Plan ochrony dla rezerwatu przyrody „Kępa redłowska”



Pobieranie 3.19 Mb.
Strona19/41
Data28.04.2016
Rozmiar3.19 Mb.
1   ...   15   16   17   18   19   20   21   22   ...   41

7. INWENTARYZACJA I ZASADY OCHRONY SZATY ROŚLINNEJ ORAZ SIEDLISK PRZYRODNICZYCH

7.1. Roślinność rzeczywista (Michał Machnikowski)


W celu określenia występujących w rezerwacie zbiorowisk roślinnych, wykonano 38 zdjęć fitosocjologicznych zmodyfikowaną metodą Braun-Blanquet’a (Pawłowski 1972). Zdjęcia zestawiono w tabelach zbiorowisk leśnych (tab. 5) i zbiorowisk nieleśnych (tab. 6). W rozpoznaniu zbiorowisk leśnych posłużono się następującymi opracowaniami: Matuszkiewicz W. (2001), Matuszkiewicz J. M. (2001), Chojnacki (1979), Piotrowska (2003), Przewoźniak - red. (1994/95). Nazewnictwo zbiorowisk przyjęto za Matuszkiewiczem W. (2001). Rozmieszczenie zbiorowisk roślinnych przedstawiono na mapie roślinności rzeczywistej rezerwatu „Kępa Redłowska” (zał. kartogr. 5).

Rezerwat „Kępa Redłowska” jest rezerwatem krajobrazowym o charakterze leśnym, położonym we wschodniej części Kępy Redłowskiej, nad brzegiem Zatoki Gdańskiej. Jego położenie na terenach miasta Gdyni, w sąsiedztwie zabudowy, powoduje, że jest on silnie penetrowany przez ludzi. Przez mieszkańców okolicznych domów traktowany jest jako teren zieleni, na który można wyjść na spacer, wyprowadzić psa lub pojeździć rowerem albo pojazdem mechanicznym, a także jako miejsce do usuwania odpadów, szczególnie resztek z pielęgnacji ogrodów. Wokół granic rezerwatu silnie rozwija się zabudowa. Do połowy lat 80. XX w. znaczną część rezerwatu zajmowało wojsko. Po jego wycofaniu tereny powojskowe zostały zdewastowane przez poszukujących złom (miedziane kable). Wojsko pozostawiło też część swoich budowli (stanowiska artyleryjskie z działami, transzeje, bunkry i inne). Jeszcze w latach 90. XX w. funkcjonowało też kąpielisko z plażą strzeżoną.

Na podstawie analizy starych map wysnuć można wniosek, że na początku XX w. dość duża część obszaru obecnego rezerwatu pozbawiona była lasu. Las występował jedynie w północnej i wschodniej części, wzdłuż klifu. Centralną część terenu zajmowały, wg map, wrzosowiska i nieużytki. Późniejsze dolesienia sprawiły, że cała Kępa Redłowska została zajęta przez zbiorowiska leśne. Do połowy lat 90. XX w. na terenie rezerwatu prowadzona była gospodarka leśna, zgodnie z opracowywanymi planami urządzania gospodarstwa rezerwatowego „Kępa Redłowska”. Wykonywane były zabiegi pielęgnacyjno-sanitarne (cięcia sanitarne) oraz hodowlane (czyszczenia, trzebieże, zalesienia i dolesienia). Obecnie szatę roślinną rezerwatu prawie w całości tworzą zbiorowiska leśne; nieleśne występują tylko na stokach aktywnego klifu oraz na małych fragmentach plaży. Dominującą formacją roślinną są mezo- i eutroficzne lasy mieszane i liściaste, brakuje monokultur iglastych.

Na terenie rezerwatu zidentyfikowano fitocenozy należące do następujących zespołów:

Klasa: QUERCETEA ROBORI-PETRAEA Br.-Bl. et R.Tx 1943

Rząd: Quercetalia roboris R.Tx. 1931

Związek : Quercion robori-petraea Br.-Bl. 1932

1) Zespół: Fago-Quercetum petraeae R.Tx. 1955

subatlantycka mezotroficzna „kwaśna” dąbrowa typu „pomorskiego”

Klasa: QUERCO-FAGETEA Br.-Bl. et Vlieg 1937

Rząd: Fagetalia sylvaticae Pawł. in Pawł., Sokoł. et Wall. 1928

Związek: Alno-Ulmion Br.-Bl., et R.Tx. 1943

Podzwiązek: Alnenion glutinoso-incanae Oberd. 1953

2) Zespół: Fraxino-Alnetum W. Mat. 1952

łęg jesionowo-olszowy

Związek: Carpinion betuli Issl. 1931 em. Oberd. 1953

3) Zespół: Stellario holosteae-Carpinetum betuli Oberd. 1957

subatlantycki nizinny las dębowo-grabowy (grąd gwiazdnicowy)

Związek: Fagion sylvaticae R.Tx. et Diem. 1936

4) Zespół: Galio odorati-Fagetum Rübel 1930 ex Sougnes et. Thill 1959

żyzna buczyna niżowa typu „pomorskiego”

5) Zespół: Luzulo pilosae-Fagetum W.Mat. et. A.Mat. 1973

kwaśna buczyna niżowa

Klasa: ALNETEA GLUTINOSAE Br.-Bl. et R.Tx. 1943

Rząd: Alnetalia glutinosae R.Tx. 1937

Związek: Alnion glutinosae (Malc. 1929) Meijer Drees 1936

6) Zespół: Ribeso nigri-Alnetum Sol.-Górn. (1975)1987

ols porzeczkowy – postać degeneracyjna

Klasa: MOLINIO-ARRHENATHERETEA R.Tx. 1937

Rząd: Plantaginetalia majoris R.Tx. (1943) 1950

Związek: Polygoniom avicularis Br.-Bl. 1931 ex Aich. 1933

7) Zespół: Lolio-Polygonetum arenastri Br.-Bl. 1930 em. Lohm. 1975

zespół życicy i rdestu ptasiego

Zbiorowiska leśne wykształcone są w większości jako postacie degeneracyjne, których przyczyną są m. in. obecność drzew obcych siedliskowo (sosna zwyczajna, brzoza brodawkowata, modrzew europejski i in.), duża penetracja terenu rezerwatu oraz do niedawna użytkowanie dużej jego części przez wojsko.

Na klifach, oprócz układów leśnych – głównie postaci naklifowej żyznej buczyny pomorskiej, występują płaty zbiorowisk zaroślowych, murawowych i inicjalnych, o trudnej do określenia przynależności fitosocjologicznej. Na styku plaży z klifem spotkać można inicjalne postacie zbiorowiska wydmy białej, z wydmuchrzycą piaskową Leymus arenarius. W rejonie wyjścia na plażę, gdzie jeszcze w końcu lat 90. XX w. była stanica WOPR, znajduje się płat roślinności reprezentujący zbiorowiska wydepczyskowe (dywanowe) z rzędu Plantaginetalia majoris R.Tx.(1943) 1950.

Subatlantycka mezotroficzna „kwaśna” dąbrowa typu „pomorskiego” (las bukowo-dębowy) Fago-Quercetum petraeae (tab. 5 – zdj. 2, 10 i 14) (fot. 21).

Jej płaty można spotkać na szerszych wierzchowinach (grzbietach) i górnych fragmentach zboczy wzniesień w postaci wąskich pasów. Być może siedlisko to występuje na większej ilości grzbietów wierzchowin, niż zaznaczono na mapie, ale ze względu na ich bardzo małą powierzchnię (bardzo wąskie i długie) jest maskowane przez zbiorowiska z nim sąsiadujące. Zaznaczone w poprzednim planie ochrony (Przewoźniak 1994), na Mapie roślinności rzeczywistej, niektóre powierzchnie tego zbiorowiska, po obecnej weryfikacji, okazały się zbyt obszerne. Być może ówcześnie takie wyznaczenie tego zbiorowiska było wynikiem dużego stopnia degeneracji tych fitocenoz. Część z nich obecnie oznaczono jako postacie degeneracyjne kwaśnej buczyny, które w przypadku nasadzeń drzew iglastych, a czasami i dębu mogą mieć postać bardzo podobną do lasu bukowo-dębowego.

Jest to jedno z uboższych siedlisk rezerwatu. W drzewostanie, dość luźnym i niższej bonitacji, oprócz buka występuje dąb bezszypułkowy, czasami dąb szypułkowy oraz posadzone: sosna zwyczajna i brzoza brodawkowata. Wśród krzewów, występujących tu nie tak licznie jak w żyźniejszych fitocenozach, zawsze występuje jarzębina, podrost buka, spotyka się kruszynę. W runie dominują acydofilne gatunki ogólnoleśne, jak np.: borówka czernica Vaccinium myrtillus, konwalijka dwulistna Maianthemum bifolium, a także konwalia majowa Convallaria majalis (fot. 2). Warstwa mszysta nie jest zbyt obfita. Odmienny wygląd mają płaty z orlicą pospolitą Pteridium aquilinum. Występują one na terenie ogrodzonym przez wojsko. Większość płatów zaliczonych do tego zespołu to postacie degeneracyjne. Najsilniejszym czynnikiem degradującym to zbiorowisko wydaje się być deptanie, ponieważ na każdym grzbiecie wysoczyzny jest ścieżka. Przedeptanie powoduje zniszczenie runa, ściółki, a nawet wierzchnich warstw gleby.

Łęg jesionowo-olszowy Fraxino-Alnetum (tab. 5 – zdj. 26 i 30) (fot. 23).

Siedliska tej fitocenozy występują w dnach wilgotnych rozcięć erozyjnych, gdzie okresowo mogła pojawiać się płynąca woda. Jedną z nich jest dolina, na której dnie wybudowana jest droga asfaltowa, prowadząca z parkingu przy szpitalu do plaży. W górnej części doliny, w dnie poprowadzono rurociąg, który odprowadzał wody deszczowe z parkingu. Siedlisko tego zespołu występuje również na płaskim terenie, w sąsiedztwie morza (rejon oddz. 18a), u szerokiego wylotu doliny erozyjnej.

Niedobór wody i aktualnie brak jej przepływu powoduje, że na omawianym siedlisku spotyka się już tylko płaty zbiorowisk zastępczych. W drzewostanie występuje jeszcze olsza czarna; oprócz niej spotyka się m. in.: lipę drobnolistną, dąb szypułkowy, wiąz górski oraz posadzoną topolę kanadyjską, a w niższej warstwie drzew licznie rosną klony: pospolity i jawor. W warstwie krzewów, oprócz podrostu drzew, występuje bez czarny. W obfitym runie, często o bogatej budowie pionowej, dominuje niecierpek drobnokwiatowy Impatiens parviflora, licznie występują siewki drzew, w tym jesionu wyniosłego, jeżyna Bellardiego Rubus pedemontanus, podagrycznik Aegopodium podagraria oraz gajowiec żółty Galeobdolon luteum, a także przetacznik górski Veronica montana. Warstwa mszysta jest uboga. Spotkać tu można płonnik strojny Polytrichiastrum formosum, krótkosz szorstki Brachythecium rutabulum, płożymerzyk fałdowany Plagiomnium undulatum.

Ewentualny brak dopływu wody spowoduje, że siedlisko to w przyszłości przekształci się w grąd gwiazdnicowy.



Subatlantycki nizinny las dębowo-grabowy (grąd gwiazdnicowy) Stellario holosteae-Carpinetum betuli (tab. 1 – zdj. 11 i 20) (fot. 24).

W rezerwacie płaty tego zespołu nie zajmują dużych powierzchni. Występują w dnach i niższych partiach zboczy dolin erozyjnych ale na siedliskach świeżych, gdzie jest dużo deponowanego materiału organicznego, zsuwającego się ze zboczy. Fitocenozy te otaczają łęgi, zajmujące niżej położone, wilgotne dna dolin. Niewielkie płaty podobne do grądów, występują również w obniżeniach terenu w obszarze siedliskowym żyznych buczyn naklifowych.

Być może wskutek ekspansji klonów, część fitocenoz żyznej buczyny (szczególnie tej porastającej dna dolin erozyjnych) przekształci się w grądy. W drzewostanie dominuje buk, czasami dąb bezszypułkowy, a w niższej warstwie klony: pospolity i jawor oraz grab. Wśród licznej warstwy krzewów często, oprócz podrostów: buka i czereśni oraz licznych klonów, spotkać można m. in. leszczynę, bez czarny i wiciokrzew pospolity (suchodrzew). W runie duże znaczenie mają siewki drzew, częsta jest jeżyna Bellardiego Rubus pedemontanus, a z zielnych: gajowiec żółty, przytulia (marzanka) wonna Galium odoratum oraz niecierpek drobnokwiatowy. W runie występują także geofity wiosenne: złoć żółta Gagea lutea i ziarnopłon wiosenny Ficaria verna oraz zawilec gajowy Anemone nemorosa. Niestety, z powodu trwającej w tym roku suszy, nie odnaleziono ich podczas wykonywania zdjęć fitosocjologicznych. Mszaki występują nielicznie.

Żyzna buczyna niżowa typu „pomorskiego” Galio odorati-Fagetum (tab. 5 – zdj. 1, 5, 6, 7, 8, 12, 18, 19, 22 i 29) (fot. 25 i 26).

Fitocenozy tego zespołu zajmują największy obszar w rezerwacie. Pokrywają dna i zbocza dolin oraz wierzchowiny rozcięć erozyjnych. Specyficzną postacią tego zespołu są buczyny rosnące na ustabilizowanych (martwych) zboczach klifowych (zdj. 9, 13,16, 17, 25, 23, 32, 33).

Płaty tego zbiorowiska wykazują duże zróżnicowanie, a to ze względu na występujące różnice siedliskowe, a przede wszystkim na dużą presję człowieka, czy to w dawniejszych czasach – związaną z gospodarką leśną, czy to z działalności stacjonującego tu wojska, czy to bardzo silnej penetracji okolicznych mieszkańców. W drzewostanie gatunkiem dominującym jest buk, towarzyszą mu dąb szypułkowy, miejscami dominujący, oraz czasami lipa drobnolistna, osika i pochodzące z sadzenia: sosna pospolita, modrzew europejski, świerk pospolity, a nawet daglezja zielona. Bardzo częstym składnikiem są klony (pospolity i jawor) i to we wszystkich warstwach. Często drzewostan jest dwuwarstwowy: wtedy w wyższej występują gatunki introdukowane, a w niższej – pozostałe. W warstwie krzewów, często obficie porastających, dominują gatunki drzewiaste. Z krzewów częstym składnikiem są: wiciokrzew pospolity (suchodrzew), bluszcz, często wspinający się na drzewa. W runie, o różnym stopniu pokrywania, pospolicie występują: przytulia (marzanka) wonna Galium odoratum, gwiazdnica wielkokwiatowa Stellaria holostea i jeżyna Bellardiego Rubus pedemontanus, rzadziej – perłówka zwisła Melica nutans. Do bardzo rzadkich należą gatunki charakterystyczne dla tego zespołu, a praktycznie jeden z wymienianych literaturze (por. Matuszkiewicz W. 2001): żywiec cebulkowy Dentaria bulbifera, który odnaleziono aktualnie na Kępie Redłowskiej po upływnie 80. lat, gdyż ostatnio był stąd podawany w latach 20. XX w. Warstwa mszysta zwykle jest uboga, tylko w postaciach degeneracyjnych na zboczach może być obfitsza.

Specyficzną postać, tworzą płaty porastające ustabilizowane zbocza i podnóża klifów (fot. 25). W drzewostanie występuje, jako dominujący – buk, domieszkowo zaś dąb bezszypułkowy, osika i lipa drobnolistna. Wśród ubogiej warstwy krzewów spotkać można, oprócz podrostu drzew, także wierzbę iwę, wiciokrzew pospolity (suchodrzew), a także wawrzynek wilczełyko. Prawie zawsze obecny jest bluszcz pospolity, którego egzemplarze często wspinają się po pniach drzew. Runo wyróżnia się obecnością grupy gatunków z żyznych lasów liściastych, takich jak np.: przylaszczka pospolita Hepatica nobilis, turzyca palczasta Carex digitata, miodunka ćma Pulmonaria obscura, czerniec gronkowy Actaea spicata. Niektóre z płatów swoją fizjonomią przypominają zbiorowiska grądowe (fot. 26).

Większość płatów żyznej buczyny wykazuje różnego rodzaju postacie degeneracyjne. Główną przyczyną są nasadzenia drzew obcych siedliskowo jak sosna, modrzew europejski i brzoza brodawkowata.

Kwaśna buczyna niżowa Luzulo pilosae-Fagetum (tab. 5 – zdj. 3, 15, 21) (fot. 28).

Zbiorowisko to można spotkać na stromych zboczach o wystawie generalnie zachodniej. Gleby tu występujące pozbawione są często ściółki, która z powodu dużej stromizny stacza się ku dołowi, lub jest wywiewana przez wiatr. Płaty tego zespołu występują na terenie rezerwatu niezbyt licznie. Być może niektóre z nich ujawnią się, gdy nastąpi w pełni regeneracja zbiorowisk, które obecnie porastają nasadzenia brzozowe lub sosnowe. Typowa postać tego zespołu charakteryzuje się jednogatunkowym drzewostanem bukowym z ubogą warstwą krzewów, w których dominuje również buk. Runo zielne jest ubogie, a występują w nim, oprócz roślin charakterystycznych dla buczyn: przytulii (marzanki) wonnej Galium odoratum, wiechliny gajowej Poa nemoralis, także gatunki ogólnoleśne, jak: śmiałek pogięty Deschampsia flexuosa, konwalijka dwulistna Maianthemum bifolium, borówka czernica Vaccinium myrtillus, turzyca pigułkowata Carex pilulifera. Obfite i bogate gatunkowo jest runo mszyste, w którym spotkać można m. in.: bielistkę siną Leucobryum glaucum – jeden z gatunków charakterystycznych dla tego zespołu.

Specyficzną formę kwaśnej buczyny spotkać można na bardzo stromych zboczach rozcięć erozyjnych wychodzących na morze. Fitocenozy te są zbyt małe, aby je wyróżnić na mapie (prawie pionowe zbocza, wysokości kilku metrów). Charakteryzują się brakiem drzewostanu, który przeważnie rośnie dopiero na wierzchowinie, pogłębiając jeszcze i tak trudny dostęp światła. W runie decydującą rolę odgrywają mszaki, wśród których miejscami wyrastają pojedyncze rośliny zielne, jak np.: śmiałek pogięty, konwalijka dwulistna, borówka czernica, zerwa kłosowa. Jest to też jedyne siedlisko występowania paproci: cienistki (zachyłki) trójkątnej oraz zachyłki oszczepowatej.

Postaci degeneracyjne kwaśnej buczyny niżowej mogą przybierać różną formę, zależnie od typu i zwarcia drzewostanu. Przy drzewostanach stosunkowo młodych, w których dominują gatunki iglaste i dęby, może nastąpić wzbogacenie runa wskutek zwiększenia dostępu światła do dna lasu. Takie zbiorowisko fizjonomicznie może upodobnić się do lasu bukowo-dębowego (zdj. nr 21).



Ols porzeczkowy Ribeso nigri-Alnetum (tab. 5 – zdj. 4) (fot. 30).

Na terenie rezerwatu obecny jest tylko jeden płat siedliska tego zespołu, reprezentujący jego postać degeneracyjną. Występuje on w obniżeniu terenu niedaleko klifu – ok. 30-50 m od jego krawędzi (oddz. 20j). Na „Mapie roślinności rzeczywistej” w poprzednim planie ochrony (Przewoźniak 1994), ols zaznaczono jako postać degeneracyjną łęgu. Obecnie, po głębszej analizie fizjonomii tego płatu ustalono, że bardziej przypomina fitocenozę olsu, niż łęgu.

Już na mapie z przełomu XIX w. występuje w tym miejscu owalne zagłębienie z rowem skierowanym w kierunku cypla klifu. Jeszcze kilka lat temu rów ten osuszał to zagłębienie; obecnie od strony klifu jest on zasypany. W okresie wykonywania zdjęcia fitosocjologicznego, w zagłębieniu nie było wody. Należy przypuszczać, że okresowo, np. w czasie wiosennych roztopów, może w tym miejscu jeszcze występować na powierzchni woda.

Jest to wilgotne zagłębienie, porośnięte pojedynczymi olszami czarnymi z odsłoniętymi częściowo systemami korzeniowymi, co świadczy o tym, że dawniej woda stagnowała tu przez dłuższy czas. W warstwie krzewów, oprócz podrostu olszy czarnej, występują: leszczyna i jarzębina. W runie gatunkiem dominującym jest niecierpek drobnokwiatowy Impatiens parviflora. Spotyka się także pojedyncze egzemplarze roślin z siedlisk wilgotnych i bagiennych (np.: mannę Glyceria sp., sit rozpierzchły Juncus effusus oraz jaskier jadowity Ranunculus sceleratus). Mszaki prawie nie występują. Prawdopodobnie docelowo wykształci się tu płat grądu lub żyznej buczyny niżowej, gdyż powrotu olsu raczej nie można się spodziewać, przy obecnie panujących warunkach.



Zbiorowiska klifu: inicjalne, murawowe i zaroślowe

Fragmenty klifu, które są lub w niedalekiej przeszłości ulegały abrazji, porastają różne stadia rozwojowe roślinności naklifowej. W zależności od okresu, który upłyną od ostatniego obrywu, spowodowanego ruchami masowymi zbocza klifowego, mamy do czynienia z różnymi fazami rozwojowymi roślinności. Zbiorowiska te zostały kompleksowo opisane przez Chojnackiego (1979) i Piotrowską (2003).

Pierwszym etapem zarastania klifu jest m.in. zbiorowisko opisane przez wymienionych autorów, jako zbiorowisko Cirsum arvense-Tussilago farfara (Chojnacki 1979) lub Poo-Tussilaginetum (Piotrowska 2003). Zajmuje ono stosunkowo niewielkie powierzchnie, dostosowane do wielkości siedliska. Płaty tego zbiorowiska występują na mineralnym, nagim podłożu gliniastym, gdzie nie występuje gleba i gdzie często zachodzą jeszcze procesy zboczowe. W zbiorowisku tym dominuje podbiał pospolity Tussilago farfara, a często też i ostrożeń polny Cirsium arvense oraz skrzyp polny Equisetum arvense. Dużą grupę stanowią gatunki przypadkowe – efemeryczne, których diaspory dotarły na tą otwartą powierzchnię i udało im się rozwinąć (fot. 31).

Na bardziej ustabilizowanym podłożu, większą rolę zaczynają odgrywać przedstawiciele traw i rozmaitych bylin dwuliściennych. Oprócz nich pojawiają się młode siewki drzew. W swych bogatszych postaciach płaty te przypominają fitocenozy Trifolio-Antyllidetum maritimae Cel. et. Piotr. 1965. Licznie występują w nim przedstawiciele zbiorowisk łąkowych Molinio-Arrhenatheretea, a także szeroko rozumianej grupy roślin ruderalnych (fot. 32).

Na podłożu bardziej luźnym, na południe od cypla, wykształciły się fitocenozy w których dominuje trzcinnik piaskowy Calamagrostis epigejos (tab. 6 - zdj. 37) (fot. 33). Są one ubogie w gatunki, w których oprócz trzcinnika spotkać można turzycę piaskową Carex arenaria, okazałe dziewanny wielkokwiatowe Verbascum densiflorum i wiesiołki Oenothera sp. W postaci bardziej dojrzałej pojawia się warstwa krzewów, w której dominują sosna zwyczajna i brzoza. Spotyka się tu także buk i lipę drobnolistną, a z krzewów – żarnowiec miotlasty Sarothamnus scoparius. W runie, oprócz trzcinnika, liczną grupę stanowią rośliny zbiorowisk leśnych, jak: nawłoć pospolita Solidago virgaurea, śmiałek pogięty Deschampsia flexuosa (tab. 6 - zdj. 38) (fot. 34).

Do najcenniejszych, charakterystycznych fitocenoz wykształconych na klifie należą zarośla z rokitnikiem Hippophaë rhamnoides (tab. 6 - zdj. 34) (fot. 35). Jest to pionierski krzew, wkraczający na klif jako jeden z pierwszych. Swymi szeroko rozpostartymi korzeniami, z których daje odrosty, dość łatwo potrafi opanować dość duże powierzchnie. Oprócz rokitnika, warstwę krzewów budują także leszczyna oraz pojedyncze młode drzewa, jak: wierzba iwa, oraz klon i buk. Pod okap wchodzą gatunki roślin leśnych i łąkowych, choć nie występują obficie, z powodu dość dużego ocienienia. Dość obfita jest warstwa mszysta.

Tam, gdzie nie zasiedlił zboczy klifu rokitnik, a podłoże jest już względnie ustabilizowane, wkraczają gatunki drzew i krzewów. Jest to mieszanka gatunków pionierskich i lasotwórczych (iwa, brzoza, osika, buk, dąb, klony), tworząca niekiedy dość zwarte zarośla, które miejscami trudno przejść. Młody wiek drzew umożliwia rozwój bujnego runa, które jednak po paru latach, gdy drzewa podrosną, dość szybko będzie zanikać. W runie występuje duża grupa roślin leśnych i łąkowych, jak m.in.: wiechlina gajowa Poa nemoralis, fiołek leśny Viola reichenbachiana i groszek wiosenny Lathyrus vernus. Gdy dalej abrazja nie będzie niszczyła zbocza, to na tej bazie wykształci się zbiorowisko lasu naklifowego.

Zbiorowiska nawydmowe

Na styku plaży i klifu, na niewielkich „pagórkach” wydmowych, wykształciły się płaty roślinności nawiązujące do zbiorowiska wydmy białej (fot. 37). Dominantem jest tu wydmuchrzyca piaskowa Leymus arenarius, pojedynczo występują m. in.: rogownica pieciopręcikowa Cerastium semidecandrum, starzec lepki Senecio viscosus, kostrzewa murawowa (szczeciniasta) Festuca trachyphylla.



Zbiorowiska ruderalne

Intensywna penetracja rezerwatu, wyrzucanie śmieci, do niedawna działalność wojska – powodują, że na terenie rezerwatu występują niewielkie płaty, często liniowo wykształconych, zbiorowisk towarzyszących intensywnej działalności człowieka. Wzdłuż dróg obecne są gatunki roślin nieleśnych, jak: babka zwyczajna Plantago major i lancetowata P. lanceolata, rdesty Polygonum sp. div., poziewnik pstry Galeopsis speciosa, głowienka pospolita Prunella vulgaris, tasznik pospolity Capsella bursa-pastoris, mniszek pospolity Taraxacum sect. Vulgaria. W rejonie dawnej siedziby jednostki wojskowej, spotkać można turzycę owłosioną Carex hirta, gwiazdnicę pospolitą Stellaria media. Należy przyznać, że znaczna część efemerycznych zbiorowisk, które powstały po likwidacji jednostki wojskowej, już zanikła. Znacznie zmniejszyła się, a miejscami całkiem zanikła, powierzchnia jeżynisk, które powstały po wykopach, prowadzonych na terenie rezerwatu przy wydobywaniu miedzianych kabli.

W rejonie wyjścia na plażę, w miejscu gdzie była stanica WOPR-u, na powierzchni kilkuset m2, pod okapem starych buków, wykształciło się zbiorowisko wydepczyskowe Lolio-Polygonetum arenastri Br.-Bl. 1930 em. Lohm. 1975 (tab. 6 - zdj. 31) (fot. 38). Jego płat buduje tu niewielka liczba gatunków roślin, jak: życica trwała Lolium perenne, wiechlina roczna Poa annua i babka zwyczajna Plantago major. Zbiorowisko to trwa od wielu lat, mimo, że główną przyczynę jego powstania – stanicę – zlikwidowano już parę lat temu. Być może wynika to z faktu, że jest to miejsce mocno penetrowane przez wchodzących i wychodzących na plażę.

1   ...   15   16   17   18   19   20   21   22   ...   41


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna