Narody Zjednoczone zajmują się problematyką następujących rodzajów broni



Pobieranie 122.33 Kb.
Strona1/5
Data07.05.2016
Rozmiar122.33 Kb.
  1   2   3   4   5
ROZBROJENIE

Od początku swego istnienia Organizacja Narodów Zjednoczonych, założona w  1945 r. po zakończeniu II Wojny Światowej, podejmuje problematykę wielostronnego rozbrojenia i zapobiegania rozprzestrzenianiu broni w celu utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

Państwa członkowskie zobowiązały się do przestrzegania celów i zasad Karty NZ - międzynarodowego traktatu zawierającego najważniejsze zasady współpracy międzynarodowej. W kwestii rozbrojenia Karta NZ stanowi, że Zgromadzenie Ogólne NZ rozważa "ogólne zasady współdziałania dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, łącznie z zasadami dotyczącymi rozbrojenia i regulacji zbrojeń (...)" (artykuł 11).

Narody Zjednoczone zajmują się problematyką następujących rodzajów broni:

Miny lądowe

Broń ręczna strzelecka i lekka

Broń masowego rażenia
Ponadto, na forum ONZ omawiane są następujące tematy związane z rozbrojeniem:

Kobiety a konflikty zbrojne

Terroryzm

Dzieci-żołnierze

Podejście do rozbrojenia różni się w zależności od regionu geograficznego. Departament ds. Rozbrojenia (DDA) mieszczący się w głównej siedzibie ONZ w Nowym Jorku posiada trzy ośrodki regionalne : w Afryce (Lome, Togo), Azji (Katmandu, Nepal) i Ameryce Łacińskiej (Lima, Peru) oraz oddział w Genewie (Geneva Branch).

Na forum ONZ zagadnieniami rozbrojenia zajmują się:



  • Dwa organy podporządkowane Zgromadzeniu Ogólnemu NZ: Komitet ds. Rozbrojenia i Międzynarodowego Bezpieczeństwa, tzw. Komitet Pierwszy (Disarmament and International Security Committee) oraz Komisja NZ ds. Rozbrojenia (United Nations Disarmament Commission).

  • Konferencja Rozbrojeniowa (Conference on Disarmament), obradująca w Genewie, która jest jedynym wielostronnym forum międzynarodowym do spraw rokowań rozbrojeniowych.

  • Instytut NZ ds. Badań Naukowych nad Rozbrojeniem (United Nations Institute for Disarmament Research) prowadzi badania naukowe nad pojawiającymi się problemami w spawie rozbrojenia.

  • Komisja Doradcza ds. Rozbrojenia (Advisory Board on Disarmament Matters), która doradza Sekretarzowi Generalnemu ONZ w sprawach rozbrojenia.

  • Departament ds. Rozbrojenia (Department of Disarmament Affairs), realizujący decyzje podjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dziedzinie rozbrojenia.

Miny lądowe


Coraz większe masowe użycie min lądowych przyciąga uwagę społeczności międzynarodowej od wielu lat. Wzrost zainteresowania tą problematyką doprowadził do przyjęcia zmian w "Konwencji o Zakazie lub Ograniczeniu Użycia Pewnych Broni Konwencjonalnych, Które Mogą Być Uważane za Powodujące Nadmierne Cierpienia lub Mające Niekontrolowane Skutki" przyjętej w 1980 r. Do Konwencji wprowadzono ograniczenia w zakresie używania i produkcji niektórych min lądowych.

Niektóre państwa uważały, iż przyjęte ograniczenia są niewystarczające i opracowały własną konwencję o całkowitym zakazie produkowania i użycia przeciwpiechotnych min lądowych (tzw. Konwencję Ottawską) "Konwencja o Zakazie Używania, Magazynowania, Produkcji i Transferu Min Przeciwpiechotnych i o Ich Zniszczeniu" została zawarta w 1997 roku. Do dnia dzisiejszego podpisały ją 143 kraje. Polska złożyła swój podpis 4 grudnia 1997 r.

Konwencja z 1997 r. nie ma charakteru uniwersalnego, gdyż nie została dotychczas podpisana i ratyfikowana przez wiele znaczących państw, m.in. Stany Zjednoczone, Chiny i Rosję. Na konferencji rozbrojeniowej w marcu 2004 roku, USA zapowiedziały zmianę swej polityki w tej kwestii. USA zamierzają całkowicie zrezygnować z użycia min przeciwpiechotnych i min przeciwpojazdowych do roku 2010. Wprowadzenie jednak całkowitego zakazu użycia wszelkiego rodzaju min na świecie do roku 2010 jest mało prawdopodobne.


  • Wyprodukowanie miny lądowej kosztuje 3 dolary. Koszt jej usunięcia wynosi od 300 do 1000 dolarów.

  • 70% min lądowych grozi wybuchem nawet 20 lat po zaminowaniu terenu.

  • Miny były od początku używane jako broń defensywna. Po drugiej wojnie światowej zaczęły być jednak używane jako broń ofensywna. Są rozrzucane przez samoloty lub rozmieszczane na terenie wroga bez odnotowania ich na mapie terenu.

  • Ze względu na niski koszt min i ich łatwą produkcję stanowią one jedną z najczęściej stosowanych broni, szczególnie w krajach biednych.

Broń ręczna strzelecka i lekka
(Small Arms and Light Weapons - SALW)


"Prosty dostęp do broni ręcznej strzeleckiej i lekkiej oraz łatwość w jej użyciu powodują, iż staje się ona jedynym rodzajem narzędzi przemocy używanym w prawie wszystkich konfliktach, którymi zajmuje się ONZ. W rękach nieregularnych wojsk, którym brak poszanowania dla międzynarodowego i humanitarnego prawa, ta broń spowodowała śmierć wielu istnień ludzkich."

Sekretarz Generalny ONZ, Konferencja ONZ Na Temat Nielegalnego Handlu Bronią Strzelecką i Lekką we Wszystkich Jego Aspektach (lipiec 2001 r.)

Na forum ONZ konwencjonalna broń ręczna strzelecka i lekka jest przedmiotem rozważań od 1995 roku. Do broni ręcznej strzeleckiej i lekkiej (Small Arms and Light Weapons - SALW) zalicza się rewolwery, pistolety, karabiny (w tym maszynowe, szturmowe i maszynowe ciężkie), granatniki, lekkie działa przeciwlotnicze oraz ręczne wyrzutnie rakietowe (tzw. MANPADS). Jak podają statystyki, obecnie około 600 milionów takiej broni jest w obiegu na całym świecie. Z broni ręcznej strzeleckiej i lekkiej zginęło w konfliktach zbrojnych 300 000 ludzi, a  200 000 osób dokonało samobójstw i morderstw przy jej użyciu.

Broń ręczna strzelecka i lekka jest tania i łatwa do kupienia. W niektórych krajach karabin maszynowy typu AK-47 kosztuje tyle samo, co worek kukurydzy ($20 - $30). Niska cena i łatwy dostęp do broni strzeleckiej i lekkiej sprzyjają powstawaniu licznych konfliktów zbrojnych.

W latach dziewięćdziesiątych toczyło się 49 konfliktów zbrojnych. W 46 z nich broń ręczna strzelecka i lekka użyta została jako broń podstawowa. Konflikty toczące się przy użyciu tego rodzaju broni zagrażają rozwojowi społeczeństwa w dużej części świata.

W 1991 roku Zgromadzenie Ogólne NZ przyjęło Rezolucję 46/36L "Przejrzystość w Uzbrojeniach". Stworzono bazę danych o handlu bronią konwencjonalną. Baza wymienia 164 kraje, które składają raporty na temat przeprowadzanych transakcji militarnych.

Do 2001 r. inicjatywy ONZ skupiały się na legalnym handlu bronią i utrudnianiem innym ugrupowaniom zdobycia broni legalnie sprzedawanej między krajami. Podjęta przez Zgromadzenie Ogólne w 1980 roku Rezolucja 35/142B o Redukcji Budżetów Militarnych wprowadziła dobrowolny system zgłaszania informacji nt. wydatków wojskowych. Do dziś sprawozdania dotyczące tego rodzaju wydatków dostarczyło 110 krajów, w tym Polska.

Istnieje widoczny związek między przestępczością zorganizowaną a nielegalnym handlem bronią. Wiele grup terrorystycznych oraz grup biorących udział w wojnach domowych kupuje broń za pieniądze uzyskane z nielegalnej sprzedaży narkotyków i bogactw naturalnych. Ocenia się, że około 40 - 60% broni zostało zakupione nielegalnie.

Kwestia nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką została omówiona na forum ONZ podczas Konferencji NZ na Temat Nielegalnego Handlu Bronią Ręczną Strzelecką i Lekką we Wszystkich Jego Aspektach która odbyła się w dniach 9 - 20 lipca 2001 roku w Nowym Jorku. Na konferencji przyjęto dokument polityczny Program Działania, który dotyczy zapobiegania nielegalnemu handlowi i rozprzestrzenianiu broni strzeleckiej i lekkiej.

  1   2   3   4   5


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna