Orzeczenia sądów Unii Europejskiej w sprawach z zakresu wspólnych reguł konkurencji Unii Europejskiej1



Pobieranie 303.47 Kb.
Strona2/16
Data28.04.2016
Rozmiar303.47 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16

2. Sprawa 26/76 Metro


A. Dane identyfikacyjne
Wyrok

Trybunału Sprawiedliwości

z dnia 25 października 1977 r.

w sprawie 26/76

Metro SB-Grossmärkte GmbH & Co. KG

przeciwko



Komisji Wspólnot Europejskich

(Zb. Orz. 1977, 1875)




B. Stan faktyczny

Spółka SABA - niemiecki producent sprzętu elektronicznego powszechnego użytku (radioodbiorniki, telewizory i magnetofony) - sprzedawała swoje wyroby poprzez sieć stworzoną na podstawie umów i porozumień patronackich zawartych z autoryzowanymi wyłącznymi dystrybutorami, hurtownikami i detalistami, stanowiącymi łącznie system dystrybucji selektywnej. Były one zawierane z wymienionymi wyżej podmiotami w oparciu o spełnianie przez nie określonych kryteriów technicznych (specjalizacja, wykwalifikowany personel, gwarancje serwisowe) i warunków handlowych (długoterminowe umowy dostawy, osiągnięcie określonych obrotów, zapewnienie asortymentu towarów).

SABA odmówiła dostaw produktów oznaczonych jej znakiem towarowym spółce Metro prowadzącej handel hurtowy samoobsługowy typu cash and carry. Powodem odmowy dostaw było niespełnienie przez firmę Metro określonych warunków, aby zostać autoryzowanym hurtownikiem spółki SABA.

W dniu 9 listopada 1973 r. spółka Metro złożyła – zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Nr 17 - skargę do Komisji, zarzucając, iż system porozumień dystrybucyjnych spółki SABA narusza art. 81 i 82 TWE (obecnie art. 101 i 102 TFUE), i żądając zaprzestania tego naruszenia. Skarga skierowana była początkowo przeciwko zakazowi dostaw bezpośrednich, tzn. dostaw do konsumentów przemysłowych w Niemczech.

W wyniku interwencji Komisji, w trakcie postępowania administracyjnego, SABA zmodyfikowała klauzulę zakazującą dostaw bezpośrednich, w wyniku czego niemieccy hurtownicy mogli, pod pewnymi warunkami, dostarczać produkty firmy SABA do konsumentów gospodarczych.

Ponadto, za radą Komisji, SABA rozszerzyła definicję hurtownika na hurtowy handel samoobsługowy tak, aby Metro mogło być dopuszczone do jej sieci po spełnieniu warunków, stosowanych także wobec innych hurtowników.

Pomimo tych modyfikacji spółka Metro w dalszym ciągu utrzymywała, że dyskryminacja wobec hurtowego handlu samoobsługowego nie została wyeliminowana.

W dniu 15 grudnia 1975 r. Komisja wydała na podstawie art. 81 ust. 3 TWE (obecnie art. 101 ust. 3 TFUE) decyzję stwierdzającą, że ustanowione przez spółkę SABA warunki sprzedaży wewnętrznej oraz system sprzedaży detalicznej nie naruszają art. 81 TWE (obecnie art. 101 TFUE). Udzielając wyłączenia, Komisja oparła się na argumentach jakościowych (nie ilościowych). Decyzja ta została zaskarżona przez spółkę Metro do ETS.


C. Podstawowe ustalenia prawne

  1. W interesie należytego wymiaru sprawiedliwości oraz właściwego stosowania art. 81 i 82 (obecnie art. 101 i 102 TFUE) leży umożliwienie osobom fizycznym i prawnym uprawnionym na mocy art. 3 ust. 2 lit. b/ Rozporządzenia Nr 17 do złożenia wniosku do Komisji o orzeczenie naruszenia art. 81 i 82 (obecnie art. 101 i 102 TFUE), a w przypadku, jeżeli ich wniosek został odrzucony w całości lub częściowo, wszczęcia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości w celu ochrony swoich prawnie uzasadnionych interesów. Osoby takie winny być traktowane jako osoby „bezpośrednio i indywidualnie dotknięte” decyzją Komisji w rozumieniu art. 230 (obecnie art. 263 TFUE).

  2. W przypadku braku szczególnych okoliczności, wynoszący od 5% do 10% udział w rynku produktów zaawansowanych technologicznie, ale - w opinii konsumentów - w dużym stopniu substytucyjnych (in casu radioodbiorniki, telewizory, magnetofony), wyklucza istnienie pozycji dominującej. Okoliczność, że jakość produktu zmusza dystrybutorów do włączenia go do ich oferty towarowej, nie zezwala producentowi, co do zasady, zachowywać się w dużym stopniu niezależnie od swoich konkurentów, a w konsekwencji nie zapewnia mu pozycji dominującej; okoliczność ta stanowi tylko jeden z wielu czynników konkurencji. To samo można powiedzieć o okoliczności, że inni producenci stworzyli lub zamierzają stworzyć podobne systemy dystrybucji takich samych towarów.

  3. Sformułowany w art. 3 i 81 Traktatu (obecnie art. 101 TFUE) wymóg mówiący, że konkurencja nie może być zniekształcana, zakłada istnienie skutecznej konkurencji; musi więc istnieć poziom konkurencji niezbędny do zapewnienia przestrzegania podstawowych wymogów Traktatu, a także osiągnięcia wyznaczonych w nim celów, w szczególności stworzenia jednolitego rynku o cechach podobnych rynku krajowego. Wymóg ten dopuszcza, żeby charakter i intensywność konkurencji były różne w zależności od towarów lub usług i struktury gospodarczej danego rynku.

  4. Systemy selektywnej dystrybucji są, jako jedne z wielu przejawów konkurencji, zgodne z art. 81 ust. 1 (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE), jeżeli dobór odsprzedawców dokonuje się według obiektywnych kryteriów natury jakościowej, które odnoszą się do fachowych kwalifikacji odsprzedawcy, jego personelu oraz jego rzeczowego wyposażenia, a także jeżeli wymogi te są ustalone jednolicie dla wszystkich potencjalnych odsprzedawców i są stosowane do nich w sposób niedyskryminacyjny.

  5. Chociaż konkurencja cenowa jest bardzo ważna, a w każdym razie nie może być nigdy całkowicie wyeliminowana, to jednak nie jest ona jedyną formą skutecznej konkurencji, a nawet nie jest formą, której trzeba dać pierwszeństwo w każdych okolicznościach. Dążenie do utrzymania pewnego poziomu cen w specjalistycznym handlu hurtowym i detalicznym, idące w parze z dążeniem do zachowania, w interesie konsumentów, możliwości dalszego istnienia dystrybucji selektywnej obok innych form dystrybucji, należy do celów, które mogą być realizowane, nie podlegając koniecznie pod zakaz z art. 81 ust. 1 (obecnie art. 101 ust.1 TFUE); nawet w takim przypadku porozumienie może jednak spełniać, w całości lub części, przesłanki określone w art. 81 ust. 3 (obecnie art. 101 ust. 3 TFUE). Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której warunki dystrybucji powodują wzmocnienie konkurencji w innych obszarach niż ceny. Komisja musi wszakże zważać, żeby struktura rynku nie usztywniała się, co mogłoby zdarzyć się, gdyby liczba sieci selektywnej dystrybucji w zbycie produkcji danego przedsiębiorstwa miała wzrosnąć.

  6. Każdy system zbytu bazujący na selekcji punktów dystrybucji musi zawierać nie tylko zobowiązanie się hurtowników należących do sieci do dostarczania produktów wyłącznie autoryzowanym odsprzedawcom, ale także prawo producenta do kontroli, czy to zobowiązanie jest wypełniane. O ile zobowiązania służące tej kontroli zostały podjęte w celu zabezpieczenia kwalifikacji fachowych, nie mogą same w sobie stanowić ograniczenia konkurencji; są one bowiem naturalnym uzupełnieniem podstawowego zobowiązania i przyczyniają się do jego wypełniania. O ile natomiast służą one zapewnieniu przestrzegania zobowiązań bardziej ograniczających, podlegają zakazowi z art. 81 ust. 1 (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE), chyba że same lub wraz ze zobowiązaniem głównym mogą zostać wyłączone na podstawie art. 81 ust. 3 Traktatu (obecnie art. 101 ust. 3 TFUE).

  7. Podział zadań między handel hurtowy i detaliczny zakładający, że hurtownikowi zakazane jest zaopatrywanie prywatnych konsumentów, w tym konsumentów wielkiej skali, jest, co do zasady, zgodne z wymogiem konkurencji nie zniekształconej.

  8. Zadaniem hurtownika nie jest promocja produktów określonego producenta, ale raczej zapewnianie dostaw handlowi detalicznemu, które to dostawy uzyskał w wyniku konkurencji pomiędzy producentami. A zatem zobowiązania przyjęte przez hurtownika, które ograniczają jego swobodę w tym względzie, stanowią ograniczenie konkurencji podlegające zakazowi z art. 81 ust. 1 (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE).

  9. Zobowiązanie niewyspecjalizowanego hurtownika do urządzenia specjalistycznego działu służy zapewnieniu sprzedaży danych produktów w odpowiedni sposób; nie stanowi więc ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE). Natomiast zobowiązanie do osiągnięcia obrotu porównywalnego z obrotem wyspecjalizowanego hurtownika wykracza ponad wymóg kwalifikacji charakterystyczny dla systemu selektywnej dystrybucji; winno być zatem oceniane na gruncie art. 81 ust. 3 (obecnie art. 101 ust. 3 TFUE).

[...]

Z tych powodów, TRYBUNAŁ niniejszym:

1. Oddala skargę.

[…]


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna