Nancy. Wywiad



Pobieranie 12.19 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar12.19 Kb.
NANCY. WYWIAD
Reżyseria i choreografia: Claude Bardouil

Wykonanie: Magdalena Popławska i Claude Bardouil

Scenografia: Nicolas Grospierre, Olga Mokrzycka-Grospierre

Kostiumy: Aleksandra Laska

Muzyka: Paweł Andryszczyk, Adam Walicki

Reżyseria świateł: Katarzyna Łuszczyk

Wideo, inspicjent: Łukasz Jóźków

Charakteryzacja: Monika Kaleta

Asystent reżysera: Adam Kasjaniuk
Identyfikacja graficzna na podstawie fotografii Nicolasa Grospierre'a
Premiera: Warszawa, 20 kwietnia 2012

Autorski projekt taneczny realizowany przez francuskiego choreografa Claude'a Bardouila we współpracy z Magdaleną Popławską.

Przekraczając granice pomiędzy teatrem i tańcem, artyści konfrontują się z legendą punk rocka Sidem Viciousem, zmarłym z przedawkowania narkotyków muzykiem podejrzanym o zamordowanie swojej narzeczonej Nancy Spungen. To kolejny krok Nowego Teatru w badaniu możliwości formułowania wypowiedzi z pogranicza rozdzielanych na ogół dyscyplin sztuki: teatru i tańca, próba stworzenia nowego aktora, zdolnego do nietradycyjnych i interdyscyplinarnych form ekspresji.

Artyści poznali się podczas przygotowań do spektaklu Koniec w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego, który rozpoczyna się od sceny hipnotycznego tańca Magdaleny Popławskiej.

Spektakl Claude’a Bardouila mógłby mieć tytuł „Być jak Nancy Spungen”. To ona, antybohaterka, dziewczyna, która szukała sposobu przekroczenia samej siebie, staje się głównym tematem namysłu. Zdeterminowana zdaniem wypowiedzianym przez Patti Smith: „Co możesz zrobić lepszego w życiu, kiedy pochodzisz z Midwestu, niż iść do łóżka z gwiazdą rocka?”.

Nancy uwikłana w romans z Sidem Viciousem perfekcyjnie wpisuje się w łańcuch działania obowiązujący w tym modelu: prostytucja – narkotyki/przemoc – dostęp do gwiazd. Staje się największą groupie i największą specjalistką w dziedzinie punk rocka, przeżywając swoją życiową przygodę. Ale pozostaje antybohaterką i pewnie nikt by o niej nie pamiętał, gdyby nie jej śmierć. Także modelowa, wpisująca się w obowiązujący wzorzec.

Spektakl Claude’a Bardouila jest próbą ponownego przeżycia tamtych okoliczności, zmierzenia się z duchem czasów i sprawdzenia jego mocy dziś. Po Factory 2 Krystiana Lupy to kolejna próba wniknięcia w mityczną atmosferę USA lat 70. Ty razem przez życie tyleż intensywne, co krótkie, bo trwające zaledwie 20 lat.
Piotr Gruszczyński

W spektaklu wykorzystano następujące utwory muzyczne:



My Way, muzyka: Claude Francois, Jacques Revaux; słowa: Gilles Thibault

Stars, muzyka i słowa: Ian Janis

I Wanna Be Your Dog, muzyka i słowa: David Alexander, Ronald Asheton, Scott Asheton, James Osterberg

Claude Bardouil

(ur. 1968), jako aktor pracował u boku Jacques’a Rosnera, z którym grał w sztukach Shakespeare’a: „Sen nocy letniej”, „Makbet” i „Juliusz Cezar”. Z Jean-Pierrem Tailhadem spotkał się na scenie w monologu „Le bleu de tes yeux” oraz w zbiorowej produkcji „Molière ou l’Amour en morceaux”. Zetknął się również z takimi osobowościami jak René Gouzenne, Coraline Lamaison i Christine Gaudichon. U choreografki Rity Cioffi zagrał w spektaklach: „Massacre du printemps” (2003), „Shopping” (2004) i „Pas de deux” (2005). Współtworzył również grupę teatralną Parlez-moi d’amour, w której reżyserował i grał (między innymi „Andromacha” Racine’a, „Elektra” Sofoklesa oraz autorskie spektakle „Les Innocents” i „Les Vaniteux”). Występował również w spektaklach Compagnie Samuel Mathieu („Us-Band”, 2005; „Duo 1”, 2005 i „Duo 2”, 2006). Z Krzysztofem Warlikowskim współpracuje od 2010 roku (choreografia do spektakli „Koniec” oraz „Opowieści afrykańskie według Szekspira”).


Magdalena Popławska

(ur. 1980), aktorka teatralna i filmowa. Absolwentka krakowskiej PWST. Studiowała również w Institut del Teatre w Barcelonie, którego jest stypendystką. Związana była z Teatrem Rozmaitości w Warszawie, gdzie brała udział w projekcie „Teren Warszawa". Jako niezależna aktorka współpracowała w wieloma teatrami i grupami twórczymi, głównie warszawskimi. Od 2008 roku należy do zespołu Nowego Teatru w Warszawie.

Za rolę w przedstawieniu „Sny” Iwana Wyrypajewa została nagrodzona jako najlepsza młoda aktorka na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych 2005. W 2011 otrzymała nagrodę im. Cybulskiego dla najlepszej aktorki za rolę w filmie „Prosta historia o miłości”.
Nicolas Grospierre

(ur. 1975) jest fotografem architektury, a także artystą posługującym się fotografią jako narzędziem twórczym. Urodził się w Genewie; dorastał we Francji; w Polsce mieszka od 1999 roku. Zanim zajął się fotografią, studiował nauki polityczne i socjologię w Paryżu i Londynie. Jako fotograf koncentruje się na projektach dokumentalnych, interesuje go również problematyka konceptualna.

Jego prace dokumentalne często podejmują wątek pamięci zbiorowej i nadziei wiązanych z modernistyczną architekturą, teraz, gdy towarzyszące jej utopie straciły na sile i znaczeniu. Z drugiej strony w swoich konceptualnych pracach artysta prowadzi z widzem grę za pomocą atrakcyjnych, wręcz zmysłowych obrazów oraz instalacji.

Nagrodzony Złotym Lwem na 11. Biennale Architektury w Wenecji w 2008 roku (razem z Kobasem Laksą) za wystawę Polskiego Pawilonu „Hotel Polonia. Budynków życie po życiu”. Laureat Paszportu Polityki.


Olga Mokrzycka-Grospierre

(ur. 1976) - scenografka i malarka. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Tworzy duet artystyczny z Nicolasem Grospierrem (m. in. wystawa „Mauzoleum" we współpracy z galerią Raster, 2007).



Na polu scenografii współpracowała z Moniką Powalisz (m.in. „Zazdrość", 2009, „W domu", 2008, „Planeta", 2008). Była asystentką Małgorzaty Szczęśniak przy spektaklach w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego „Krum" (2005), „Opowieści afrykańskie według Szekspira" (2011) oraz „Merylin Mongoł" w reżyserii Bogusława Lindy (2012), Stephanie Nelson przy spektaklu „Makbet 2007" w reżyserii Grzegorza Jarzyny, współpracowała również przy realizacji kostiumów do spektaklu „Merylin Mongoł".


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna