Najnowsza historia świata tezy egzaminacyjne



Pobieranie 0.68 Mb.
Strona1/15
Data07.05.2016
Rozmiar0.68 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   15
NAJNOWSZA HISTORIA ŚWIATA - TEZY EGZAMINACYJNE

1.Światowa rewolucja naukowo-techniczna przełomu XIX i XX wieków.

-2.Kraje wielonarodowe w Europie Środkowej w 1914 r.

3.Prądy społeczne i polityczne w Europie do I wojny światowej.

4.Rola mocarstw w polityce międzynarodowej przed 1914 r.

-5.Problem bałkański w latach 1908-1914.

6.Przyczyny i charakter I wojny światowej.

-7.Rola techniki wojskowej w I wojnie światowej.

8.Przebieg działań wojennych w latach 1914-1918 na Zachodzie Europy.

9.Front wschodni – bitwa pod Gorlicami.

-10.Sytuacja w Rosji w 1917 r.

11.Udział Włoch w I wojnie światowej.

12.Przyczyny wybuchu rewolucji lutowej.

13.Przebieg i skutki rewolucji lutowej.

14.Przyczyny rewolucji październikowej.

15.Znaczenie rewolucji rosyjskich 1917 r.

16.Przyczyny przystąpienia USA do I wojny światowej.

17.Przyczyny klęski wojennej państw centralnych.

18.Warunki zawieszenia broni w 1918 r.

19.Traktaty pokojowe po I wojnie światowej.

-20.Nowe państwa europejskie – przykłady walk o granice państwowe.

-21.Tendencje rewolucyjne w Europie po I wojnie światowej.

22.Postanowienia traktatu wersalskiego.

23.Przyczyny powołania Ligi Narodów.

24.Powstanie nowych państw narodowych w Europie po I wojnie światowej.

-25.Spory wokół nowego ładu europejskiego w okresie międzywojennym.

26. Program III Międzynarodówki.

?27.Wzrost znaczenia międzynarodowego USA po 1918 r.

28.Znaczenie międzynarodowe Japonii po I wojnie światowej.

-29.Sytuacja wewnętrzna Francji i Wielkiej Brytanii w 1919 r.

30.Sytuacja wewnętrzna i polityka zagraniczna ZSRR w latach 1922-1923.

31.Kryzys 1923 r. w Niemczech.

32.Odbudowa znaczenia Niemiec w latach1924-1925.

33.Stabilizacja polityczna i ekonomiczna Europy (1924-1928).

34.Narodziny ruchów faszystowskich i autorytarnych w Europie.

-35.Charakterystyka systemu politycznego ZSRR.

36.Narodziny faszyzmu we Włoszech.

37.Geneza faszyzmu w Niemczech.

38.Sytuacja wewnętrzna Hiszpanii przed wojną domową.

39.Współdziałanie polityczne i militarne Niemiec i Włoch z frankistami.

40.Przebieg hiszpańskiej wojny domowej.

41.Skutki wojny domowej w Hiszpanii.

42. Przyczyny światowego kryzysu ekonomicznego.

43.Przejawy kryzysu gospodarczego w Europie.

44.Narodowy socjalizm w Niemczech w 1933 r.

45.ZSRR w okresie kryzysu ekonomicznego.

-46.Państwa demokratyczne wobec ekspansji państw faszystowskich.

47.Anschluss Austrii – przyczyny i znaczenie.

48.Decyzje konferencji monachijskiej.

49.Aneksja Kłajpedy.

50.Upadek Czechosłowacji w 1939.

51.Geneza paktu Ribbentrop - Mołotow .

52.Skutki paktu Ribbentrop - Mołotow.

-53.Zmiany w układzie sił politycznych w Europie w marcu 1939 r.

54.Formy współpracy ZSRR i Niemiec do 1933 r.

55.Postanowienia układu Ribbentrop-Mołotow.

56.Potencjał militarny Niemiec w 1939 r.

57.Plany polityczne i wojenne ZSRR w 1939 r.

58.Przebieg działań II wojny światowej w 1939 r.

59.Przebieg agresji ZSRR na Polskę.

60.Skutki agresji ZSRR na Polskę.

61.Przyczyny wojny radziecko-fińskiej.

62.Przebieg i skutki wojny zimowej.

63.Utrata niepodległości przez państwa nadbałtyckie w 1940 r.

64.Geneza i skutki rozbioru Rumunii w 1940 r.

65.Niemieckie agresje w Europie Zachodniej w 1940 r.

66.Ekspansja Włoch w Afryce w latach 1940-1941 r.

67.Włosko- niemieckie agresje na Bałkanach w 1941 r.

68.Przyczyny i kontrowersje wokół agresji Niemiec na ZSRR.

69.Przystąpienie do wojny USA.

70.Etapy przebiegu II wojny światowej w Azji.

71.Przebieg działań wojennych w Afryce.

72.Działania w Europie w latach 1943-1945.

73.Konferencja w Casablance.

74.Postanowienia konferencji w Teheranie.

75.Decyzje mocarstw z Jałty.

-76.Znaczenie konferencji wielkich mocarstw w okresie II wojny światowej.

77.Bilans II wojny światowej.

78.Konferencja poczdamska – problem niemiecki.

79.Postanowienia konferencji poczdamskiej.

80.Sytuacja polityczna i gospodarcza Europy po zakończeniu II wojny światowej.

81.Decyzje poczdamskie w sprawie Europy Środkowo-Wschodniej.

82.Znaczenie konferencji poczdamskiej.

83.Zakończenie II wojny światowej w Azji.

-84.Przemiany polityczne w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1945-1948.

85.Powstanie i struktura ONZ.

86.Stosunki państw zachodnich i USA z ZSRR do 1949 r.

87.Podział Niemiec w 1949 r.

88.Ekonomiczna odbudowa Europy Zachodniej po II wojnie światowej.

89.Powstanie NRD.

-90.NRF w latach 1949-1953.

91.Geneza, przebieg i skutki wojny koreańskiej.

-92.Świat arabski do 1948 r.

93.Powstanie państwa Izrael.

94.I wojna izraelsko-arabska.

95.Etapy integracji politycznej i militarnej Europy Zachodniej.

96.Geneza, organizacja i cel działania Układu Warszawskiego.

97.Przyczyny i przebieg kryzysu bliskowschodniego w 1956 r.

-98.Zmiany polityczne w ZSRR w latach1953-1956.

99.Rewolucja i kontrrewolucja na Węgrzech.

100.Międzynarodowe aspekty kryzysu sueskiego1956 r.

101.Polityka zagraniczna Chruszczowa.

102.Polityka międzynarodowa Breżniewa.

103.Przyczyny wojny wietnamskiej.

104.Odrzucenie kolonializmu francuskiego w Indochinach.

105.Przyczyny interwencji amerykańskiej w Indochinach.

106.Udział USA w wojnie wietnamskiej.

107.Rola ZSRR i CHRL w wojnie wietnamskiej.

108.Przyczyny i przebieg kryzysu kubańskiego 1962 r.

109.Kryzys bliskowschodni 1967 r.

110.Praska wiosna i jej następstwa.

111.Integracja gospodarcza Europy Zachodniej – EWG.

112.Integracja gospodarcza Europy Wschodniej, rola RWPG.

113.Odprężenie międzynarodowe – KBWE.

114.Załamanie ekonomiczne i osłabienie wpływów ZSRR w latach 1976-1985.

-115.Sytuacja na Półwyspie Pirenejskim w latach 70-tych XX w.

116. Berlin w polityce mocarstw po II wojnie światowej.

117.Reakcje świata na stan wojenny w Polce.

-118.Integracja Europy Zachodniej w latach 90-tych XX w.

119.Konflikty na Bałkanach w latach 90-tych.

120.Reformy M. Gorbaczowa (1985-1989).

121.Przemiany w krajach realnego socjalizmu w 1989 r.

122.Przyczyny i skutki zjednoczenia Niemiec w 1990 r.

123.Postęp naukowo-techniczny w XX w - przykłady.

124.Tendencje integracyjne w Europie - przykłady.

125. Konflikty narodowe w świecie w latach 90-tych XX w. – przykłady.

126. Światowy terroryzm – przykłady.

127. Opozycja demokratyczna w państwach Europy Środkowo-Wschodniej.

128. Opozycja demokratyczna w ZSRR.

-129.Upadek systemu realnego socjalizmu w Europie.

130.Kryzys ZSRR po 1989 r.

131.Etapy upadku światowego kolonializmu.

132.Geneza i przebieg zimnej wojny.

133. Upadek NRD, przyczyny i skutki.

134.Rola Chin w polityce i gospodarce świata.

135.Wojna o Kosowo.

136. Wojna ze światowym terroryzmem.

137. Światowe skutki eksplozji demograficznej.

138. Geneza „Pustynnej Burzy”.

139. Skutki „Pustynnej Burzy”.

-140. Wpływ relacji USA i Rosji na bezpieczeństwo świata.
AD.1

Przemiany naukowo-techniczne:


Przełom XIX i XX wieku można by nazwać najobfitszym okresem wielkich odkryć naukowych. Wielu wybitnych uczonych zaprezentowało swoje teorie przyczyniając się do postępu w badaniach przeróżnych dziedzin nauki.
Na początku XX stulecia naukowcy zakwestionowali dotychczasowe badania wszechświata i materii. Pierwsze odkrycie zaprezentował angielski astronom William Huggins, który stwierdził, że gwiazdy oddalają się od ziemi. Jednak dopiero po za nim amerykański astronom Edwin Hubbe udowodnił, że gwiazdy tym szybciej się oddalają od ziemi im są dalej. Według niego wszechświat rozszerza się i powstał w określonym momencie.
Najbardziej doniosłym odkryciem dokonanym w fizyce i chemii było zaobserwowanie zjawiska promieniotwórczości. Przyczyniło się do tego wielu wybitnych uczonych m.in. Antoine Becquerel, Pierre Curie, Ernest Rutheford i Polka Maria Skłodowska-Curie. Głównie prace naszej rodaczki oraz jej męża pozwoliły pogłębić wiedze o tym zjawisku.
Innym wielkim naukowcem był Albert Einstein, twórca teorii względności. Udowodnił, że światło przemierza przestrzeń w postaci fotonów i że prędkość w próżni jest niezmienna. Aby ugruntować teorie Einsteina Francuz Jean Perrin sprawdził ją.
Wszystkie, te jak i inne odkrycia naukowe nie dotykały bezpośrednio życia codziennego ale wyznaczały nowe horyzonty nauki. Udało się określić budowę atomu oraz związek między materią i energią. Zaczęto nazywać te odkrycia rewolucją naukowo-techniczną na przełomie XIX i XX wieku.
AD.2

AD.3


Orientacje polityczne przed I wojną światową

W atmosferze napiętej sytuacji międzynarodowej Polakom wydawało się, że zbliżający się konflikt pozwoli na odzyskanie przez Polskę niepodległości . Wśród Polaków występowały różne postawy wobec oku-pantów i kwestii wiązania nadziei na odzyskanie niepodległości z poszczególnymi państwami zaborczymi. Niektórzy Polacy uważali, że starania o wolną Polskę nie mają sensu. Przed wybuchem I wojny światowej w społeczeństwie polskim pojawiły się odmienne programy - orientacje polityczne.Orientacja prorosyjska-antyniemiecka - Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne z Romanem Dmowskim - nadzieje Polaków pod zaborem rosyjskim związane z kryzysem w Rosji (przegrana wojna z Japonią, rewolucja 1905-1907) - szansa na uzyskanie przez nich autonomii w ramach imperium rosyjskiego. Realizacja na drodze legalnej walki na forum parlamentu rosyjskiego (Duma Państwowa). Dmowski obawiał się Niemiec i postępów germanizacji (związanie się ze słowiańską Rosją mniej groźne dla polskości) - program nastawiony na współpracę z zaborcą rosyjskim (dążenie do autonomii), w zaborze pruskim i austriackim (gdzie endecja miata duźe poparcie) program nastawiony przeciwko okupantowi.


W środowiskach młodzieży galicyjskiej powstały Drużyny Polowe "Sokoła " Józefa Hallera i Polskie Drużyny Strzeleckie. W czasie wojny R. Dmowski (przegrane rosyjskie z państwami centralnymi, wybuch rewolucji rosyjskich) porzucił orientację prorosyjską, łącząc nadzieje na odzyskanie przez Polskę niepodległości ze zwycięskimi państwami Ententy, szczególnie z Francją.Orientacja antyrosyjska-proaustriacka - w autonomicznęj Galicji - liczono na zwycięstwo państw centralnych w wojnie i przyłączenie ziem polskich zaboru rosyjskiego do ziem polskich państw centralnych . W konsekwencji miało powstać trialistyczne (trójczłonowe) państwo: Austria, Węgry i Polska. Jednym z reprezentantów tej orientacji był. Józef Piłsudski - od rozłamu w 1906 r. w Polskiej Partii Socjalistycznej stał na czele tzw. frakcji Rewolucyjnej, wziął aktywny udział w rewolucji 1905-1907 w Królestwie Polskim. Przeniósł się do Galicji, gdzie w 1908 r. z Kazimierzem Sosnkowskim założył Związek Walki Czynnej. Liczył na przegraną Rosji w wojnie, objęcie ziem polskich zaboru rosyjskiego przez Austro-Węgry, następnie przegraną państw centralnych w konfrontacji z państwami zachodnimi. Polacy, aktywnie walczący o swoją niepodległość, mieli odbudować niepodległe państwo polskie. Bliscy tej koncepcji byli ludowcy (PSL, Jakub Bojko, Jan Stapiński, Wincenty Witos) i socjaliści galicyjscy (Polska Partia Socjalno-Demokratyczna Ignacego Daszyńskiego).
Napięta sytuacja na Bałkanach na początku drugiego dziesięciolecia XX w. skonsolidowała wokół programu proaustriackiego niektóre partie i stronnictwa w Galicji - w 1912 powstał Polski Skarb Wojskowy i Komisja Skonfederowanych Stronnictw Niepodleglościowych (PPS, Narodowy Związek Robotniczy, Narodowy Związek Chłopski, Narodowy Związek Chrześcijański z zaboru rosyjskiego, PPSD Daszyńskiego i PSL). Po wybuchu I wojny światowej w nocy z 5 na 6 sierpnia 1914 r. z krakowwskich Oleandrów wyruszyła do Królestwa I Kompania Kadrowa Strzelców Józefa Piłsudskiego .
W połowie sierpnia 1914 r. z inicjatywy prezydenta Krakowa Juliusza Lea powstał Naczelny Komitet Narodowy w Krakowie - najwyższa władza wojskowa, polityczna i skarbowa w Galicji. Z inicjatywy NKN utworzono w porozumieniu z władzami austriackimi Legiony Polskie - walka i boku Austriaków. Józef Piłsudski komendantem I Brygady. Stanowisko antypatriotyczne - antyniepodległościowe - polska lewica komunistyczna, wobec zwycięstwa w ogólnoeuropejskiej ewolucji proletariatu i przejęcia przez samych robotników władzy zbędne staną się granice państwowe i istnienie państw narodowych (internacjonalizm). Z takie-go założenia wynikało niepodejmowanie przez lewicę internacjonalistyczną problemu niepodległości Polski, w skrajnej postaci niechęć do powstających w przy-złości struktur młodego państwa polskiego. W 1906 r. SDKPiL ogniwem organizayjnym odłamu bolszewickiego Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji.
Orientacje społeczne:

AD.4


Niemcy dążyły do zbudowania mocarstwa o znaczeniu europejskim i światowym, obejmującym także kolonie w Afryce i Azji. Austro-Węgry dążyły do opanowania terenów bałkańskich, analogicznie jak Rosja, która domagała się także otwarcia cieśnin tureckich dla floty rosyjskiej na Morze Śródziemne. Francja chciała odzyskać, utracone na rzecz Niemiec w 1871 roku, Alzację i Lotaryngię oraz ograniczyć wpływy niemieckie w Europie. Wielka Brytania dążyła do utrzymania swej dominującej pozycji militarnej, gospodarczej i politycznej w świecie oraz rozszerzenia swych wpływów na Bliskim Wschodzie i Turcji. Wielka Brytania była wówczas potęgą finansową i miała najsilniejszą flotę wojenną, która gwarantowała jej bezpieczeństwo przed obca inwazja i zapewniała dostawy w przypadku wojny. Wielka Brytania stała na stanowisku zasady „poziomu dwóch potęg” ( Two Powers Standard) – flota angielska ma była potężniejsza niż dwie najsilniejsze po brytyjskiej floty wojenne razem złączone. W owym czasie Niemcy zaczęły powoli opanowywać coraz bardziej handel zamorski, godząc tym samym w interesy angielskie. Konflikt interesów angielsko-niemieckich zaostrzył się z chwilą, gdy Niemcy rozpoczęły budowę wielkiej floty wojennej. W 1898 roku parlament Rzeszy uchwalił kredyty na budowę silnej niemieckiej marynarki wojennej. W Niemczech rozpoczęła się szeroka akcja propagandowa, która miała także antyangielskie odcienie. W 1907 roku Niemcy opracowały plan budowy 12 wielkich pancerników najnowszego typu „Dreadnought” (Nie bój się niczego). W tym momencie Anglia uznała, iż jej dotychczasowa supremacja na morzach jest poważnie zagrożona.

Tak więc antagonizm niemiecko-francuski, mający swe podłoże w Alzacji i Lotaryngii, a także w Afryce; antagonizm niemiecko-angielski, wyrastający z rywalizacji gospodarczej i kolonialnej, a przede wszystkim z wyścigu zbrojeń na morzu; antagonizm niemiecko-rosyjski i austriacko-rosyjski na Bałkanach i na Bliskim Wschodzie, były głównymi przyczynami wszystkich konfliktów na początku XX wieku.


AD.5

AD.6


Przyczyny wybuchu I wojny światowej.
1. Konflikty pomiędzy mocarstwami przed I wojną światową:
a) francusko-niemiecki – o Alzację i Lotaryngię oraz kolonie (Maroko) – od 1871 r. ;
b) niemiecko-rosyjski – o wpływy w Turcji, szczególnie o panowanie nad cieśninami Bosfor i Dardanele;
c) rosyjsko-austriacki – o wpływy na Bałkanach: Rosja czuje się obrońcą słowiańskich narodów żyjących na Bałkanach, w szczególności prawosławnej Serbii, natomiast Austria uznaje Serbię za swojego największego bałkańskiego wroga;
d) niemiecko-brytyjski – o rozbudowę floty przez Niemcy, która ma zagrażać brytyjskiemu bezpieczeństwu: Anglia realizuje doktrynę wojenną mówiącą, iż musi posiadać flotę silniejszą od połączonych dwóch flot największych potęg morskich (Two Powers Standard).
2. Trójprzymierze i Trójporozumienie.
Trójprzymierze – Niemcy, Austro - Węgry, Włochy- zawarte zostaje pod koniec XIX w., a potwierdzone w 1902r.;
Trójporozumienie – Francja, Rosja, Wielka Brytania- zawarte zostaje w 1907r.
3. Zabójstwo w Sarajewie i ultimatum Austrii wobec Serbii.
- 28.VI.1914r.- w Sarajewie zostaje zamordowany następca tronu Autro-Węgier arcyksiążę Franciszek Ferdynand wraz z małżonką;
- 23.VII.1914r.- Autro-Węgry podejrzewające Serbię o sprzyjanie zamachowcom wysyłają do tego państwa ultimatum domagając się:
• powstrzymania wrogiej propagandy wobec Austro-Węgier,
• rozwiązania i skonfiskowania majątku organizacjom uprawiającym propagandę przeciw Austro-Węgrom,
• usunięcia ze szkół wszelkich tekstów skierowanych przeciwko Austro-Węgrom
• urzędnicy CK (cesarsko – królewscy, czyli Austro – Węgierscy) mają uczestniczyć w usuwaniu wrogich elementów na terenie Serbii
• przy pomocy organów CK przeprowadzone ma być śledztwo przeciwko uczestnikom zamachu z 28 czerwca
- Serbia w zasadzie przyjmuje ultimatum, wskazując jednak na pewne punkty (udział urzędników CK), które są sprzeczne z zasadami prawa międzynarodowego,
- Austro-Węgry uznają odpowiedź Serbii za niewystarczającą i rozpoczyna się wojna (28.VII.1914r.)
AD.7
AD.8

Front zachodni

1914

Początkowo żadne z państw biorących udział w I wojnie światowej nie dysponowało długimi planami strategicznymi. W niemieckim sztabie od 1871 roku, a więc od chwili zakończenia wojny z Francją istniało silne przekonanie, iż następna wojna, która Niemcy będą prowadzić, będzie wojną na dwa fronty: z Francja i z Rosją. Taki też rozwój wypadków zakładał plan strategiczny opracowany przez szefa sztabu w latach 1891-1905 generała Alfreda von Schlieffena. Francja miała zostać pokonana błyskawicznie, a później całe siły niemieckie miały być przerzucone na front rosyjski. Realizatorem tego planu był następca Schlieffena,  generał Helmuth von Moltke. We Francji, począwszy od pamiętnej wojny z Niemcami w latach 1870-1871, myślano nie o działaniach ofensywnych lecz defensywnych (obronnych). Wzdłuż granicy z Niemcami powstało pasmo fortyfikacji obronnych. Dopiero w 1911 roku nastąpiły istotne zmiany we francuskiej doktrynie wojennej. Szef sztabu generał Joffre, przyjął zasadę przejścia do natychmiastowej, bezwzględnej ofensywy, w głównej mierze na granicy z Niemcami. Plan ten, podobnie jak niemieckie plany szybkiego zwycięstwa nad Francją, okazały się porażką i nie spełniły swych podstawowych założeń. Stało się to wiadome, po bitwie nad rzeką Marną. Bitwa ta rozpoczęła się 6 września 1914 roku i trwała do 9 września. 10 września armia niemiecka wycofała się. Zwycięska kontrofensywa francuska nie zdołała jednak wyprzeć napastnika z Francji. Niemcy zatrzymali się na rzece Aisne. Od zimy 1914-1915 na froncie zachodnim trwała tzw. wojna pozycyjna. Polegała ona na tym, że dwie strony konfliktu zbrojnego stały naprzeciw siebie w nieprzerwanej ciągłej linii. Tworzyły ją łańcuchy okopów, schronów oraz zasieków z drutu kolczastego. Obrona miała przewagę nad atakiem. Takich umocnień nie można było zdobyć samym atakiem piechoty. Potrzebny był ogień artyleryjski. W pierwszej kolejności należało zniszczyć zasieki drutu kolczastego. Używano więc broni do ostrzeliwania celów położonych blisko: miotaczy min i moździerzy. Wojna pozycyjna w przypadku równowagi sił nie mogła doprowadzić do zwycięstwa którejkolwiek strony. Dopiero w 1918 roku przewaga liczebna i zbrojna państw sprzymierzonych doprowadził do zerwania z wojną pozycyjną i pozwoli przejść do wojny zaczepnej z Niemcami.



1915

22 kwietnia 1915 roku w bitwie pod Ypres Niemcy po raz pierwszy na szeroką skalę użyli gazów trujących. Bitwa okazała się dla wojsk niemieckich porażką. Nie zdołali oni zdobyć Flandrii, a tym samym odciąć Francję od pomocy angielskiej.

1916

21 lutego 1916 roku rozpoczęła się najkrwawsza bitwa tej wojny, bitwa pod Verdun. Walki zacięte trwały aż do czerwca 1916 roku, choć ostatecznie bitwa zakończyła się dopiero w grudniu 1916 roku.  Niemcy stracili około 240 tysięcy żołnierzy, Francuzi około 275 tysięcy. Zaczynając tę bitwę Niemcy obliczali, iż niemieckie straty w stosunku do francuskich będą wynosić 2 do 5. Sławę w tej bitwie zdobył, dowodzący pod Verdun, marszałek francuski Philippe Petain.  Do największej bitwy morskiej doszło w dniach 31 maja-1 czerwca 1916 roku. Była to  tzw. bitwa jutlandzka między flotą niemiecka a angielską, na wysokości cieśniny Skagerrak. Brało w niej udział 250 okrętów oraz 105 tysięcy marynarzy. Bitwa ta nie została rozstrzygnięta.



24 czerwca 1916 roku Francuzi i Anglicy rozpoczęli wzmożone przygotowania artyleryjskie. Teren walk był nad rzeką Sommą. We wrześniu zwolniono siłę ataków, użyto nowej nieznanej dotąd broni – czołgów angielskich, które zwłaszcza w pierwszych dniach wywarły na Niemcach silne deprymujące wrażenie. W październiku 1916 roku walki nas Somma zamarły.

1917


31 stycznia 1917 roku Niemcy ogłosiły, iż począwszy od dnia 1 lutego rozpoczyna się prowadzona przez nich nieograniczona wojna podmorska. W związku z tym niemieckie łodzie podwodne miały zatapiać wszystkie okręty (statki pasażerskie i handlowe) na wodach okalających Francję, Wielką Brytanię i Włochy. Miały być atakowane z całą bezwzględnością okręty nie tylko państw biorących udział w wojnie, ale także statki państw neutralnych. Akt wypowiedzenia przez Niemcy deklaracji o nieograniczonej wojnie podwodnej, był bezpośrednią przyczyną przystąpienia do wojny Stanów Zjednoczonych po stronie państw sprzymierzonych. 6 kwietnia 1917 roku Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Niemcom.

9-19 kwietnia 1917 roku nastąpiło silne uderzenie wojsk francuskich i angielskich w rejonie Arras i Lens oraz Saint-Óuentin.

1918

8 sierpnia 1918 roku – „czarny dzień armii niemieckiej”, Niemcy poniosły olbrzymie straty w drugiej bitwie pod Sommą. Połączone siły angielsko-francusko-amerykańskie pod dowództwem Ferdynanda Focha zadały im straszliwą klęskę.



11 listopada 1918 - w lasku Compiegne pod Paryżem Niemcy podpisali akt kapitulacji. Nastąpiło zawieszenie broni. Do takiego kroku skłoniło Niemcy kilka przyczyn: zdecydowana zwycięska ofensywa wojsk sprzymierzonych, podjęta w lipcu 1918 roku, rozkład armii austro-węgierskiej oraz wybuch rewolucji w Niemczech, zapoczątkowany buntem marynarzy w Kilonii 3 listopada 1918 roku.
AD.9

4 maj 1915 – podczas krwawej bitwy pod Gorlicami wojska niemieckie dowodzone przez gen. Paula von Hindenburga przerwały front, nowa linia frontu przebiegała począwszy od Zatoki Ryskiej przez Pińsk po Tarnopol


AD.10
AD.11

W początkach I wojny światowej większość włoskiej opinii publicznej opowiadała się za neutralnością. Zwolennikiem neutralności był także ówczesny socjalista Benito Mussolini. Późniejszy lider włoskich faszystów zaczynał swą karierę polityczną jako działacz socjalistyczny i zwolennik rewolucji proletariackiej. Jednak już parę miesięcy później nawoływał Włochów do zaangażowania się w wojnę. Trzeba może zaznaczyć, iż przed wybuchem wojny socjaliści uczestniczący w pracach II Międzynarodówki deklarowali pacyfizm i wolę przeciwdziałania wojnie. W chwili próby posłowie socjalistyczni poparli swe rządy i głosowali za kredytami wojennymi. Po obu stronach konfliktu naturalnie. Korzyści finansowe skłoniły Mussoliniego do zmiany stanowiska. W październiku 1914 roku przybyło do Włoch trzech polityków belgijskich. Niemieckie wojska pogwałciły neutralność Belgii, zajmując ją zgodnie z regułami wojny błyskawicznej. Belgowie chcieli teraz nakłonić Włochów do zaangażowania się w konflikt po stronie aliantów. Jeden z belgijskich polityków spotkał się z Mussolinim. Wprawdzie nie ma bezpośrednich dowodów na to, że użył argumentów nie tylko słownych, ale w parę lat później wypłynęły informacje, iż Mussolini otrzymał pieniądze od Francji. Przy pośrednictwie francuskich socjalistów..

O ile późniejszy duce odniósłby z poparcia idei zaangażowania się Włoch w wojnę po stronie aliantów osobiste korzyści, o tyle bardziej skomplikowana była sprawa pozyskania dla tej idei elit rządzących. A elity te nie miały skrupułów i chciały po prostu uzyskać jak najwyższą cenę za zaangażowanie się w wojnę po jednej ze stron. W październiku 1914 roku premier Włoch ogłosił "święty egoizm" - jedyną wytyczną polityki włoskiej. Oczywiście przezornie wstrzymano się z działaniami i obserwowano rozwój wydarzeń na frontach. Ostatecznie lepiej opowiedzieć się po stronie zwycięzców. Tyle tylko, że początkowy impet państw centralnych na Zachodzie został powstrzymany, a koncepcja wojny błyskawicznej legła w gruzach. W jej miejsce pojawiła się wojna na wyczerpanie - wojna pozycyjna. Krwawa, ale nie przynosząca rozstrzygnięć. Nieco inaczej wyglądała sprawa na Bałkanach i na froncie rosyjskim, gdzie państwom centralnym udało się zanotować kilka sukcesów do końca 1914 roku. Przekonało to Włochów do złożenia oferty państwom centralnym. Tym bardziej, że w Rzymie obawiano się nadmiernego rozszerzenia stanu posiadania Austro-Węgier na Bałkanach. Na razie zdecydowano się jednak zarobić na neutralności, a nie na zaangażowaniu się w wojnę.

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   15


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna