Ocena pozycji największych banków w Globalnej gospodarce Przed I po (?) kryzysie Wprowadzenie



Pobieranie 157.52 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar157.52 Kb.
karol Śledzik

Ocena pozycji największych banków w Globalnej gospodarce Przed i PO (?) kryzysie


Wprowadzenie
Problem ryzyka dużych instytucji bankowych pojawił się w kontekście kryzysu finansowego subprime z 2008 roku. W tym czasie w wielu krajach i instytucjach międzynarodowych rozpoczęto debatę nad na temat regulacji dużych struktur finansowych typowych dla współczesnych największych banków. Pewne sugestie wynikające z owej debaty zaobserwować można m.in. w dokumentach Międzynarodowego Funduszu Walutowego1 z których wynika, iż reformy sektora finansowego powinny mieć na celu rozwiązanie problemów z ryzykiem tworzonym przez wielkie i skomplikowane instytucje finansowe. Ogromna część światowych transakcji finansowych przechodzi bowiem przez nieliczną grupę globalnych instytucji, których wzajemne powiązania w skali międzynarodowej stale rosną. W wyniku wieloletniej działalności dużych banków ich rozmiar zmienił się do takiego stopnia, iż w publikacjach na tego typu instytucje zaczęły pojawiać się określenia m.in. takie jak: zbyt duże żeby upaść (TBTF – Too big to fail), zbyt ważne żeby upaść (TITF – Too important to fail), instytucje ważne z punktu widzenia systemu (SIFI – Systemically important financial institytions), globalne instytucje finansowe, ponadnarodowe konglomeraty finansowe, finansowe instytucje transgraniczne o dużym ryzyku, wielkie struktury finansowe, czy też w końcu zbyt duże instytucje żeby je ratować (TITS – Too big to save)2.

Celem artkułu jest ocena no ile wielkość współczesnych największych banków może generować ryzyko w gospodarce światowej. Pomocne w realizacji celu będą odpowiedzi na następujące pytania:

- które instytucje bankowe należy uznać za największe?

- jakich obiektywnych kryteriów użyć aby wyselekcjonować największe banki na świecie?

- jak zmieniła się lista największych banków przed kryzysem (2007 rok) i w ostatnich latach (2011 rok)?

- jak jest kondycja finansowa największych banków z punktu widzenia analizy wskaźnikowej?

- jakie są ryzyka związane z funkcjonowaniem największych banków na świecie?

Odpowiedzi na powyższe pytania powinny pozwolić na określenie pozycji największych banków we współczesnej globalnej gospodarce.


Duże banki a ryzyko gospodarcze
Do czasu kryzysu z 2008 roku wymieniano szereg zalet tworzenia wielkich banków, a procesy konsolidacji były uważane za nowoczesny kierunek przemian we współczesnej bankowości. Do pozytywnych stron tego procesu zaliczano m. in. efekt skali, standaryzację i umiędzynarodowienie produktów, większy potencjał innowacji, pozytywne zmiany jakościowe kapitału ludzkiego, itp3.

O randze problemu jaki pojawił się po kryzysie na rynkach finansowych z 2008 roku niech świadczy następujący cytat: „…właściciele kapitału będą stymulowali klasę robotniczą do kupowania coraz większej ilości drogich towarów i domów, zachęcając ich do zaciągania coraz to droższych kredytów, aż do chwili gdy ich długi staną się niemożliwe do spłaty. Niespłacone długi będą prowadziły do bankructw banków, które następnie będą nacjonalizowane a Państwo wejdzie na drogę, która może doprowadzić do komunizmu…”4.

Przedstawiona przez Karol Marksa sekwencja wydarzeń jest w istocie skrótem jakim posłużył się autor o opisie cyrkulacji rozwoju gospodarczego. Marks zidentyfikował procesy w gospodarkach kapitalistycznych, które prędzej czy później muszą doprowadzić do nacjonalizacji w skutek pojawiających się problemów i bankructw.



O krok dalej w swych rozważaniach posunął się Joseph A. Schumpeter dokonując analizy wpływu kapitalizmu na gospodarkę międzynarodową postawił tezę, iż koniec systemu kapitalistycznego następuje wskutek transformacji w ustrój socjalistyczny. Jednak według Schumpetera postępująca przemiana kapitalizmu w socjalizm wynikała z nie z jego klęski tylko z sukcesów5. W rozważaniach Schumpetera na temat rozwoju gospodarczego istotne miejsce zajmuje bank oraz instytucje mono- i oligopolistyczne. Daje to podstawy do twierdzenia, iż duże banki w drodze ewolucji mogą generować nie tylko ryzyko systemowe w skali mikro (kraju pochodzenia) ale również ryzyko o skali międzynarodowej, które jest na tyle znaczące, iż może doprowadzić do zmian ustrojowych w gospodarce.

Być może twierdzenie o zmianie ustroju gospodarczego z kapitalistycznego na socjalistyczny w Stanach Zjednoczonych i Unii europejskiej jest na dzień dzisiejszy nieco na wyrost, jednakże ukształtowanie się instytucji typu TBTF (abstrahując od tego czy są to banki czy przedsiębiorstwa niebankowe) daje podstawy uzasadnienia twierdzeń o poważnych zakłóceniach w mechanizmach gospodarek kapitalistycznych. Łatwość z jaką sięgano do pieniędzy publicznych w czasie kryzysu zapoczątkowanego w 2008 roku oraz kwoty przeznaczane na dofinansowanie najpierw banków a następnie rządów potwierdza tylko zasygnalizowane przez autora przypuszczenia. Warto w tym miejscu wspomnieć, iż według niektórych szacunków koszty kryzysu (w tym pomoc ze środków publicznych) tylko w Stanach Zjednoczonych oceniane są na około 13 bilionów dolarów6.

Do wad związanych z funkcjonowaniem dużych banków zaliczyć można między innymi7:

- znaczne trudności nadzorowania dużych banków w skali międzynarodowej a wielość obszarów działania powoduje angażowanie wielu państwowych nadzorów specjalistycznych,

- duże banki przejawiają skłonności do podejmowania wyższego ryzyka w niektórych obszarach działalności,

- brak przejrzystości działania i znaczna dywersyfikacja działalności jako ograniczenia skuteczności corporate governance,

- nieprzejrzystość sprawozdań, problemy dla audytu i ocen ratingowych,

- w ramach instytucji TBTF uniemożliwienie poddawania się procedurom upadłości,

- problem międzynarodowego podziału kosztów upadłości transgranicznej,

- wadliwe systemy motywacji oparte na premiach za wyniki finansowe co powoduje automatyczne ekspozycje instytucji na ryzyko,

- zagrożenie dla budżetu państwa (programy pomocowe) i bankructwa kraju (m.in. przykład Islandii),

- przerost aparatu administracyjnego, mała sterowalność i duża złożoność działania,

- szerokie powiązania polityczne.



Do działań o charakterze regulacyjno-nadzorczym dotyczących dużych banków zaliczyć można m.ni.:

  • Dyrektywę Parlamentu Europejskiego w zakresie wymogów kapitałowych dotyczących portfela handlowego i resekurytyzacji oraz przeglądu nadzorczego polityki wynagrodzeń8;

  • Ustalenia Niezależnej Komisji Bankowej w Wielkiej Brytanii9 dotyczące rezygnacji z koncepcji TBTF. Ponadto Komisja sugeruje wzrost kapitałów, ograniczenie dźwigni finansowej, ograniczenie hazardu moralnego w bankach oraz oddzielenie pionu bankowości detalicznej od bankowości inwestycyjnej;

  • W USA dla dużych banków wdrożono tzw. regułę Volckera, która m.in. określa (zgodnie z ustawą Dodda-Franka), że instytucja finansowa nie powinna dysponować większymi aktywami niż aktywa o wartości 10% całego sektora (także w wyniku procesów fuzji i przejęć). Ponadto wprowadzono ograniczenia inwestycji kapitałowych banków oraz rozważano wprowadzenie podatku z tytułu ryzyka10;

  • W ramach Bazylea III zwiększone zostaną wymogi kapitałowe w powiązaniu z ryzykiem. Wprowadzony zostanie dodatkowy wymóg kapitału buforowego, między innymi wzrosną wagi ryzyka i koszty sekurytyzacji. W zakresie sekurytyzacji podobne ograniczenia wprowadza się w UE jak i w USA. Wdrożone zostaną także surowe normy płynnościowe11;

  • Regulacje dotyczące systemów motywacyjnych stosowanych w dużych bankach12

Skutkiem przytoczonych powyżej działań nadzorczych może być migracja central dużych banków do krajów, które nie wymagają spełniania przytoczonych wymogów. Obostrzenia mogą doprowadzić do zahamowania procesów związanych z fuzjami i przejęciami oraz do problemów ze znalezieniem dużego banku, który miałby przejąć upadający inny duży bank.
Duże banki w 2007 i 2011 roku – ocena pozycji w rankingu
W literaturze przedmiotu nie określono jakimi kryteriami należy się posłużyć aby zidentyfikować „duży” bank. Pojawiają się propozycję aby dokonać zestawienia sumy aktywów danej instytucji bankowej z wartością Produktu Krajowego Brutto (PKB) kraju w którym dana instytucja jest zarejestrowana. Problem pojawia się jednak w przypadku gospodarek na tyle dużych, iż na próżno szukać banku, który miałby sumę aktywów wyższą od PKB (np. Stany Zjednoczone) czy też krajów na tyle małych, że większość banków z sektora przewyższa sumą bilansową PKB (np. Szwajcaria). Jednym z kryteriów doboru podmiotów do analizy jest wartość kapitalizacji rynkowej. Biorąc jednak pod uwagę łatwość z jaką tworzą się bańki spekulacyjny na rynku kapitałowym oraz łatwość panicznej wyprzedaży akcji na dzień dzisiejszy wykorzystanie tego kryterium doboru wydaje się mało uzasadnione. W związku z powyższym autor opracowania za kryteria wyboru dużych instytucji bankowych posłużył uznał wartość sumy aktywów. Listę dwudziestu największych banków w 2007 roku przedstawiono w tabeli 1. Przedstawiona lista banków w uszeregowaniu pod kątem sumy posiadanych zasobów skłania do refleksji.

Po pierwsze suma aktywów 20 banków w 2007 roku wynosiła około 22 biliony dolarów co stanowiło ok 40% Produktu Światowego Brutto (ok 54 bilionów USD). Świadczy to o skali zaangażowania największych instytucji bankowych w gospodarce globalnej.

Po drugie liderem pod względem wielkości w 2007 roku (tuż przed kryzysem na rynkach finansowych) był niemiecki Deutsche Bank (2,8 bln USD). Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż wartość aktywów tego banku jest 7 razy większa niż nominalna wartość PKB dla Polski z 2007 roku (425 mld USD). Drugie miejsce należało do francuskiego BNP Paribas (prawie 2,5 bln USD). Na trzecim miejscu pod względem sumy aktywów uplasował się szwajcarski UBS (ok 2 bln USD).

Po trzecie warto ocenić jak przedstawia się wartość sumy aktywów największych banków w relacji do wartości PKB krajów macierzystych. W poniższym zestawieniu 2 banki niemieckie dysponują aktywami na poziomie 112% niemieckiego PKB. Trzy banki francuskie zarządzają aktywami wielkości rzędu 187% PKB Francji.

Interesującym przykładem jest bank UBS, który jako jeden posiada aktywa prawie 4,5 razy większe niż stanowi wartość szwajcarskiego Produktu Krajowego Brutto. Na kolejnych miejscach znajdują się odpowiednio suma aktywów dwóch banków włoskich na poziomie 110% PKB Włoch, dwóch hiszpańskich banków 144% PKB, czterech chińskich banków – 104% PKB, jeden duński bank – 212 % PKB, jeden australijski bank – ok. 54% PKB oraz trzy kanadyjskie banki – 133 % PKB.
Tabela 1

Wybrane wskaźniki największych banków w 2007 roku




 

Lp.

 


 

Bank

 


 

Kraj

 


Suma aktywów jako % PKB

 


Suma aktywów

(mln USD)

Kapitał własny jako % sumy bilansowej

Kapitał własny

(mln USD)

 Kapitalizacja rynkowa

(mln USD)

1

DEUTSCHE BANK

Niemcy

85,14

2 833 795

2,04

57 875

66 002

2

BNP PARIBAS

Francja

96,45

2 494 404

3,51

87 432

98 908

3

UBS

Szwajcaria

448,63

2 021 227

1,93

38 939

96 538

4

SOCIETE GENERALE

Francja

61,01

1 577 740

2,92

46 039

67 904

5

UNICREDIT

Włochy

70,61

1 504 129

6,11

91 953

111 565

6

BANCO SANTANDER

Hiszpania

93,10

1 343 901

6,30

84 731

136 170

7

INDUSTRIAL & COMMERCIAL BANK OF CHINA

Chiny

34,02

1 188 800

6,26

74 429

59 618

8

COMMERZBANK

Niemcy

27,26

907 510

2,62

23 747

25 433

9

CHINA CONSTRUCTION BANK CORPORATION

Chiny

25,85

903 290

6,40

57 810

190 372

10

INTESA SANPAOLO

Włochy

39,59

843 368

9,14

77 062

94 368

11

BANK OF CHINA LIMITED

Chiny

23,47

820 197

7,52

61 694

36 833

12

NATIXIS

Francja

29,60

765 498

3,39

25 951

23 626

13

BANCO BILBAO VIZCAYA ARGENTARIA

Hiszpania

51,22

739 294

5,56

41 134

92 471

14

AGRICULTURAL BANK OF CHINA LIMITED

Chiny

20,79

726 323

1,95

14 176

b.d.

15

DANSKE BANK

Dania

211,92

659 966

3,12

20 561

27 503

16

ROYAL BANK OF CANADA

Kanada

44,38

632 009

4,07

25 727

75 277

17

NATIONAL AUSTRALIA BANK LIMITED

Australia

53,60

506 862

5,20

26 379

56 818

18

TORONTO DOMINION BANK

Kanada

31,21

444 387

5,07

22 532

53 938

19

BANK OF NOVA SCOTIA - SCOTIABANK

Kanada

30,42

433 214

4,57

19 795

55 367

20

BANK OF MONTREAL

Kanada

27,10

385 855

4,17

16 104

33 057 381

Źródło: Opracowanie własne na podstawie raportów rocznych banków
Kolejnym wnioskiem płynącym z analizy poddanych badaniu podmiotów jest to, że w 2007 roku kapitał własny stanowił względnie mały odsetek sumy bilansowej banków. Co do zasady kapitały własne banków decyzją o wiarygodności finansowej instytucji. Ponadto kapitał własny pozwala na pokrycie ewentualnych strat spowodowanych nadmierną ekspozycją banku na ryzyko. Wniosek jaki płynie z powyższego zestawienia jest taki, iż skala działalności dużych banków powoduje na tyle znaczący rozrost sumy bilansowej, że wartość kapitałów własnych staje się relatywnie niewielka. I tak najmniejszą wartość wskaźnika odnotowano dla banku UBS (1,93%). Na drugim miejscu był Agricultural Bank of China (1,95%), na trzecim zaś Deutsche Bank (2,04%). Największe wartości w/w wskaźnika (co powinno być ocenione pozytywnie) zaobserwowano dla Bank of China Limited (7,53%) oraz dla Intesa Sanpaolo (9,14%).

Na koniec roku 2011 po czterech latach kryzysu na rynkach finansowych, gdzie pierwotnie ryzyko dotyczyło tylko banków a obecnie dotyczy całych gospodarek suma aktywów 20 największych banków stanowiła około 27 bilionów dolarów co stanowi ok 34% Produktu Światowego Brutto (ok 80 bilionów USD). Ponadto warto zauważyć, iż 20 największych banków na świecie z końca 2011 roku zarządza aktywami stanowiącymi 26% sumy aktywów 1000 największych banków na świecie (suma aktywów 1000 największych banków na świecie w 2011 roku to 101,6 bln USD)13. Dwa niemieckie banki w zestawieniu z 2011 roku posiadały aktywa równe 105% PKB niemieckiej gospodarki (spadek o 7p% w relacji do 2007 roku). Trzy francuskie banki z badanej dwudziestki podmiotów dysponowały aktywami na poziomie 174% francuskiego PKB z tego samego roku (spadek o 13 p%). Znacznemu spadkowi wartości aktywów do PKB uległ szwajcarski UBS (spadek o 221 p%, co stanowi spadek o niemal połowę wartości aktywów). Włoskie banki odnotowały 18p% mniejszy udział swoich aktywów w PKB, dla Kanady natomiast wskaźnik był niższy o 45p%. Chińskich banków w 2011 roku było pięć (o jeden więcej niż w 2007) i zwiększyły swoje aktywa w relacji do chińskiego PKB o 7 p%. Zwiększeniu uległy również aktywa banków hiszpańskich (o 18 p%) oraz australijskich (wzrost o 38p%). Świadczy to o skali zaangażowania w działalność bankową w globalnej gospodarce 20 największych podmiotów.

Największym bankiem w 2011 roku nadal był niemiecki Deutsche Bank (suma aktywów na poziomie 2,8 bln USD) (por. tabela 2). Na drugim miejscu podobnie jak w 2007 roku znalazł się francuski BNP Paribas (ok 2,5 bln USD). Najistotniejsze z punktu widzenia przeprowadzonej analizy jest trzecie i kolejne miejsce rankingu.

Tabela 2

Wybrane wskaźniki największych banków w 2011 roku




 

Lp.

 


 

Bank

 


 

Kraj

 


Suma aktywów jako % PKB

 


Suma aktywów

(mln USD)

Kapitał własny jako % sumy bilansowej

Kapitał własny

(mln USD)

 Kapitalizacja rynkowa

(mln USD)

1

DEUTSCHE BANK

Niemcy

80,49

2 800 132

2,53

70 724

34 865

2

BNP PARIBAS

Francja

93,76

2 542 879

4,36

110 791

47 427

3

INDUSTRIAL & COMMERCIAL BANK OF CHINA

Chiny

30,73

2 456 294

6,19

152 013

51 525

4

CHINA CONSTRUCTION BANK CORPORATION

Chiny

24,39

1 949 218

6,65

129 610

167 801

5

BANK OF CHINA LIMITED

Chiny

23,49

1 877 520

6,39

119 966

30 797

6

AGRICULTURAL BANK OF CHINA LIMITED

Chiny

23,19

1 853 318

5,56

103 126

13 220

7

BANCO SANTANDER

Hiszpania

109,55

1 619 349

6,62

107 211

65 069

8

SOCIETE GENERALE

Francja

56,36

1 528 577

4,33

66 133

17 276

9

UBS

Szwajcaria

228,27

1 508 302

4,08

61 485

45 533

10

UNICREDIT

Włochy

54,61

1 199 146

5,91

70 902

15 998

11

COMMERZBANK

Niemcy

24,61

856 255

3,75

32 092

8 620

12

INTESA SANPAOLO

Włochy

37,66

827 088

7,47

61 794

25 855

13

ROYAL BANK OF CANADA

Kanada

45,90

797 261

5,22

41 642

70 228

14

BANCO BILBAO VIZCAYA ARGENTARIA

Hiszpania

52,32

773 348

6,70

51 831

42 379

15

NATIONAL AUSTRALIA BANK LIMITED

Australia

48,65

737 249

5,60

41 264

48 161

16

TORONTO DOMINION BANK

Kanada

42,37

735 946

6,01

44 194

67 981

17

BANK OF COMMUNICATIONS

Chiny

9,16

731 828

5,92

43 293

20 401

18

COMMONWEALTH BANK OF AUSTRALIA

Australia

47,33

717 256

5,58

40 042

87 540

19

NATIXIS

Francja

24,22

656 928

4,17

27 415

7 753

20

WESTPAC BANKING CORPORATION

Australia

43,26

655 550

6,54

42 848

60 284

Źródło: Opracowanie własne na podstawie raportów rocznych banków
W 2007 roku miejsca od trzeciego do szóstego zarezerwowane były odpowiednio dla banku szwajcarskiego, francuskiego, włoskiego i hiszpańskiego. W 2011 roku natomiast te same miejsca należą już do banków chińskich. Świadczyć to może o sile gospodarczej Chin, które obecnie są liderem grupy krajów rozwijających się14.

W 2011 roku Banco Santander spadł o jedną pozycję z szóstej (w 2007 roku) na siódmą. Spadek o cztery miejsca odnotował francuski Societe Generale. Kolejnym znaczącym spadkiem jest spadek z trzeciego miejsca w 2007 roku na dziewiąte w 2011 roku szwajcarskiego UBS. Unicredit spadł z miejsca piątego na dziesiąte, Commerzbank z ósmego na jedenaste, Intesa Sanpaolo z dziesiątego na dwunaste. O jedno miejsce niżej odnotował swoją pozycję hiszpański Banco Bilbao Vizcaya Argentaria. Awansował natomiast Royal Bank of Canada z miejsca szesnastego w 2007 roku na trzynaste w roku 2011, podobnie jak inny kanadyjski bank – Toronto Dominion, który awansował z osiemnastego na szesnaste miejsce. Podobnie National Australia Bank w 2007 roku był na miejscu siedemnastym natomiast cztery lata później na miejscu piętnastym.

Do nowych podmiotów w dwudziestce z 2011 roku w porównaniu do roku 2007 zaliczyć można: chiński Bank of Communications, Commonwelth Bank of Australia, francuski Natixis oraz australijski Westpac Banking Corporation.

Warto zauważyć, że w 2011 roku w większości przypadków poprawie uległ wskaźnik relacji kapitałów własnych do wartości sumy bilansowej. Przykładowo Deutsche Bank poprawił wartość wskaźnika z 2,04% do 2,53% (przy podobnej sumie bilansowej). Podobnie BNP Paribas poprawił wskaźnik z poziomu 3,51% na 4,36% (również przy zbliżonej sumie bilansowej).

Ostatnim wskaźnikiem poddanym analizie, który ma najistotniejsze znaczenie z punktu widzenia trwającego bądź też kończącego się kryzysu jest wskaźnik kapitalizacji rynkowej poddanych badaniu banków. W 2007 roku suma wartości rynkowych dwudziestu banków wynosiła ok. 1,4 bln USD. W roku 2011 natomiast suma wartości kapitalizacji rynkowych wynosiła już tylko 0,92 bln USD. Dla przykładu Wartość rynkowa Deutsche Banku spadła o ponad 31 mld USD. Wartość BNP Paribas natomiast spadła już o ponad 51 mld USD. Rekordzistą pod względem spadku wartości tego wskaźnika jest szwajcarski UBS którego wartość na przestrzeni ostatnich czterech lat spadła o prawie 80 mld USD. Jest to efekt zachwiania zaufania inwestorów na rynku kapitałowym jaki pozostał po najgorszych miesiącach ostatniego kryzysu finansowego.


Podsumowanie
Zmiany regulacyjno - nadzorcze w funkcjonowaniu dużych banków (jakie ostatnio mamy okazję obserwować) mają swoja zalety ale też i wady. Sektor bankowy i tak jest już najbardziej uregulowanym sektorem na świecie. Coraz bardziej restrykcyjne regulacje nie zawsze są wprowadzane po uprzedniej rzetelnej analizie. Z całą pewnością koszty jakie się pojawią w związku z implementacją założeń regulacyjnych (takich jak np. Bazylea III) poniosą klienci banków (w podwyżkach marż, opłat i prowizji) a nie właściciele czy też zarządy z menedżmentem włącznie.

Pomijając krytykę nadmiernych regulacji nadal niejasne są kryteria wyboru, który bank uznać za duży a który nie. Przeprowadzona analiza ukazała jak ogromna wartość aktywów jest w posiadaniu zaledwie dwudziestu instytucji na świecie i jaka duża zmiana dokonała się na przestrzeni ostatnich czterech lat. Uwidocznił się problem szwajcarskich największych banków oraz niewątpliwy biznesowy sukces banków chińskich.



Literatura:





  1. Banking on Failure, The Wall Street Journal , 12 April, 2011

  2. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/76/UE z dn. 24.11.2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 2006/48/WE oraz 2006/49/WE w zakresie wymogów kapitałowych dotyczących portfela handlowego i resekurytyzacji oraz przeglądu nadzorczego polityki wynagrodzeń (Dz. Urz. Unii Europejskiej, nr L 329 z dn. 14.12.2010)

  3. Freeman J., Mega-Banks and the Next Financial Crisis, The Wall Street Journal , March, 21, 2011

  4. International Monetary Fund, Impact of Regulatory Reforms on Large and Complex Financial Institutions, Washington, November 2010

  5. Iwanicz-Drozdowska M., Konglomeraty finansowe, PWE Warszawa, 2007

  6. Marks K., Kapitał, 1867

  7. Masiukiewicz P., Regulacje systemów motywacji top-menedżerów w bankowości, w: Wyzwania regulacyjne wobec doświadczeń globalnego kryzysu finansowego, pod red. nauk. J. Szambelańczyka, Wyd. ZBP i Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2011,

  8. Maslakovic M, Banking, Financial Market Series, The City UK Research, may 2012

  9. Miklaszewska E., Zmiany regulacyjne podstawa długookresowej efektywności i stabilności rynku bankowego, w: Polski sektor bankowy w perspektywie roku 2030, pod red. J. Szambelańczyka, Związek Banków Polskich, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa, 2010

  10. Pruski J., Problemy architektury sieci stabilności finansowej na tle doświadczeń globalnego kryzysu finansowego, Bezpieczny Bank nr 3, 2010

  11. Sorkin A. R., Too Big To Fail, Allen Lane, 2009

  12. Stypułkowski C., Too big to fail – różne koncepcje działań, Bezpieczny Bank nr 3, 2010

  13. Schumpeter J.A., Kapitalizm, socjalizm, demokracja, Wydawnictwo naukowe PWN, 2009

  14. “The cost of the wall street – caused financial collapse and ongoing economic crisis is more than $12,8 trillion”, A report from Better Markets – Transparency, Accountability, Oversight, September 15, 2012

  15. Śledzik K., BRICS, MIST, i G5 – czyli kto ma najlepszy potencjał rozwojowy, Gazeta Bankowa nr 2/1142, 2013

  16. Zombirt J., Czy to wystarczy? Bank nr 2, 2011


dr Karol Śledzik, Wydział Zarządzania, Uniwersytet Gdański




Streszczenie

Artykuł poświęcony jest problematyce funkcjonowania dużych banków. Autor podjął się próby oceny grupy 20 największych banków na świecie wg kryterium sumy aktywów. Horyzont czasowy wyznaczony został na lata 2007 i 2011 ze względu na możliwość ujęcia lat w których banki odnotowywały zwiększone wartości aktywów jak i lat w których odnotowywały spadki wartości aktywów spowodowane kryzysem na rynkach finansowych. Przeprowadzona analiza ukazała jak ogromna wartość aktywów jest w posiadaniu zaledwie dwudziestu instytucji na świecie i jaka duża zmiana dokonała się na przestrzeni ostatnich czterech lat. Uwidocznił się problem szwajcarskich największych banków oraz niewątpliwy biznesowy sukces banków chińskich.



EVALUATION OF POSITION OF THE LARGEST BANKS IN GLOBAL ECONOMY BEFORE AND AFTER (?) CRISIS
Summary

Article is devoted to the issue of the functioning of the large banks. Author attempted to assess the top 20 banks in the world according to the criterion of total assets. The time horizon was set for the years 2007 and 2011 due to the possibility of recognition of years in which banks have been registering the increased value of assets and the years in which both registered declines in the value of assets due to the crisis in the financial markets. The analysis showed the tremendous value of the asset is held only twenty institutions in the world, and what a big change has taken place over the last four years. Highlighted the problem of the largest Swiss banks and undoubted business success of Chinese banks.



1 International Monetary Fund, Impact of Regulatory Reforms on Large and Complex Financial Institutions, Washington, November 2010

2 Sorkin A. R., Too Big To Fail, Allen Lane2009; Stypułkowski C., Too big to fail – różne koncepcje działań, Bezpieczny Bank nr 3,2010, oraz Iwanicz-Drozdowska M., Konglomeraty finansowe, PWE Warszawa, 2007


3 Banking on Failure, The Wall Street Journal , 12 April, 2011

4 K. Marks, Kapitał, 1867

5 J.A. Schumpeter, Kapitalizm, socjalizm, demokracja, Wydawnictwo naukowe PWN, 2009

6 “The cost of the wall street – caused financial collapse and ongoing economic crisis is more than $12,8 trillion”, A report from Better Markets – Transparency, Accountability, Oversight, September 15, 2012 (publikacja dostępna na http://bettermarkets.com, stan na luty 2012)

7 Masiukiewicz P, Regulacje systemów motywacji top-menedżerów w bankowości, w: Wyzwania regulacyjne wobec doświadczeń globalnego kryzysu finansowego, pod red. nauk. J. Szambelańczyka, Wyd. ZBP i Oficyna Wydawnicza SGH,2011, Warszawa, oraz Pruski J., Problemy architektury sieci stabilności finansowej na tle doświadczeń globalnego kryzysu finansowego, Bezpieczny Bank nr 3, 2010, oraz Freeman J., Mega-Banks and the Next Financial Crisis, The Wall Street Journal , March, 21, 2011


8 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/76/UE z dn. 24.11.2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 2006/48/WE oraz 2006/49/WE w zakresie wymogów kapitałowych dotyczących portfela handlowego i resekurytyzacji oraz przeglądu nadzorczego polityki wynagrodzeń (Dz. Urz. Unii Europejskiej, nr L 329 z dn. 14.12.2010)

9 Banking on Failure, The Wall Street Journal , April, 12, 2011

10 Miklaszewska E., Zmiany regulacyjne podstawa długookresowej efektywności i stabilności rynku bankowego, w: Polski sektor bankowy w perspektywie roku 2030, pod red. J. Szambelańczyka, Związek Banków Polskich, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa2010

11 Zombirt J., Czy to wystarczy? Bank nr 2, 2011

12 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/76/UE op. cit. oraz Program TARP i Ustawa Dodda-Franka w USA

13 Maslakovic M, Banking, Financial Market Series, The City UK Research, may 2012, (publikacja dostęna na www.huntswood.com)

14 Śledzik K., BRICS, MIST, i G5 – czyli kto ma najlepszy potencjał rozwojowy, Gazeta Bankowa nr 2/1142, 2013





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna