Plan ochrony dla rezerwatu przyrody „Kępa redłowska”



Pobieranie 3.19 Mb.
Strona30/41
Data28.04.2016
Rozmiar3.19 Mb.
1   ...   26   27   28   29   30   31   32   33   ...   41

8.3. Kręgowce


Na terenie rezerwatu „Kępa Redłowska” odnotowano 2 gatunki płazów i 2 gatunki gadów (tab. 10), 46 gatunków ptaków (tab. 11) i 18 gatunków ssaków (3 owadożerne, 7 nietoperzy, 3 gryzonie, 3 drapieżne, 2 parzystokopytne – tab. 12). Nie stwierdzono żadnych ryb. To ostatnie wynika z braku jakichkolwiek niewysychających zbiorników wodnych, oraz niewielkich rozmiarów okresowych cieków na obszarze rezerwatu. Potencjalnie cenne siedliska dla ryb (zwłaszcza gatunków litofilnych) znajdują się w strefie litoralu Zatoki Gdańskiej, przyległej bezpośrednio do wschodniej granicy rezerwatu.

Tabela 10 Zestawienie gatunków płazów i gadów stwierdzonych w rezerwacie

(ch – gatunek chroniony ściśle)

Gromada

Gatunek

Status ochronny

Uwagi

Płazy

Bufo bufo ropucha szara

ch

-

Rana temporaria – żaba trawna

ch

Wykazano rozród

Gady

Lacerta agilis – jaszczurka zwinka

ch

Obserwowana przez
M. Bulińskiego

Anguis fragilis – padalec

ch

Obserwowany przez
M. Bulińskiego

Źródło: opracowanie własne.

Wśród płazów rozród wykazano jedynie dla żaby trawnej; jej skrzek znaleziono w okresowych zbiornikach zajmujących bezodpływowe zagłębienia w południowej części rezerwatu. Sukces rozrodczy tego gatunku może być jednak ograniczony w niektóre sezony, zdarza się bowiem, że zbiorniki te wysychają całkowicie przed wykluciem się kijanek, co prowadzi do obumarcia złożonego skrzeku. Żaba trawna jest również bardzo liczna w wąwozach w środkowej części badanego obszaru, zwłaszcza w otoczeniu wysięków i niewielki cieków. Ropuchę szarą notowano natomiast licznie wzdłuż północno-zachodniej granicy rezerwatu. Spośród gadów jaszczurka zwinka licznie występuje na aktywnym klifie, natomiast padalec jest rzadki – obserwowano go zaledwie jeden raz w wąwozie koło Jaskini Goryla.

Tabela 11 Zestawienie gatunków ptaków stwierdzonych w rezerwacie.

Objaśnienia:

L – gatunek lęgowy w rezerwacie,

(L) – prawdopodobnie lęgowy,

C – gatunek obserwowany przez cały rok,

ch – gatunek chroniony ściśle,

cz – chroniony częściowo,

DP I – gatunek wymieniony w Załączniku I Dyrektywy Rady Europy z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Sidło i in. 2004),

Ł – gatunek łowny,

(*) gatunki niestwierdzone podczas obserwacji prowadzonych na potrzeby niniejszego opracowania, ale wymienione przez Żółkoś i Meissnera (2003).



Gatunek

Związek z terenem rezerwatu

Status ochronny

Uwagi

Phalacrocorax carbo - kormoran

C

(ch)

Częsty na Zatoce Gdańskiej, niekiedy na plaży w rezerwacie

Cygnus olor – łabędź niemy



ch

Jw.

Anas platyrhynchos - krzyżówka



Ł

Jw.

Mergus merganser - nurogęś



ch

Na plaży i w strefie przybrzeżnej

Larus ridibundus - śmieszka

C

ch

Na plaży

Larus canus – mewa pospolita



ch

Na plaży

Columba palumbus – grzywacz

L

Ł

-

Columba oenas – siniak

L

ch

-

Streptopelia decaocto – sierpówka

L, C

ch

Związany z ekotonem, szczególnie od strony miasta; nie wnika w głąb lasu

Cuculus canorus – kukułka

L

ch

-

Strix aluco – puszczyk

(L), C

ch

-

Dendrocopos minor – dzięciołek

L

ch

Obserwowany przez P. Jędryczka

Dendrocopos major – dzięcioł duży

L, C

ch,.

-

Dryocopos martius – dzięcioł czarny

L, C

ch, DP I

-

Picus viridisdzięcioł zielony

L, C

ch

-

Troglodytes troglodytes – strzyżyk

L

ch

-

Erithacus rubecula – rudzik

L

ch

-

Phoenicurus phoenicurus – pleszka

L

ch

-

Turdus merula – kos

L, C

ch

-

Turdus philomelosśpiewak

L

ch

-

Sylvia curruca – piegża

*

ch

Związany ze skrajem lasu i zaroślami na klifie

Sylvia communis – cierniówka

*

ch

Związany ze skrajem lasu i zaroślami na klifie

Sylvia borin – gajówka

L

ch

-

Sylvia atricapilla – kapturka

L

ch

-

Phylloscopus sibilatrixświstunka leśna

L

ch

-

Phylloscopus collybita – pierwiosnek

L

ch

-

Regulus regulus – mysikrólik

(L)

ch

-

Ficedula parva – muchołówka mała

L

ch, DP I

-

Ficedula hypoleuca – muchołówka żałobna

L

ch

-

Parus palustris – sikora uboga

L, C

ch

-

Parus ater – sosnówka

L, C

ch

-

Parus caeruleus – modraszka

L, C

ch

-

Parus majorbogatka

L, C

ch

-

Sitta europea – kowalik

L, C

ch

-

Certhia familiaris – pełzacz leśny *

*

ch

-

Certhia brachydactyla – pełzacz ogrodowy

(L)

ch

-

Garrulus glandarius – sójka

L, C

ch

-

Pica pica – sroka

L, C

(ch)

Związany z ekotonem, szczególnie od strony miasta; nie wnika w głąb lasu

Corvus cornixwrona

L, C

(ch)

-

Corvus corax – kruk

L, C

ch

-

Sturnus vulgaris – szpak

L

ch

-

Fringilla coelebs – zieba

L

ch

-

Pyrrhula pyrrhula – gil




ch

Obserwowany przez
P. Jędryczaka

Carduelis chloris – dzwoniec

L

ch

-

Coccothraustes coccothraustes – grubodziób




ch

-

Emberiza citrinella – trznadel

L

ch

Związany za skrajem lasu i luźnymi zaroślami na klifie

Źródło: opracowanie własne.

Awifauna rezerwatu nie jest szczególnie bogata w gatunki, nie wyróżnia się pod tym względem na tle podobnych drzewostanów na Pomorzu. Wzbogacają ją nieco gatunki związane z ekotonem: sroka, sierpówka, trznadel, oraz wrona i kruk – ptaki gnieżdżące się w lesie, ale w warunkach Kępy Redłowskiej żerujące głównie poza nią, zwłaszcza na plaży. Kilka gatunków ptaków wodnych wystepujacyhc regularnie na Zatoce Gdańskiej, czasami spotyka się na plazy w rezerwacie. Plaża pod klifem jest jednak wąska i stanowi uczęszczany szlak spacerowy, więc ptaki są płoszone. Z gatunków rzadszych wymienić należy dzięcioła czarnego, muchołówkę małą i siniaka – ptaki typowe dla starych drzewostanów, zwłaszcza starych buczyn. Stanowiska dwóch pierwwszych gatunków – umieszczonych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej –zaznaczono na zał. katrogr. 11. Dojrzały drzewostan i zaniechanie zabiegów sanitarnych stwarza korzystne warunki życia dla dziuplaków, których stwierdzono tu 15 gatunków. Wśród nich stwierdzono gniazdowanie 4 gatunków dzięciołów, a wykuwane przez nie dziuple mogą być wykorzystywane przez inne gatunki. Z nich na wyróżnienie zasługuje kowalik, który jest stosunkowo liczny. Muchołówka mała była w sezonie lęgowym 2008 r. nieliczna, słychać ja było wyraźnie rzadziej niż w 1994 r. (Goc 1996). Na podstawie takich wyrywkowych danych nie można jednak określić czy mamy do czynienia ze spadkowym trendem, czy z międzysezonowymi wahaniami liczebności. Leżące drzewa, wykroty i bogata ściółka stwarzają dogodne warunki dla ptaków gniazdujących na ziemi lub na niewielkiej wysokości, jak: rudziki, strzyżyki, świstunki, pierwiosnki i kosy. Po okresie lęgowym skład gatunkowy ubożeje. Zimą w rezerwacie regularnie występują tylko dzięcioły, sikory, kowaliki i kosy oraz ptaki krukowate: kruki, wrony, sójki i – na obrzeżach – sroki. Postulowane powiększenie rezerwatu (zob. rozdz. 13.5) spowoduje wzrost jego zróżnicowania siedliskowego i zwiększenie liczby gatunków ptaków.

Tabela 12 Zestawienie gatunków ssaków stwierdzonych w rezerwacie.

Objaśnienia:

ch – gatunek chroniony ściśle,

(ch) – chroniony częściowo,

DH II – gatunek wymieniony w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory,

Ł – gatunek łowny.



Gatunek

Status ochronny

Uwagi

Erinaceus cf. roumanicus – jeż wschodni

ch

-

Talpa europaea – kret

(ch)

-

Sorex araneus – ryjówka aksamitna

ch

Znaleziona przez M. Bulińskiego

Myotis myotis nocek duży

ch, DH II

Zimowanie

Myotis nattereri – nocek Natterera

ch

Zimowanie

Myotis daubentonii – nocek rudy

ch

Zimowanie

Eptesicus serotinus – mroczek późny

ch

Zimowanie

Pipistrellus pipistrellus – karlik malutki

ch

-

Nyctalus noctulaborowiec wielki

ch

-

Plecotus auritus – gacek brunatny

ch

Zimowanie

Sciurus vulgaris – wiewiórka

ch

-

Myodes glareolus - nornica ruda

-

-

Apodemus flavicollismysz leśna

-

-

Martes sp. – kuna

Ł

-

Meles meles – borsuk

Ł

W województwie pomorskim nie występuje licznie (Bartel i in. 1995)

Vulpes vulpes – lis

Ł

-

Sus scrofa – dzik

Ł

-

Capreolus capreolus – sarna

Ł

-

Źródło: opracowanie własne.

Fauna drobnych ssaków jest wyjątkowo uboga. Odłowy w pułapki żywołowne wykazały obecność zaledwie dwóch, pospolitych gatunków gryzoni – nornicy rudej (2) i myszy leśnej (5), natomiast w pułapkach stożkowych znajdowano jedynie płazy (żabę trawną). Jedyną ryjówkę aksamitną znaleziono martwą w maju 2008 r. Ilościowe i jakościowe ubóstwo drobnych ssaków notowano również na Kępie Redłowskiej kilkanaście lat temu (odłowiony tylko 1 gatunek – Goc 1996), podobną sytuację wykazywano – mimo obecności optymalnych siedlisk dla tej grupy zwierząt – z przylegającego do aglomeracji trójmiejskiej rezerwatu „Łęg nad Swelinią” (Ciechanowski 2001). Na ubóstwo naziemnej teriofauny Kępy Redłowskiej ma z pewnością wpływ niemal całkowita izolacja tego kompleksu leśnego przez otaczającą go zabudowę miejską. Na uwagę zasługuje natomiast duża częstość występowania kreta, którego kopce spotyka się praktycznie we wszystkich biotopach rezerwatu, za wyjątkiem aktywnych klifów.

W rezerwacie znajdują się dwa obiekty podziemne, będące miejscami hibernacji nietoperzy (zał. kartogr. 10):


  1. Jaskinia Goryla (fot. 41) – prawdopodobnie naturalna jaskinia o długości 23 m (zob. rozdz. 4.1.). W końcowej salce (częściowo również w korytarzu) znajdowano do 7 osobników nocka Natterera i nocka rudego. Temperatury w salce wynosiły wówczas 9,3-10,2°C, osiągały więc górną granicę termopreferendum nietoperzy w okresie zimowym. Prawdopodobnie hibernacja nietoperzy jest tam możliwa jedynie podczas silnych mrozów; w korytarzu temperatura jest nieco niższa i 21.02.1999 r. wynosiła 5,9°C (Ciechanowski i Jarzembowski 1999). Było to jedyna naturalna kryjówka zimowa nietoperzy na Pomorzu Gdańskim (Jarzembowski i in. 2000), niestety obecnie (od 2001 r.) ssaków tych w Jaskini Goryla już się nie spotyka, co może być skutkiem zwiększonej penetracji obiektu przez ludzi w ostatnich latach.

  2. Betonowo-ceglany schron nad klifem, w południowej części rezerwatu (fot. 44). W 1999 i 2001 r. znaleziono tam pojedyncze osobniki nocka dużego i gacka brunatnego (Ciechanowski i Jarzembowski 1999, Jarzembowski i in. 2000), natomiast w lutym 2008 w bunkrze hibernowały: nocek Natterera (1), gacek brunatny (1) i mroczek późny (4). Na uwagę zasługuje zimowanie mroczków późnych, gatunku hibernującego zwykle w nadziemnych częściach budynku, tylko sporadycznie zaś w kryjówkach podziemnych (Baagøe 2001). Temperatura wewnątrz schronu jest zimą znacznie niższa niż w końcowych partiach Jaskini Goryla (3,9-5,5°C).

Teren rezerwatu jest również wykorzystywany przez nietoperze jako żerowisko. Mroczki późne i karlik malutki były obserwowane latem w lukach utworzonych między koronami drzew, natomiast borowce wielkie – jesienią nad Polanką Redłowską i na plaży w środkowej części rezerwatu. Wysoką aktywność nietoperzy zarejestrowano również pod koniec lipca ponad okapem zwartego lasu mieszanego.

Zwarty kompleks leśny rezerwatu stanowi lokalną ostoję dużych i średnich ssaków. Szczególnie licznie występuje tu sarna (notowana podczas większości kontroli), regularnie obserwowane są również dziki, których obecność wykazano za pomocą fotopułapek. Ta ostatnia metoda umożliwiła również stwierdzenie borsuka i kuny, dotychczas nie podawanych z terenu Kępy Redłowskiej (Goc 1996).



Aż 51 gatunków zwierząt kręgowych występujących w rezerwacie „Kępa Redłowska” jest objęte ochroną ścisłą, 3 gatunki – ochroną częściową, 1 gatunek (nocek duży) umieszczony jest w Załączniku II Dyrektywy Siedliskowej UE. Wszystkie nietoperze są również objęte zapisami Porozumienia o Ochronie Nietoperzy w Europie (EUROBATS). Dzięcioł czarny i muchołówka mała zostały ujęte w załączniku I Dyrektywy Ptasiej UE (Sidło i in. 2004).
1   ...   26   27   28   29   30   31   32   33   ...   41


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna