym wizerunkiem i nie zawsze im się to udaje. Moją ambicją jest nie dać się wepchnąć do żadnej szuflady. Wierzcie mi, w Holywood to diabelnie trudne, ale wierzę, że możliwe.”

Jednym z idoli Nortona jest Paul Newman, który takie trudne zmagania ma za sobą. Swoistym hołdem dla niego było umieszczenie w pokoju Brogana plakatu z jego filmu „Cool Hand Luke” (1967, w Polsce znany z telewizji pod tytułami „Nieuległy Luke” i „Luke Zimna Rączka”) w reżyserii Stuarta Rosenberga. Newman zagrał tam więźnia w obozie pracy na południu USA, który dzięki swoistemu optymizmowi i zadziorności zdobywa uznanie współwięźniów i przeciwstawia się skutecznie represyjnemu systemowi, dąży też wytrwale do osiągnięcia wewnętrznej niezależności. Użycie tego plakatu ma w tym kontekście wydźwięk ironiczny i zarazem dobrze charakteryzuje Brogana. Jego tęsknota za taką niezależnością jest złudna: świat wielkomiejskiej dżungli nie przypomina pokazanej u Rosenberga nieco baśniowej karnej farmy. Jednocześnie w postaci Monty’ego jest nuta ukrytego idealizmu, jak u Newmana.

Norton był jednak oczywiście daleki od kopiowania stylu starszego kolegi. Podkreślał, że ceni Spike’a Lee za dążenie do realizmu i unikanie hollywoodzkich stereotypów. Reżyser i aktor zgodnie twierdzili, że we współczesnym amerykańskim kinie brakuje kina „dla dorosłych”, gdzie widza traktuje się poważnie, nie jak dziecko spragnione kolejnej krzepiącej opowiastki. Starali się wspólnie tę lukę wypełnić. Zdaniem większości krytyki – z powodzeniem.

Z planu filmowego
„25. godzina” to drugi - po wyróżnionym nominacją do Oscara za scenariusz ”Rób, co należy” - film Spike’a Lee, którego akcja rozgrywa się w ciągu jednej doby. Scenariusz jest adaptacją entuzjastycznie przyjętej przez krytyków powieści Davida Benioffa, którą wydano w 2001 roku. Jeszcze przed jej opublikowaniem prawa do ekranizacji zakupili: studio Industry Entertainment i debiutujący w roli producenta aktor Tobey Maguire. Zadanie napisania scenariusza powierzono samemu Benioffowi.

Film był, jak na warunki amerykańskie, kameralną produkcją. Kosztował tylko 15 milionów dolarów, podczas gdy przeciętny hollywoodzki film kosztuje ponad 50 milionów.

Spike’a Lee nie zraziło to, że głównym bohaterem filmu miał być handlarz narkotykami. Reżyser tłumaczył: „Dokonując wyboru scenariusza nie kieruję się tym, czy jego bohaterowie wydają mi się sympatyczni czy też nie. Monty Brogan jest dilerem narkotykowym, co nie wzbudzi sympatii u widzów. Często się jednak zdarza, że bohaterami najlepszych filmów są ludzie niesympatyczni. Na tej właśnie podstawie dokonuję wyboru scenariusza - wybieram filmy, które wydają mi się interesujące”.

Edward Norton mówił: „Sądzę, że każdy z nas może się identyfikować z bohaterami filmu. Wszyscy mamy przyjaciół, których znamy od lat, ale którzy nie wydają nam się dziś tak bliscy jak kiedyś. Czasami zdarza nam się pomyśleć, że gdybyśmy spotkali ich teraz, nigdy byśmy się z nimi nie zaprzyjaźnili. Łączy nas jednak zażyłość, która pogłębiała się wraz z upływem czasu. Nasz film opowiada o ludziach, którzy pozostają przyjaciółmi, mimo, iż coraz więcej ich dzieli; a także o różnicach, których istnienia nie dopuszczamy do siebie”.

Barry Pepper, który gra Slaughtery’ego, najlepszego przyjaciela Monty’ego, mówi: „Wszyscy przyjaciele przeżywają emocje podobne do tych, które stają się udziałem bohaterów naszego filmu.Wszystkim nam zdarza się komuś czegoś pozazdrościć. Naszymi bohaterami miotają bardzo silne emocje, nie ma jednak wśród nich nienawiści. Wręcz przeciwnie - pod koniec filmu uświadamiają sobie, że kochają się jak bracia, nie akceptują tylko pewnych wyborów, których dokonali. Marzą, by wszystko było tak, jak w dzieciństwie”.

Philip Seymour Hoffman gra Jacoba, nauczyciela z liceum, który rozpaczliwie zakochuje się w jednej ze swoich uczennic. Aktor mówi: „Nasz film to opowieść o trudnym dojrzewaniu. Nie jest to nowy temat, ale Spike Lee ujął go w niezwykle oryginalny sposób. Bohaterowie ”25. godziny” są barwni, niejednoznaczni i wymykają się łatwym osądom”. Edward Norton dopowiada: „Slaughtery i Barry to dwie różne osoby. Świetnie się bawiłem obserwując, jak Barry wszedł między finansistów z Wall Street, by nauczyć się podstaw ich fachu. Znakomicie ukazał potem charakterystyczny dla nich gniew i agresję”.

Jamesa Brogana, ojca Monty’ego, emerytowanego strażaka, który prowadzi pub, gra Brian Cox. Spike Lee komentował: „ James czuje się odpowiedzialny za syna. Nie może zrozumieć, jak to się stało, że skończył on jako handlarz narkotykami. Sprawy komplikuje fakt, że James wziął pieniądze od syna na rozkręcenie interesu, sam nie ma więc czystych rąk”.

Mary D’Annunzio, licealistkę, która wpada w oko Jacobowi, gra Anna Paquin, wyróżniona Oscarem za rolę w ”Fortepianie”. Aktorka opowiada: „Cieszę się, że dane mi było zagrać u Spike’a Lee, reżysera, któremu zawdzięczamy kilka z najważniejszych filmów współczesnego kina. Moja bohaterka jest nieco dojrzalsza niż mógłby na to wskazywać jej wiek. Ma siedemnaście lat i manipuluje innymi. Seks jest dla niej wyłącznie narzędziem. Mary jest wyrachowana i świetnie się bawi prześladując Jacoba, swego nauczyciela angielskiego”.

W roli Kostii, ukraińskiego ochroniarza, którego zadaniem jest pilnować Monty’ego, debiutuje jako aktor były zawodnik amerykańskiej ligi futbolowej Tony Siragusa. Jak wspominał: „Edward Norton wziął mnie pod swoje skrzydła i nauczył mnie podstaw aktorstwa. Dzięki niemu zrozumiałem, że nie wolno patrzeć w kamerę i trzeba pamiętać, co się robiło w danym ujęciu, bo kiedy przyjdzie czas, by nakręcić daną scenę z innego punktu widzenia, trzeba to będzie bezbłędnie powtórzyć”.

Nowy Jork Spike’a Lee
Zdjęcia do filmu kręcono w pięciu dzielnicach Nowego Jorku - Brooklynie, Queens, Staten Island, Bronxie i Manhattanie. Miasto, podobnie jak bohater filmu, przechodzi poważny kryzys. Spike Lee mówi: „Nowy Jork zawsze pełnił ważną rolę w moich filmach, a w ”25. godzinie” staje się wręcz jednym z bohaterów. Gdy pytają mnie, o czym jest mój film, odpowiadam: Edward Norton gra handlarza narkotykami, który spędza ostatnie 24 godziny na wolności w Nowym Jorku po tragedii z 11 września 2001. Mimo iż powieść i scenariusz napisano przed 11 września, zdawaliśmy sobie sprawę, że nie możemy jej przemilczeć w filmie. Nie bylibyśmy dojrzałymi artystami, gdybyśmy udawali, że nic się nie stało. Motyw tragedii pojawia się więc w obrazie i dialogu, nie można jej bowiem wymazać z pamięci.”

Było to tym bardziej istotne, że przecież film Lee jest pierwszym, który zmierzył się wprost na taką skalę z tym bolesnym dla Amerykanów doświadczeniem. Do tej pory pojawiały się tylko małe wzmianki. Tragedia 11 września miała też konsekwencje dla kina jako machiny rozrywki. Przesuwano premiery niektórych filmów, dokonywano korekt scenariuszy, wreszcie kilkakrotnie wymazywano wieże World Trade Center z gotowych już filmów. Były to działania psychologicznie zrozumiałe, a jednocześnie zawstydzające. Tak jakby w krainę kina jako eskapistycznej rozrywki brutalnie wdarła się koszmarna rzeczywistość, co należało ukryć. Lee swoim zwyczajem nie zamierzał chować głowy w piasek.

Barry Pepper mówił: „Z jednego z okien rozciąga się widok na miejsce tragedii. Widzimy buldożery i pracujących ludzi. To porażający obraz, który na długo pozostanie w pamięci widzów”.

TWÓRCY FILMU:
SPIKE LEE

Jest jednym z najważniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych reżyserów współczesnego kina amerykańskiego. To także producent, aktor i scenarzysta, urodzony w Atlancie 20.03.1957 roku. Jego ojciec był muzykiem jazzowym, matka – nauczycielką. Studiował w Nowym Jorku, w Tisch School. Zrealizowany w roku 1986 debiut kinowy "She's Gotta Have It" (TVP: ”Nola i mężczyźni”) przyniósł mu nagrodę na festiwalu w Cannes. Jego pozycję umocnił drugi film "School Daze". Za swój trzeci film "Do the Right Thing" otrzymał nominację do Oscara za scenariusz. Za dokument ”4 Little Girls” dostał nominację do Oscara. Spike Lee jest współproducentem swoich filmów (w ramach założonej przez siebie wytwórni "40 Acres and a Mule", nazwanej tak od przydziału, jaki dostawali wyzwoleni czarni niewolnicy: 40 akrów i muła), co zapewnia mu pełną kontrolę nad wszystkimi etapami realizacji. Spike Lee jest ponadto cenionym twórcą teledysków (m.in. dla Michaela Jacksona, Chaki Khan, Milesa Davisa, Tracy Chapman i Public Enemy) oraz filmów reklamowych (m.in. Levi's Button-Fly 501, AT&T, Taco Bell i American Express). Jest także autorem sześciu książek, które poświęcił realizacji swoich filmów.


Filmografia (jako reżyser):

1977 – Last Hustle in Brooklyn (kr.m), 1980 – Answer (kr.m), Joe’s Bed – Stuy Barbershop: We Cut Heads (śr.m), 1986 – She’s Got to Have It ( TVP: Nola i mężczyźni, także montaż), 1988 – School Daze ( wideo: "Szalona buda", TVP: ”Szkolna gorączka”), 1989 – Do the Right Thing (TVP: “Rób, co należy”), Making “Do the Right Thing” (dok.), 1990 – Mo’ Better Blues (wideo: “Czarny blues”, TVP: “Mo’ Better Blues”), 1991 – Jungle Fever (TVP: ”Malaria”), 1992 – Malcolm X ( wideo, TVP: “Malcolm X”), 1994 – Crooklyn (wideo, TVP: “Crooklyn”), 1995 – Clockers (wideo, TVP: “Clockers”), nowela w filmie “Lumierè i spółka”

( Lumiere et compagnie), 1996 – Get on the Bus (wideo, TVP: “Autobus”) , “Dziewczyna numer 6” (Girl 6), 1997 – 4Little Girls ( dok.), 1998 – “Gra o honor” (He Got Game), Freak (TV), Pavarotti and Friends for the Children of Liberia (TV) 1999 – “Mordercze lato” (Summer of Sam), Pavarotti and Friends 99 for Guatemala and Kosovo (TV), 2000 – The Original Kings of Comedy (dok.), Bamboozled, 2001 – Huey P. Newton Story (TV), Come Rain or Come Shine (dok.) 2002 – Jim Brown All American (dok.), “Dziesięć minut później: Trąbka”, nowela : “Zostaliśmy obrabowani” ( Ten Minut Older: Trumpet : We Wuz Robbed), “25. godzina” ( 25 th Hour), 2003 - S.F.C. (TV, w realizacji)
DAVID BENIOFF

Urodził się w 1970 roku w Nowym Jorku. Pracował jako dziennikarz, publikował artykuły i opowiadania w magazynach ”GQ”, ”Seventeen” i ”Zoetrope” oraz antologiach ”The Ex-Files” i ”Best American Voices 2000”. Zadebiutował jako scenarzysta filmowy scenariuszem do filmu ”25. godzina” opartym na własnej powieści, wydanej także w Polsce przez wydawnictwo Jawa ( 2003 ).


Filmografia:

2002 – „25.godzina” (25th Hour), 2003 – Troy (w realizacji), Stay ( w realizacji)


RODRIGO PRIETO

Meksykański operator, któremu rozgłos przyniosły zdjęcia do głośnego filmu ”Amores perros” w reżyserii Alejandra Gonzaleza Iñarritu, za które otrzymał liczne nagrody, w tym Złotą Żabę na festiwalu Camerimage. Jest też autorem zdjęć do filmów ”Grzeszna miłość”, ”Ricky Six”, ”8. mila” i ”Frida”.


Filmografia:

1991 – EL Jugador, 1992 - Objetos perdidos, Anatomia de una violación, 1993 – Perfume, efecto inmediato, Un instante para morir, Dama de noche, 1995 – Sobrenatural, 1996 – Edipo alcadle, 1998 – Un Embrujo, Fibra óptica, 2000 - Amores perros („Amorres perros”), Ricky 6, 2001 – „Grzeszna miłość” (Original Sin), Ten Tiny Love Stories, 2002 – Frida („Frida”), 8 Mile ( „8 Mila”), „25.godzina” (25th Hour), 2003 – Comandante, 21 Grams, Persona Non Grata, Alexander ( w produkcji), Viva Frankenstein ( w produkcji)



TERENCE BLANCHARD

Jest autorem muzyki do filmów: Malcolm X (video, TVP: „Malcolm X”), Get on the Bus (video, TVP: ”Autobus”), „Mordercze lato”, Bamboozled, 4 Little Girls i Jim Brown: All-American - w reżyserii Spike’a Lee - oraz Barbershop, People I Know, „Grzeszna miłość”, Glitter (video: „Glitter”), Love and Basketball, „Następny piątek”, Eve’s Bayou (TVP: „Rozlewisko namiętności”) i „Gia” (TV). Za muzykę do „25. godziny” otrzymał nominację do Złotego Globu w kategorii: najlepsza oryginalna muzyka filmowa. Jest cenionym kompozytorem, muzykiem i trębaczem, wydał 11 albumów płytowych. W roku 1999 wydał album płytowy zatytułowany „Jazz in Film”, na którym znalazły się jego wersje klasycznych tematów, z takich filmów jak „Chinatown”, „Taksówkarz”, „Tramwaj zwany pożądaniem” oraz dwie kompozycje Duke’a Ellingtona z

„Dega’s Racing World” i „Anatomii morderstwa”.


EDWARD NORTON

Jest jednym z największych odkryć aktorskich kina ostatnich lat, dwukrotnie otrzymywał nominację do Oscara. Urodził się 18.08.1969 roku w Columbia, stan Maryland. Jego ojciec jest znanym prawnikiem, matka - nauczycielką w szkole średniej. W wieku pięciu lat zwrócił uwagę występem w szkolnej inscenizacji „Kopciuszka”. Pierwszy poważny sukces na Broadwayu odniósł w sztuce „Fragments” Edwarda Albeego. Studiował na uniwersytecie Yale. W samym tylko roku 1996 wystąpił w trzech głośnych filmach: "Lęk pierwotny" (Złoty Glob i nominacja do Oscara za rolę drugoplanową), "Wszyscy mówią: kocham cię" Woody Allena obok Julii Roberts, Goldie Hawn i Woody Allena oraz "Skandalista Larry Flynt". Za role w tych filmach otrzymał nagrodę Amerykańskiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych. Za występ w American History X (wideo: "Więzień nienawiści"), zdobył nominację do Oscara. Jako reżyser zadebiutował romantyczną komedią "Zakazany owoc" z Benem Stillerem i Jenną Elfman, w której wystąpił także jako aktor. Jest ponadto cenionym aktorem teatralnym.


Filmografia:

1989 – The Simpsons,odc. The Great Money Caper (serial TV, głos),1996 – „Lęk pierwotny” (Primal Fear), „Skandalista Larry Flynt” ( People vs. Larry Flynt), „Wszyscy mówią : kocham cię” ( Everyone Says I Love You), 1998 – „Hazardziści” ( Rounders), American History X

( wideo: Więzień nienawiści), Out of the Past ( tv, głos), 1999 – „Podziemny krąg” (Fight Club), 2000 – „Zakazany owoc” (Keeping the Faith), 2001 – „Rozgrywka” ( The Score), War Letters (TV, głos) 2002 – Death to Smoochy ( DVD: Smoochy), „Frida” (Frida), „Czerwony smok” (Red Dragon), „25 godzina” (25th. Hour), 2003 – “Włoska robota” (Italian Job), Fear Itself ( w produkcji)
PHILIP SEYMOUR HOFFMAN

Urodził się 23.07.1967 w Fairport, stan Nowy Jork. Studiował na Uniwersytecie Nowojorskim. Jeden z najbardziej wszechstronnych aktorów charakterystycznych swego pokolenia. Na scenie wystąpił m.in. w ”Prawdziwym zachodzie” Sama Sheparda, ”Kupcu weneckim” Shakespeare’a i ”Shopping and Fucking”. Wyreżyserował spektakle ”Jesus Hopped the ‘A’ Train” i ”In Arabia We’d All Be Kings”.


Filmografia:

1990 – “Prawo i porządek” (Law&Order, odc. The Violence of Summer, serial TV), 1991- Triple Bogey on a Par Five Hole, 1992 – My New Gun, Leap Of Faith, “Zapach kobiety” ( Scent of a Woman), “Szuler” (Cheat), 1993 – My Boyfriend’s Back, Money for Nothing, Joey Breaker, 1994 – “Ucieczka gangstera” (The Getaway), The Yearling (TV), “Kiedy mężczyzna kocha kobietę” (When a Man Loves Woman), “Naiwniak” (Nobody’s Fool), 1995 – The Fifteen Minutes Hamlet,1996 - Sydney, inny tytuł : Hard Eight, “Twister” (Twister), 1997- “Boogie Nights” (Boogie Nights), LIBERTY! The American Revoluton (miniserial TV), 1998 – Montana, Next Stop Wonderland, “Big Lebowski” (Big Lebowski), “Happiness” (Happiness), “Patch Adams” (Patch Adams), Culture, 1999 – Flawless (DVD, wideo: “Bez skazy”), “Magnolia” (Magnolia), “Utalentowany pan Ripley” (Talented Mr. Ripley), 2000 – “Hollywood atakuje” (State and Main), “U progu sławy” (Almost Famous), 2002 – Love Liza, Punch-Drunk Love (DVD: “Lewy sercowy”), “Czerwony smok” (Red Dragon), “25. godzina” (25 th Hour), 2003 – Owning Mahowny, Along Came Polly (w produkcji), Cold Mountain ( w produkcji)


BARRY PEPPER

Urodził się 4.04.1970 roku w miejscowości Campbell River w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Rozgłos przyniosła mu rola w „Szeregowcu Ryanie”.


Filmografia:

1992 – A Killer Among Friends (TV), Sliders ( serial TV, odc. Summer of Love), Lonesome Dove: The Series ( serial TV, odc. Ties That Bind), 1993 – Madison ( serial TV, odc. On the Curb), 1994 – “Nieśmiertelny” ( Highlander, serial TV, odc. They Also Serve), M.A. N. T. I.S. ( serial TV, odc. Days of Rage),1995 – Johnny’s Girl (TV), Lonesome Dove: The Outlaw Years ( serial TV, odc. Partners), 1996 – Titanic (TV), TVP – “Titanic”, Urban Safari, “Viper” ( serial TV, odc. White Fire), The Sentinel (serial TV, odc. Payback) 1997 – Dead Silence (TV), 1998 – Firestorm ( wideo: “Ognista burza”), “Szeregowiec Ryan” (Saving Private Ryan), “Wróg publiczny” (Enemy of the Sate), 1999 – “Zielona mila” ( The Green Mile), 2000 - “Bitwa o Ziemię” ( Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000), We All Fall Down, 2001 - 61*(TV), Knockaround Guys, 2002 – “Byliśmy żołnierzami” (We Were Soldiers), “25. godzina” (25 th Hour), 2003 - The Snow Walker, White oon White (w realizacji)


ROSARIO DAWSON

Urodziła się 9.05.1979 w Nowym Jorku. Modelka i aktorka.


Filmografia:

1995 – “Dzieciaki” (Kids), 1997 – Girls Night Out, 1998 – He Got Game, Side Streets, 1999 – Light It Up, 2000 – “Tam gdzie ty” ( Down to You), 2001 – “Josie i kociaki” ( Josie and the Pussycats), Sidewalks of New York, Trigger Happy, Chelsea Walls, King of the Jungle, 2002 – Love In the Time of Money, Ash Wednesday, “Faceci w czerni II” ( Men in Black II), The First $20 Million Is Always the Hardest, The Adventures of Pluto Nash, “25. godzina” (25 th Hour), 2003 – This Girl’s Life, Nie Scenes About Love, The Rundown, Shattered Glass, Alexander (w realizacji)


ANNA PAQUIN

Zadebiutowała w wieku 11 lat rolą w "Fortepianie" Jane Campion, który przyniósł jej Oscara za najlepszą rolę drugoplanową. Urodziła się 24.06.1982 roku w Winnipeg, w prowincji Manitoba w Kanadzie. Wielką popularność zdobyła występując w dwóch częściach komiksowego widowiska „X – Men”.


Filmografia:

1989 – Tenkû no shiro Rapyuta ( Laputa :Castle in the Sky – głos, angielski dubbing japońskiego filmu), 1993 – “Fortepian” (The Piano), 1996 – “Jane Eyre” ( Jane Eyre), Fly Away Home ( wideo, TVP: “Nauka latania”), 1997 - “Amistad” ( Amistad), Member of the Wedding, 1998 – Hercules ( serial TV), Hurlyburly ( TVP: “Mętlik”), 1999 – A Walk on the Moon, “Cała ona” (She’s All That), All the Rage, 2000 – “X-Men” (X–Men), “U progu sławy” (Almost Famous), “Szukając siebie” (Finding Forrester), Liquid News (serial TV), 2001 – Buffalo Soldiers, 2002 - “Ciemność” (Darkness), “25. godzina” (25 th Hour), 2003 – “X -Men 2” ( X-Men 2)


BRIAN COX

Pochodzi ze Szkocji ( ur. 1.06. 1946, Dundee), jest uważany za jednego z najbardziej obecnie cenionych aktorów charakterystycznych. Zwrócił uwagę rolą Hannibala Lectera w filmie ”Manhunter” (TVP: ”Łowca”), pierwszej ekranizacji „Czerwonego smoka” Thomasa Harrisa. Rola Hermanna Goeringa w filmie TV ”Norymberga” przyniosła mu nagrodę Emmy dla najlepszego aktora drugiego planu. Jest cenionym aktorem teatralnym, na scenie wystąpił m.in. w: ”Tytusie Andronikusie”, ”Królu Learze” i ”Ryszardzie III”. Jako reżyser zadebiutował telewizyjnym serialem ”Oz”. Wydał dwie książki: ”Salem to Moscow: An Actors Odyssey” i ”The Lear Diaries”.


Filmografia:

1968 – The Year of the Sex Olympics (TV), 1971 – She Stoops to Conquer (TV), Nicholas and Alexandra, 1971 – In Celebration (TVP:, 1978 – The Devil’s Crown (serial TV), 1980 – The Thérèse Raquin (serial TV), 1984 – King Lear (TV), Pope John Paul II (TV), The Cantor of St. Thomas’s (TV), 1985 – Florence Nightingale (TV), 1986 – Manhunter (TVP: “Łowca”), Shoot for the Sun (TV), The Fourth Floor (TV), The Deliberate Death of a Polish Priest (TV, rola Chrostowskiego), 1988 – Beryl Markham: A Shadow on the Sun (TV), The Modern World: Ten Great Writers ( ministerial TV, głos), 1989 - Murder by Moonlight (TV), 1990 – Secret Weapon (TV), Hidden Agenda ( wideo, telewizja: “Tajna placówka”), 1991 – The Lost Language of Cranes (TV), Red Fox ( miniserial TV, TVP: “Czerwony lis”), 1992 – The Cloning of Joanna May (TV), Shakespeare: The Animated Tales, odc. Macbeth ( seria TV, głos), The Big Battalions ( miniserial TV), Six Characters in Search of an Author (TV), 1993 – Sharpe’s Rifles (TV, telewizja: “Strzelcy Sharpe’a”), Sharpe’s Eagle (TV), Grushko,1994 - Iron Will ( wideo: “Żelazna wola”), Prince of Jutland ( wideo: “Książę Jutlandii”), 1995 – “Rob Roy” (Rob Roy), “Braveheart - Waleczne Serce” ( Braveheart), 1996 – Witness Against Hitler (TV), “Reakcja łańcuchowa” (Chain Reaction), “Nieuchwytny” (Glimmer Man), “Długi pocałunek na dobranoc” ( Long Kiss Goodnight), 1997 – Kiss the Girls, Henry V at Shakespeare’s Globe (TV), “Bokser” (The Boxer), (Desperate Measures), Poodle Springs (TV, HBO : Pudli Zdrój), Rushmore (wideo), Merchants of Venus, 1999 – “Corruptor” (The Corruptor), For Love of the Game, 2000 – Longitude (TV), The Invention of Dr. Morel, Complicity, Mad About Mambo, Nuremburg (miniserial TV, HBO: “Norymberga”), The Green Man of the Knowledge (głos), Whipped, A Shot of Glory, Saltwater, 2001 – Super Troopers, L.I.E., Cocozza’s Way, “Afera naszyjnikowa” (The Affair of the Necklace), 2002 - Bug, The Rookie ( wideo : “Debiutant”), “Tożsamość Bourne’a”



( The Bourne Identity), The Biographer (TV), “Ring” (The Ring), “Adaptacja” (Adaptation), “25. godzina” (25 th Hour), Smallpox 2002: Silent Weapon (TV, narracja), 2003 – “X – Men 2” (X2), Sin, The Reckoning, Troy ( w realizacji)

Głosy krytyków filmowych:
„Ostatni film Spike’a Lee to opowieść o wyborze. I to nie o wyborze, czy iść do więzienia czy uciekać. Ale o wcześniejszym wyborze, by zarabiać łatwe, nielegalne pieniądze – wyborze dotyczącym wielu osób, począwszy od kochanki Monty’ego po jego ojca. To także opowieść o wyborze przed jakim stanęła Ameryka po 11 września. Jest to oczywiste od wstępnej sekwencji panoramy nocnego Nowego Jorku, ze światłami połyskującymi w miejscu Twin Towers. Monty Brogan to Stany Zjednoczone (wskazuje na to także plakat ze słynnego alegorycznego filmu „Cool Hand Luke”, który wisi w apartamencie Monty’ego).(...) Jest to najlepszy film Spike’a Lee od lat.”

Nev Pierce, BBC
„Spike Lee patrzy przenikliwie na Nowy Jork (i to nie przez różowe okulary, jak Woody Allen). Mamy tu także scenę, która zapewne stanie się klasyczna, w której Monty, widząc słowo „fuck” nabazgrane na lustrze w toalecie, wygłasza ksenofobiczną diatrybę przeciw każdej etnicznej grupie zamieszkującej miasto.”

Philip French, Observer
„W “25. godzinie” Spike’a Lee, pełnym furii i melancholii dramacie o życiu i lęku w Nowym Jorku po 11 września, jest scena tak wspaniale trzymająca w napięciu, tak niezwykła, że zapiera dech w piersiach. Rozgrywa się w luksusowym apartamencie, którego okno wychodzi na Strefę Zero, skąd roztacza się bolesny widok na robotników pracujących na rumowisku. Tam dwóch starych kumpli rozważa lęki i marne życiowe perspektywy swego dawnego przyjaciela z klasy. Klimat jest ponury, słowa brzmią głucho.”

Joe Leydon, San Francisco Examiner
„(...) Film krytykuje prawo dotyczące narkotyków, które sprawia, że stają się one niezwykle opłacalnym i dlatego rozprzestrzeniającym się przestępstwem. Gdy Monty sprzedaje prochy, jego klienci rozumieją, co kupują i dlaczego. To czyni go nieco bardziej uczciwym od szefów wielkich korporacji, którzy nadużywają zaufania swych niewinnych ofiar, by gromadzić biliony dolarów.”

Richard Ebert, Chicago Sun – Times
“25. godzina” świadczy o tym, że Spike Lee jako reżyser potrafi patrzeć jasno i czysto i ma otwarte serce. Jego wizja Nowego Jorku i Ameryki nigdy nie jest prosta, ciągle staje się bogatsza, chwilami staje się uduchowiona.”

Chicago Tribune
„To z pewnością jeden z najlepszych filmów roku”

Amit Asavarala, Film Critic
“Edward Norton w roli dilera z Brooklynu to dynamit.”

Peter Travers, Rolling Stone
„Jest to pierwszy jego (Lee) film bez Afroamerykanów i czarnego getta. Emanuje tą samą energią, ale jego radykalizm nie jest już tylko demonstracją. Tym razem wspiera go refleksja obserwatora, który zdobywa się na spojrzenie pozwalające dostrzec szerszy kontekst”.

Andrzej Kołodyński, Kino
„Lee wzywa do odkupienia. W tle filmu pojawiają się obrazy pustych miejsc po wieżach WTC, widzimy też miejsce po tej tragedii z okien mieszkania Francisa. Te obrazy nie są nadużywane - pełnią funkcję metaforycznego ostrzeżenia. Zatrzymajcie się - mówią - zróbcie rachunek sumienia, przyznajcie się do winy i ponieście konsekwencje. I Monty to czyni. Przestaje szukać winy w swoim otoczeniu - jak to wykrzykiwał w gwałtownym monologu na początku - a zaczyna tropić ją w sobie. Spike Lee, rezygnując wreszcie z roli kaznodziei, sprawił, że chce się go słuchać. To wielkie osiągnięcie w czasach, gdy wszelkie pouczenia puszcza się mimo uszu”.

Tomasz Jopkiewicz, Newsweek Polska
„Lee przy współpracy autora zdjęć Rodrigo Prieto i kompozytora Terence’a Blancharda komponuje z tych mniej lub bardziej banalnych incydentów balladę o człowieku na krawędzi. Z powodzeniem tworzy atmosferę oczekiwania, niepokoju i frustracji.(...) Umieszczając akcję w okresie po zamachach terrorystycznych na WTC, Spike Lee najwyraźniej usiłuje znaleźć wspólny mianownik między atmosferą tragicznie zranionego miasta a sytuacją bohatera.”

Andrzej Zwaniecki, Film



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna