PAŃstwo dla obywateli plan rządzenia


Rozdział I. 2. Sanacja życia publicznego



Pobieranie 2.04 Mb.
Strona6/88
Data08.05.2016
Rozmiar2.04 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   88

Rozdział I. 2. Sanacja życia publicznego


Dobrze funkcjonujący system demokratyczny wymaga ustanowienia takich reguł prawnych, które uniemożliwią funkcjonariuszom publicznym wykorzystywanie swej uprzywilejowanej pozycji. Od ich skuteczności zależy jakość życia publicznego. W Polsce nadal nie ma jasnych i precyzyjnych standardów, które by obowiązywały w tym zakresie. Ich niezbędność uwidoczniły dyskusje nad głośnymi aferami ostatnich lat oraz działalność parlamentarnych komisji śledczych. Obnażyły one słabość obecnych regulacji prawnych, zezwalających na tolerowanie sytuacji niejednoznacznych, umożliwiających funkcjonariuszom publicznym unikanie odpowiedzialności za złe decyzje i naganne zachowanie. Wspomniane afery oraz niewydolność aparatu ścigania i wymiaru sprawiedliwości zachwiały obywatelską wiarę w uczciwość elit rządzących i skuteczność mechanizmów prawnych, kontrolujących ich działania. Elity te, w powszechnym mniemaniu, działają powodowane interesem własnym, dalece rozbieżnym, a często nawet sprzecznym z interesem kraju.

W toczącej się obecnie debacie publicznej, powróciły pytania o charakter udziału w życiu publicznym osób skompromitowanych działalnością w komunistycznym aparacie bezpieczeństwa, osób opierających się o ukształtowane tam powiązania.



Sfera działalności publicznej musi być praworządna i przejrzysta dla obywateli. Demokracja potrzebuje autorytetu władzy, wyrażającego się w odpowiedzialnym kierowaniu sprawami państwa. Obecny stan poważnie osłabia więzi obywateli z państwem, a jego dalsze utrzymywanie prowadzić będzie do głębokiej, niebezpiecznej dla przyszłości Narodu destrukcji wspólnoty politycznej. Dlatego uważamy za konieczne szybkie przyjęcie ustawodawstwa nadzwyczajnego, które będzie zmierzało do osiągnięcia trzech głównych celów. Są to:

    1. Zniesienie przywilejów materialnych ludzi władzy i określenie podwyższonych standardów ich postępowania w życiu publicznym.

    2. Zwalczenie bezkarności elity życia publicznego przez wprowadzenie całego szeregu restrykcji, zaostrzających odpowiedzialność ludzi władzy, w tym środków nadzwyczajnych, m.in. instytucji prokuratora wyznaczonego lustracji majątkowej i wymogu najwyższej staranności przy prowadzeniu spraw publicznych.

    3. Przezwyciężenie bezsilności Państwa w przywracaniu moralnych podstaw życia publicznego, zwłaszcza przez zapewnienie władzy publicznej możliwości stanowczej i skutecznej interwencji wszędzie tam, gdzie lekceważone jest prawo i nie są respektowane standardy, a egoizmy grupowe silniejsze od ewidentnego dobra wspólnego.

I. 2. 1. Podwyższenie standardów i likwidacja przywilejów władzy


  1. Zniesienie prawa wyższych funkcjonariuszy publicznych do przyjmowania darowizn o wartości powyżej 500 złotych.

  2. Zakaz przyjmowania jakichkolwiek rabatów, upustów lub bonifikat przy zakupie towarów i usług.

  3. Zakaz zbywania przez wyższych funkcjonariuszy rzeczy i usług komukolwiek po cenach wyższych niż rynkowe.

  4. Ograniczenie nieodpłatnego korzystania z jakiegokolwiek mienia publicznego, (np. telefonów komórkowych, sprzętu elektronicznego etc.) – premier otrzymuje prawo do bardzo szczegółowych reglamentacji w tej mierze.

  5. Likwidacja samochodów służbowych, służących do przewozu funkcjonariuszy publicznych. Zarówno rząd, jak i samorząd terytorialny mają obowiązek wprowadzenia w tej dziedzinie rynkowej zasady „outsourcingu”.

  6. Wprowadzenie specjalnej procedury kontroli na zlecenie premiera podstaw prawnych i ceny nabycia przez funkcjonariuszy publicznych, nieruchomości od Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego.

  7. Zniesienie bezpłatnych biletów komunikacyjnych dla parlamentarzystów i wszystkich, innych wyższych funkcjonariuszy publicznych.

  8. Zakaz przyjmowania orderów przez wyższych funkcjonariuszy publicznych.

I. 2. 2. Zwalczanie bezkarności elity życia publicznego


  1. Wprowadzenie podwyższonej, w stosunku do wszystkich innych obywateli, przesłanki odpowiedzialności cywilnej, karnej, administracyjnej i dyscyplinarnej wyższych funkcjonariuszy publicznych, wyrażającej się obowiązkiem dochowania przez nich, przy sprawowaniu swoich funkcji najwyższej, a nie tylko należytej staranności.

  2. Zakaz dokonywania obrotu papierami wartościowymi przez wyższych funkcjonariuszy, zagrożony sankcją karną 2 lat pozbawienia wolności.

  3. Obowiązek notyfikacji stanu majątku przez wyższego funkcjonariusza publicznego i jego małżonka urzędowi skarbowemu. Urząd ten zarazem jest zobowiązany wszcząć procedurę lustracji majątkowej, w trakcie której obowiązek dowiedzenia legalności posiadanego majątku spoczywa, w razie wątpliwości, na samym funkcjonariuszu. Sankcją, w tym przypadku, jest karne opodatkowanie przychodów pochodzących z nieujawnionych źródeł lub uznanych za takie oraz kara pozbawienia wolności do lat dwóch.

  4. Wprowadzenie obowiązkowego orzekania przez sąd pozbawienia praw publicznych wyższego funkcjonariusza publicznego w przypadku skazania go za przestępstwo umyślne. Ten sam obowiązek dotyczy orzekania kary zakazu zajmowania określonych stanowisk, jeśli sprawca umyślnie nadużył stanowiska wyższego funkcjonariusza publicznego.

  5. Zwiększenie o połowę dolnej i górnej ustawowej granicy kary wymierzanej przez sąd, jeśli jest ona skutkiem przestępstwa popełnionego przez wyższego funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej. Zmiana ta sankcjonuje regułę wyższej odpowiedzialności ludzi władzy za ich czyny, w stosunku do innych obywateli.

  6. Nałożenie obowiązku zawieszenia wyższego funkcjonariusza publicznego w czynnościach służbowych, jeżeli został on oskarżony o popełnienie przestępstwa.

  7. Wprowadzenie instytucji niezawisłego prokuratora, wyznaczanego przez Premiera, na wniosek Prokuratora Generalnego, jeśli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa związanego ze sprawowaną funkcją przez wyższego funkcjonariusza publicznego. Jest to środek nadzwyczajny, służący większej skuteczności prowadzenia śledztw w sprawach, w których podejrzanymi są członkowie elity władzy, którzy nadużywają swoich funkcji publicznych.

  8. Wyposażenie NIK w kompetencję kontrolowania wszystkich oświadczeń i deklaracji majątkowych, składanych przez funkcjonariuszy publicznych. Prawo to dotyczy także sędziów, których kontrolę uniemożliwia ostatnio Krajowa Rada Sądownictwa.

: linki
linki -> Upowa ż nieni e do działania w formie przedstawicielstwa pośredniego na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 I 2 Rozporządzenia Rady (ewg) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisu art
linki -> Upowa ż nieni e do działania w formie przedstawicielstwa pośredniego na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 I 2 Rozporządzenia Rady (ewg) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisu art
linki -> Andrzej Rzepliński, „Życie”
linki -> Krwiodawstwo Informacje na temat krwiodawstwa na stronach pck
linki -> KS. adam boniecki smutny triumf Radia Maryja: coraz więcej ludzi reaguje alergicznie na przymiotnik„katolicki. Za murem
linki -> Książki anglojęzyczne, które nabyłem w ostatnich 2 miesiącach, i które są do wykorzystania przez każdego pracownika naszej przezacnej Katedry
linki -> Dorota Kołakowska, rzepa, nr 35
linki -> Spór o pana pułkownika piotr semka w
linki -> Andrzej Rzepliński Ściganie zbrodni nazistowskich w Polsce w latach 1939-2004
linki -> Rzeczpospoplita, 23. 12. 00 Nr 299


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   88


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna