Orzeczenia sądów Unii Europejskiej w sprawach z zakresu wspólnych reguł konkurencji Unii Europejskiej1



Pobieranie 303.47 Kb.
Strona15/16
Data28.04.2016
Rozmiar303.47 Kb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16

V. Zakaz pomocy publicznej




15. Sprawa C-313/05 Altmark


A. Dane identyfikacyjne
Wyrok

Trybunału Sprawiedliwości

z dnia


w sprawie C-280/00

Altmark Trans GmbH and Regierungspräsidium Magdeburg

przeciwko



Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, and Oberbundesanwalt beim Bundesverwaltungsgericht (Altmark)

(Zb. Orz. 2003, s. I-7747)




B. Stan faktyczny

Postanowienia § 2 ust. 1 w związku z § 1 ust. 1 Personenbeförderungsgesetz (ustawy o przewozie osób w transporcie lądowym, zwanej dalej „PBefG”) stanowią, iż wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie pojazdami samochodowymi wymaga w Niemczech uzyskania licencji. Zgodnie z taką licencją przewoźnik jest zobowiązany pobierać jedynie stawki opłat zatwierdzone przez organ wydający licencję, a także jest zobowiązany do przestrzegania zatwierdzonego rozkładu jazdy oraz do respektowania zobowiązań ustawowych odnoszących się do transportu i działalności.

Do dnia 31 grudnia 1995 r. warunki wydania licencji na wykonywanie regularnych przewozów w transporcie autobusowym określał jedynie § 13 PBefG. Ten przepis wprowadza w szczególności wymagania, jeżeli chodzi o zdolność finansową oraz wiarygodność przedsiębiorstwa transportowego, i przewiduje odmowę wydania licencji, gdyby proponowana usługa mogła naruszyć interes społeczności w dziedzinie transportu. Jeżeli kilka przedsiębiorstw zamierza zaoferować te same usługi przewozowe, to zainteresowany organ powinien, na podstawie § 13 ust. 3, rozważyć w sposób właściwy należyte świadczenie tych usług przez jedno z tych przedsiębiorstw w perspektywie wieloletniej.

Paragrafem 6 ust. 116 Eisenbahnneuordnungsgesetz (ustawy o restrukturyzacji kolejnictwa) z dnia 27 grudnia 1993 r. (BGBl. 1993 I, s. 2378), ustawodawca niemiecki wprowadził, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1996 r., rozróżnienie – dla celów wydawania licencji na wykonywanie usług transportu publicznego w zakresie regularnych przewozów miejskich, podmiejskich i regionalnych – między transportem wykonywanym w systemie autonomii finansowej a transportem wykonywanym jako usługa publiczna.

Paragraf 8 ust. 4 zdanie pierwsze PBefG wprowadza zasadę, zgodnie z którą miejskie, podmiejskie i regionalne usługi transportu publicznego powinny być świadczone w systemie autonomii finansowej.

Drugie zdanie tego ustępu definiuje usługi transportu świadczone w ramach systemu autonomii finansowej jako te, których koszty pokrywane są z wpływów za wykonane usługi transportowe, z przychodów uzyskanych na podstawie przepisów przewidujących rekompensaty i zwroty związane z niektórymi taryfami oraz z określoną organizacją transportu, jak również z innych dochodów przedsiębiorstwa w rozumieniu prawa handlowego. Warunki wydania licencji w systemie autonomii finansowej są zdefiniowane w § 13 PBefG, którego treść przedstawiono w pkt 13 niniejszego wyroku.

Paragraf 8 ust. 4 zdanie trzecie PBefG przewiduje, że jeżeli nie można zapewnić odpowiedniej usługi transportowej w systemie autonomii finansowej, to należy stosować odpowiednie przepisy zawarte w obowiązującej wersji rozporządzenia nr 1191/69. Warunki wydania licencji na wykonywanie przewozów w formie usługi publicznej zgodnie z tym rozporządzeniem określa § 13 bis PBefG. Zgodnie z brzmieniem tego ostatniego przepisu licencję należy wydać, jeżeli jest niezbędna w celu uruchomienia usługi transportowej na podstawie aktu organu władzy lub umowy w rozumieniu rozporządzenia nr 1191/69 oraz wiąże się z najmniejszym kosztem dla społeczności.

Spór przed sądem krajowym dotyczył wydania przez Regierungspräsidium na rzecz Altmark Trans licencji na regularne usługi w postaci przewozów autobusowych na terenie Landkreis Stendal. Początkowo Altmark Trans uzyskała licencje na okres od dnia 25 września 1990 r. do dnia 19 września 1994 r. Decyzją z dnia 27 października 1994 r. zostały na jej rzecz wydane nowe licencje do dnia 31 października 1996 r. Z postanowienia odsyłającego wynika, że w tym samym czasie Regierungspräsidium rozpoznał odmownie wnioski o wydanie licencji na działalność w zakresie tych usług złożone przez Nahverkehrsgesellschaft. W uzasadnieniu tej decyzji Regierungspräsidium wskazał, że Altmark Trans spełniała warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 1, 2 PBefG. Jako długo istniejące przedsiębiorstwo korzystała ona, zgodnie z § 13 ust. 3, z ochrony sytuacji nabytej. Taka ochrona zdaniem Regierungspräsidium oznacza, że wykonywanie działalności w zakresie regularnych usług transportowych przez przedsiębiorstwo, które już je wykonuje, może stanowić lepszą ofertę usług transportowych niż oferta przedsiębiorstwa będącego kandydatem nowym. W opinii Regierungspräsidium taka oferta nawet nie została złożona, jako że Altmark Trans, z deficytem w wysokości 0,58 DM na kilometr sieci, wymagała najniższego dofinansowania ze strony władz publicznych.


C. Podstawowe ustalenia prawne

Przesłanka stosowania art. 92 ust. 1 TWE (po zmianie art. 87 ust. 1 TWE; obecnie art. 107 ust. 1 TFUE), zgodnie z którą pomoc może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, nie zależy od tego, czy świadczone usługi przewozowe mają charakter lokalny lub regionalny, czy też od znaczenia danej dziedziny działalności.

Jednak subwencje publiczne mające na celu umożliwienie działalności w zakresie regularnych usług transportu miejskiego, podmiejskiego lub regionalnego nie wchodzą w zakres stosowania tego postanowienia w zakresie, w jakim takie subwencje należy uważać za rekompensatę stanowiącą świadczenie wzajemne za świadczenia przedsiębiorstw będących beneficjentami w celu wykonania zobowiązań do świadczenia usług publicznych. Do celów stosowania tego kryterium sąd odsyłający powinien ustalić, czy zostały spełnione następujące przesłanki:

–        po pierwsze, przedsiębiorstwo będące beneficjentem zostało rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań do świadczenia usług publicznych i zobowiązania te powinny być jasno określone;

–        po drugie, parametry, na podstawie których obliczona jest rekompensata, zostały wcześniej ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób;

–        po trzecie, rekompensata nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w celu wykonania zobowiązań do świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku z tytułu wypełniania tych zobowiązań;

–        po czwarte, jeżeli wybór przedsiębiorstwa, któremu ma zostać powierzone wykonywanie zobowiązań do świadczenia usług publicznych, nie został w danym przypadku dokonany w ramach procedury udzielania zamówień publicznych, pozwalającej na wyłonienie kandydata zdolnego do świadczenia tych usług po najniższym koszcie dla społeczności, poziom koniecznej rekompensaty został ustalony na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i wyposażone w środki transportu odpowiednio do tego, by móc uczynić zadość wymogom stawianym usługom publicznym, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz rozsądnego zysku osiąganego przy wypełnianiu tych zobowiązań.


1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna