Orzeczenia sądów Unii Europejskiej w sprawach z zakresu wspólnych reguł konkurencji Unii Europejskiej1



Pobieranie 303.47 Kb.
Strona11/16
Data28.04.2016
Rozmiar303.47 Kb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16

11. Sprawa T-310/01 Schneider


A. Dane identyfikacyjne
Wyrok

Sądu Pierwszej Instancji

z dnia 22 października 2002 r.

w sprawie T-310/01

Schneider Electric S.A.

przeciwko



Komisji Wspólnot Europejskiej

(Zb. Orz. 2002, II-4071)




B. Stan faktyczny

Schneider Electric S.A. (dalej: Schneider) jest spółką prawa francuskiego i jednym z większych producentów artykułów elektrycznych. Największymi konkurentami Schneider są ABB, GE oraz Siemens14. Legrand S.A. (dalej: Legrand) jest również spółką prawa francuskiego specjalizującą się w wytwarzaniu i sprzedaży oprzyrządowania elektrycznego dla instalacji niskiego napięcia w domach, budynkach handlowych oraz fabrykach.

Na początku 2001 r. Schneider powziął zamiar zakupu wszystkich akcji Legrand dostępnych w ofercie publicznej. Zgodnie z procedurą wprowadzoną Rozporządzeniem Nr 4064/89 (dalej: Rozporządzenie), firmy Schneider i Legrand dokonały w dniu 16 lutego 2001 r. zgłoszenia zamiaru nabycia akcji Legrand. Komisja, mając istotne wątpliwości co do zgodności notyfikowanej koncentracji ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem o EOG, dnia 30 marca 2001 r. wydała decyzję na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia – otwarta została druga faza procedury badania koncentracji. Ze względu na to, że art. 7 ust. 3 Rozporządzenia nie zabrania nabycia akcji w ofercie publicznej pod warunkiem jego notyfikacji do Komisji i nie wykonywania praw głosu z akcji – Schneider nabył w ofercie publicznej 98,7% akcji Legrand. 3 sierpnia 2001 r. Komisja, działając na podstawie art. 13 ust. 2 Rozporządzenia Nr 447/98 przekazała firmie Schneider pismo o przedstawieniu zarzutów, w którym uznała, że notyfikowana transakcja spowodowałaby powstanie lub wzmocnienie pozycji dominującej na szeregu krajowych rynków sektorowych. Analiza przedstawiona w piśmie o przedstawieniu zarzutów podnosiła, że działalność prowadzona przez nowy podmiot w połączonym zakresie na różnych rynkach właściwych i oferowany przez połączone podmioty zakres produktów sprawiały, że byłyby one nieuniknionym partnerem handlowym na rynku hurtowym. Zdaniem Komisji przedmiot działalności uczestników koncentracji uzupełniany przez szereg innych czynników, takich jak utworzenie nowego silnego gracza na rynku, zaprzestanie konkurencji między Schneider i Legrand, a także oferowanie nieporównywalnego do innych uczestników rynku zakresu marek, stanowiły jeden z głównych czynników powodujących utworzenie czy wzmocnienie pozycji dominującej na dotkniętych rynkach15.

Przedstawione przez Schneider środki zaradcze dotyczyły wskazanych jednostek/zakładów oraz zmierzały do oddania praw do niektórych marek, przedstawienia możliwości czasowego korzystania z niektórych marek, wyzbycia się niektórych zakładów produkcyjnych, umożliwienia korzystania z praw własności intelektualnej i przemysłowej, a także zawarcia określonych umów na rynku hurtowym16.

Dnia 10 października 2001 r. Komisja wydała decyzję na podstawie art. 8 ust. 3 Rozporządzenia. Decyzja stanowiła, że zgłoszona koncentracja polegająca na nabyciu wyłącznej kontroli nad Legrand, została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem o EOG. Decyzja stanowiła, że proponowane przez Schneider środki zaradcze nie rozwiązałyby problemów związanych z ochroną konkurencji zidentyfikowanych w decyzji.

Dnia 13 grudnia 2001 r. Schneider wniósł skargę o unieważnienie decyzji. Schneider, popierany przez Francję, wnosił o unieważnienie decyzji i uznanie, że art. 10 ust. 5 Rozporządzenia nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy lub, alternatywnie, o unieważnienie decyzji.


C. Podstawowe ustalenia prawne

1. W sytuacji, gdy uczestnicy koncentracji dokonujący zgłoszenia nie odpowiedzą, w wyznaczonym rozsądnym czasie, na żądanie Komisji o przedstawienie dodatkowych informacji, Komisja wydaje decyzję, zgodnie z art. 11 ust. 5 Rozporządzenia Nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, nakazując stronom przekazanie żądanych informacji. W takim przypadku czteromiesięczny termin określony w art. 10 ust. 3 Rozporządzenia jest wyjątkowo zawieszony zgodnie z bezwzględnie obowiązującym art. 10 ust. 4. Jeżeli decyzja żądająca przekazania informacji została prawidłowo wysłana przez Komisję do dokonujących zgłoszenia koncentracji, fakt, że używane jest wyrażenie „wyjątkowo” nie wyłącza automatycznego skutku zawieszenia biegu terminu czteromiesięcznego od momentu stwierdzenia, że żądane informacje nie zostały przekazane.

„Wyjątkowość” w rozumieniu Rozporządzenia Nr 4064/89 co do zawieszenia biegu terminów oznacza wystąpienie warunków, które pozwalają na wydanie decyzji żądającej przekazania informacji, a nie konsekwencji, jakie mogą wynikać z takiej decyzji.

2. Rynek geograficzny uwzględniany dla celów stosowania Rozporządzenia Nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw jest określonym terenem geograficznym, na jakim dany produkt jest sprzedawany oraz gdzie warunki konkurencji są wystarczająco jednorodne dla wszystkich uczestników obrotu, tak że wpływ koncentracji na konkurencję może być racjonalnie oceniony.

3. Stosując Rozporządzenie Nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Komisja jest zobowiązana, dla celów wykazania ryzyka powstania lub umocnienia pozycji dominującej naruszającej konkurencję na wcześniej zdefiniowanych krajowych rynkach sektorowych, wykorzystać dowody siły ekonomicznej odnoszące się do tych rynków. Komisja może również brać pod uwagę ponadnarodowe skutki, które mogą wzmocnić ryzyka związane z koncentracją na każdym z krajowych właściwych rynków sektorowych, ale skutki te muszą być wykazane zgodnie z obowiązującymi standardami prawnymi, a nie tylko zakładane.

4. Stosując Rozporządzenie Nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Komisja nie może opierać swojej argumentacji, potwierdzającej ocenę ryzyka powstania lub wzmocnienia pozycji dominującej naruszającej konkurencję na dotkniętych przez koncentrację krajowych rynkach sektorowych, na fakcie, że nowy podmiot będzie dysponował bezkonkurencyjnym zakresem produktów i marek na terenie Wspólnot Europejskich, gdy nie jest w stanie wykazać, że cała gama produktów i marek będzie oferowana na właściwych rynkach krajowych.

5. Niezależnie od braków, jakimi dotknięta jest decyzja Komisji, uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem, nie mogą one stanowić podstawy unieważnienia decyzji, jeżeli i w zakresie, w jakim pozostałe elementy decyzji pozwalają sądownictwu wspólnotowemu wnioskować, że dojście transakcji do skutku spowoduje powstanie bądź umocnienie się pozycji dominującej na rynku, w rezultacie czego skuteczna konkurencja będzie istotnie utrudniona w myśl art. 2 ust. 3 Rozporządzenia Nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw.

6. Pismo o przedstawieniu zarzutów musi zawierać zestawienie stawianych zarzutów w sposób wystarczająco jasny, aby umożliwić osiągnięcie celu, jaki jest im stawiany przez regulacje wspólnotowe tj. przekazać przedsiębiorstwu wszelkie informacje, jakich może ono potrzebować w celu obrony swojego stanowiska zanim Komisja podejmie ostateczną decyzję.

Wymóg ten jest szczególnie formalistyczny w procedurze badania koncentracji pomiędzy przedsiębiorstwami zgodnie z Rozporządzeniem Nr 4064/89, w której Komisja pokazuje spodziewane podejście do stanu konkurencji, jaki badana koncentracja może spowodować w przyszłości. W tym postępowaniu zastrzeżenia nie mają na celu wyłącznie wyrażenia zarzutów i dania możliwości przedsiębiorstwu, do którego są kierowane zarzuty, na wyrażenie w odpowiedzi swojego stanowiska. Celem zastrzeżeń jest również stworzenie zgłaszającym przedsiębiorstwom możliwości zaproponowania środków zaradczych, oraz w szczególności propozycji zbycia i niezbędnego czasu, zważywszy na wymóg szybkości postępowania, który charakteryzuje Rozporządzenie N 4064/89, a także ustalenia zakresu, w jakim zbycie jest konieczne w celu uznania transakcji za zgodną ze wspólnym rynkiem we właściwym czasie.

[…]


Z tych powodów, SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (Piąta Izba) niniejszym:

1. Stwierdza nieważność decyzji Komisji C(2001)3014 z dnia 19 października 2001 r. uznającą koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem o EOG (COMP/M.2283 – Schneider – Legrand).

[…]

1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna