Nazwa przedmiotu



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona3/7
Data10.05.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

64. Tempo utraty zmienności jest uzależnione od sposobu dziedziczenia cechy. Najszybciej tracą zmienność cechy:




A

Autosomalne jądrowe




B

Sprzężone z płcią




C

Cytoplazmatyczne




D

Poliploidalne


65. Efektywna wielkość populacji nie zależy od:




A

Systemu rozrodu




B

Możliwości migracji




C

Fluktuacji liczebności populacji




D

Proporcji płci w populacji


66. Czynnik ewolucyjny, który nie odgrywa roli w ewolucji dużych populacji to:




A

Dobór naturalny




B

Dryf genetyczny




C

Migracje




D

Rola czynników ewolucyjnych nie zależy od wielkości populacji


67. Poziom zmienności wykrywany metodą elektroforezy białek nie zależy od:




A

Liczby zbadanych loci




B

Stanowiska systematycznego badanego organizmu




C

Struktury czwartorzędowej badanych białek




D

Rodzaju (funkcji) zbadanych loci


68. Maksymalna wartość nierównowagi gametycznej w populacji wynosi:




A

Dąży do nieskończoności




B

0.5




C

0.25




D

100


69. Genetyczną konsekwencją inbredu jest:




A

Zmiana frekwencji alleli w populacji




B

Wzrost frekwencji homozygot




C

Wzrost frekwencji heterozygot




D

Zmiana frekwencji alleli dominujących w populacji


70. Współczynnik Fst wykorzystywany do opisu populacji pofragmentowanych określa:




A

Poziom mutacji w populacjach




B

Stopień zróżnicowania genetycznego populacji




C

Stopień zinbredowania populacji




D

Poziom dostosowania względnego genotypów



71. Model izolacji przez dystans opisuje:




A

Zależność pomiędzy odległością geograficzną a odległością genetyczną




B

Izolację populacji wyspowych




C

Zależność pomiędzy dystansem genetycznym a stanowiskiem systematycznym organizmu




D

Izolację rozrodczą pomiędzy gatunkami sympatrycznymi



Nazwa przedmiotu

Roślinne i zwierzęce kultury in vitro


72. Linią komórkową nazywamy:




A

najmniejszą, funkcjonalną i strukturalną część organizmu




B

kulturę dzielących się komórek, powstałych z podziału jednej lub kilku komórek wyselekcjonowanych z organizmu wielokomórkowego




C

kultury bakteryjne prowadzone na pożywce stałej




D

fragment tkanki pobrany bezpośrednio z organizmu wielokomórkowego


73. Zakażenia zwierzęcych kultur komórkowych in vitro mogą być powodowane przez:




A

grzyby drożdżopodobne




B

mykoplazmy




C

bakterie




D

wszystkie powyższe odpowiedzi są prawidłowe


74. Indykatorem pH w pożywkach stosowanych w zwierzęcych kulturach komórkowych in vitro jest:




A

czerwień fenolowa




B

błękit trypanu




C

fenoloftaleina




D

acetoorceina


75. Stężenie CO2 wymagane do prowadzenia zwierzęcych kultur komórkowych in vitro wynosi najczęściej:




A

ok. 5 %




B

ok. 1%




C

ok. 15%




D

ok. 20%


76. Zwierzęce kultury komórkowe in vitro można prowadzić na pożywce nie zawierającej:




A

glukozy




B

surowicy




C

dodatku lipidów




D

aminokwasów egzogennych


77. Niezbędną aparaturą w laboratorium zwierzęcych kultur komórkowych in vitro jest:




A

spektrofotometr UV/VIS, komora laminarna, mikroskop konfokalny




B

komora laminarna, mikroskop odwrócony, incubator CO2




C

mikroskop odwrócony, chromatograf gazowy, dygestorium




D

incubator CO2, chromatograf wysokociśnieniowy, mikroskop fluorescencyjny


78. Aby zapobiegać kontaminacji podczas prowadzenia zwierzęcych kultur komórkowych in vitro:




A

nie ma obowiązku używania sterylnych pipet




B

używanie lampy UV nie jest wskazane




C

powierzchni roboczej nie należy spryskiwać 70% alkoholem




D

należy stosować antybiotyki


79. Różnicowanie komórek żywych i martwych w zwierzęcych kulturach komórkowych in vitro można przeprowadzić przy pomocy:




A

testu MTT




B

reakcji z odczynnikiem Shiffa




C

barwienia zielenią malachitową




D

reakcji z Sudanem III


80. Aby zapobiegać uszkodzeniom zwierzęcych komórek, pochodzących z kultur in vitro, podczas procedury zamrażania należy:




A

jak najszybciej umieścić komórki w ciekłym azocie




B

przenieść szalkę z komórkami bezpośrednio z inkubatora CO2 do temperatury -80ºC




C

używać krioprotektantów, np. DMSO




D

umieścić komórki w suchym lodzie


81. pH w pożywce, na której prowadzone są zwierzęce kultury komórkowe in vitro, powinno wynosić:




A

5,5 – 6,5




B

8,4 – 9,3




C

5,1 – 8,5




D

7,2 – 7,4


82. Ryzogenezą określamy:




A

formowanie struktur odpowiadającym zarodkom roślin w kulturach in vitro




B

proces powstawania merystemu pędu




C

powstawanie korzeni w kulturach in vitro




D

wzrost kalusa na powierzchni eksplantatu


83. Sterowanie procesami morfogenetycznymi w roślinnych kulturach in vitro jest możliwe dzięki:




A

zastosowaniu odpowiednich regulatorów wzrostu w określonych stężeniach i kombinacjach




B

eliminacji z pożywki źródła węgla organicznego




C

wprowadzeniu do pożywki dodatkowej dawki soli mineralnych




D

odpowiedniemu doborowi eksplantatu bez względu na skład pożywki


84. Mikropropagacja jest to:




A

klonalne namnażanie korzeni w roślinnych kulturach in vitro




B

rodzaj sterylizacji materiału przeznaczonego do inicjacji kultury in vitro




C

klonalne rozmnażanie roślin poprzez namnarzanie merystemów pędu




D

metoda selekcji materiału roślinnego w celu uzyskania haploidów


85. Wybierz poprawne stwierdzenie z poniższych:




A

w procesie embriogenezy somatycznej powstają struktury posiadajace prawidłowy merystem pędu i nie posiadające merystemu korzenia




B

w procesie embriogenezy somatycznej można uzyskać haploidalne zarodki




C

z kultury kalusa uzyskanie roślin jest niemożliwe




D

sztuczne nasiona można uzyskać tylko z zarodków somatycznych


86. Eksplantatem pierwotnym nie jest:




A

kalus uzyskany w kulturze in vitro




B

kalus pobrany z rośliny rosnącej w warunkach naturalnych




C

merystem pędu pobrany z siewki rośliny




D

mikrospora pochodząca z pylnika rośliny uprawianej w warunkach szklarniowych



Nazwa przedmiotu

Struktura i funkcje błon biologicznych




87. W błonach faza heksagonalna II zbudowana jest z:




A

liposomów




B

miceli




C

odwróconych miceli




D

monowarstwy lipidów

88. Liposomy to:




A

jedno- lub wielowarstwowe pęcherzyki




B

monomolekularna warstwa lipidów




C

monomolekularne pęcherzyki




D

żadna z powyższych odpowiedzi nie jest prawidłowa


89. Flipaza bierze udział w transporcie lipidów:




A

z zewnętrznej do wewnętrznej monowarstwy błony




B

z wewnętrznej do zewnętrznej monowarstwy błony




C

do wewnętrznej i do zewnętrznej monowarstwy błony




D

poza komórkę


90. ATPazy typu P to enzymy, które:




A

ulegają adenylacji przy aktywacji




B

ulegają fosforylacji przy aktywacji




C

hydrolizują białka




D

hydrolizują lipidy


91. Kalmodulina to białko:




A

transportujące jony wapnia




B

transportujące jony magnezu




C

wiążące jony wapnia




D

wiążące jony sodu

1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna