Piłka nożna



Pobieranie 27.3 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar27.3 Kb.
Piłka nożna:

Piłka wirując wokół własnej osi, powoduje, że prędkość powietrza (względem piłki), które ją opływa, nie jest jednakowa po każdej stronie. Powietrze przepływa szybciej po tej stronie, po której ruch powierzchni piłki jest zgodny z ruchem powietrza. Analogicznie, względem piłki powietrze płynie wolniej po tej stronie, po której ruch powierzchni piłki jest przeciwny ruchowi powietrza. Ta różnica w prędkości opływu powietrza powoduje, że po tej stronie, po której powietrze szybciej opływa piłkę jest niższe ciśnienie. Tak więc, po jednej stronie piłki ciśnienie jest niższe, a po drugiej wyższe. Ta różnica ciśnień powoduje powstanie siły skierowanej od strony wyższego ciśnienia w kierunku niższego. A wszystko po to, żeby zmylić bramkarza, przecież on nie wie, w którą stronę piłka wiruje. Fizyk potrafi obliczyć, że odpowiednio podkręcona piłka potrafi zmienić swoją trajektorię lotu aż o cztery metry.

Jednak samo nadanie wirowania to nie wszystko. Piłka w locie musi mieć odpowiednią prędkość. Problem jest skomplikowany i związany z rodzajami przepływu powietrza wokół poruszającej się piłki. Może on być laminarny, czyli taki, w którym powietrze przepływa wokół obiektu w sposób kontrolowany czy przewidywalny, może być też chaotyczny.
Piłka siatkowa:

Taktyka gry w piłce siatkowej zmierza do tego, aby atak został przeprowadzony przy pojedynczym bloku lub w ogóle bez bloku. Jednak organizacja działań obronnych pozwala, w większości sytuacji, na przygotowanie podwójnego, a nawet potrójnego zestawienia. Zawodnik atakujący może wtedy wybierać pomiędzy "kiwnięciem" – przerzuceniem piłki za blok, zagraniem blok-aut albo zagraniem po prostej lub po dużym skosie.

O tym, jaki pęd czyli iloczyn masy i prędkości zostanie nadany piłce decydować będą możliwości siłowe atakującego, a także sposób, w jaki zostaną one wykorzystane. Angażując całą siłę mięśni obręczy barkowej i kończyny górnej, siatkarz może pozwolić ręce podążać za piłką na wzór techniki rzutu oszczepem. Może także wykonać krótkie, szybkie uderzenie, podobne do uderzeń w karate.

Bieg:

Wielu biegaczy boryka się ze złymi nawykami ruchu, takimi jak bieganie w pozycji pionowej (siła grawitacji ciągnie w dół).

Należy się pochylić. Dzięki temu do przodu pociągnie cię siła grawitacji i nie będziesz musiał odpychać się nogami.

Kolejnym przykładem zastosowania fizyki są wymachy rąk. Załóżmy, że ręka jest wahadłem, jeśli jest wyprostowana, aby nią poruszyć potrzebujesz więcej siły. Zginając rękę w łokciach skracamy wahadło, dzięki czemu możemy zwiększyć częstotliwość zużywając mniej energii.



Skok o tyczce:

Fizyka jest nieodłącznym elementem sportu. Jej prawa wykorzystuje się w niemalże każdej dyscyplinie.

Wiele wspólnego z fizyką ma skok w wzwyż na przykład o tyczce. Już sam start jest bardzo ważny. Pozycja startowa musi być odpowiednia, by opór powietrza był na tyle mały by zawodnik mógł się dobrze rozpędzić. Zawodnik musi posiadać określoną masę ciała by łatwiej było mu się wzbić w górę. W odpowiednim momencie wzbija się na tyczce, która powinna być jednocześnie elastyczna i twarda tak by mógł przeskoczyć przez poprzeczkę. W momencie odbicia od ziemi zawodnik wykorzystuje siły sprężystości, w tym wypadku własne nogi. Środek ciężkości jest przenoszony w taki sposób nad poprzeczką, dzięki któremu nie spada się na poprzeczkę. Na sam koniec obserwuje się siły grawitacyjne, gdy skoczek spada na materac. W skoku w wzwyż bardzo ważną rolę odgrywają siły aerodynamiczne, dzięki którym w ogóle możliwe jest wzbicie sie do góry.

Warto zauważyć, że każdy skoczek ma odpowiedni zabezpieczone ręce, albo wysmarowane w kredzie, albo zabezpieczone bandażami, tak by w czasie skoku tyczka nie wyślizgiwała im się z rąk. Tu z kolei można zauważyć oddziaływanie międzycząsteczkowe.


Skok w dal:

W skoku w dal wyróżniamy cztery fazy:

- rozbieg,

- odbicie,

- lot,

- lądowanie.


Rozbieg (z zaznaczonym dwukrokowym rytmem przygotowania do odbicia):

Bieg skoczka powinien charakteryzować się pionowym wystawieniem tułowia oraz zwiększoną amplitiudą ruchu (w przód kolana nogi wymachowej).

Należy pamiętać:

- największa szybkość poprzez dochodzenie do największej częstotliwości kroków,

- długość kroku będzie uzależniona od przyśpieszenia jakie potrafimy uzyskać w końcowej fazie odbicia (każdego kroku).

Wobec tego aktywność postawienia stopy na podłożu będzie decydować o dynamice odbicia. Długość rozbiegu uwarunkowana jest głównie zdolnością przyspieszenia i siłą mięśni nóg, a szczególnie nogi odbijającej.


Rytm odbicia kształtuje się w dwóch ostatnich krokach rozbiegu. W czasie ich wykonywania należy spowodować obniżenie środka ciężkości ciała, co wpłynie na wyprowadzenie nogi odbijającej na odpowiednią przed nimi odległość. Poprzez skrócenie ostatniego kroku następuje dynamiczny wyprost w kierunku miejsca odbicia.

Skoczek "schodząc" bardzo aktywnie na nogę odbijającą, stara się przez bardzo dynamiczne jej postawienie na belce powodować dalsze narastanie prędkości rozbiegu. Sposób postawienia stopy na belce warunkuje szybkość zgięcia i wyprostu nogi odbijającej w stawie kolanowym.


Odbicie:

Odbicie rozpoczyna się w momencie, gdy stopa nogi odbijającej jest postawiona w miejscu odbicia. Zawodnik stawia nogę na belce z całej stopy – tak, że palce i pięta stykają się z belką równocześnie.

W pierwszej fazie odbicia następuje ugięcie nogiodbijającej, a w drugiej bardzo szybki jej wyprost.

Im większe napięcie w fazie oporowej i im krótszy czas, w którym potrafimy je wyzwolić w fazie wyprostu, tym skuteczniejsze będzie odbicie.

Długość skoku przy danej szybkości zależy od szybkości odbicia.
Technika lotu:

W zasadzie istnieją dwie techniki lotu: piersiowa i biegowa (technika naturalna jest prymitywną odmianą techniki biegowej – średnio pozwala uzyskać skok na odległość na ok. 1,5 kroku biegowego, przy założeniu, że praca nóg nie jest zbyt obszerna.


Formuła 1:
.Potrzebna jest doba aerodynamika i docisk do podłoża, aby samochód mógł osiągnąć dobre prędkości. Również opływowy kształt pozwala rozbić dużą siłę oporu. Można powiedzieć, że aerodynamika jest główną potrzebą do osiągnięcia sukcesu.
Skoki narciarskie:
Również aerodynamika jest kluczem do sukcesu. Odpowiednia pozycja przy skoku, aby jak najlepiej wykorzystać siłę nośną

Narciarstwo alpejskie:

. Przy zjazdach narciarskich siła tarcia nart o powierzchnie powinna być jak najmniejsza. ale również bardzo ważną rolę odgrywa aerodynamika. Dobre ustawienie ciała w jeździe.Im bardziej opływowy kształt obierze się w jeździe tym większe prędkości uzyskiwane są na prostej. Trzeba również przezwyciężyć siłę opory, więc to już 2 siły w jednym sporcie.

BOBSLEJ:

Aerodynamika odgrywa tu największą rolę im lepszym torem jazdy bobslej się porusza tym większe prędkość osiąga. Zawodnicy muszą jednak uważać aby nie zjechać za nisko albo za wysoko, ponieważ wtedy jest mniejszy docisk aero i prędkości są mniejsze.

Sztuki i sporty walki

Sztuki i sporty walki to sporty, w których szczególnie wykorzystuje się fizykę. Choć nauka nie jest w stanie opisać człowieka do końca (jako człowieka) to można uznać jego ciało za rzecz o danej gęstości, grubości, itp. Tak samo z kośćmi, krwią i całą resztą. Jest to ogromne uogólnienie i nigdy nie da idealnych wyników, ale przez to możemy rozpatrzyć ogółem gdzie i jak można uderzyć by zabolało bądź nie.
Tak więc znajomość praw fizyki i ogólnej budowy ludzkiego ciała jest podstawą do budowy technik samoobrony.

Poprzez nie do końca trafną 3 teorię dynamiki, która mówi, że każdej sile towarzyszy kontr siła możemy rozbijać deski/cegły/sporki ręką/nogą/łokciem/kolanem czy nawet głową. Newton pomylił się bo przyjął, że informacje/sygnały rozchodzą się w nieskończenie wielkiej prędkości co można łatwo obalić chociażby uderzeniem młotka w kowadło (młotek jest w górze i dopiero słyszymy dźwięk). Jeśli byśmy uciekli z młotkiem po uderzeniu z prędkością ponaddźwiękową to dźwięk nigdy by do nas nie dotarł! Czy to oznacza, że jesteśmy w stanie bezboleśnie uderzyć pięścią w ścianę czy rozbić 20 cegieł? Otóż tak!

Pewne nadludzkie wyczyny można wyjaśnić prawami fizyki. Otóż wielu sztukmistrzów walk popisuje się wyczynem zgaszenia świeczki z odległości 2 metrów uderzając pięścią w powietrze. Co dla nas jest nielogiczne jest po prostu dobrym znaniem praw otaczającego nas świata. Otóż by wykonać tą sztuczkę trzeba najpierw umieć uderzać z zawrotną prędkością (ręka szybsza niż wzrok) ponad 150km/h (szkoda, że nie możemy tak biegać

Kolarstwo:

Zadajemy sobie na wstępie najprostsze chyba i narzucające się w sposób naturalny pytanie: Dlaczego łatwiej jest przejechać 5 kilometrów na rowerze niż przebiec lub nawet przejść tę samą odległość? 5 kilometrów na rowerze przejedzie chyba każdy bez większego wysiłku, przebiegnięcie 5 kilometrów będzie dla większości zadaniem mocno wyczerpującym, jeśli w ogóle możliwym. Otóż końcowy efekt w obu przypadkach jest jednakowy. Pewna masa (równa oczywiście masie człowieka) rzędu kilkudziesięciu kilogramów zostaje przeniesiona na odległość 5 kilometrów, a źródłem energii w obu przypadkach jest wyłącznie organizm ludzki (głównie nogi). Ponadto sam rower nie tylko nie jest w stanie wykonać żadnej pracy, ale jeszcze powiększa masę, która musi zostać przetransportowana z jednego miejsca na drugie.

W obu przypadkach wykonana zostaje pewna praca. Nie jest ona jednak wcale określona przez przeniesioną masę, a przez siły, które musimy pokonać w czasie ruchu. Siłami tymi są przede wszystkim siły tarcia i opór powietrza.

Okazuje się, że rower, a ściśle rzecz biorąc człowiek na rowerze, stanowi w ogóle najekonomiczniejszy sposób pokonywania odległości uwzględniając zarówno skonstruowane przez człowieka maszyny, jak również poruszające się w różny sposób zwierzęta. W tej oryginalnej klasyfikacji najbardziej zagraża rowerzyście łosoś, znany ze swej zwinności i płynności ruchów. Musimy jednak pamiętać, że poruszając się w wodzie traci on wiele ze swego ciężaru dzięki sile wyporu wody i tak naprawdę, mimo znacznej masy, waży bardzo niewiele. Dlatego też na naszym diagramie umieszczony został w miejscu wynikającym nie z jego faktycznej masy, a z wartości otrzymanej przez podzielenie ciężaru w wodzie przez przyspieszenie ziemskie.

Wykazaliśmy , że jazda na rowerze jest znacznie ekonomiczniejszym sposobem poruszania się niż zdanie się wyłącznie na własne nogi.

Pływanie:

Gdy sportowiec płynie sytuacja wygląda podobnie, ale mniej tarcia można wykorzystać w celach napędowych, a jednocześnie w wyniku większego tarcia w kontakcie z wodą (niż powietrzem) powstaje większy opór czołowy.



Szczegółowo wygląda to tak, że dynamiczna siła nośna („ciąg”) powstaje w wyniku wzajemnego oddziaływania pływaka i wody. Pływacy wykorzystują siłę wyporu oraz tarcie, żeby przemieszczać się do przodu. Suma siły wyporu i siły tarcia stanowi siłę napędową pływaka. Podczas ruchu pływak zmienia prędkość i kąt natarcia dłoni w taki sposób, że siła napędowa jest skierowana zawsze do przodu.

Tarcie jest, więc z jednej strony niezbędne, aby wytworzyć dynamiczną siłę nośną, z drugiej zaś hamuje ruch do przodu. Przy stałej prędkości dynamiczna siła nośna i siła tarcia pozostają w równowadze.



Żeby zwiększyć przewagę nad prawami fizyki pływacy zaczęli – od całkiem niedawna – używać specjalnych kostiumów pływackich, zwanych skórami rekina. Rzeczywiście pomagają one pływać szybciej. Jak zgodnie twierdzą doświadczeni trenerzy pływania – o jakieś 2%,


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna