Pksczep-131025. doc Subject: pksczep-131025



Pobieranie 0.91 Mb.
Strona20/20
Data28.04.2016
Rozmiar0.91 Mb.
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20

From: eudajmonista Sent: Tuesday, October 22, 2013 1:28 AM

Subject: Fwd: Nowy numer Patrioty (10/2013)

Dnia 22 października 2013 0:47 eudajmonista <eudajmonista@o2.pl> napisał(a):



Witam. W załączeniu wysyłam nowy numer Patrioty (10/2013). Życzę przyjemnej
lektury. Więcej informacji na stronie www.lospolski.pl

 Pozdrawiam R. Kownacki

Patrioty: XXI wieku w Polsce na terenach „zachodnich”:
Az szczypi w asz… jak pokazuja ci przybyli na Slask - ze tu ich polska…

czyli polskosc a niszszom slonskosc…

Cos takiego w Niemczech - jest nie do pomyslenia… ale tylko w Polsce ….

Można tak robic - tam jest inny system patriotyzowania się…

Wyobrazcie sobie w Bayern, albo w Westfalii - takie napady polityczne

ludzi przybyłych…. Turkow, Afrykanow, Polakow, Balkanow….

W ich czasopiśmie był ten link:

www.lospolski.pl - - odwiedź nas już dziś! - ale tupet







haslo: Prawda wyzwala - wlasnie, wlasnie - Prawda wyzwala, wyzwala, wyzwala….prawda wyzwala

Wszyscy zastanawiają się nad powodami dla których wielu muzułmanów popełnia samobójstwa. Spójrzmy na powody:  

- Brak Bożego Narodzenia
- Brak telewizji
- Brak nagich kobiet 

- Brak piłki nożnej 

- Brak kotletów
- Brak hot-dogów
- Brak burgerów
- Brak piwa 
- Brak bekonu 
- Ubierają się w szmaty 
- Ręczniki służą im za czapki 
- Ciągłe wycie jakiegoś debila na wieży 
- Więcej niż jedna żona 
- Więcej niż jedna teściowa
- Nie mogą się golić 
- Ich żony nie mogą się golić 
- Nie mogą się pozbyć zapachu osła
- Swoje jedzenie pieką na wielbłądzim gównie
- Twoja żona jest ci przez kogoś wybrana
- i na dodatek śmierdzi gorzej od osła 


A potem mówią ci, że gdy umrzesz, będzie lepiej? 

No nie gadaj!  

Gorzej być nie może 

  

MUZUŁMANIE NIE SĄ SZCZĘŚLIWI!



Nie są szczęśliwi w Strefie Gazy...
Nie są szczęśliwi w Egipcie...
Nie są szczęśliwi w Libii...
Nie są szczęśliwi w Maroku...
Nie są szczęśliwi w Iranie
Nie są szczęśliwi w Iraku...
Nie są szczęśliwi w Jemenie... 

Nie są szczęśliwi w Afganistanie...
Nie są szczęśliwi w Pakistanie...
Nie są szczęśliwi w Libii...
Nie są szczęśliwi w Liban..

A GDZIE SĄ SZCZĘŚLIWI?

Są szczęśliwi w Australii...
Są szczęśliwi w Kanadzie...
Są szczęśliwi w Anglii...
Są szczęśliwi we Francji.
Są szczęśliwi we Włoszech.
Są szczęśliwi w Niemczech.
Są szczęśliwi w Szwecji.
Są szczęśliwi w USA.
Są szczęśliwi w Norwegii.
Są szczęśliwi w Holandii.
Są szczęśliwiw w Danii.

Czyli są nieszczęśliwi w każdym państwie muzułmańskim, a są szczęśliwi w każdym państwie niemuzułmańskim!  I KOGO ZA TEN STAN RZECZY OBWINIAJĄ?

Nie islam..
Nie ich przywódców. 

Nie siebie samych.

ZA TEN STAN RZECZY OBWINIAJĄ KAŻDE PAŃSTWO, W KTÓRYM SĄ SZCZĘŚLIWI! 

NA DODATEK.Chcą zmienić każde państwo w ten sposób, by było JAK PAŃSTWA, W KTÓRYCH BYLI NIESZCZĘŚLIWI! 

Przepraszam, ale ciągle zadaję sobie to pytanie...gdzie ma granice ludzka głupota? 

  


From: ojgyn.interia To: Peter K. Sczepanek Sent: October 22, 2013 4:01 PM

Subject: dej cos na czwortek i ja ci daje o EICHENDORFF-ie -pksczep.

Witej Peter! Już wciepuja mój nowy niydzielny kónsek...


 Pozdrowióm gryfnie i  zaproszóm do suchanio na: www.radiopiekary.pl

we niydziela ło pół dziewióntyj

 Chowcie sie - Ojgyn z Pnioków

 

Podzim côłkim pyskym... Ojgyn z Pnioków 27 paździyrnika 2013r


Nó, tóż mómy już chnet łostatek paździyrnika i wartko śleci nóm ku Wszyjskich Świyntych i Zaduszkóm. Ku tym jankornym dnioszkóm przi kierych spóminô sie tych wszyjskich naszych krywnych, pociotków, familijantów i przocieli. Ale

pokiel co, idzie terôzki na isto spómnieć pôra gryfnych powiarków, kiere tak po prôwdzie ino we paździyrniku krajzujóm. Wiela śnich to ło pogodzie na juzaś, na inksze miesiónce gôdô, i te cheba sóm terôzki nôjważniyjsze. Na tyn przikłod takô choby ino powiarka:

Kiej paździyrnik ciepło chodzo, w lutym mrozy ci sprowôdzô.

A juzaś inkszô:

Kiej paździyrnik mokro trzimô, bydzie potym łostro zima.

A niy dej Pónbóczku, coby prawie miała takô powiadaczka:

Kiej w paździyrniku śniygi, lody, to we styczniu mocka wody.

Nale, podwiyl co, to te łostatnie już nóm cheba blank niy grózi, pra? Chocia, już terôzki sie tropia, jakô to tyż bydzie launa we Wszyjskich Świyntych, bo jô pierónym (terôzki na starość) niy móm rôd wylazować ze chałpy kiej siómpi dyszcz, abo suje śniygym. Nale, niy ma sie co na forant tropić, lepszij spómnieć jakisik wicny fal. Mie sam terôzki gynał sztimuje taki:

Jô już kiejsik łozprawiôł taki jedyn fal ło chopie, ftory przeżół, chocia wszyjsko skazowało na to, iże już na zicher umrził. Terôzki móm inkszô gyszichta, kierô mi sie przitrefiyła łóńskigo roka na podzim.

Spichli my sie ze jednym mojim kamratym Ernstym, ftory miôł pierónym rôd gorzôłecka (i piwo tyż) a poradziół przi tymu gryfnie łozprawiać, gôwyńdzić i wiyszać nudle na daklach suchôczóm. Jak to jô móm we zwyku, kiej miarkuja, iże juzaś cosik interesantnego usłysza, łobsztalowôłech laga we mojim szynku na Grunwaldzkij i tyn mój kamrat, podwiyl jesce szynkiyrz niy postawiół na szynkwasie łobsztalowanych nôpitków, napocznół:

– Wiysz Ojgyn, nasz kamrat Hanys łod Majzlinyj niy żyje!

– A dej pokój Ernst! Juzaś sie cia gupoty trzimióm... przecamć niydownôch go widziôł samtukej na sztrece.

Niy, niy mógeś go widzieć, bo już bydzie trzi tydnie jak niy żyje...

– Dobra! Tóż co mu sie stanóło?

– Wiysz, przejyżdżôł ci Hanys cestóm wele mojij chałpy, niy przibrymzowôł na winklu i rypnół, dupnół stopieróńsko we mur. Jejigo autokym ino fochnóło, praskło, Hanys wyleciôł bez sziberdach, wywinół dwa zalta, dwie yntki w lufcie, strzaskôł szyba we łoknie i wleciôł do mojigo szlafcimra na piyrszym sztoku...

– Ło sto pierónów, na isto łokropicznô śmiyrć – pedziôłech na to, i szluknyli my po jednym.

– Ale, kaj tam Ojgyn! – cióngnół dalszij Ernst. – Łón sie niy zatrzas! Łón ino wylandowôł we mojim szlafcimrze i leżôł tak zakwawióny we łostrzaskanym śkle, we tych szplitrach. Wtynczôs przifilowôł mój srogi, starucny, zabytkowy szrank, kiery stôł we izbie. Sióngnół na wiyrch, chyciół sie za niygo i próbowôł sie sztreknóńć. Nó, i môsz! Twardy, masiwny, stary szrank łobalół sie na niygo i przigniót go do dylinów!

– Ło sto pierónów! Bestyjsko padnół...

– Ale, kajtyż tam! Utrzimôł sie przi życiu. Jakimsik cudym wydostôł sie spode szranku i przipołznół ku gylyndrowi. Próbowôł sie na tym gylyndrze deczko podcióngnóńć, ale pod jego wôgóm (a miarkujesz, co łón bół kyns chopa) tyn gylynder sie złómôł a łón śleciôł ci ze tego piyrszego sztoka na nasz śklanny śtyrykańciaty tisz.

– Łożysz, niymożebne! To na isto richtik łoszkliwy szimel ślazowania ze tego świata...

– Ółber, jesce jedna laga sztaluja! – pedziôł Ernst i rzóńdziół dalszij. – Niy, niy Ojgyn, to ci go niy zatrzasło, niy zabióło. Łón śleciôł blank wele kuchyni. Wgracôł sie rajn, próbowôł sie podcióngnóńć na waszkuchni, ale zahôczół ło teli srogi kastrol ze wrzawóm wodóm, i chlust! Cowieku! Côłki wor ze tego kastrola wylandowôł na niym i poparzół mu chnet côłkô skóra.

– Nó, Ernst! Niy kciôłbych tak umrzić!

– Niy, niy Ojgyn! Terôzki tyż to jesce przeżół! Leżôł tak na dylinach, łoparzóny worym, kiej przifilowôł mój telefółn. Próbowôł sióngnóńć po suchôwka, coby wezwać hilfa, ale miasto tego, wytargôł sztekdółza ze ściany. Ta sztekdółza skuplowanô ze tóm łozlónóm wodóm, to dało pieróński miszóng. Srogachnô dôwka woltów praskła bez niygo i Hanys padnół porażóny sztrómym...

– Niy, do sto pierónów! Tóż to na isto niy do wystawiyniô śmiyrć...

– He, he... niy Ojgyn, niy! Łón blank niy wtynczôs zginół – lachnół sie Ernst, szluknół, łobsztalowôł jesce jedna laga...

– Nó, tóż gôdej, jak Hanys tak na isto ślôz ze tego świata?

– Jôch go zapukôł, jôch go ci zastrzelół?

– Zapukołeś go ze gywery?

– Cowieku! Ojgyn! Miarkuj, przecamć łón by ci mi łozwalół, łozpieprzół do imyntu côłkô chałupa!

Tak jakosik przi łostatku latowych miesiyncy napoczli nasze (Pónbóczku łodpuść mi tyn grzych) politykery wadzić sie, spiyrać choby już miôł chnetki być jakisik welónek. Ja, jô wiym, iże kcieli wyciepnóńć ta paniczka prezidynt Warszawy, ale niy ma to ani dló mie, ani pewnikiym i dlô Wôs, moje Wy roztomiyłe, nôjważniyjsze terôzki przi sztaplowaniu forantu na zima. Cosik ku tymu gôdało sie juzaś, iże te nowe pijóndze, te „ojro” tak wartko ku nóm niy przijdóm i beztóż tyż spómniało mi sie (jak to zawdy starymu knakrowi) to, co przitrefióło sie nóm pierónym dôwno tymu nazôd.

Ha, a fto jesce boczy, fto jesce pamiyntô jak to we piyńćdziesióntym roku trzidziestego paździyrnika, a tak prôwdóm łoznôjmiyli to dwa dni skorzij, zwekslowali nasze złocioki na blank nowe? Tu by szło bez pôra godzin ło tym łozprawiać, ale jô rzykna ino tela, co piyrszy rółz mie we tyj naszyj wolnyj, nó powojynnyj Polsce łokminiyli, do imyntu łocyganiyli.

Miôłech wteda piyńć lôt. We takim szrancku pod łoknym we kuchyni miôłech gryfnô, srogachnô briftasza, kierôch erbnół po starziku Paulku. We tyj briftasi sztaplowôłech nasze papiyrzanne złocioki, kiere przi kôżdym geltaku tatulek nóm ze bracikiym dôwali. Jescech blank niy miarkwôł, iże to sie mianowało taszyngeld. Naszporowało sie tego dosik wiela (wiela? toch na isto jesce niy poradziół spokopić) i łorôz tatulek prziszli, wziyni mi wszyjsko, bo pedzieli, co we Polsce terôzki bydóm inksze pijóndze. Dôłech sie do beku, ale tatulek wteda mi łobiecôł, co za pôra dni telach, wielach miôł we tyj briwie, nazôd mi do nij wrajzi. Śleciało pôra dni, Tatulek co pedziôł, to zrobiół tela ino, co te srogie, piyrwyjsze wielgachne szkartki, płachetki (te stare złocioki) zwekslowôł na take maluśkie, bónte, farbiste papiyrzoki, kierych (tak mi sie wteda wydôwało, i cheba dobrze) bóło blank maluśko, niy tela co mi skorzij wzión. I tu dziepiyro napocznółech ślimtać, choby mie fto ze skóry łobdziyrôł, boch wywóniôł, co to wszyjsko to jes pieróńskie cygaństwo i chachmyncynie. Chocia, tak po prôwdzie to mie sie te farbiste dwazłotówki , cerwone piynciôki, i brónotne dziesiyńć złotych festelnie podobali, i kiere niyskorzij, przi kapistrantach nôjlepszij nóm sie ze szporkastle wycióngało (bo starki niy poradziyli jich do porzóndku zrolować i do dziury wstyrknóńć). Tak to już za bajtla piyrszo rółz mie ta côłkô „władza ludowo” festelnie łokminiyła, wykidała nikiej niyskorzij wszyjskich sam we Polsce bez te côłkie piyńćdziesiónt lôt. Wszyjskich, kierzi niy poradziyli sie doczkać, kiej bydzie lepszij, kiej Pónbóczek dozwóli.

Spómniôł mi sie terôzki, i gynał mi sam klapuje, taki wic:

Stary Icek gôdô do Pónbóczka (a Wiycie, iże Żydy zawdy za jedno do naszygo Pónbóczka gôdajóm):

– Co to dlô Cia Pónbóczku jes tysiónc lôt?

– Anó, dló mie to jes minutka ino.

– Nó, tóż rzyknij mi, co to dlô Cia Pónbóczku jes milijółn dularów?

– Nó, dló mie to sóm ino ceskie – pado Pónbóczek.

– Nó, tóż niy wiym jak Ci to pedzieć, ino sie niy gorsz na mie, niy pogorsz; dôłbyś mi jakisik milijółn, co?

– Ja, ino doczkej jakosik jedna... moja minutka !!!

Łostatek paździyrnika totyż – tam kaj jesce jes ździebko lasów – napoczynajóm sie góny, znacy polowania (jak to sie po polskimu gôdô). Jôch już sam kiejsik rzóńdziół ło tym, iże starzik łod mojij świekry bół fysztrym, takim ółbergojnym (nadleśniczym, jak by to terôzki pedzieć). Wiela tyż ta moja świekra poradziyła łozprawiać jak ci to u jeji starki i starzika dôwnij bywało. A wszyjsko to u nich bóła piyrwyj dobro asista, dobre towarzistwo, we kierym trza bóło pozór dôwać co i jak sie robi, co i jak sie gôdô, bali na wszyjsko. A ku tymu nôjważniyjszy to ci bół tam we wsi dziydzic. >>>>

Jakech już skorzij pedziôł we paździyrniku napoczynajóm sie te nôjważniyjsze góny, ftore sóm skuplowane ze takim srogim świyntym, świyntym Hubertusym (niy metlać ze naszym Bercikiym, niy). Świynty Hubertus żół ci, łamziół po tym gryfnym świycie kajś tak łod 656 roku aże mu sie zemrzilo cheba we 727 roku. Juzaś łod łostatka siedymnôstego wiyku zrobiyli ci go potrónym myśliwców, jyjgrów, gojnych i kogo tam jesce po lesie ciepie. Ło tym świyntym jyjgry poradzóm mocka roztomajtych szpasobliwych gyszichtów łozprawiać.

Niy wiym eźli wiycie, iże świynty Hubertus jes tyż we srogij zocy u babów, ale ino u wydanych, kiere majóm rade swojimu chopeczkowi, swojimy starymu na łostuda zbajstlować. Bo to jes tak: świynty Hubertus tómpôł ci bół rółz po lesie i łoroz ujzdrzôł srogigo sornika, lelynia ze szyrokimi, wielgachnymi rosochami, wiyńcóma (tak na rogi, na horny gôdajóm myśliwce), kierymu ci tak blank na pojstrzodku tych rosochów blyndowôł dupny krziż. Tyn świynty prasknół ci na klynczki i pedziôł, co bydzie łod terôzki miôł we srogim reszpekcie wszyjskô gadzina ze rogami. I beztóż tyż, te baby, kiere chopóm te rogi prziprôwiajóm, (Wiycie, kajsik na wywczasach, we zanatorijóm, i bele kaj) majóm za swojigo patróna tego świyntygo łod rogów – świyntygo Hubertusa. Łod tego tyż czasu chopy fyrtajóm na kóniach, sujóm i gzujóm za fuksym, (łoszkliwce gôdajóm, iże za kuciapkóm), chocia łón jes tak by tak, niy do chycyniô, gynał nikiej baba ze cudzym chopym we prykolu, pra?

Nale, spómniôłech ło dziydzicach. Polskie paniska, póny, u kierych na gorczku pôłno bóło familiantów, chaśników, sużóncych i inkszyj dworskij halastry bóła ci zawdy bez zima źwierzyna, gadzina lyśno i skuli tego mieli tyż na wycugu swojich „łowczych”, strzylców, polowników, dojyżdżaczów, ptôszników, sokolników, źwierników, szczwaczów, psiarczyków i kogo tam jesce. Jedne, co mieli we pierónowym reszpekcie to to, co łod Wielij Soboty aże do skludzyniô wszyjskigo łobiyli, wszyjskigo zbożo ze pola, niy lza bóło polować na nic!

Byli tyż ale wtyczôs i roztoliczne niyszczysne fale. We lasach kole Raciborzô jedyn ze srogich „arystokratow”, zabrane panisko poszôł na gón dziki. Pech kciôł, iże jakisik postrzelony kiernoz, kyndroz ciepnół sie na tego jyjgra, i ci go festelnie użar, festelnie pocharatoł. Posłali po starygo gojnego do dwora ze byfyjlym, coby ło tym côłkim niyszczyńściu pedziôł tyj ichnij gryjfini.

– Musicie, panie Grolik, ino opaternie, pedzieć gryjfinii, coby sie za fest niy przelynkła.

– Haa, niech sie tam łóni niy tropióm, już jô ji tak to rzykna, iże sie bydzie z tego jesce radować.

Stary Grolik przikwanckôł sie do zómku direkt do gryjfini do izby.

– Jaśnie paniczko – pado Grolik – jejich chop kipnół i do imyntu niy żyjóm.

– Jezusku, Marijko, jezderkusie ! – wrzeskła gryjfini i blank ci kopyrtła na ziymia.

W te pyndy przileciôł ci bół ichni kamerdyner, śleciały sie wszyjskie frelki ze côłkigo dwora, tyn côłki fraucimer i napoczli cucić zymglónô gryjfini. Ftosik kôzôł dać znać dochtorowi, a jeny nasz Grolik styrcôł ci we ece izby i chichrôł sie ze tego côłkigo bajzlu i óomraju.

Jesce kwilka i ta szykowno gryjfini łotwarła ci ślypia, prziszôł ku nij stary Grolik, ugibôł sie, nakłoniół ku nij i pado ji do ucha:

– A dyć paniczko, to wszyjsko, coch pedziôł, to bół szpas, to blank niy bóła prôwda. Nasz pón grof żyjóm ino sie ździebko łożebraczyli, łozcharatali, nó, sóm ździebko niymocny.

– Pónbóczku! Côłke szczyńści, iże łón żyje!

– Nó, dyć terôzki to sie paniczko na isto radujóm, prôwda?

Przi gónie jes i biysiada. A juzaś przi takij gościnie, jes na isto zwada ło kieryj pisôł ci już Jan Kochanowski;

Kufle lecą jako grad; a drugi już jęczy,

Wziął konwią, aż mu na łbie zostały obręczy.

Potem do arkebuzów. A więc to biesiada?

Jeśliście tak weseli, jakaż u was zwada?”

Bo u nôs przi zawdy musi być jakosik chaja, bez tego Polôk niy poradzi richticznie żyć.

Nale, to jes już inkszo pôra galot, i ło tym możno kiej indzij byda łozprawiôł. Terôzki jesce ino jedyn wic:

Baba tómpie ci po lesie ze swojim chopym i łoroz kukô kukówka.

– Badnij sie, łóna ci trzidziyści razy zakukała; byda jesce żóła côłkie trzidziyści lôt – pado baba do swojigo chopa.

– Ło, sto pierónów – rzykô sie do sia tyn jeji chop. – Kiejbych ino ujzdrzôł tego gupigo ptôka, to bych mu côłkô patróntasza prasknół w rzić!

Nó, i to by możno stykło na dzisiej a berôł, spóminôł jak we kôżdô niydziela przi śniôdaniu

Ojgyn z Pnioków



Bilder-Obrazy-Fotos

1.-EU verbietet Schlesischer Streuselkuchen in Deutschland -zabraniaja w D kolocz z posypkom

2.-Seminar Oppeln -Eichendorff

3.-Boomberg-Baumberg -Behrens -Monheim am Rhein

4.-Boomberg am Rhing -Heimat Lied in Monheim-Rh - Herbert Ahlemeyer

5.-RUHR-Kohle aus Ruhrgebiet

6.-Aufstieg und Rückzug der Montanindustrie rozwoji wycofanie sie z przemyslu wydobywczego

7.-Während die Arbeit unter Tage langsam ausgeht- wachsen die Bürotürme in Essen in den Himmel

8.-Strukturwandel im Ruhrgebiet

9.-Tempel von Uppsala in Schweden gefunden

10.-Ferajna slonsko- Swietochlowice -dziala - 5.10.2013

11.-Karpfen der Welt - groesste 61 kg -siamesischen-karpfen-in

12.-Katyn-Massaker von Katyn- Polen enttäuscht über Katyn-Urteil aus Strassburg

13.-Katyn- Gerichtshof weist polnische Klage gegen Rußland zurück

14.-Schwarz-Rote r-pofalla-a-merkel-beide-cdu-s-gabriel-f-w-steinmeier-beide-spd-im-bundestag

15.-Erdogan in Deutschland - Galerie

16.-Deutsches Reich Militär WK I, Bismarckturm Kattowitz SuedPark heute Kosciuszki

17.-Postkarte Berlin- Deutsche Freikorpskämpfer-Bahnhof-Schlesien

18.-KINO-PL Komedie- AmbaSSada - co gdy bez wasow byl Hitler

19.-Pozvanka-Rychlik1-Nation-OSer in Hulczin

20.-FoerderVerein Berliner Schloss e.V. -Ferajna na odbudowe Zamku Krolewskiego BERLINA

21.-Ruda Sl - mit Chor Ruhr-Kohle - Programm

22.-Stefan Tyczyna -Muza II

23.-Stefan Tyczyna - poeta z Brady w Kreis Pless

24.-Dambrau OS - Dombrowa Kr. Oppeln

25.-Postbus -Postmuseum der Tschechischen Post in 1913

26.-Zaduszki blusesowe PL

27.-Zaduszki blusesowe DE

28.- Briefe einer Tichauer O-OS aus Hamburg -G.Giglok -1923-2008

29.- Pozvanka-Rychlik1-Nation-OSer in Hulczin

28.- Briefe einer Tichauer O-OS aus Hamburg -G.Giglok -1923-2008

29.- Pozvanka-Rychlik1-Nation-OSer in Hulczin

30.- Boomberg - Heimat Lieder spielt Herb. Ahleymeyer in Pfarr-Raum

31.- Boomberg - Dionysius -Fest - u. mein Buecherstand -pksczep

32.- LO-60-lat - kiedys kolezanki Musiolik i Rogalska, dzis kol.profesorki w LO Tychy.JPG

33.- Bismarcka Turn - a teraz w Katowicach stoi hl.Michaela -tu A.Wieczorka Aquarel.JPG

34.- Soldaten Friedhof-DFK-Laurahutte - Siemianowitz


Avira Antivirus Premium Erstellungsdatum der Reportdatei: Donnerstag, 24. Oktober 2013 20:10

Das Programm läuft als uneingeschränkte Vollversion. Online-Dienste stehen zur Verfügung.

Lizenznehmer : Peter Karl Sczepanek

From: Peter K. Sczepanek Sent: Samstag 12. Oktober 2013 - Datei /Plik: pksczep-131025.doc



Subject:pksczep-131025- Ausspähen, Christen, Ruhrgebiet, H.Luthe- D.Zimon, Ruhr-Kohle, Švejk, J.Pilch, Kissingen, prawda, K.Kutz, Boomberger-Lieder, von P.K. Sczepanek (Seiten -Stron -154)

Schlesisch - Christlich - Europäisch - O Śląsku, chrześcijaństwie, po europejsku - 13/32
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna