Nazwa modem pochodzi od dwóch terminów: modulacja I demodulacja. Modulacja jest to nałożenie informacji na sygnał nośny, w wyniku jednoznacznej, określonej zmiany pewnych parametrów fizycznych sygnału, zwanego nośną



Pobieranie 152.83 Kb.
Strona1/7
Data02.05.2016
Rozmiar152.83 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7
Nazwa modem pochodzi od dwóch terminów: MODulacja i DEModulacja. Modulacja jest to nałożenie informacji na sygnał nośny, w wyniku jednoznacznej, określonej zmiany pewnych parametrów fizycznych sygnału, zwanego nośną. Operacja odwrotna do modulacji to demodulacja.
Modem pozwala komputerom na wymianę informacji przez zwykłe linie telefoniczne. Jest on podstawową częścią rozległych sieci komputerowych.
Obecnie produkuje się dwa rodzaje modemów: zewnętrzne-wolnostojące, które łączy się z komputerem za pomocą interfejsu RS-232 oraz modemy wewnętrzne, w postaci karty rozszerzającej, instalowanej w wolnym gnieździe płyty głównej komputera.

Obsługa modemu wymaga zainstalowania w komputerze programu komunikacyjnego, który umożliwi współpracę obu tych urządzeń. Modem można podłączyć do linii za pomocą zwykłego kabla telefonicznego i standardowych złączy. Typowy kabel zakończony jest z obu stron wtykiem RJ11. Jeden koniec kabla umieszczamy w odpowiednim gnieździe modemu, najczęściej oznaczonym symbolem LINE, a drugi wkładamy do gniazdka w ścianie, zupełnie tak samo jak zwykły telefon. Modem może być podłączony do tej samej linii telefonicznej co telefon. Należy jednak pamiętać, że w takim przypadku nie jest możliwe używanie tych urządzeń jednocześnie.



Historia

Pierwszy modem powstał w latach 60-tych jako urządzenie, które miało umożliwić współpracę terminali z komputerami. Proste konstrukcje złożone z klawiatury, sterownika znakowego sprzężonego z monitorem i prostego modemu akustycznego, pozwalały na zdalną pracę z potężnym komputerem, tak jakby ten stał tuż obok. Pierwsze modemy były sprzęgnięte akustycznie z siecią telefoniczną, wyposażone w głośnik i mikrofon emitowały serię pisków wprost do umieszczonej na nich słuchawki. Szybkość przesyłu danych nie była duża ( zaledwie 300 bit/s ), ale jak na ówczesne czasy zupełnie wystarczająca. Modem służył przecież tylko do przesyłania wprowadzanych z klawiatury liter i do odbioru napisów przeznaczonych do wyświetlania. Rewolucję przyniosła dopiero druga połowa lat 70-tych. Rozpowszechnienie komputerów domowych i lawinowo narastająca popularność tzw. BBS-ów ( bulletin board system ) sprawiły, że coraz więcej osób zaczęło wykorzystywać modemy do wymiany plików. Początkowo stosowane urządzenia 300 bit/s w ciągu kilku lat ustąpiły miejsca modemom transmitującym dane z prędkością 1200 bit/s, 2400 bit/s. Na przełomie lat 80-tych i 90-tych pojawiły się wreszcie modemy 9600 bit/s. W roku 1995 można już było kupić urządzenia komunikujące się z szybkością 28,8 kbit/s, a już po roku, jesienią 1996 roku osiągnięto pułap 33,6 kbit/s. To jak się wydawało "nieprzekraczalne maksimum" długo stanowiło szczyt marzeń użytkowników modemów. Wkrótce okazało się, że można jeszcze szybciej wymieniać dane. W 1997 roku dwie firmy- Rockwell i US Robotics zaprezentowały modemy 56 kbit/s. W obu przypadkach komunikacja możliwa była tylko wtedy, gdy jeden z komputerów (np. dostawcy Internetu) był połączony z siecią przy użyciu łącza cyfrowego. Duża prędkość uzyskiwana była jednak tylko w jedną stronę. Wizja szybszego odbioru danych doprowadziła do prawdziwej "wojny". Obie firmy oferowały modemy pracujące według swoich własnych standardów ( Rockwell K56flex i USR x2). Sytuacja zaczęła się klarować po wejściu do gry firmy 3Com, która przejęła USR. Ostatecznie 5 lutego 1998 roku organizacja ITU (International Telecommunications Union - Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna) zakomunikowała powołanie specyfikacji V.90 określającej zasady szybszego przesyłu danych.


Od pewnego czasu modemy przestały być tylko opcjonalnym uzupełnieniem komputerowych zestawów, a stały się praktycznie ich standardowym wyposażeniem. Dostęp do Internetu przez linię telefoniczną nie wymaga od użytkownika żadnych specjalnych zabiegów - podpisania odrębnej umowy z usługodawcą oraz często dosyć skomplikowanej konfiguracji urządzeń sieciowych. Wszyscy działający w Polsce operatorzy telekomunikacyjni oferują specjalne numery dostępowe, umożliwiające abonentom korzystanie z Internetu. Producenci modemów cały czas starają się uatrakcyjnić oferowane urządzenia. W najbliższym czasie wspomniana wcześniej Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna zatwierdzi długo oczekiwany nowy protokół transmisyjny V.92. Następstwem jego wprowadzenia będzie zapewne wzrost zainteresowania modemami i "przedłużenie życia" połączeń Dial-Up. Wdrożenie standardu V.92 nie zrewolucjonizuje szybkości transmisji, ale znacznie zwiększy komfort korzystania z Internetu. Zapowiadane nadejście V.92 nie zmniejszyło popytu na modemy, wręcz przeciwnie, ich oferta rynkowa jest obecnie bogatsza niż kiedykolwiek, a zainteresowanie dostępem do Sieci, napędzane przez ogólny boom internetowy, sukcesywnie zwiększa popyt na zwykłe modele.

Modemy zewnętrzne i wewnętrzne


Modemy wewnętrzne


Modemy te są zamieszczone wewnątrz komputera, tzn. podłączamy je do płyty głównej komputera przez slot ISA bądź PCI. Modemy wewnętrzne nie zawierają diód informujących o stanie połączenia modemowego. Modem wewnętrzny korzysta z napięcia komputera, nie potrzebujemy już dodatkowego zasilacza (tak jak to było w przypadku modemów zewnętrznych). Jeżeli nasz modem wewnętrzny jest zgodny z systemem Voice (tzn. możemy przez komputer dzwonić do osoby posiadającej zwykły telefon i rozmawiać z tą osobą), potrzebujemy wtedy: mikrofon podłączany do modemu (poprzez wejście Mic) oraz głośniki lub kabelek podłączeniowy do karty dźwiękowej (poprzez wyjście dźwięku w modemie Spk np. do wejścia Line-In w karcie dźwiękowej). Konfiguracja modemu wewnętrznego nie jest tak prosta jak modemu zewnętrznego (wystarczyło podłączyć modem przez kabel szeregowy z wolnym portem szeregowym w komputerze, np. COM1 lub COM2), jeśli nasz modem wewnętrzny jest zgodny ze stanardem Plug & Play to nie trzeba przestawiać żadnych zworek, po włączeniu komputera modem sam sobie wybiera wolny port, wolne przerwanie, wolny adres. Sytuacja ta jest znacznie gorsza w przypadku gdy nasz modem nie jest zgodny ze standardem Plug & Play, należy wybrać wtedy wolny port, wolne przerwanie oraz wolny adres. Dlatego należy wtedy wybrać te porty, przerwania i adresy które są nie używane przez płytę główną oraz inne urządzenia.
Zalety modemów wewnętrznych:

- nie mamy plątaniny przewodów


- nie potrzebujemy dodatkowego zasilacza
- nie blokujemy portu płyty głównej (zależy jaką możliwość wybierzemy)
- nie potrzebujemy miejsca na biurku
- stosunkowo niska cena
Wady modemów wewnętrznych:

- brak diod informujących o stanie komputera


- musimy podłączyć mikrofon i głośnik do modemu (tylko z systemem Voice)
- stosunkowo trudna instalacja
- zajmuje na płycie głównej jeden slot ISA lub PCI (w zależności od posiadanego modemu)

Oto przykład budowy modemy wewnętrznego na zlączu ISA





  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna