Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie ul. Jasna 6 00 013 Warszawa



Pobieranie 53.49 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar53.49 Kb.
Warszawa, dn. ……… sierpnia 2008 r.


Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

ul. Jasna 6

00 - 013 Warszawa

za pośrednictwem



Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

ul. Jasna 2 / 4

00 - 013 Warszawa
Skarżący:
Uczestnik na prawach strony postępowania:

Stowarzyszenie „Przyjazna Droga 721”

ul. Leśna 42

05 – 506 Magdalenka
Strona postępowania:

Grażyna Gałązka

Al. Krakowska 93

05 – 090 Sękocin Nowy
reprezentowani przez

adwokata Łukasza Czuła

adres do korespondencji:

ul. Gagarina 30 lok. 7

00 – 754 Warszawa
Sygn. akt: IV SA/Wa 2337/06

Adwokata Łukasza Czuła, pełnomocnika Stowarzyszenia “Przyjazna Droga 721” (pełnomocnictwo w aktach sprawy) oraz Grażyny Gałązka (pełnomocnictwo w załączeniu)



S K A R G A K A S A C Y J N A
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2008 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

Na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w imieniu Stowarzyszenia „Przyjazna Droga 721” oraz Grażyny Gałązka, zaskarżam w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2008 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2337/06



Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszę o:


  1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

  2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.



Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:


  1. naruszenie prawa materialnego poprzez:




  1. błędną wykładnię art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 2-4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 53 w zw. z art. 5, 9, 10 i 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 2 ust. 2 Dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. oraz art. 2 ust. 3 lit. a i b Dyrektywy 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż decyzja lokalizacyjna nie powinna uwzględniać skutków przebiegu planowanej drogi na terenie gminy sąsiadującej z miejscem inwestycji, co spowodowało odmowę przyznania przymiotu strony postępowania gminie Lesznowola, a także mieszkańcom Magdalenki zamieszkującym w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji;




  1. błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż niewłaściwe usytuowanie jednego z węzłów drogowych wchodzących w zakres inwestycji nie powoduje niewłaściwego powiązania planowanej drogi z innymi drogami publicznymi;




  1. błędną wykładnię art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż wystarczające jest aby raport oddziaływania na środowisko zawierał opisy tylko dwóch wariantów tj. jednego polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i drugiego, w którym droga jest budowana, a analizowanie hipotetycznych możliwości innego przebiegu inwestycji jest zbędne;




  1. błędną wykładnię art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nieuprawnione przyjęcie, że termin 3 miesięcy na wydanie decyzji lokalizacyjnej ma charakter instrukcyjny;



2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:


  1. art. 133§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy i błędne ustalenie jej stanu faktycznego w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko w sytuacji, gdy dokument w postaci raportu oddziaływania na środowisko nigdy nie znajdował się w aktach sprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie;




  1. art. 106§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci raportu oddziaływania na środowisko, stanowiącego załącznik do zaskarżonych decyzji administracyjnych w sytuacji, gdy było to niezbędne i konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości przedmiotowej sprawy oraz wnosiły o to strony postępowania;




  1. art. 113§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zamknięcie rozprawy w sytuacji niedostatecznego wyjaśnienia rozpoznawanej sprawy polegające na niezapoznaniu się przez skład orzekający z raportem oddziaływania na środowisko mimo złożonych przez strony na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r. wniosków w tym zakresie, co spowodowało iż nie rozpoznane zostały wszystkie okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy;




  1. art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak skompletowania akt niezbędnych do należytego rozpoznania sprawy polegające na niezwróceniu się do Wojewody Mazowieckiego o nadesłanie raportu oddziaływania na środowisko stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji administracyjnej;




  1. art. 1, art. 3§2 pkt 1 oraz art. 145§1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141§4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie złożonych w sprawie skarg, mimo naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego przez Wojewodę Mazowieckiego i Ministra Budownictwa w toku postępowania administracyjnego, przejawiające się w niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy; czym doprowadzono do naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 47 pkt 1 lit a ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż stan faktyczny sprawy uwzględnia wszystkie warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, a interes społeczny uzasadnia ingerencję w środowisko naturalne, co spowodowało jednocześnie naruszenie art. 2, 5, 7 i art. 74 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.


U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 29 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi złożone na decyzję Ministra Budownictwa z dnia 29-09-2006 r. (nr BP7-025-26-611/06/735) oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 03-03-2006 r. (nr WRR.II-7047-D/217/05). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA stwierdził, iż ww. decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa materialnego, w szczególności zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie WSA organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania.
Powyższa ocena WSA w Warszawie nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy i materiale dowodowym w niej zgromadzonym. Wydany wyrok stoi w rażącej sprzeczności z przepisami zarówno prawa materialnego (krajowego i wspólnotowego) jak również przepisami postępowania, co należy uzasadnić w następujący sposób.

Z uwagi na fakt, że w niniejszej skardze zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. W związku z tym poniżej przedstawione zostanie najpierw uzasadnienie zarzutów podniesionych w punkcie 2 lit. a – e niniejszej skargi.

Zgodnie z art. 133§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: u.p.s.a.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd ma zatem obowiązek ocenić, jaki stan faktyczny sprawy wynika z tych akt i czy w  świetle istniejącego stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji.

Minister Budownictwa przekazał WSA w Warszawie akta prowadzonego postępowania administracyjnego. Akta te nie zawierały jednakże m.in. załącznika nr 3 do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 03-03-2006 r. (nr WRR.II-7047-D/217/05) tj. Raportu oddziaływania na środowisko trasy ekspresowej Opacz – Wolica. Również w trakcie postępowania przed WSA w Warszawie nie zwrócono się do Ministra Budownictwa czy Wojewody Mazowieckiego o przesłanie tego liczącego kilka tomów dokumentu.

W tym miejscu pragnę podkreślić, iż Raport oddziaływania na środowisko wraz z jego aneksami jest podstawowym dokumentem dotyczącym wydanej decyzji lokalizacyjnej. Określa on m.in. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz potencjalne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, przebieg konsultacji społecznych, uzgodnienia z właściwymi organami czy opisy analizowanych wariantów inwestycji. Dokument ten ma zatem niezbędne znaczenie dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy, które to okoliczności zostały wskazane m.in. przez Stowarzyszenie Przyjazna Droga 721 w piśmie złożonym do akt w dniu 30 kwietnia 2008 r.

Biorąc powyższe pod rozwagę na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 15 maja 2008 r. pełnomocnicy stron złożyli wnioski o dołączenie przedmiotowego raportu do akt sprawy. Możliwość dopuszczenia takiego dowodu przewiduje art. 106§3 u.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 113§2 u.p.s.a. również po zamknięciu rozprawy można przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu.

Mimo jednak powyższego WSA uznał, iż „nie istnieje potrzeba dołączania raportu oddziaływania na środowisko oraz załączników do tego raportu sporządzonych na potrzeby postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia” – strona 41 uzasadnienia wyroku. Stwierdzenie to jest błędne, bowiem przedmiotowy raport został sporządzony na potrzeby zarówno postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ale i postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Raport ten stanowi przecież załącznik nr 3 do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 03-03-2006 r. i dopiero następnie był kolejno aneksowany (rozwijany) na potrzeby decyzji środowiskowej. W związku z tym WSA błędnie uznał, że przedmiotowy raport o dołączenie którego wnioskowały strony dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Chodzi tutaj cały czas o ten sam raport, który nigdy nie znalazł się w aktach sprawy przed WSA w Warszawie.

Mimo jednak powyższego, w uzasadnieniu inkryminowanego orzeczenia WSA wielokrotnie powołuje się na przedmiotowy dokument. Między innymi na stronie 27 uzasadnienia WSA stwierdza, iż „z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż….”. Następnie na stronie 37 uzasadnienia stwierdza się, że „raport oddziaływania na środowisko zawiera opis wariantów przebiegu przedsięwzięcia…., autorzy raportu rozważali możliwości zmiany przebiegu trasy i wskazali powody dla których jest to niemożliwe”. Na stronie 42 zaś jest mowa, iż „raport oddziaływania na środowisko został w ocenie Sądu sporządzony profesjonalnie i spełnia wymogi stawiane tego rodzaju dokumentom…., raport ten zdaniem Sądu jest przydatnym środkiem dowodowym i zasadnie stał się podstawą do dokonywania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji”.

Powyższe twierdzenia są bezpodstawne bowiem WSA w ogóle nie zapoznał się ze środkiem dowodowym jakim jest raport oddziaływania na środowisko. W tym zakresie doszło również do naruszenia art. 62 pkt 1 u.p.s.a. bowiem nie zarządzono skompletowania tego dokumentu, który powinien być dopuszczony z urzędu jako dowód w prowadzonym postępowaniu. Sąd może przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentu zarówno z urzędu, jak i na żądanie stron. Rozstrzygnięcie w tej kwestii ma postać postanowienia niezaskarżalnego w drodze zażalenia. Wpisuje się je do protokołu rozprawy, bez spisywania odrębnej sentencji, a następnie ogłasza. Mimo jednak wniosku stron w tym zakresie sprecyzowanym na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r., WSA przeszedł nad nim do porządku dziennego.

Zarzuty wskazane w piśmie Stowarzyszenia Przyjazna Droga 721 z dnia 30 kwietnia 2008 r. w zasadniczym stopniu odnosiły się do Raportu oddziaływania na środowisko (m.in. brak wariantowości, kwestie związane z naruszeniem ustawy Prawo ochrony środowiska). Raport ten ma bowiem zasadnicze znaczenie i pozostaje w ścisłym związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji.


Powyższe spowodowało m.in. błędne uznanie przez WSA, iż nieruchomość należąca do skarżącej – Grażyny Gałązki, położona w Sękocinie Nowym przy ul. Aleja Krakowska 93 znajduje się w odległości co najmniej 20 metrów od projektowanej drogi ekspresowej – zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Tymczasem stwierdzić należy, iż nieruchomość ta znajduje się w odległości znacznie mniejszej (około 15 metrów) od projektowanej drogi ekspresowej.

Brak dokładnej analizy raportu spowodował również, iż WSA nie zauważył naruszenia przez Ministra Budownictwa przepisów art. 7 ust. 2-4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych polegających na niepoinformowaniu mieszkańców Sękocina o rozprawie administracyjnej, a także braku jakiegokolwiek odniesienia się do składanych w toku postępowania przez nich wniosków.


Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Zgodnie natomiast z art. 47 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi.

Zdaniem Sądu „interes społeczny jakim jest budowa drogi publicznej uzasadnia ingerencję w środowisko naturalne w postaci wycinki drzew” (strona 37 uzasadnienia). Z uwagi jednak na dokonanie przez WSA nienależytej kontroli decyzji Ministra Budownictwa z punktu widzenia zgodności z ww. przepisami, stwierdzenie to jest nieuzasadnione. Brak właściwego określenia przez WSA warunków wpływu przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi wynika z niezapoznania się właśnie z raportem oddziaływania na środowisko.

W polskim systemie prawa ochrona przyrody stanowi jedną z konstytucyjnie chronionych wartości w ramach ogólniejszego pojęcie jakim jest ochrona środowiska. Zasadniczą rolę odgrywa tutaj art. 5 Konstytucji, który sytuuje ochronę środowiska i zrównoważony rozwój pośród fundamentalnych wartości stanowiących podstawy ustroju państwa. Zwrócić należy uwagę, że prawodawca posłużył się pojęciem „zrównoważony rozwój", które w ślad za Konstytucją ujęte zostało w ustawodawstwie zwykłym regulującym kwestie ochrony środowiska. Lokalizacja węzła „Magdalenka” w obecnym kształcie spowoduje olbrzymie straty dla środowiska związane z ingerencją w Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu. W tym zakresie zwracał na to uwagę Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w Warszawie w piśmie z dnia 29-11-2004 r. (załącznik nr 9 do raportu oddziaływania na środowisko), gdzie jest mowa, iż „istnieje potrzeba zmiany – lokalizacji przebiegu projektowanej drogi w węźle Magdalenka, co ograniczy konieczność usuwania drzewostanu”. Ponadto z raportu wynika, iż nie zostały przeprowadzone w ogóle badania akustyczne i techniczne dróg serwisowych przy projektowanej drodze ekspresowej. Tych wszystkich kwestii WSA nie dostrzegł dokonując kontroli decyzji administracyjnych.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r. (FSK 2529/2004) orzekanie „na podstawie akt sprawy” oznacza, że Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie Sąd przyjął za podstawę orzeczenia stan sprawy nieznajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy. Sąd dopuścił się więc naruszenia zasady prawdy materialnej poprzez niedokładne wyjaśnienie ocenianego przez siebie, w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, stanu faktycznego sprawy. Doszło zatem również do naruszenia art. 1, art. 3§2 pkt 1 oraz art. 145§1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141§4 u.p.s.a. poprzez nienależyte dokonanie przez WSA kontroli decyzji Ministra Budownictwa z punktu widzenia naruszenia przez ten organ przepisów postępowania i prawa materialnego.

Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego należy uzasadnić następująco.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie stwierdza się, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawiera własnej autonomicznej definicji strony postępowania i w związku z tym zastosowanie ma tu art. 28 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organy administracji uznały, iż „stronami postępowania w sprawie są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu”. WSA uznał ww. argumentację i stwierdził, iż będą to osoby, których nieruchomości mają być przejęte dla potrzeb realizacji inwestycji oraz osoby, których nieruchomości graniczą z planowaną inwestycją. Mogą to być również osoby, które posiadają nieruchomości nie graniczące bezpośrednio z inwestycją ale są nią zainteresowane np. ze względu na dostęp do drogi publicznej (strona 34 – 35 uzasadnienia).

WSA stwierdza jednakże, iż to nieruchomości konkretnych osób prawnych lub fizycznych winny graniczyć z terenem inwestycji, aby można było te osoby uznać za strony postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, iż decyzja lokalizacyjna nie powinna uwzględniać skutków przebiegu planowanej drogi na terenie gminy sąsiadującej z miejscem inwestycji.



WSA przyjął tu bardzo rygorystyczną wykładnię prawa. Należy bowiem zauważyć, że wobec położenia projektowanego węzła drogowego, determinuje on w całości i zupełnie jednoznacznie przebieg trasy drogowej nr 721 na terenie Magdalenki. Wywiera zatem nie pośredni, a bezpośredni wpływ na interesy tej gminy i jej mieszkańców. Nie jest bowiem możliwe w chwili przystąpienia do prac nad lokalizacją przedmiotowej inwestycji określenie czy i jaki wpływ mieć będzie ona na gminę i mieszkańców Magdalenki.
Mieszkańcy Magdalenki są bezpośrednio zainteresowani, w jaki sposób zostanie rozstrzygnięta kwestia posadowienia węzła przy ich nieruchomościach i mają w tym względzie słuszny interes prawny. Dlaczego więc gmina Lesznowola i tym samym mieszkańcy Magdalenki nie zostali zakwalifikowani przez organa orzekające w sprawie jako podmioty zainteresowane, mimo że jak stwierdził Wojewoda Mazowiecki „stronami postępowania w sprawie są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu”. Niewątpliwie część mieszkańców Magdalenki już znajduje się w obszarze oddziaływania połączenia drogi krajowej nr 7 z drogą nr 721, a co dopiero w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji.

Z gminą Lesznowola i mieszkańcami Magdalenki nie przeprowadzano żadnych rozmów, konsultacji społecznych oraz nie informowano ich zgodnie z ustawą o wydanych w tej sprawie decyzjach administracyjnych.

W tym zakresie pismami z dnia 30-11-2005 r., 30-01-2006 r. oraz 05-03-2006 r. (złożonymi przez Stowarzyszenie Przyjazna Droga 721 razem z pismem z dnia 30-04-2008 r.) Wójt Gminy Lesznowola zwracała się do Wojewody Mazowieckiego o uznanie za stronę postępowania - urząd nie uzyskał żadnej odpowiedzi w tym względzie [!]. Wójt Gminy Lesznowola wskazywała m.in. na możliwość zmiany posadowienia węzła „Magdalenka”, poza terenem Obszaru Chronionego Krajobrazu w oparciu o gotowy plan tj. plan zagospodarowania przestrzennego gminy Lesznowola z 2001 r.

Biorąc powyższe pod rozwagę należy zauważyć, iż WSA dokonał błędnej wykładni art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez uznanie, iż nie jest konieczne uzyskanie opinii wójta gminy, na teren której w sposób bezpośredni oddziaływać będzie przedmiotowa inwestycja i której jedna z dróg (nr 721) jest ściśle powiązana z projektowaną drogą ekspresową. W tym zakresie zarówno mieszkańcy jak i wójt gminy Magdalenka wskazywali na konieczność udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i mają w tym względzie słuszny interes prawny.

Doszło również do naruszenia art. 7 ust. 2 – 4 przedmiotowej ustawy poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu przez WSA, iż nie jest konieczne doręczenie wydanej decyzji lokalizacyjnej i zawiadomienie o jej wydaniu gminy bezpośrednio sąsiadującej z miejscem inwestycji i zainteresowanej ustaleniami w zakresie jej posadowienia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. W inkryminowanym orzeczeniu doszło do naruszenia ww. przepisów poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez WSA, iż niewłaściwe usytuowanie jednego z węzłów drogowych wchodzących w zakres inwestycji nie powoduje niewłaściwego powiązania planowanej drogi z innymi drogami publicznymi.

Na stronie 36 uzasadnienia wyroku WSA stwierdza: „sam fakt, iż w przekonaniu Stowarzyszenia węzeł Magdalenka jest usytuowany w niewłaściwym miejscu nie jest równoznaczny z uznaniem, iż organy administracji dokonały niewłaściwej analizy powiązania planowanej drogi z innymi drogami publicznymi”. Pomijając fakt, że Sąd w sposób bardzo lakoniczny odniósł się to przedmiotowej kwestii zauważyć należy, iż w ww. twierdzeniu jest wewnętrzna sprzeczność. Sąd przyjmuje bowiem tezę, że nawet jeżeli węzeł „Magdalenka” jest posadowiony niewłaściwie (na co przecież głównie wskazywało Stowarzyszenie w przedstawionym piśmie z dnia 30-04-2008 r.), to i tak właściwie powiązane są z nim dochodzące do niego drogi publiczne, w tym m.in. droga nr 721. Pogląd te jest nie do zaakceptowania. Przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych kładą bowiem szczególny nacisk na właściwe powiązanie projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi. Niewłaściwe posadowienie węzła „Magdalenka” powoduje zatem i niewłaściwe powiązanie projektowanej drogi z drogą wojewódzką nr 721.

W tym zakresie pragnę również zaznaczyć, że raport oddziaływania na środowisko (zał. nr 3 do wydanej decyzji administracyjnej) nie uwzględnia przesunięcia pierwotnej lokalizacji węzła „Magdalenka” o 50 metrów. Sąd tej kwestii w ogóle nie wziął pod rozwagę z uwagi na niezapoznanie się z przedmiotowym raportem.


Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać opisy analizowanych wariantów. Tymczasem w niniejszej sprawie przyjęto (s. 41 raportu), iż są dwie tylko możliwości-warianty tj. albo wybudować drogę według projektu (wariant inwestycyjny) albo tego nie zrobić (wariant zerowy). W raporcie środowiskowym wprost stwierdza się (strona 42), iż „praktycznie nie ma możliwości innego przebiegu nowej drogi niż przyjęta w projekcie koncepcyjnym”.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdza się zaś, iż „w ramach opisu wariantów przebiegu inwestycji autorzy rozważali możliwości zmiany przebiegu trasy i wskazywali powody dla których jest to niemożliwe”. Tymczasem analizie tej poddano tylko i wyłącznie wyżej wskazane dwa warianty. W ogóle nie wzięto zaś pod uwagę innej możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji.

W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przedstawia minimum trzy analizowane warianty - dwa warianty, o których jest mowa w art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy, i wariant wybierany, proponowany. Tymczasem w sposób niedostateczny rozważono możliwe i proponowane w toku postępowania alternatywne warianty przebiegu inwestycji, w szczególności lokalizacji węzła „Magdalenka”. Istnieje bowiem możliwość takiego poprowadzenia przedmiotowej inwestycji, która w jednakowy sposób zapewniałaby ochronę wszystkich chronionych prawem dóbr, a więc zarówno środowiska jak i zdrowia oraz bezpieczeństwa mieszkańców wsi Magdalenka.

Biorąc powyższe pod rozwagę błędnym jest twierdzenie WSA (strona 37 uzasadnienia), iż „analizowanie hipotetycznych możliwości innego przebiegu drogi jest w ocenie Sądu zbędne”. W sprawach lokalizacji drogi ekspresowej analiza rozwiązań alternatywnych jest konieczna ze względu na dobra prawne, które taka decyzja może naruszać. Organa podejmujące decyzję powinny badać możliwe rozwiązania celem zrealizowania przedsięwzięcia w formie, która nie rodzi konieczności poświęcania żadnej z chronionych prawem wartości i jest akceptowalna społecznie.

Zatem wykładnia art. 52 ust. 1 pkt 3 dokonana przez WSA jest błędna w zakresie, w jakim stwierdza, iż wystarczające jest aby raport oddziaływania na środowisko zawierał opisy tylko dwóch wariantów tj. jednego polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i drugiego, w którym droga jest budowana, a analizowanie hipotetycznych możliwości innego przebiegu inwestycji jest zbędne.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wydaje się w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W zaskarżonym wyroku WSA stwierdza, iż termin ten ma charakter instrukcyjny (strona 28 uzasadnienia). Tymczasem analogiczne uregulowania zawarte w art. 35 i 36 k.p.a. precyzują okoliczności, które uprawniają organ do przedłużenia terminu załatwienia sprawy, a także konsekwencje takich przedłużeń. Skoro zatem przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych podobnych regulacji nie zawierają, oznacza to że art. 2 ust. 2 stanowi uregulowanie szczególne nie przewidujące żadnych możliwości wydłużania terminu, do którego to ustawodawca przywiązuje zasadniczą wagę.

W przedmiotowym zakresie więc WSA dokonał błędnej wykładni przedmiotowego przepisu uznając, iż termin 3 miesięcy na wydanie decyzji lokalizacyjnej ma charakter instrukcyjny.

W świetle powyższych wywodów, zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego obejmujące inkryminowany wyrok należy uznać za uzasadnione.

Z tych wszystkich względów wnoszę jak na wstępie.

Adwokat Łukasz Czuła


Załączniki:

1. pełnomocnictwo udzielone przez Grażynę Gałązka,

2. dowód uiszczenia przez Stowarzyszenie Przyjazna Droga 721 wpisu od skargi kasacyjnej,

3. dowód uiszczenia przez Grażynę Gałązka wpisu od skargi kasacyjnej,



4. odpisy skargi kasacyjnej (7 sztuk).






©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna