Opracowanie: W. Kwiatkowski



Pobieranie 254.58 Kb.
Strona1/4
Data07.05.2016
Rozmiar254.58 Kb.
  1   2   3   4
INWENTARYZACJA ROŚLINNOŚCI
na alternatywnej trasie Obwodnicy Augustowa – wariant Chodorki

Opracowanie:

W. Kwiatkowski

A. W. Sokołowski

M. Wołkowycki

Białystok 2007


WSTĘP

W ramach odwołania od decyzji Ministra Środowiska, wyrażającej zgodę na przebieg projektowanej Obwodnicy Augustowa skrajem Puszczy Augustowskiej na obszarze Natura 2000, organizacje pozarządowe przedstawiły alternatywną trasę tej drogi, tzw. wariant „Chodorki. Wariant ten został uzupełniony analizą techniczno-ekonomiczną (Uproszczona analiza techniczno-ekonomiczna wariantów przebiegu drogi ekspresowej S8 na odcinku Augustów – Suwałki, SISKOM, wrzesień 2006) oraz dokumentacją WWF (Flora i roślinność doliny Rospudy na obszarze planowanego przebiegu drogi ekspresowej S-8, Białystok 2005/2006).

Wariant „Chodorki” jest prezentowany przez organizacje pozarządowe (Pracowania na Rzecz Wszystkich Istot) jako rozwiązanie najbardziej korzystne dla środowiska przyrodniczego, ponieważ w opinii autorów tego projektu, trasa drogi omija obszar Natury 2000 oraz dolinę Rospudy. Również ze względów ekonomicznych i społecznych rozwiązanie to ma być zdecydowanie lepsze od zaprojektowanej i uzgodnionej trasy przez Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych w Białymstoku.

Przegląd i analiza zgromadzonej dokumentacji w trakcie wyboru i uzgadniania kolejnych wersji i wariantów przebiegu Obwodnicy Augustowa nie potwierdzają opinii organizacji pozarządowych. Rozpoczęta w 2005 r. analiza środowiska przyrodniczego na wariancie alternatywnym Raczki została przerwana po wyroku Najwyższego Sądu Administracyjnego, który utrzymał w mocy zatwierdzoną wcześniej lokalizację obwodnicy (obecnie wariant rządowy) i odrzucał potrzebę ponowienia wariantowania tej trasy. Jednakże wyniki tej uproszczonej analizy wskazywały, że zarówno wariant Raczki rozpatrywany przez GDDKIA w Białymstoku, jak również tzw. wariant „Chodorki”, proponowany przez organizacje pozarządowe, poza konfliktami społecznymi, niosą też poważne zagrożenie dla środowiska przyrodniczego. W związku z przedłużającym się konfliktem wokół budowy Obwodnicy Augustowa została wykonana inwentaryzacja roślinności na trasie wariantu „Chodorki”, która potwierdziła stawiane wcześniej tezy o wysokiej bioróżnorodności tego terenu. Tytułem wprowadzenia zamieszczono poniżej fragmenty tekstu opinii na temat wariantu Chodorki.




1. UWAGI DO PRZEBIEGU DROGI EKSPRESOWEJ S - 8 NA ODCINKU AUGUSTÓW - SUWAŁKI W ŚWIETLE DOKUMENTACJI SISKOM

Przebieg obwodnicy, alternatywny w stosunku do trasy biegnącej prostopadle przez cypel lasów nadleśnictwa Szczebra (wariant „Raczki”), w GDDKiA rozważano już w latach 90-tych. Alternatywa ta była zgodna z kierunkiem istniejącej drogi Augustów – Raczki – Suwałki (Ryc.1). Jej analiza wykazała ogromne trudności techniczne, wysokie koszty i potencjalne konflikty społeczne związane z ingerencją w istniejącą strukturę własnościową. Ponownie ten przebieg obwodnicy poddano Analizie porównawczej wykonalności budowy drogi ekspresowej S-8 na odcinku Augustów-Suwałki (Transprojekt – Warszawa 2005). W konkluzji tego opracowania podtrzymano pogląd, że trasa ta istotnie koliduje z obecnym układem osiedleńczym i komunikacyjnym, ponieważ przecina ponad 800 działek i konieczne będą wyburzenia.

Proponowany przebieg trasy przez SISCOM na długości kilkunastu kilometrów (od Augustowa do wsi Słoboda) biegnie identycznie jak wariant „Raczki”, jedyne zmiany to przejście przez korytarz ekologiczny doliny Rospudy poniżej miejscowości Raczki. Z tych przyczyn projekt jest obciążony tymi samymi wadami, co alternatywa „Raczki”: zbliżoną liczbą wyburzeń, przecina zbliżoną liczbę działek, ma podobny rozmiar przewidywanych konfliktów społecznych.

Alternatywny przebieg w kierunku na Raczki oznacza budowę całkowicie nowej drogi na całej jej długości. Droga będzie prowadzić w przez mozaikowe obszary moreny dennej z dużą liczbą odlesionych torfowisk, zajętych przez zbiorowiska zaroślowe: łozowiska, olszyny, a także zbiorowiska bagienne terenów otwartych – szuwary turzycowe, trzcinowe, podmokłe łąki i pastwiska.

Znaczna powierzchnia torfowisk i terenów podmokłych, pozwala sądzić, że z tymi siedliskami związana jest potencjalnie znacząca grupa siedlisk i gatunków roślin objętych ochroną. Należy się tu spodziewać także liczebniejszych stanowisk lęgowych ptaków, niż w wariancie rządowym. Niezależnie od wykonanych analiz ekonomicznych i społecznych należy oczekiwać, że poprowadzenie całkowicie nowej drogi w urozmaiconym krajobrazie moreny dennej, która przetnie dużą liczbę, torfowisk, a także oczek wodnych, przyczyni się do znacznie większych szkód w środowisku przyrodniczym. Szkody te będą duże ze względu na większą różnorodność i mozaikowość siedlisk, niż w obrębie realizowanej obwodnicy

Ryc.1. Alternatywne trasy obwodnicy Augustowa

Augustowa, która przekracza obszar Natury 2000 na odcinku ok. 5 km, a na większości swojego przebiegu wykorzystuje istniejącą drogę nr 8. Obwodnica Augustowa pokonuje tereny leśne najkrótsza drogą, przechodząc przez dolinę Rospudy w jej przewężeniu, z którym związana jest redukcja miąższości torfów i ograniczenie areału torfowisk przejściowych z bagiennymi siedliskami oraz gatunkami roślin rzadkich i chronionych. Trasa ta została szczegółowo scharakteryzowana w raportach i aneksach OOŚ. Wykorzystanie istniejącej drogi nr 8, jako drugiej nitki przyszłej drogi ekspresowej będzie korzystne również dla środowiska, ponieważ oznacza modernizację obecnej trasy do Suwałki i zastosowanie rozwiązań technicznych łagodzących jej wpływ na otoczenie.

Puszczę Augustowską z terenami na północy łączy wiele naturalnych korytarzy o kierunku N - S. Są to głębokie obniżenia rynnowe z ciągami jezior, połączonymi ciekami, z licznymi łęgami, zbiorowiskami zaroślowymi, szuwarami na podłożu torfowym. Są to prawdziwe, najbardziej uniwersalne korytarze ekologiczne, z których od tysięcy lat korzysta większość grup systematycznych zwierząt. Dolinę Rospudy, a właściwie cały cypel lasów nadleśnictwa Szczebra, który pokrywa się dokładnie ze szlakiem sandrowym Rospudy, należy traktować jako lokalny korytarz ekologiczny, sprzyjający migracji i wymianie gatunkowej pomiędzy rejonem Puszczy Augustowskiej oraz większymi kompleksami leśnymi na północy regionu – Puszczą Romincką i Borecką.

Wariant „Chodorki”, który omijając obszar Natury 2000, ma w opinii organizacji pozarządowych „ratować” dolinę samej Rospudy, przetnie ją w najbardziej newralgicznym miejscu w rejonie wsi Chodorki. W tym miejscu trasa przetnie właściwie dwa korytarze: dolinę Rospudy, która biegnie w kierunku Puszczy Rominckiej i jej prawy dopływ Dowspudę, stanowiący odrębny korytarz, biegnący na zachód, łączący się z korytarzem ekologicznym Rajgród – Gołdap (Zwierzęta a drogi.Jędrzejewski W.,. Nowak S., et all. 2004). Obie doliny powinny być przekroczone estakadami o łącznej szerokości około 300-400 m. Proponowana trasa przecina w tym miejscu projektowany obszar Natura 2000 – Ostoja Augustowska PLH 200005. Jej przebieg musi być rozpatrywany m.in. w kategoriach wpływu na bliskie sąsiedztwo oligotroficznego jeziora Ślepe z zespołem torfowisk wysokich. W rejonie wsi Chodorki dojdzie do skumulowanego oddziaływania na korytarz ekologiczny Rospudy licznych dróg: projektowanej trasy, istniejącej drogi Dowspuda-Chodorki i drogi lokalnej Sucha Wieś-Chodorki-Kurianki. W rejonie Chodorek dolina jest całkowicie wylesiona, co powoduje, że szeroki na kilka kilometrów leśny korytarz ekologiczny w dolnym biegu Rospudy (wariant rządowy), w rejonie Chodorek zostaje zredukowany do szerokości samej doliny. O ile w dolnym biegu rzeki przejście estakadą stanowi pewne upośledzenie funkcji korytarza (przy znacznej liczbie przejść dla zwierząt i stosunkowo dużej swobodzie przemieszczania się licznej grupy gatunków leśnych), to wybudowanie drogi ekspresowej w rejonie Chodorek spowoduje dosłownie „zakorkowanie” tego korytarza. Jest mało prawdopodobne, aby przy jakichkolwiek rozwiązaniach technicznych udało się osiągnąć w tym rejonie taki poziom drożności korytarza, jaki charakteryzuje planowane przejście w wariancie przez Puszczę Augustowską. W tej sytuacji dojdzie do całkowitego zamknięcia korytarza i jego dysfunkcji.

Przecięty też zostanie korytarz leśny, jaki tworzą lasy Osińska Buda i Las Podwysoczański, pozostające w ścisłym związku funkcjonalnym z doliną Szczeberki. Lasy te z racji swojego przebiegu NNW-SSE są już wielokrotnie przecięte innymi drogami oraz linią kolejową (można tu mówić o efekcie kumulacji niekorzystnych zjawisk związanych z zagęszczonym przebiegiem linii komunikacyjnych!).

Załączone przez organizacje pozarządowe opracowania kartograficzne i opisowe roślinności nie wnoszą żadnej nowej informacji do już istniejącej i nie dokumentują sytuacji środowiskowej na trasie wariantu „Chodorki”. W opracowaniu kartograficznym WWF (Rozmieszczenie typów siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej UE wzdłuż dróg Nr 8, 19 i projektowanej drogi ekspresowej S-8 w Polsce, sierpień 2006), obrazującym m.in. sytuację w rejonie Chodorek, nie wykazano obecności łęgów olszowo-jesionowych w dolinie Rospudy i jej dopływie (siedliska priorytetowe!). W korycie rzeki Rospudy występują zbiorowiska włosieniczników, a uroczyska Lasu Podwysoczańskiego i Osińskiej Budy stanowią mozaikę siedlisk grądowych, łęgowych i bagiennych, czego nie oddaje cytowana mapa. Nie ma też żadnej wzmianki o licznych zbiorowiskach hydrogenicznych na terenach rolniczych. W tej sytuacji dyskusja na temat korzyści wynikających z proponowanego przebiegu drogi ekspresowej w wariancie „Chodorki” w świetle sporządzonej przez WWF „dokumentacji przyrodniczej” nie ma podstaw merytorycznych.

Warianty alternatywne obwodnicy Augustowa porównane w zestawieniu tabelarycznym:



Alternatywa "CHODORKI"

( ± Raczki)

Wariant rządowy (IV GDDKIA)







Budowa całkowicie nowej drogi na długości ponad 45 km do połączenia z obwodnicą Suwałk

Budowa całkowicie nowej drogi na odcinku 17 km do połączenia z istniejącą drogą Augustów-Suwałki

Droga przechodzi przez obszar Natura 2000 - Ostoja Augustowska na długości ponad 1 km

Droga przechodzi przez obszar Natura 2000 - Puszcza Augustowska na długości ok. 5 km

Droga przecina dolinę Rospudy i jej dopływ, konieczne będą 2 estakady o łącznej długości 300-400 m

Droga przecina dolinę Rospudy, projektowana 1 estakada ma długość ok. 500 m

Na trasie drogi występuje duża liczba torfowisk w tym priorytetowe lasy łęgowe, torfowiska przejściowe, lasy grądowe i zbiorowiska wodne na przejściu w Chodorkach. Łączna powierzchnia torfowisk, które ulegną zniszczeniu w pasie drogowym będzie większa niż w wariancie rządowym

Najważniejsze torfowisko w dolinie Rospudy zostanie przekroczone estakadą, która zniszczy jedynie 700 m2 tego obszaru, co nie będzie miało wpływu na funkcjonowanie całego torfowiska, nie zmieni istniejących stosunków wodnych, nie zagrozi zbiorowiskom roślinnym i rzadkim gatunkom roślin

Droga przetnie około 900 działek i spowoduje konieczność wyburzenia kilkudziesięciu zabudowań

Droga przetnie około 250 działek i nie spowoduje konieczność wyburzeń

Mieszkańcy wszystkich gmin i miejscowości na trasie drogi nie wyrażają zgody na jej budowę, co przedstawili w pisemnych protestach

Trasa drogi jest uzgodniona, a grunty pod jej budowę zostały już wykupione

Czas niezbędny dla przygotowania niezbędnej dokumentacji oraz budowy całkowicie nowej drogi wyniesie około 10 lat

Wariant GDDKiA ma pozwolenie na budowę, której realizacja została rozpoczęta, a zakończenie nastąpi w okresie 3 lat

Konkluzja: Wariant "Chodorki" będzie miał istotny wpływ na środowisko przyrodnicze, a jego przebieg przez projektowane tereny Natura 2000 wymaga zastosowania procedur unijnych analogicznych jak dla wariantu rządowego. Budowa tej drogi jest nierealna w świetle negatywnego stanowiska właścicieli gruntów, przez które ma ona przebiegać. W tej sytuacji uzgodniony wariant rządowy nie ma rozwiązań alternatywnych.


2. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA PRZYRODNICZA TERENU

Trasa „Chodorki” przebiega przez obszar, w którym występuje następująca kombinacja jednostek geomorfologiczno-krajobrazowych:



  • Dominuje pagórkowata, gliniasta morena dennej, z towarzyszącą jej mozaiką nieckowatych obniżeń.

  • Liczne, owalne obniżenia terenu są wypełnione wodami stojącymi „oczkami” lub tworzą płaskie obniżenia wytopiskowe z osadami mineralnymi i organicznymi, znacznie rzadsze są doliny rzeczne.

  • faliste równiny wodnolodowcowe, typowe dla obszarów P. Augustowskiej, mają znaczenie marginalne i są związane ze szlakiem sandrowym Rospudy i Zelwianki – Kamiennego Brodu.

Największe znaczenie w formowaniu wymienionych jednostek miały procesy związane z obecnością na tym terenie lądolodu Wisły. Po ustąpieniu lodowca istotną rolę odegrała erozja holoceńska i sedymentacja w nieckach wytopiskowych, prowadząca do ich przekształcenia w zagłębienia wypełnione osadami organicznymi. Poniżej przedstawiono zwięzłą charakterystykę głównych jednostek geomorfologicznych.

Krajobrazy pagórkowatej moreny dennej zbudowane są z glin zwałowych, które osiągają znaczną miąższość i w wielu wierceniach nie zostały przewiercone do głębokości kilkunastu metrów. Powierzchnię moreny urozmaicają drobne formy pagórkowate, z których część zbudowana z piasków może być interpretowana jako kemy lub formy ablacyjne.

Na północno-zachodnich rubieżach Puszczy Augustowskiej krajobrazy te zostały prawie całkowicie odlesione i są obecnie użytkowane jako grunty orne oraz świeże lub słabo wilgotne łąki i pastwiska. Jedynie w rejonie wsi Topiłówka i Mazurki zachowały się fragmenty lasów grądowych na siedliskach gliniastych, jednakże istnieją przesłanki, że i one były w przeszłości już użytkowane rolniczo. Bardziej naturalny charakter mają lasy na siedliskach moreny dennej w uroczysku Osińska Buda. Jest to jednostka krajobrazowa zdominowana przez lasy grądowe, sprzężone silnie z siedliskami hydrogenicznymi, obecnymi w zabagnionych obniżeniach terenu. Krajobrazy te mają wybitnie mozaikowy charakter, cechuje je wysoka troficzność i duża zmienność siedlisk na niewielkiej przestrzeni. Przebieg granic jednostek ekologiczno-przestrzennych nawiązuje wyraźnie do zróżnicowania wysokościowego terenu. Dominuje tu spływ powierzchniowy wód nad wsiąkaniem, ze względu na nieprzepuszczalne, gliniaste podłoże. Duża zmienność siedlisk leśnych na niewielkiej przestrzeni, sprzyja występowaniu licznej i zróżnicowanej grupy ptaków lęgowych i zapewne innych grup zwierząt.

Obecne użytkowanie rolnicze obszaru moreny dennej nie zmieniło charakterystycznej cechy tych krajobrazów, jaką jest mozaikowość siedlisk. Przejawia się ona teraz dużą zmiennością form użytkowania, obecnością licznych, drobnych podmokłości i zabagnień terenu, które jako nieużytki rolnicze stanowią system refugiów drobnej zwierzyny i remizy ptasie, wpływające korzystnie na utrzymanie różnorodności biologicznej tych terenów.

Krajobrazy obniżeń wytopiskowych, obniżeń rynnowych. W obrębie moreny dennej występują liczne obniżenia wypełnione osadami organicznymi. Są to zagłębienia wytopiskowe, powstałe w miejscu degradacji (wytapiania) brył martwego lodu. Większe i głębsze niecki stanowiły przez pewien okres drobne zbiorniki jeziorne, z których część przetrwała do dnia dzisiejszego w formie tzw. „oczek polodowcowych”. Większość z nich została wypełniona osadami torfów lub osadami mineralno-organicznymi. Krajobrazy te cechuje częste występowanie pokryw organicznych, głównie torfów, stała obecność płytko zalegającego poziomu wód gruntowych, okresowy lub długotrwały zalew powierzchniowy. Zbiorniki wód powierzchniowych i torfowiska tworzą, charakterystyczny dla młodoglacjalnych krajobrazów, kaskadowy system połączonych naczyń Możliwa jest tu akumulacja substancji (w tym skażeń) transportowanych za pośrednictwem powierzchniowego spływu wód opadowych i roztopowych, odpływu wód gruntowych, a także tranzytu za pośrednictwem słabo rozwiniętej sieci rzecznej.

Okresowo znaczne podtopienie terenu w obszarze użytkowanym rolniczo, spowodowało, iż odpływ wód powierzchniowych i częściowo gruntowych został przyśpieszony za pośrednictwem sieci melioracyjnej i drenarskiej. Jest ona obecna w dolinie Szczeberki, Zelwianki i Kamiennego Brodu, a także na terenach rolniczych w sąsiedztwie wsi w południowej części trasy „Chodorki” Na tym obszarze sieć funkcjonuje i jest utrzymywana w dobrym stanie. Wydaje się, że ta sytuacja zaważyła na istotnie większym przekształceniu środowiska tego obszaru, np. obecności wysuszonych torfowisk i całkowicie odwodnionych oczek wodnych. Za bardzo niekorzystne należy uznać podejmowane próby sztucznego zasypywania oczek i zabagnionych obniżeń terenu przez miejscowych rolników.

Pomimo tych przekształceń zaskakująco dobrze zachowała się większość drobnych zbiorników wodnych z bogatą i zróżnicowaną roślinnością wodną, zwłaszcza w części środkowej północnej trasy. Wokół zbiorników występują złożone, doskonale wykształcone, naturalne układy zonacyjne zbiorowisk zaroślowych, szuwarów trzcinowych, turzycowisk i wilgotnych łąk. Wydaje się, że sytuacja ta jest uwarunkowana małym udziałem gruntów ornych na rzecz dużej powierzchni w krajobrazie świeżych łąk i pastwisk, które istotnie ograniczają i buforują skażenia przenoszone za pośrednictwem spływu powierzchniowego.

Krajobraz szlaku sandrowego Rospudy Akumulacja osadów wodnolodowcowych budujących sandr od Raczek do Augustowa odbywała się bądź w rozległej szczelinie, bądź pomiędzy bryłami lodu martwego. Materiał fluwioglacjalny, występujący w rozszerzeniach rynny głów­nej i w rynnach bocznych, jest na ogół gruboziarnisty. Podobną genezę ma obniżenie doliny Zelwianki (Kamienny Bród). Faliste równiny zbudowane z ubogich piasków, z głęboko zalegającym poziomem wód gruntowych, na których dominują mało zróżnicowane bory z przewagą sosny w drzewostanie, stanowią typowe krajobrazy Puszczy Augustowskiej i jej północno-zachodniego cypla – nadleśnictwa Szczebra. Krajobrazy te zostały wylesione wzdłuż szlaku sandrowego Rospudy na odcinku Chodorki-Raczki. Jedynie niewielkie, na ogół zniekształcone fragmenty borów mieszanych zachowały się w rejonie Chodorek.

.

3. CHARAKTERYSTYKA WYRÓŻNIONYCH ZBIOROWISK ROŚLINNYCH I ICH UWARUNKOWANIA ŚRODOWISKOWE


3. 1. Syntaksonomia zbiorowisk roślinnych

Inwentaryzację roślinności (zbiorowisk roślinnych, gatunków roślin i siedlisk w rozumieniu Dyrektywy Siedliskowej) wykonano w czerwcu i lipcu 2007, w pasie szerokości 500 m, wzdłuż proponowanej przez SISCOM trasy określanej wariantem „Chodorki”. Badaniami objęto odcinek o długości około 25 km od węzła „Wójtowe Włóki”, tj. od miejsca, gdzie rozchodzą się trasy wariantu rządowego i proponowanego przez SISCOM, do węzła „Podbudówek”, od którego rozpoczynają się przebiegi zachodnich wariantów obwodnicy Suwałk, rozpoznane przyrodniczo we wcześniejszych opracowaniach (Kwiatkowski et all 2006).

Wykonana inwentaryzacja zbiorowisk roślinnych potwierdziła w całej rozciągłości wcześniej wyrażony pogląd o wysokiej różnorodności biologicznej krajobrazów polodowcowych, związanych z eutroficznymi siedliskami gliniastej i pagórkowatej moreny dennej (Kwiatkowski 2005). Liczba, charakter i jakość (stopień naturalności, sposób wykształcenia) zbiorowisk roślinnych okazała się zaskakująco wysoka, biorąc pod uwagę rolniczy charakter tych terenów. Ogółem na badanym obszarze wyróżniono ponad 60 naturalnych i półnaturalnych zbiorowisk roślinnych w randze zespołu, tj. więcej, niż na obszarze doliny Rospudy i przyległych lasach (Sokołowski 1996). W grupie tych zbiorowisk ponad 1/3 (26) znajduje się na liście siedlisk o znaczeniu wspólnotowym (siedliska naturowe), z czego 7 spełnia kryteria siedlisk priorytetowych. Jest raczej pewne, że przeprowadzona inwentaryzacja nie wyczerpuje całej listy zbiorowisk naturalnych, ani związanych z nimi stanowisk rzadkich i chronionych gatunków roślin.

Poniżej przedstawiono listę wyróżnionych taksonów w układzie hierarchicznym Braun-Blanqueta1:


Lemnetea minoris R. Tx.1955

Lemnetalia minoris R.Tx.1955

Riccio fluitantis-Lemnion trisulcae R.Tx.et A.Schwabe 1974 in R.Tx.1974

1. Lemnetum trisulcae (Kelhofer 1915) Knapp et Stoffers 1962

2. Riccietum fluitantis Slavnic 1956 em.R.Tx.1974
Isoeto-Nanojuncetea Br.-Bl.et R.Tx.1943

Cyperetalia fusci (Klika 1935) Muller-Stoll et Pietsch 1961

Radiolion linoidis (Rivas Goday 1961) Pietsch 1965

3. Zbiorowisko Myosurus minimus-Hierniaria glabra
Stellarietea mediae R.Tx., Lohm.et Prsg.1950

Centauretalia cyani R.Tx.1950

Aperion spicae-venti R.Tx. et J.Tx.1960

4. Consolido-Brometum (Denissow 1930) R.Tx. et Prsg. 1950

Galio-Urticenea Pass.1967

Aegopodion podagrariae R.Tx.1967

5. Urtico-Aegopodietum podagrariae (Tx.1963n.n) em. Dierschke 1974

Senecion fluviatilis R.Tx.(1947)1950 em.R.Tx.1967



6. Calystegio-Angelicetum archangelicae litoralis Pass. (1957)1959

7. Asperulo-Calystegietum sepium (Steff.1930) R.Tx.1950
Potametea R.Tx. et Prsg.

Potametalia Koch 1926

Potamion Koch 1926 em.Oberd.1957

8. Potametum filiformis Koch 1926

9. Elodeetum canadensis (Ping.1953) Pass.1964

Nymphaeion Oberd.1953



10. Hydrocharitetum morsus-ranae Langendonck 1935

11. Potametum natantis Soo 1923

12. Nupharo-Nymphaeetum albae Tomasz.1977

13. Polygonetum natantis Soo 1927

Hottonion Segel 1964



14. Hottonietum palustris R.Tx.1937

Ranunculion fluitantis Neuhausl 1959



15. Ranunculo-Callitrichetum hamulatae Oberd.1957 em.Mull..1977
Phragmitetea R.Tx. et Prsg. 1942

Phragmitetalia Koch 1926

Phragmition Koch 1926

16. Scirpetum lacustris (Allorge 1922) Chouard 1924

17. Eleocharitetum palustris Sennikov 1919

18. Equisetetum fluviatilis Steffen 1931

19. Phragmitetum australis (Gems 1927) Schmale 1939

20. Typhetum latifoliae Soo 1927

21. Acoretum calami Kobedza 1948

22. Oenantho-Rorippetum Lohm.1950
Magnocaricion Koch 1926

23. Iridetum pseudoacari Eggler 1933

24. Caricetum acutiformis Sauer 1937

25. Caricetum ripariae Soo 1928

26. Caricetum elate Koch 1926

27. Caricetum appropinquatae (Koch 1926) Soo 1938

28. Caricetum gracilis (Graebn. Et Hueck 1931) R.Tx.1937

29. Caricetum vesicariae Br-Bl. et Denis 1926

30. Caricetum vulpinae Nowiński 1928

31. Phalaridetum arundinaceae (Koch 1926 n.n.) Libb.1931

32. Peucedano-Calamagrostietum canescentis Weber 1979

Sparganio-Glycerion fluitantis Br.-Bl.et Siss.in Boer 1942



33. Sparganio-Glycerietum fluitantis Br.-Bl.1925
Koelerion glaucae-Corynephoretea canescentis Klika in Klika et Novak 1941

Corynephoretalia canescentis R.Tx.1937

Corynephorion canescentis Klika 1934

34. Agrostietum coarctatae Kobędza 1930

Vicio lathyroidis-Potentillion argenteae Brzeg in Brzeg et M.Wojt.1996



35. Diantho-Armerietum elongatae Krausch 1959

Koelerion glaucae (Volk 1931) Klika 1935



36. Cerastio-Androsacetum septentionalis Głow.1988

Festuco-Brometea Br.Bl. et R.Tx.1943


  1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna