Orzeczenia sądów Unii Europejskiej w sprawach z zakresu wspólnych reguł konkurencji Unii Europejskiej1



Pobieranie 303.47 Kb.
Strona9/16
Data28.04.2016
Rozmiar303.47 Kb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   16

9. Sprawa C-202/07 P Wanadooo


A. Dane identyfikacyjne
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości

z dnia 2 kwietnia 2009 r.

w sprawie C 202/07 P

France Télécom SA.

przeciwko



Komisji Wspólnot Europejskich

(dotychczas niepublikowany)

«Wyrok w sprawie odwołania od wyroku SPI»
B. Stan faktyczny

W lipcu 1999 r. Komisja Europejska (dalej Komisja), działając na podstawie uprawnień jakie przysługiwały jej na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. w sprawie stosowania w art. 81 i 82 Traktatu9 przeprowadziła badanie sektorowe dotyczące (m.in.) świadczenia usług związanych z dostępem do Internetu o wysokiej przepustowości. W sposób szczegółowy zbadane zostały ceny usług oferowane przez przedsiębiorstwo – Wanadoo Interactive S.A. (dalej WIN lub Wanadoo) na rzecz klientów prywatnych we Francji. W wyniku tych działań we wrześniu 2001 r. wszczęte zostało postępowanie z urzędu (w sprawie naruszenia art. 82 TWE [obecnie art. 102 TFUE]). W trakcie jego trwania WIN była spółką należącą do grupy France Télécom. W ramach tejże grupy do zadań WIN należało przeprowadzanie czynności operacyjnych i technicznych związanych z usługami dostępu do Internetu na obszarze Francji, w tym również usługami ADSL (Asymmetric Digital Subscriber Line; asymetryczna cyfrowa linia abonencka).

W dniu 19 grudnia 2001 r. Komisja skierowała do WIN pierwsze pismo w sprawie przedstawienia zarzutów. Dnia 16 lipca 2003 r. Komisja wydała decyzję (COMP/38.233 - Wanadoo Interactive) stwierdzającą naruszenie przez WIN art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) poprzez ustalenie za swoje usługi eXtense i Wanadoo ADSL drapieżnych cen, które nie pozwalały jej na pokrycie ani kosztów zmiennych (do sierpnia 2001 r.) ani kosztów łącznych (począwszy od sierpnia 2001 r.), w ramach planu zmierzającego do zamknięcia rynku dostępu do Internetu o wysokiej przepustowości podczas kluczowego etapu jego rozwoju. Komisja nakazała zaniechanie wspomnianego naruszenia, nakładając zarazem na WIN grzywnę w wysokości 10,35 mln EUR.

Dnia 2 października 2003 r. decyzja Komisji została zaskarżona do SPI przez WIN, którego następcą prawnym – w wyniku połączenia mającego miejsce w dniu 1 września 2004 r. – stała się France Télécom. Kwestionowanej decyzji Komisji zarzucono naruszenie przez nią art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) pod wieloma względami: m.in. wadliwe wyznaczenie rynku właściwego, wadliwe założenie, że WIN jest przedsiębiorstwem posiadającym pozycję dominującą na danym rynku oraz przede wszystkim – wadliwa ocena zachowania WIN jako nadużycia w rozumieniu art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) poprzez stosowanie w okresie od marca 2001 r. do października 2002 r. drapieżnych cen za świadczone usługi. W odniesieniu do tego ostatniego argumentu Komisji zarzucono w szczególności błędne zastosowanie metody służącej kalkulacji stopnia pokrycia kosztów przez przedsiębiorstwo, jak i niewłaściwe zastosowanie testu dotyczącego drapieżnych cen. Skarga WIN została oddalona w drodze wyroku SPI10. Sąd ten stwierdził między innymi, że Komisji przysługuje szeroki zakres uznania w zakresie dokonywania złożonej analizy ekonomicznej danej sprawy oraz dobór metody kalkulacji kosztów, dodając, iż zarówno wybór danej metody, jak i jej zastosowanie nie były niezgodne z prawem, a stosowane przez WIN w danym okresie ceny miały charakter drapieżny. SPI nie podzielił także innych argumentów WIN, które spółka ta następnie podniosła w postępowaniu odwoławczym.

France Télécom SA (dalej France Télécom) wniósł do ETS odwołanie o uchylenie wyroku SPI. W odwołaniu podniesione zostały liczne zarzuty, wśród których na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim zarzut dotyczący wymogu udowodnienia możliwości odzyskania poniesionych strat przez dominanta (jako okoliczność stanowiąca jedną z przesłanek należytego stosowania testu prawnego dla cen drapieżnych) oraz zarzut dotyczący prawa przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą do zrównania w dobrej wierze jego cen z cenami konkurentów. Przeciwko wyrokowi SPI przedstawiono także zarzut nieprawidłowej metody zastosowanej przez Komisję w celu kalkulacji stopnia pokrycia kosztów przez dominanta, jak i zarzut odnoszący się do wadliwego uznania (przez SPI) za drapieżne cen, których stosowanie przez dominanta prowadziło do zmniejszenia jego udziału w rynku.
C. Podstawowe ustalenia prawne

1. Artykuł 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) nakłada szczególne zobowiązania na przedsiębiorstwa zajmujące pozycję dominującą. O ile fakt posiadania przez przedsiębiorstwo pozycji dominującej nie może go pozbawić prawa do ochrony swoich własnych interesów handlowych, gdy są one zagrożone, i o ile należy mu przyznać w rozsądnym zakresie możność podejmowania działań, które to przedsiębiorstwo uznaje za właściwe, by chronić rzeczone interesy, o tyle nie można zaakceptować takich zachowań, jeżeli ich rzeczywistym celem jest wzmocnienie pozycji dominującej i jej nadużywanie.

2. W tym kontekście, wprowadzając zakaz nadużywania pozycji dominującej na rynku w zakresie, w jakim może to wpłynąć na handel między państwami członkowskimi, art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) dotyczy zachowań, które mogą wpłynąć na strukturę rynku, gdzie ze względu na obecność przedsiębiorstwa zajmującego taką pozycję konkurencja jest już osłabiona, oraz które stwarzają przeszkodę w utrzymaniu istniejącego poziomu konkurencji lub jej rozwoju na rynku poprzez stosowanie środków odmiennych od tych, które stosuje się w warunkach normalnej konkurencji między towarami lub usługami na podstawie świadczeń podmiotów gospodarczych.

Skoro więc art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) dotyczy nie tylko praktyk mogących wyrządzić bezpośrednią szkodę konsumentom, ale także praktyk, które wyrządzają im szkodę poprzez naruszenie struktury skutecznej konkurencji, na przedsiębiorstwie zajmującym pozycję dominującą ciąży szczególna odpowiedzialność za to, by swym zachowaniem nie naruszało ono skutecznej i niezakłóconej konkurencji na wspólnym rynku.

3. Artykuł 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE) zakazuje przedsiębiorstwu dominującemu eliminowania konkurentów i wzmacniania w ten sposób swej pozycji za pomocą środków innych niż oparte na konkurencji między świadczeniami. Z tego punktu widzenia nie każda konkurencja cenowa może być uznawana za zgodną z prawem.

Stosowanie cen niższych od średniej kosztów zmiennych należy co do zasady uważać za nadużycie, ponieważ domniemywa się, że stosując te ceny przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą realizuje jedynie cel gospodarczy polegający na usuwaniu konkurentów; z drugiej strony stosowanie cen niższych od średniej kosztów całkowitych, ale wyższych od średniej kosztów zmiennych powinno zostać uznane za nadużycie tylko wtedy, gdy ceny te zostały ustalone w ramach planu zmierzającego do wyeliminowania konkurenta.

4. Z orzecznictwa Trybunału nie wynika, że udowodnienie możliwości odzyskania strat poniesionych w wyniku stosowania przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą cen niższych od pewnego poziomu kosztów stanowi warunek konieczny, który należy spełnić, by wykazać, że taka polityka cenowa ma charakter nadużycia. W szczególności Trybunał miał już okazję do wykluczenia konieczności przeprowadzenia takiego dowodu w okolicznościach, w których towarzyszący rozpatrywanemu przedsiębiorstwu zamiar usunięcia konkurentów mógł być domniemywany ze względu na stosowanie przez to przedsiębiorstwo cen niższych od średniej kosztów zmiennych.

Wykładnia ta nie stoi oczywiście na przeszkodzie temu, by Komisja mogła uznać tę możliwość odzyskania poniesionych strat za element mający znaczenie dla oceny kwestii, czy omawiana praktyka ma charakter nadużycia, jako że może się ona przykładowo przyczyniać do wykluczenia – w razie zastosowania cen niższych od średniej kosztów zmiennych – względów gospodarczych innych niż zamiar usunięcia konkurentów bądź uznania – w przypadku stosowania cen niższych od średniej kosztów całkowitych, lecz wyższych od średniej kosztów zmiennych – istnienia planu, którego celem jest usunięcie konkurentów.

5. Całkowity brak możliwości odzyskania poniesionych strat nie wystarczy, by wykluczyć, że rozpatrywanemu przedsiębiorstwu uda się wzmocnić pozycję dominującą w szczególności dzięki zniknięciu z rynku jednego lub kilku spośród jego konkurentów, w wyniku czego istniejący na rynku poziom konkurencji – osłabiony już przez sam fakt obecności tego przedsiębiorstwa na rynku – ulegnie dalszemu osłabieniu, a konsumentom wyrządzona zostanie szkoda poprzez ograniczenie możliwości wyboru.

[…]


Z powyższych względów Trybunał (Pierwsza Izba) orzeka, co następuje:

1. Odwołanie zostaje oddalone.

2. France Télécom SA zostaje obciążona kosztami postępowania.


1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna