Muzyka rockowa jako przedmiot zainteresowań młodzieży



Pobieranie 21.65 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar21.65 Kb.
Muzyka rockowa jako przedmiot zainteresowań młodzieży.

Zakres pojęcia "muzyka rockowa" jest bardzo szeroki i ogólny. Wynika to bowiem ze złożoności źródeł, z których muzycy czerpali inspiracje oraz bogactwa kierunków i stylów, które mieszczą się pod wspólnym mianownikiem rocka.

Muzyka rockowa często bywa utożsamiana z rozrywkową. Już w średniowieczu można doszukać się muzyki rozrywkowej. Bo czym były ówczesne pieśni wędrownych trubadurów czy muzyka dworska XVIII wieku jak nie "rozrywką". Jednak z perspektywy czasu muzyka ta uważana jest za "poważną".

Oczywiście rocka nie można utożsamiać z muzyką rozrywkową w szerokim pojęciu. Muzyka rockowa lub ogólnie rock, to nie tylko rozrywka, ale także świadomość i postawy społeczne całej generacji ludzi związanych z tą kulturą.

Przeglądając literaturę muzyczną często można spotkać się z negatywnymi opiniami krytyków na temat rocka. Gatunek ten uważany jest zwykle za hałaśliwą, uproszczoną i wulgarną dziedzinę  muzyki co prawda warsztatowo już sprawną, ale prostacką.

Podział na muzykę "poważną" i "rozrywkową" czy "popularną" "zatracił obecnie swoją rację bytu, zwłaszcza w kręgu młodzieży, która interesuje się jednocześnie różnymi odmianami sztuki".

Dla starszego pokolenia muzyka młodzieżowa to często big beat, czy sentymentalne piosenki amerykańskie, dla słuchaczy najmłodszych to między innymi trash, psychodelic, rap. Tak więc granice gatunku stają się płynne, elastyczne w zależności od kategorii porządkowania.

O niższości muzyki rockowej w stosunku do "klasycznej" decyduje chociażby stwierdzenie, że "kompozytorzy muzyki rozrywkowej stosują dawno już przebrzmiałe środki wyrazowe.

Czy taki podział wynikający z przeznaczenia i wartości artystycznej jest słuszny? Muzyka rozrywkowa służy rozrywce, zabawie, relaksowi, a muzyka tzw. poważna służy... i tu właśnie nie wiadomo czemu?

Najsłuszniejszy będzie chyba podział, wynikający ze spojrzenia odbiorcy czyli słuchaczy na tę muzykę. "Muzyka jest jedna...", "To co każdy z nas odbiera jako muzykę rozrywkową -jest muzyką rozrywkową, a ta co jako muzykę poważną -jest muzyką poważną".

Ogromny rozwój środków masowego przekazu, w szczególności radia i telewizji powoduje, że muzyka dociera do nas bez trudu, chociażby z tego powodu, że nie musimy wychodzić z domu aby posłuchać ulubionego wykonawcy.

W związku z upowszechnieniem kultury muzycznej w latach powojennych powstaje zjawisko tzw. pop kultury. "Zjawisko to związane jest z przekazywaniem wielkim masom odbiorców identycznych lub analogicznych treści płynących z nielicznych źródeł i odnosi się do jednolitych form zabawy, rozrywkowej działalności wielkich mas ludzkich".

W okresie powojennym obserwuje się wzmożony rozwój wszystkich dziedzin życia człowieka. W wyniku rewolucji technicznej jednostka staje się coraz bardziej wyobcowana, co powoduje bunt wewnętrzny wielu młodych ludzi.

Powstają grupy młodzieżowe, które tworzą ideologie zasady doskonałego współżycia. Przykładem mogą być "dzieci kwiaty". W latach 60-tych bardzo dużo młodzieży zerwało z panującymi wówczas normami społecznymi, tworząc swój własny świat. Przyczyny gwałtownego rozwoju kultury muzycznej są niewątpliwie wynikiem równie burzliwych przemian w środowisku nas otaczającym.

                 Początki muzyki rockowej sięgają lat 40-tych naszego stulecia. W owym czasie bardzo popularne były szybkie piosenki rhytm and bluesowe nazywane rock and roiłem.

Sięgając do literatury można spotkać wiele definicji rock'n'rolla, często sprzecznych ze sobą.

"Encyklopedia of Popular Musie" Irving Stambler, St. Martin's Press, określa rock'n'rolla jako muzykę, "która zyskała popularność w latach 50-tych, charakteryzująca się tzw. triple beat (trójkowym uderzeniem) w metrum".

"Encyklopedia of pop-rock" David Dachs, Scholastic Bock Services: "Rock and roli to bigbitowa muzyka, która rozwinęła się \v latach 50-tych. Muzycznie oparta na rytmach czarnego bluesa, z silnie akcentowaną gitarą elektryczną i bardziej komercjalnymi tekstami".

"Jazz" Andre Francis, "Edition du Seuil" - "Rock and roli oznacza muzykę bardzo prostą często też brutalną i schematyczną zwykle opartą na harmonii bluesa, gdzie perkusja akcentuje 2 i 4 część taktu, a kontrabas szarpany jest ręką".

Pewne jest, że styl o tej nazwie pojawił się w latach 50-tych w wyniku fuzji muzyki country and western, rhytm and bluesa i muzyki negro spirituals. Klasycznym przykładem piosenki rock'n'rollowej może być "Rock Around the Clock" B. Haleya. W pierwszych latach popularności stylu największą sławę zyskali E. Presley i Ch. Berry. Pod koniec lat 50-tych muzyka białych wykonawców takich jak P. Anka, R. Nelson, N. Sedaka zaczęła tracić żywiołowość i zbliżyła się charakterem do muzyki popularnej i bardziej komercyjnej. "W latach 1960-1963 rock and roli zastąpiony został przez kierunek młodzieżowy zwany 'pop'".

W tym okresie powstały taneczne formy będące zarazem piosenkami, m.in. twist i surf. Pojawiły się także nowe zespoły rock'n'rollowej. Muzyka ta najszybciej rozwijała się w Wielkiej Brytanii i USA. Powstały grupy: The Beatles, The Animals, Rolling Stones. Był to okres niewątpliwie przełomowy w muzyce. "Bob Dylan w USA, a Beatlesi najpierw w Wielkiej Brytanii, a następnie na całym świecie, stali się twórcami nowej muzycznej świadomości, w konfrontacji z którą artyści dopiero co uchodzący za uosobienie wysokiego standardu muzycznego, choćby Frank Sinatra, w ciągu paru lat stali się 'starymi piernikami' ",

Ważnym elementem, który sprawił, że muzyka stała się popularna, był szybki rozwój przemysłu fonograficznego, dzięki czemu przeboje muzyczne od razu trafiały przez radio do odbiorców na całym świecie.

Przed "erą Beatlesów" kompozytor kształtował oblicze przeboju, wybierał wykonawcę do napisanej przez siebie piosenki. John Lenon i Paul McCartney przełamali tę sytuację tworząc spółkę autorską. "Doszli do wniosku, że nikt nie powinien za nich decydować o doborze repertuaru"?*

W owym czasie muzyka zbliżyła się do rythm and bluesa i jazzu. "W kategorii zespołów instrumentalno-wokalnych grających muzyką rhytm and bluesawą największą popularnością cieszyła się grupa The Rolling Stones. Jej ostry, brutalny i dynamiczny rhytm and blues był przeciwieństwem tego, co w roku 1963 grały elegancko ubrane i ładnie uczesane zespoły typu 'pop' "

W latach 1967-69 napłynęła do Wielkiej Brytanii druga fala zainteresowania bluesem. Stało się to za sprawą gitarzysty i wokalisty Johna Mayalla. W swoich zespołach wykorzystywał także instrumenty typowo jazzowe, a gitarę traktował jako instrument w pełni solowy, a nie jak dotąd jedynie akordowy.

Muzykiem współpracującym z Mayallem był Eric Clapton, który następnie wraz z Jackiem Brucem założył grupę Cream bijąc wszelkie dotychczasowe rekordy popularności. Grupa uważana jest za "pierwszy biały zespół bluesowo-rockowy".  Cream istniał dwa lata, a jego rozpad uważany był za przejaw nadchodzącego upadku rocka.

Pojawiają się także zespoły, które muzycznie odeszły daleko od bluesa: Pink Floyd, King Crimson, Emerson Like and Palmer czy Chicago w Ameryce. Kompozycje tych grup stają się bardziej rozbudowane brzmieniowo i instrumentalnie.

Wzrasta zainteresowanie muzyków formami muzyczno-scenicznymi. Jako przykład można podać rock-operę "Tommy" zespołu The Who czy operę "Soap" - The Kings.

W drugiej połowie lat 60-tych pojawia się nowa forma prezentowania muzyki, a co za tym idzie rozwój showbusinesu - festiwale organizowane często na bardzo dużą skalę. Najsłynniejszy odbył się w 1967r. w Monterey. Na festiwalu wystąpiła prawie cała czołówka muzyki rockowej. W 1969 odbył się festiwal w Woodstock zarejestrowany na taśmie filmowej, na którym wystąpiły takie gwiazdy jak Jimi Hendrix czy Janis Joplin.

"Hendrix do rocka wprowadził nowe dźwięki, używając nowych instrumentów elektronicznych, stosując wibrato, echa, fuzz-boK, wah-wah"? W jego improwizacji na temat hymnu Stanów Zjednoczonych "Star Spangel Banner" można usłyszeć odgłosy wydarzeń z historii USA.

Ogromnym sprzymierzeńcem muzyków stała się elektronika. Wzrosły możliwości wzmacniaczy i instrumentów. Pojawiła się możliwość stworzenia indywidualnej barwy przez wykonawców. Dzięki syntezatorom wprowadzono do muzyki dźwięki naśladujące odgłosy przyrody i instrumentów akustycznych. Technika nagrywania na magnetofonach wielośladowych umożliwiła uzyskanie rozwiązań nieosiągalnych na scenie.

Powstały zespoły tworzące muzykę w studiach nagraniowych nie zawsze potrafiące wykonać ją na scenie. Pojawiają się tzw. hity wykorzystywane z powodzeniem w dyskotekach.

Bardzo interesująco wykorzystano elektronikę w tzw. rocku symfonicznym, którego prekursorem był zespół Moody Blues. Podobnie zdobycze techniki zastosowały zespoły Pink Floyd, King Crimson, Emerson Lakę Palmer jednocześnie nie tracąc wartości artystycznych.

Na szczególnie zainteresowanie zasługuje twórczość amerykanina Franka Zappy. Początkowo zafascynowany twórczością Igora Strawińskiego, Antona Yebera i Edgara Vares'a, stopniowo skierował swoje zainteresowania ku bluesowi. Jego kompozycje to często pastisze infantylnych przebojów młodzieżowych. "Wyśmiewał naiwne piosenki z list przebojów, ale drwił również z wydumanej i w wielu przejawach nieszczerej muzyki awangardowej".  W kompozycji posługiwał się techniką kolażu, zestawiając najrozmaitsze style i estetyki, udziwnione  dialogami

o treściach surrealistycznych oraz efektami niemuzycznymi. W oratorium "200 Motels" na orkiestrę symfoniczną i chór, parodiuje dziewiętnastowieczne arie operowe, ballady kowbojskie, free jazz i muzykę dodekafoniczną.

Zespołem, który wieńczył muzyczną rewolucję, zapoczątkowaną kilka lat wcześniej przez Cream i Jimiego Hendrixa był Led Zeppelin, którego styl nie dawał się zaszufladkować. "Muzycy tej grupy pozostając wiernymi bluesowi, potrafili nadać swojej muzyce, wyjątkowo rockowy wymiar"?9 Pierwsze płyty były nagrane z nową estetyką "bardziej artystycznego" rocka, otwierając drogę muzyce lat 70-tych.

W 1971r. powstaje grupa Queen. Muzyka zespołu posiada cechy pastiszu i żartu muzycznego. Utwór "Bohemian Khapsody" jest wyjątkową kompozycją o wspaniałej linii melodycznej oraz instrumentacji. Zawiera groteskową trawestację muzyki operowej. Wspaniała inwencja melodyczna, doskonałe wykonanie i żartobliwe puentowanie mód muzycznych, np. okresu międzywojennego zapewniły zespołowi trwały sukces.

Całkiem inną muzykę prezentują zespoły Black Sabbath czy Deep Purple. Pierwsza tworzy muzykę świadomie uproszczoną, ostrą i dynamiczną. "W tekstach wyrażała obawy o przyszłość świata opętanego szaleństwem zagłady i o los człowieka pogrążonego w chaosie współczesnego życia".^ Zespół zdobył popularność głównie wśród ludzi młodych, zbuntowanych przeciwko krępującym jednostkę nakazem moralności mieszczańskiej, skostniałym formom życia społecznego oraz brutalności otaczającego świata. Deep Purple zdecydowanie ujawniał ambicje wypracowania własnego stylu, wzbogacając kompozycje elementami spoza obszaru rocka. "24 września 1969r. zespół wystąpił w londyńskim Royal Albert Hali z towarzyszeniem Royal Philharmonic Orchestra pod batutą Malcolma Arnolda. Przedstawił Concerto For Group And Orchestra Lorda - rodzaj concerto grosso na grupę instrumentów solowych z orkiestrą". Oba zespoły stały się twórcami stylu "hard rock" opartego na zwięzłych riffach gitarowych i organowych oraz dominacji wszystkich temp.

Nowym zjawiskiem kulturowym był tzw. ruch punk. W roku 1972 powstała grupa Sex Pistols, początkowo grająca przeboje znanych wykonawców, jednak z czasem przedstawiła

hałaśliwy repertuar o prowokacyjnie brzydkim, odpychającym brzmieniu. Teksty wypełnione były pogardą i nienawiścią do wrogiej rzeczywistości, i negowaniem wszelkiego prawa. Kontynuatorem stylu była grupa Exploited, a następnie inne zespoły post punkowe.

Lata 80-te to nagły wzrost zainteresowania showbusinesu odmianami ciężkiego rocka tzw. heavy metalu. Powstały pod koniec lat 70-tych Iron Maiden przejawia wpływy twórczości Deep Purple jednak instrumenty odgrywają tu równie ważną rolę jak śpiew. Poziom zapisu dźwięku sprawia, że nagrania są przejrzyste i selektywne. Teksty inspirowane są mitologią grecką i egipską, a na scenie wykorzystywane są elementy grozy i fantastyki.

Grupą grającą tzw. trash jest Metallica, która opiera się na muzyce Blach Sabbath tworząc repertuar bardziej ostry i rytmiczny jednak wykonany bardzo profesjonalnie. Ciągle urozmaicany program oraz aktywna praca nad nowymi płytami sprawiły, że grupa staje się najlepszym zespołem Heavy metalowym. Teksty zespołów trash metalowych takich jak Slayer czy Yenom wzbudziły kontrowersje tematyką satanistyczną z elementami okrucieństwa i grozy. Zespoły grające ten rodzaj muzyki często posądzane są o prowokowanie młodzieży do agresywnego zachowania.

Bardzo pozytywnym zjawiskiem przyczyniającym się do rozwoju muzyki rockowej był wzrost umiejętności technicznych w grze na instrumentach. Pojawili się wirtuozi gitary, m.in.: E. Van Hallen, Joe Satriani, Stiv Vai, Ingvie Malmsteen, którzy sprawili, że instrument typowy dla rocka stał się bardziej ekspresyjny, wkroczył na obszary dotąd zajęte przez tekst. Muzycy ci udowodnili, że rozwój muzyki rockowej trwa i możliwości jej są nieograniczone.

Obecnie muzyka rockowa rozwija się w kilku kierunkach. Istnieją odmiany bardzo nowoczesne, a także solidnie oparte na "korzeniach" rocka.



Mimo ogromnej popularności zespołów o nowoczesnym brzmieniu nadal słucha się muzyki lat 60-tych czy 70-tych, która powszechnie uważana jest za klasykę rocka.

 

opracowanie: Krzysztof Kozon


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna