Ogólne informacje



Pobieranie 72.49 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar72.49 Kb.






Autor: Bartosz Wencierski kl. III A


Ogólne informacje


Symbole

9 – krotny zdobywca Pucharu Europy, 30 – krotny mistrz Hiszpanii i 17 – krotny zdobywca Pucharu Króla – Real Madryt w grudniu 2000 roku został uznany przez FIFA za najlepszy klub na świcie w XX wieku. Obok pierwszej drużyny Real prowadzi także zespół rezerw – Real Madrid Castilla. Oprócz herbu klubu (od 1920 roku z koroną królewską) symbolem Realu jest także fontanna Cibeles, przy której spotykają się fani zespołu, aby świętować jego wielkie zwycięstwa.



Adres

Real rozgrywa mecze na Estadio Santiago Bernabeu, Pae de la Castellana, 144. Stadion oficjalnie otwarto 14 grudnia 1947 roku. Stanowi on drugą (po muzeum Prado) atrakcję turystyczną Madryt. Na jego terenie znajduje się muzeum klubu, otwarte w godzinach 10:30 – 18:30 (poza dniami, kiedy rozgrywane są mecze), sklep z pamiątkami oraz kasa biletowa (bilety można kupować również w Internecie). Klub ma własną stronę internetową (w języku hiszpańskim i angielskim): www.realmadrid.com. Oficjalny adres klubu to Avenida de Concha Espina 1, E2803 Madryt, tel. +34 91 398 4300.



Stroje

Niezmienny pozostał biały kolor, w którym drużyna gra jako gospodarz.



Przydomki

Los Blancos („Biali”), Los Merengues (“Bezy”), Los Vikingos (“Wikingowie”), Los Galactico (“Galaktyczni”). Dwa pierwsze nawiązywały do białego koloru kostiumów. Przydomek “Wikingowie” stał się popularny w latach 70. XX w., kiedy po zniesieniu ograniczeń w zatrudnianiu piłkarzy z zagranicy w składnie Realu znalazło się kilku zawodników z północnej Europy. Przydomek „Galaktyczni” powstał w odpowiedzi na politykę klubu ostatnich lat, polegającą na uzupełnianiu składu o największe gwiazdy piłkarskiego świata.



Hymn

Hymn Realu po praz pierwszy wykonał Jose de Aguilar. Pierwowzór został napisany przez Luisa Cisneros Galine, choć hum miał też innych twórców: Marine Garcia, Amora Farina oraz Antonio Villena Sancheza. Nagrania rozpoczęły się w wytwórni Columbia. Jose de Aguilara wsparło 32 muzyków – wielu z nich należało do uniwersyteckiego konserwatorium i Hiszpańskiej Orkiestry Narodowej. Syn Luisa Galiany opowiadał, że w 1952 roku legendarny prezes Realu Santiago Bernabeu spytał jego ojca, czy jest pracownikiem Realu. Galiana zażartował, że jest związany z Atletico Madryt. Widząc wyraz twarzy Bernabeu, wyjaśnił, że starał się o posadę w Realu, ale nigdy nie było dla niego etatu. Wówczas prezes odpowiedział, że do nagrania hymnu musi zostać dołączona fotografia twórcy. „Wydamy płytę z tą pieśnią i stanie się ona jednym z symboli klubu” – stwierdził Bernabeu.



Hymn na stulecie – „Himno del Centanario del Real Madrid”. Dla uczczenia stulecia klubu, które przypadało w 2002 roku, zadecydowano o napisaniu nowego hymnu Realu, który miał upamiętniać rocznicę. Do jego stworzenia wynajęto słynnego hiszpańskiego kompozytora Jose Cano, który również napisał tekst. Wykonał tę pieśń słynny tenor, „madridista”, Placido Domingo. „Himmo del Centenario” zastąpił dotychczasową pieśń klubową Realu Madryt. Teraz to tę melodię słyszymy, gdy piłkarze w białych strojach wychodzą na murawę stadionu Santiago Bernabeu. W pierwszym wykonaniu hymnu wzięło udział 82 muzyków akompaniujących śpiewakowi.

Hala Madrid!

Hala Madrid!

Campo de estellas

Donde creci

Hala Madrid!

Juegas en verso

Que sepa El universo

Como jeuga en Madrid

Sale El Madrid a luchar

Sale el Madrid a ganar

Hala Madrid!

Hala Madrid!




Historia



Real Madryt założono 6 marca 1902 roku po podziale Espanol de Madrid, jednego
z dwóch ówczesnych klubów piłkarskich w stolicy Hiszpanii( drugim był New Foot Ball de Madrid). W ich tworzeniu brali udział Anglicy, absolwenci uniwersytetów w Oxfordzie
i Cambridge, a potem także studenci i profesorowie Institucion Libre de Ensenaza
.

Pierwszy zarząd Madrid Foot Ball Club tworzyli Juan Padros Rubio – prezes, Enrique Varela – wiceprezes, Manusel Mendia – sekretarz. Jose de Gorostizaga – skrabnik. Ustalono wtedy, że zespół będzie nosił białe stroje, wzorując się na słynnych londyńskich Corinthians. Stąd wziął się jeden z licznych przydomków Realu – „Los Merengues”. Zatwierdzono oficjalny stórj: spodenki i koszulki były białe, tetry i czapka niebieskie oraz miały znaczek


z fioletową szarfą i napisem Madrid.

9 marca Madrid zagrał pierwszy mecz ze sobą, żęby wyłonić podstawowy skład
i zdobyć pierwszych fanów. Mecz rozegrano na alei Plaza de Toros. Lokal klubu, „Al. Capricho” to własność braci Padros. 22 marca Anglik Arthur Johnson został pierwszym trenerem Madrid. 13 maja klub wziął udział w turnieju uświetniającym uroczystości koronacyjne króla Alfonsa XIII, co zaingerowało rozgrywki o Puchar Króla. Real przegrał
z pełną zagranicznych piłkarzy Barceloną 1:3, ale zwycięstwo z Espanyolem Barcelona 3:2 dało pierwsze trofeum Copa de la Gran Pena.

8 kwietnia 1903 roku Real przegrał finał drugiej edycji Pucharu Króla z Athletic Bilbao 2:3. Doszło do niezwykłej sytuacji, bo kapitan Realu Giralt poprosił kapitana Athleticu o rewanż już następnego dnia.

W styczniu 1904 roku doszło do fuzji Madrytu z Moderno, Amicale i Moncloa. Carlos Padros opuścił stanowisko madryckiej federacji piłkarskiej i stanął na czele Madrid, zastępując brata Juana. 18 kwietnia 1905 roku Madrid zdobył pierwszy Puchar Króla po zwycięstwie nad Athletickiem Bilbao 1:0. 23 października rozegrał pierwszy mecz międzypaństwowy z El Gallia Sport z Paryża. 13 grudnia 1920 roku odbyło się pierwsze tournee po Portugalii i Włoszech. 29 czerwca tego roku Alfons XIII przyznał klubowi tytuł królewski. Powstaje Real Madryt.

W 1925 roku zespół wyjechał na mecze do Anglii, Danii, Francji i chociaż piergrał większość gier, dużo się nauczył. Dwa lata później doszło do słynnego tournee Realu po Ameryce (16 meczy, 9 zwycięstw, 3 remisy), kierowanego przez Santiago Bernabeu. Od tego czasu jego znaczenie we władzach klubu wciąż rosło do czasu, gdy stanął na czele klubu.

Kiedy w 2928 roku zainicjowano rozgrywki ligi hiszpańskiej, Real znalazł się w gronie pierwszych dziesięciu klubów Primiera Division. Było wśród nich siedmiu zdobywców Pucharu Króla: FC Barcelona, Real Madryt, Athletic Bilbao, Real Sosiedad, Arenas Club de Getxo i Real Union, trzech finalistów tych rozgrywek: Athletic Madrid, ECD Espanyol i CE Europa oraz jeden zespół – Racing Santanter – wyłoniony na drodze kfalifikacji. Tylko trzy z dziesięciu klubów-założycieli ligi hiszpańskiej nigdy nie spadły


z Prmiera Division. Wśród tej trójki obok Barcelony i Espanyolu jest, naturalne, Real Madryt. W następnych dwóch sezonach triumfował Athletic Bilbao. Rok 1932 przyniósł Realowi pierwsze mistrzostwo kraju. Tytuł ten klub obronił w następnym sezonie, ale na koljny tytuł trzeba było czekać aż do 1954 roku.

We wrześniu 1930 roku za astronomiczną kwotę 150 tys. peset przeszedł do Realu legendarny bramkarze Ricardo Zamora. 21 lipca 1936 Real rywalizował z Barceloną w finale Puicharu Króla. Prowadził 2:1, ale grał w dziesiątkę. W końcówce meczu Escola oddał strzał nie do obrony dla wszystkich – poza Zamorą. Ta akcja przeszła do legendy.



19 kwietnia 1939 roku, po wojnie domowej, Pedro Paragues zwołał walne zgromadzenie socios (kibiców Realu), by zacząć od nowa. Boisko było zniszczone (podczas wojny był na nim obóz jeniecki), a piłkarze rozproszeni po świecie. Zaczęła się odbudowa klubu i jego pozycji.

15 września 1943 roku Santiago Bernabeu został prezesem Realu, zaś 22 czerwca 1944 roku kupiono tereny pod nowy stadion Chamrtin. 27 października zaczęła się budowa największego obiektu w Hiszpanii, a 14 grudnia 1947 roku podczas jego inauguracji Real wygrał 3:1 z Os Belenences. 1 września 1950 roku po raz pierwszy ukazał się biuletyn informacyjny, który po latach zmienił się w gazetkę Realu Madryt. 6 marca 1952 roku obchodzone 50-lecie klubu, na którym Pojawił się Alfredo di Stefano z Millonarios. 18 kwietnia zadebiutował on w Realu, a 1954 roku klub po 21 latach odzyskał tytuł mistrza Hiszpanii. 4 stycznia 1955 roku stadion Chamartin otrzymał imię Santiago Bernabeu, Zaczął się najlepszy okres w historii Realu zwieńczony sześcioma tytułami najlepszego klubu Europy. Pięć z tych tytułów Real zdobył w kolejno 1955-1960. Takiego osiągnięcia nie powtórzył żaden inny lub. Najbardziej spektakularnym sukcesem był finał Pucharu Europy na Hampden Park w Glasgow w 1960 roku, kiedy to Real pokonał Eintracht Frankfurt 7:3, a mecz oglądało na stadionie 135 tys. ludzi. Do dziś pozostaje to rekordem rozgrywek. Real jest też jedynym klubem posiadającym Puchar Europy na własność za pięć kolejnych tytułów



16 grudnia 1954 roku we francuskiej gazecie „L`Equipe” ukazał się artykyuł proponujący organizację mistrzostw Europy klubów. Dziennik zaproponował przy tym kilkanaście drużyn, które miałyby w nim wystąpić. Były wśród nich Real Madrit i francuskie Stade Reims, czyli pierwsi finaliści rozgrywek. Klubowy Puchar Europy albo jak go nazwano potem – Klubowy Puchar Europy Mistrzów Krajowych – dopiero w 1965 roku, czyli po największych triumfach madryckiego klubu, uzyskał formułę rywalizacji mistrzów krajowych. Pomysł „L’Equipe” nie wszystkim się podobał. Jules Rimet, francuski szef FIFA i twórca mistrzostw świata drużyn uznały go za konkurencyjne. Tworząca się UEFA natomiast zdecydowanie poparła go na pierwszym kongresie w Wiedniu w marcu 1955.

18 lipca 1955 roku w Paryżu pięciu działaczy UEFA zatwierdziło regulamin rozgrywek i rozpoczęło do nich przygotowania. Siedem tygodni później rozegrano pierwszy mecz. Do rywalizacji zaproszono 16 drużyn, wśród nich Gwardię Warszawa, która miała zastąpić londyńską Chelsea.

Pierwszy mecz PE rozegrano 4 września 1955 roku – Sporting zremisował wówczas z Partizanem 3:3. Real Madryt na starci wygrał dwa razy z Servette Genewa (2:0 i 5:0_. Dwa gole w tej rywalizacji zdobył Alfredo di Stefano. W ćwierćfinale także siedem bramek wbili Partizanowi Belgrad. Dopiero w półfinale klub Santiago Bernabeu stracił pierwsze gole w rozgrywkach, ale jego rywalem był bardzo mocny AC Milan. Zwycięstow 4:2 i porażka 1:2 dały klubowi prawo gry w Paryżu na Parc des Princes. W finale Real przegrał z Stade Reims 0:2 i 2:3, ale di Stefano, Rial i Maquitos potrafili wyrównać, a w 79 min wbić historycznego gola. Przez następne sześć sezonów Real wygrywał Puchar Europy. Następnie nastała pustynia bez trofeów.

Okres posłuchy trwał, a kolejne pokolenia wybitnych piłkarzy nie potrafiły przerwać złej passy. 20 maja 1998 roku w Amsterdamie niewiele wskazywało na to, że Real Madryt się [przełamie. Juventus grał w finale Pucharu Europy trzeci raz z rzędu, a Deschamps, Davids, Zidane, Del Piero i Inzaghi zdawali się tworzyć drużynę silniejszą niż Hierro, Roberto Carlos, Raul, Redondo i Mijatović. W 67 minucie Włoch Panucci zaatakował prawą stroną, piłka trafiła na lewo do Roberto Carlosa, który trafił w nią źle, ale ... szczęśliwie. To co miało być strzałem zmieniło się w asystę przy historycznym golu Mijatovica. Serb przerzucił piłkę nad Peruzzim i okres 32 lat rozczarować można było puścić w niepamięć. Real zwyciężył 1:0, rozpoczynając serię trzech triumfów w Pucharze Europy. Najzabawniejsze, że trener Jupp Heynckes i tak stracił wtedy posadę.

Dwa lata później trenerem Realu został Vicente Del Bosque. Postanowiono na swojego człowieka, który nie będzie przeszkadzał piłkarzom. W lidze hiszpańskiej Real grał bardzo słabo. Zakończył rozgrywki na 5. Miejscu. W meczach grupowych Ligi Mistrzów przegrał z Bayernem Monachium dwa razy tracąc w nich aż osiem goli ! Przygoda z Pucharem Europy miała się skończyć w ćwierćfinałowych bojach z broniącym trofeum Manchesterem United. Na Sanatiago Bernabeu nie było bramek. Real jechał z marnymi szansami. Tymczasem W Manchesterze Raul Gonzales zagrał jeden z najlepszych meczów w karierze, a akcja i asysta Fernando Redondo przy golu na 3:0 przeszła do historii rozgrywek. Real wygrał 3:2 i awansował, by w półfinale pobić Bayern. Ten sam, od którego w grupie dostał tak ciężkie lanie. Bohaterem tych półfinałów był największy enfant terrible piłki, Nicolas Anelka. Francuz w atmosferze skandalu uciekał z Arsenalu do Realu, gdzie natychmiast wszedł w konflikt ze wszystkimi. Zawieszono go, do drużyny wrócił tuż przed meczami z Bayerem i zdobył w nich dwie bramki.

Finał 24 maja 2000 roku w Paryżu był pierwszym w historii, w którym zmierzyły się dwie drużyny z jednego kraju. Lidze piłkarze Valencii byli lepsi, ale jak przyznali potem – do Francji pojechali świętować, a nie grać. „Królewscy” wygrali gładko i bez bólu 3:0.

Dwa lata później sytuacji Realu była zupełnie inna. Koncepcja drużyny galaktycznej Florentino Pereza przeżywała w tym czasie apogeum. W Realu grali już Figo i Zidane, sprowadzeni za 121 mln dolarów. „Królewscy” od początku byli faworytami rozgrywek. W 17 meczach tej edycji PE Real zdobył 39 punktów i 35 goli. Najbardziej dramatyczne były mecze z Bayerem. Po porażce w Monachium dopiero w 96. Minucie rewanżu na Santiago Bernabeu Ivan Huelgera zdobył bramkę dla Realu. Gol Gutiego pięć minut przed końcem ostatecznie rozstrzygnął rywalizację. W półfinale na Real czekała Barcelona. Gol Zidane na Camp Nou w 55. Minucie, a potem bramka McManamana sprawiły, że pojedynek na Santiago był właściwie formalnością. Ciekawostką był fakt, że bramki „Królewskich” nie bronił Iker Casillas, tylko Cesar. 15 maja w Glasgow właśnie on stanął między słupkami w finale, w którym Real mierzył się z Bayerem Leverkusen. Casillas Pojawił się na boisku w 68. Minucie, kiedy Real prowadził 2:1 po golach Raula i Zidane. Bramka Francuza stała się znakiem firmowym Ligi Mistrzów.

Po tej wygranej wydawało się, że zespół Pereza będzie święcić triumfy jeszcze przez długie lata. Tym bardziej, że po mundialu w Korei i Japonii do „Galaktycznych” dołączył Ronaldo – mistrz świata i król strzelców turnieju, a rok później David Beckham. Nad madrycki zespół nadciągał jednak kryzys, jeden z najgłębszych w historii klubu.


Florentino Perez – Era galaktyczna 2000 – 2006




Błyskotliwa kariera w biznesie to dla niego za mało. Inżynier Florentino Perez chciał ze swoim ukochanym Realem Madryt podbić świat. Udało się, ale upadek ze szczytu był nie mnie spektakularny. W świecie futbolu Pereza już nie ma.

„Ze mną czy beze mnie, Real powinien być zawsze tym samym: fabryką snów, które spełniają się na boisku” – powiedział, odchodząc 27 lutego 2006 roku. Jego ostatni zakup – Włoch Antonio Cassano, dedykował mu swojego pierwszego gola w lidze hiszpańskiej, a 90 procent graczy Realu dzwoniło, by pożegnać się i wyrazić żal z powodu rozstania. Podczas derbowego meczu z Atletico kibice manifestowali poparcie dla Pereza, wywieszając na trybunach transparenty z napisem „Dziękujemy”. Perez przegrał, ale wcześniej dokonał rzeczy wielkiej: przywrócił Realowi pozycję numer 1 wśród wszystkich klubów świata.

Nie musiał odchodzić. W ostatnich wyborach na prezesa Realu, choć zespół przeżywał wtedy na boiskach trudny okres, fani bezdyskusyjnie go poparli. Z drugiej strony musiał czuć się przegrany – sezon 2005/06 był Trzecin z kolei, w którym nie zdobył trofeum. W świecie piłki zostanie jednak zapamiętany jako niewiarygodnie skuteczny biznesmen. Od 2002 roku dochody Realu wciąż rosły. W sezonie 2004/05 Real wyprzedził Manchester United na pierwszej pozycji wśród najbogatszych klubów świata.

Na początku kampania wyborcza nie zapowiadał się na historyczną. Pod rządami Sanza w 2000 roku Real Madryt wygrał Ligę Mistrzów. Wielka gwiazda klubu, Fernando Redondo, otwarcie poparł Sanza. Szanse Pereza były niewielkie do czasu, gdy znany przedsiębiorca nie wpadł na genialny pomysł. Ogłosił, że jeśli członkowie klubu kibica oddadzą na niego głosy, sprowadzi im z Barcelony Luisa Figo. Wydawało się to niemożliwe, bo Figo był nie tylko najlepszym piłkarzem na świecie, ale i symbolem największego rywala „Królewskich”. Nikt z Barcelony nie zgodziłby się go sprzedać, chyba że Real zapłaciłby 56 mln dolarów, bo tyle wynosiła suma odstępnego za Portugalczyka. Dla zadłużonego na 200 mln euro klubu z Madrytu wydawała się to jednak kwota do zapłacenia.

Perez udowodnił jednak, że tytuł biznesmena roku nie został mu przyznany na wyrost. Podpisał z Figo tajną umowę. Fani z Madrytu tak bardzo chcieli u siebie Figo, że oddali głosy Perezowi, a ten wytrzasnął 56 mln dolarów. I tak zaczęła się era Pereza w Realu, nazywana potem galaktyczną. Po wyborach faworyzowanemu Sanzowi pozostało oskarżyć Pereza, że kupował głosy socios. Niczego jednak nie udowodniono.

Pierwszą rzeczą, jaką zrobił biznesmen, było oddłużenie Realu. To był finansowy majstersztyk. Perez zbyt długo pracował w organizacjach ważnych dla Hiszpanii i jej stolicy, by nie mieć wpływowych znajomych we władzach. Przekonał je, żeby za 300 mln euro kupiły od Realu ośrodek treningowy Ciudad Deportva i oddał go klubowi w użytkowanie. W ten sposób spłacił długi klubu i miał jeszcze pieniądze na transfery. Władze Manchesteru United i Bayernu Monachium protestowały, chcąc by Unia Europejska przyjrzała się tej transakcji i zbadała, czy jest ona legalna. Prezes Barcelony, Joan Laporta, starał się na przykład o to, by odsprzedać władzom stolicy Katalonii działkę, na której stoi Miniestadi, obiekt drużyny B.

W tamtym czasie Perez przeżywał już pierwsze kłopoty. A wcześniej? Został najsłynniejszym prezesem na świecie, a jego polityka „Zidanes i Pavones” święciła triumfy. Perez wymyślił, że Real będzie niepokonany, jeśli co roku sprowadzi do zespołu mega gwiazdę. W trzy lata zdobył z Realem siedem tytułów. W sowim składzie miał wszystkich najsłynniejszych i najbardziej medialnych graczy świata: Figo, Zidane’a, Ronaldo, Beckhama. Kibice na całym świecie zabijali się, by zobaczyć tych piłkarzy. Nic dziwnego, że cena za rozegranie sparingu z Realem wzrosła 10-krotnie i sięgnęła aż 3 mln euro. Perez zaczął wysyłać drużynę na tournee do Azji, gdzie piłkarze zarabiali dla niego miliony.

Powyższy wykres ilustruje triumfy Realu Madryt w poszczególnych rozgrywkach.


Słynni piłkarze w barwach Realu


Ronaldo Luis Nazario de Lima

17 – letni Ronaldo był co prawda zawodnikiem reprezentacji narodowej Brazylii, które w 1994 roku zdobyła Mistrzostwo Świata w US, ale nie doczekał się występu na tamtejszej imprezie. Cztery lata później Piłkarz Roku 1996, 1997 i 2002 na świecie przegrał mecz finałowy z gospodarzami turnieju – Francją. Wreszcie w 2002 roku marzenia się spełniły. Do licznych tytułów klubowych wywalczonych w barwach PSV Eindhoven, Barcelony, Realu i Interu Ronaldo dodał najważniejszy: założył koronę mistrza świata. Napastnik ten w meczu finałowym z Niemcami strzelił obie bramki właściwie samodzielnie, przesądzając losy tytułu. Dnia 14 lutego 2011 roku Ronaldo postanowił zakończyć swą barwną karierę.

Iker Casillas



W „kuźni talentów” Realu Madryt zdobywał piłkarskie szlify. Już w wieku 17 lat debiutował w Lidze Mistrzów, a 3 czerwca 2000 roku rozegrał swój pierwszy międzypaństwowy mecz w Goteborgu przeciwko Szwecji. Iker Casillas w drużynie „Królewskich” z Madrytu rozpoczął fantastyczną karierę, wygrywając w latach 2000 oraz 2002 Ligę Mistrzów. Podczas turnieju o Mistrzostwo Świata w 2002 roku oraz Mistrzostwo Europy 2004 roku był najmłodszym hiszpańskim bramkarzem podstawowego składu. Iker jest na najlepszej drodze do tego, aby stać się jednym z najbardziej utytułowanych bramkarzy świata. Cały czas reprezentuje barwy Realu Madryt.

Zinedine Zidane

Syn algierskich imigrantów urodził się w położonej na południu Francji Marsylii, dorastał z trzema braćmi i siostrą. Na ulicach cieszącej się złą sławą dzielnicy La Castellane nauczył się gry w piłkę, a talent 14- letniego chłopca został zauważony przez menedżerów zespołu AS Cannes, w którego barwach zadebiutował trzy lata później. Przez jakiś czas grał w Bordeaux, a w 1996 przeszedł do słynnego Juventusu Turyn. Z zespołem „Starej Damy” Zizou dwukrotnie wywalczył mistrzostwo Włoch – i tyleż samo wystąpił w finale Ligi Mistrzów, lecz za każdym razem schodził z murawy pokonany. Dopiero, gdy w 2001 roku za rekordową sumę 71,6 mln euro przeszedł do drużyny Realu Madryt zaczął realizować swoje marzenia. W finale Ligi Mistrzów z 2002 roku strzelił decydującą bramkę w finale i na stadionie Hampden Park w Glasgow mógł w końcu wznieść do góry upragniony puchar. W następnym sezonie z „Królewskimi” zdobył mistrzostwo Hiszpanii. Karierę skończył po Mistrzostwach Świata w 2006 roku.

Luis Figo

Należał do „złotego pokolenia” Portugalczyków. Luisa Figo wybrano Piłkarzem Europy roku 2000 oraz Piłkarzem Świata roku 2001. Nie ukoronował jednak swej kariery: w meczy finałowym ME 2004 musiał uznać wyższość niedocenianych Greków. W barwach klubów FC Barcelona oraz Real Madryt Figo czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Hiszpanii, a z Królewskimi w 2002 roku wygrał Ligę Mistrzów. Obecnie nie gra już w piłkę.

Rekordy Realu Madryt

Liczba zdobytych tytułów pichihi – 24

Prezydent – zdobywca najwięcej trofeów – Santiago Bernabeu (1943-1978)

Trener – zdobywca największej ilości trofeów – Miguel Munoz (1960-1974)

Ilość Mistrzostw Hiszpanii – 30

Największa przewaga nad drugim zespołem po zakończeniu sezonu – 12 punktów

Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe – 1:7

Największe zwycięstwo u siebie – 11:2

Najwięcej meczów z rzędu bez straty gola – 7 spotkań (84/85)

Najmniej straconych goli u siebie w sezonie – 7 goli (89/90)

Najwięcej strzelonych goli w sezonie – 107 goli (89/90)

Najdłużej nie pokonani u siebie – 2940 dni

Najdłuższe pasmo zwycięstw – 27 meczów (68/69)



Najwięcej kolejnych zwycięstw – 15 meczów (60/61)



Obecny skład


1.

Bramkarz

Iker Casillas

Hiszpania

2.

Obrońca

Ricardo Carvalho

Portugalia

3.

Obrońca

Pepe

Portugalia

4.

Obrońca

Sergio Ramos

Hiszpania

5.

Pomocnik

Fernando Gago

Argentyna

7.

Napastnik

Cristiano Ronaldo

Portugalia

8.

Pomocnik

Kaka

Brazylia

9.

Napastnik

Karim Benzema

Francja

10.

Pomocnik

Lassana Diarra

Francja

11.

Napastnik

Esteban Granero

Hiszpania

12.

Obrońca

Marcelo

Brazylia

13.

Bramkarz

Antonio Adan

Hiszpania

14.

Pomocnik

Xabi Alonso

Hiszpania

16.

Pomocnik

Sergio Canales

Hiszpania

17.

Obrońca

Alvaro Arbeloa

Hiszpania

18.

Obrońca

Raul Albiol

Hiszpania

19.

Obrońca

Ezequiel Garay

Argentyna

20.

Napastnik

Gonzalo Higuain

Argentyna

21.

Pomocnik

Pedro Leon

Hiszpania

22.

Pomocnik

Angel di Maria

Argentyna

23.

Pomocnik

Mesut Ozil

Niemcy

24.

Pomocnik

Sami Khedira

Niemcy

25.

Bramkarz

Jerzy Dudek

Polska

28.

Napastnik

Emmanuel Adebayor

Togo

-

Trener

Jose Mourinho

Portugalia


Bibliografia:

Marek Byczyński, 1000 Piłkarzy świata, Wyd. 3, Warszawa, PIW, 2006, ISBN 83-06-00041-2.

http://www.wikipedia.org

http://www.realmadrid.com

http://www.google.pl

http://www.realmadryt.pl

Style:


Ctrl+9 – Bartosz_styl

Ctrl+0 – Bartosz1_styl



Ctrl+8 – Bartosz2_styl



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna