Pierwsze lata Thomas Bangalter



Pobieranie 12.81 Kb.
Data28.04.2016
Rozmiar12.81 Kb.
Pierwsze lata

Thomas Bangalter

Thomas Bangalter urodził się 3 stycznia 1975 roku w Paryżu. Gdy miał sześć lat, zaczął grać na pianinie (choć teraz jest wdzięczny rodzicom, utrzymuje, że na początku był do gry zmuszany). Ojciec Thomasa, Daniel Vangarde (prawdziwe nazwisko to Daniel Bangalter), jest francuskim kompozytorem, który napisał i wyprodukował hit lat 70. – piosenkę D.I.S.C.O. francuskiego zespołu Ottawan – oraz utwór Cuba grupy Gibson Brothers.

Bangalter wspomina małą imprezę, jaką zorganizował w swoim pokoju z okazji dziewiątych czy dziesiątych urodzin. Ten sam pokój stanie się parę lat później domowym studiem Daft Punk i to tam zostaną nagrane ich dwa pierwsze albumy – HomeworkDiscovery. Jednak na razie posłużył po prostu za klubowy parkiet, na którym dziewczyny i chłopaki tańczyli w rytm ścieżki dźwiękowej Giorgio Morodera do filmu Flashdance.

W roku, w którym urodził się Thomas Bangalter:

- ukazała się piosenka Donny Summer Love to Love You Baby; wyprodukował ją Giorgio Moroder,

- w Londynie miała miejsce premiera filmu Tommy,

- w telewizji ruszył program Saturday Night Live,

- na ekrany kinoteatrów wszedł The Rocky Horror Picture Show (chociaż w mainstreamie film okazał się klapą, spotkał się z ogromnym uznaniem undergroundu, co zaowocowało tym, że w sumie był najdłużej pokazywanym filmem w historii),

- powstały tak znane filmy popularne, jak: Szczęki, Płonący wieżowiec, Benji, Młody Frankenstein, Zabawna dama, Powrót Różowej PanteryLot nad kukułczym gniazdem,

- wśród najpopularniejszych artystów muzycznych znajdowali się: Jefferson Starship, KISS, Led Zeppelin, John Lennon, Pink Floyd, Bob Marley and the Wailers, Queen, Bruce Springsteen, The Who i ZZ Top,

- na szczyty list przebojów trafiły Fame Davida Bowiego, Best of My Love The Eagles oraz piosenka Beatlesów Lucy in the Sky with Diamonds w wykonaniu Eltona Johna,

- NASA wysłała na Marsa sondę kosmiczną Viking 1,

- amerykański statek kosmiczny Apollo połączył się na orbicie z radzieckim Sojuzem; astronauci i kosmonauci uścisnęli sobie dłonie w przestrzeni kosmicznej,

- młody Grandmaster Flash – jeden z pionierów hip-hopu – rozpoczął karierę DJ-a.

GUY-MANUEL DE HOMEM-CHRISTO

Guy-Manuel de Homem-Christo urodził się 8 lutego 1974 roku na paryskim przedmieściu Neuilly-sur-Seine. Plotka głosi, że ma artystokratyczne korzenie, i z pewnością wiadomo, że jego przodkowie byli Portugalczykami. Jego pradziadek, Homem Cristo Filho, był pisarzem, zaś rodzice zajmowali się reklamą. Gdy miał sześć czy siedem lat, pod choinkę dostał swój pierwszy keyboard i małą gitarę, ale na „prawdziwy” instrument musiał zaczekać aż do 14. roku życia. Wtedy podarowano mu gitarę elektryczną.

W roku, w którym urodził się Guy-Manuel de Homem-Christo:

- najpopularniejszymi filmami były Egzorcysta, Płonące siodła, SerpicoŻyczenie śmierci; premierę miał Upiór z raju Briana de Palmy – ulubiony film Thomasa i Guya-Manuela, dzięki któremu poznali Paula Williamsa – piosenkarza, kompozytora, aktora i swojego przyszłego współpracownika,

- na samym szczycie znajdowali się tacy artyści, jak: ABBA, The Beach Boys (ich składankowy album Endless Summer wskoczył na szczyty list przebojów), Genesis, The Grateful Dead, Joni Mitchell, The Velvet Underground, Queen, Stevie Wonder, Barry White i Alice Cooper,

- popularne były piosenki: I Shot the Sheriff Boba Marleya w wykonaniu Erica Claptona, Band on the Run Paula McCartneya, You Ain’t Seen Nothing Yet grupy Bachman-Turner Overdrive, When Will I See You Again zespołu Three Degrees i Kung Fu Fighting Carla Douglasa,

- Kraftwerk, niemiecki zespół tworzący muzykę elektroniczną, wypuścił czwarty studyjny album, Autobahn.



Wczesne inspiracje

Nowicjusze w świecie dźwięków Daft Punk często bywają zaskoczeni, gdy dowiadują się, że na początku Thomas Bangalter i Guy-Manuel de Homem-Christo inspirowali się bardziej rockiem i popem niż muzyką taneczną. Przez lata gusta muzyczne duetu zmieniały się, a ich wachlarz rozciągał się od Barry’ego Manilowa po Kanyego Westa. Jednak w okresie, gdy byli nastolatkami, ciągnęło ich do takich muzycznych ikon, jak The Beach Boys, The Rolling Stones, Pink Floyd, The Velvet Underground i Led Zeppelin (wiele lat później, oglądając ich fantastyczne występy live, pewien krytyk określi Daft Punk jako „Led Zeppelin muzyki tanecznej”).

Tym, co późniejszych wiernych przyjaciół połączyło na samym początku, był podobny gust filmowy. Poznali się w 1987 roku w paryskim Lycée Carnot, prestiżowej szkole, do której uczęszczał były prezydent Francji Jacques Chirac. W środy i soboty chodzili razem na popołudniowe seanse do kina w Dzielnicy Łacińskiej. Intersowali się wszystkim – od Chaplina po Felliniego – a Bangalter wspomina, że pierwszym filmem, jaki razem zobaczyli, byli Straceni chłopcy.

Artystyczne ciągoty zadecydowały o tym, że nieco później dwaj kumple – jak wielu dorastających chłopaków – założyli zespół i wraz z innymi dzieciakami ze szkoły nagrali demówkę. W 1992 roku, gdy Bangalter miał 17, a de Homem-Christo 18 lat, wraz z jednym ze szkolnych kolegów, Laurentem Brancowitzem, powołali do życia grupę Darlin’ – kapelę rockową tworzącą rzeczy w stylu low-fi (brudne, garażowe granie, o niskiej jakości, surowe i odcinające się od muzyki mainstreamowej). Nazwa zespołu była hołdem złożonym grupie The Beach Boys, który nagrał utwór pod tytułem Darlin’; napisali go Brian Wilson i Mike Love i ukazał się on na albumie Wild Honey (1967). Bangalter grał na basie, a de Homem-Christo był wokalistą i, wraz z Brancowitzem, chwycił za gitarę. W tamtych czasach, jak wspomina Bangalter, samplery były droższe od gitar.

Trio nagrało „taśmę” z kilkoma piosenkami, między innymi coverem Darlin’ (były to same akordy bez zachowania melodii), a także własną kompozycją zatytułową Cindy So Loud. Obie piosenki zarejestrowane zostały w domu, na gitarach i automacie perkusyjnym. Gdy chłopcy dowiedzieli się, że w Paryżu przebywa Stereolab – alternatywny zespół, który bardzo lubili – postanowili dać mu swoją taśmę. Udało się. Co więcej, Stereolab umieścił oba utwory – Darlin’Cindy So Loudna składankowym singlu Shimmies in Super 8, głośnej, „rozwydrzonej” płycie, na której obok kawałków autorskich znalazły się też numery Colm oraz angielskiego zespołu z nurtu Riot Grrrl – Huggy Bear (Riot Grrrl to feministyczny nurt związany ze sceną punkową i grunge’ową lat 90.). Singiel ukazał się w 1993 roku jako podwójny siedmiocalowy winyl; jedna płyta była zielona, druga biała. Stereolab wypuścił go pod własnym szyldem wytwórni Duophonic. W ten sposób Darlin’ oraz Cindy So Loud stały się pierwszym komercyjnym wydawnictwem Bangaltera i de Homem-Christo.

Składanka spotkała się z fatalnym przyjęciem, a jedna ze złych recenzji wywarła szczególnie istotny wpływ na następne dwadzieścia kilka lat kariery Bangaltera i de Homem-Christo. Dave Jennings, dziennikarz brytyjskiego muzycznego tygodnika „Melody Maker”, totalnie zjechał płytę, a w szczególności kawałek Darlin’, który określił jako „durny punkowy łomot” (po angielsku „a daft punky thrash”).



I tak narodził się Daft Punk.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna